گفت‌وگو با یک ساواکیِ اُلگو - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T16:10:29Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Farzaneh: اشتباه‌های تایپی

2011-06-13T12:06:34Z

اشتباه‌های تایپی

نمایش تغییرات

Farzaneh در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۵۴

2011-06-13T11:54:59Z

Parastoo در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۱۸

2011-06-13T06:18:20Z

Parastoo در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۱۲

2011-06-13T06:12:25Z

Parastoo: «گفت‌وگو با یک ساواکیِ اُلگو» را محافظت کرد: بازنگری شده است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-06-13T06:11:44Z

«گفت‌وگو با یک ساواکیِ اُلگو» را محافظت کرد: بازنگری شده است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

امیر در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۸

2011-06-12T20:08:22Z

امیر: چند اشتباه تایپی اصلاح شد.

2011-06-12T20:07:47Z

چند اشتباه تایپی اصلاح شد.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-05-13T23:12:43Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ه‌ی +هٔ )

2011-05-13T23:10:18Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ه‌ی +هٔ )

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱۶۰: / سطر ۱۶۰: @@
 -	نمی‌دانم. شاید وقتی که مسلمان‌های حاکم، بیش از حد مردم را زیر منگنه بگذارند، و نقش آن معلّم شرعیات مرا بازی کنند. ترق! چرا بادگمهٔ شلوارت بازی می‌کنی؟ آنوقت، همهٔ مردم، محض خنده هم که شده شروع می‌کنند به‌بازی کردن با دگمه‌هاشان. مجسّم کن: معرکه است!
+{{لایک}}
 [[رده:کتاب جمعه ۴]]
@@ سطر ۱۶۶: / سطر ۱۶۶: @@
 [[رده:محمود ایرانی]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۵: @@
 {{ستاره}}
-وارد آپارتمان او می‌شویم که بوی فاضلابِ گرفته می‌دهد. مجرّد است. یک زن خوب داشته. زنی که از ساواکی بودن شوهرش بی‌خبر بوده. وقتی جریان را می‌فهمد، در سکوت، و پر از نفرت و اندوه، در مرزخودکشی طلاق می‌گیرد و با پسر دوساله‌اش به‌‌خانهٔ پدر باز می‌گردد. حالا پسرش هشت ساله است و هیچ چیز دربارهٔ پدر نمی‌داند. زن به‌شوهر قدیمش گفته است: «از او پنهان کرده‌ام. تو هم حق نداری یک کلمه حرف بزنی. اگر بزنی، هم را می‌کشم هم او را هم خودم را.» و ساواکی جواب داده: «عیب ندارد. مهم نیست. اصلاً رغبتی به‌‌دیدنش ندارم چه برسد به‌حرف زدن با او. توله‌ات را پیش خودت نگه دار و یک چریک تمیز تحویل جامعه بده! یک روزم خودم زیر لگد ازش اعتراف می‌گیرم. خوب است؟» اینها را دوست می‌گوید و چند ضربه به‌در اتاق ساواکی می‌زند. ساواکی جواب می‌دهد: «بیایید تو!»
+وارد آپارتمان او می‌شویم که بوی فاضلابِ گرفته می‌دهد. مجرّد است. یک زن خوب داشته. زنی که از ساواکی بودن شوهرش بی‌خبر بوده. وقتی جریان را می‌فهمد، در سکوت، و پر از نفرت و اندوه، در مرزخودکشی طلاق می‌گیرد و با پسر دوساله‌اش به‌‌خانهٔ پدر باز می‌گردد. حالا پسرش هشت ساله است و هیچ چیز دربارهٔ پدر نمی‌داند. زن به‌شوهر قدیمش گفته است: «از او پنهان کرده‌ام. تو هم حق نداری یک کلمه حرف بزنی. اگر بزنی، هم تو را می‌کشم هم او را هم خودم را.» و ساواکی جواب داده: «عیب ندارد. مهم نیست. اصلاً رغبتی به‌‌دیدنش ندارم چه برسد به‌حرف زدن با او. توله‌ات را پیش خودت نگه دار و یک چریک تمیز تحویل جامعه بده! یک روزم خودم زیر لگد ازش اعتراف می‌گیرم. خوب است؟» اینها را دوست می‌گوید و چند ضربه به‌در اتاق ساواکی می‌زند. ساواکی جواب می‌دهد: «بیایید تو!»
 ما وارد می‌شویم. بوی فاضلاب، اینجا هم هست. سلام نمی‌کنم. فکر کرده‌ام و با خودم قرار گذاشته‌ام: «نه سلام، نه احوالپرسی.» شاید او هم چنین قراری گذاشته است. دیداری نادلچسب، بی‌دلیل و کمی گیج کننده. با شلوار افسری، جوراب چرک، زیرپیراهن آستین‌دار، ریش چند روزه، چشمان قرمز و نمایشی از خستگی ایستاده است؛ امّا می‌چرخد، به‌‌من پشت می‌کند، سوار تخت خوابش می‌شود و دراز می‌کشد. مثل یک بیمار. زرد و خواب‌آلود. یا یک عاشق قدیمی اعتصاب کرده. و همچنان که انتظارش را داشتم، یک سیگار روشن می‌کند – گرچه هنوز از توی زیرسیگاری دود بالا می‌آید. جای سرش روی بالش، چرک است. دیواری که تخت به‌آن چسبیده، نزدیک بالش، هم کدر است هم مخطّط با ناخن. چه ساعت‌ها و چه روزها که اینجا دراز کشیده است – پشت به‌دنیا، پشت به‌همه چیز. یک ساواکی برای اندیشیدن چه چیزهایی در اختیار دارد؟ یازده صورت پاره پاره؟ نزدیکی به‌‌اجبار؟ فضای غریبی از ذهن او را بید سین جیم‌هائی با ابعاد فلکی پرکرده باشد. و صدا. چقدر «نمیدانم» در برابر یک «همکاری می‌کنم»؟ و چقدر نعره و پژواک نعره‌ها؟ کنار تختش چارپایه‌ئی‌ست و روی چهای پایه، یک زیر سیگاری بزرگ، کبریت، فندک، یک شیشه ویسکی تقریباً خالی، یک شیشه سودا، یک کارتن سیگار وینستون، یک لیوان، یک زیردستی که توی آن چندتا خیار هست – برون چاقو، و یک نمکدان تقریباً خالی.

@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۷: @@
 -	نه. اصلاً فکر می‌کنم یک الگوی خوب.
-::::*
+{{ستاره}}
 به او تلفنی خبر می‌دهد. ساواکی ابتدا می‌پرسد: «که چه؟» و بعد با اکراهی مصنوع می‌گوید: - یک انبان سوآل احمقانه: چطور چشم در می‌آوردید؟ چطور ما‌تحت مبارزان را کباب می‌کردید؟ با چند تا مغز آدمیزاد می‌شود یک خوراک مغز درست کرد؟ چطور به‌‌دختران معصوم تجاوز می‌کردید؟ چطور شستشوی مغزی می‌دادید؟ از کشیدن ناخن بچه‌های شیر خوره لذت می‌بردید؟ آیا وجدان شما ناراحت نیست؟
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 این بار هم دوست می‌گوید: - نه، اصلاً. یعنی سعی می‌کنیم این طور نباشد. از این گذشته، اگر حرفی می‌زنی، سوآل دربارهٔ شکنجه چیزی نیست که بشود از آن گذشت.
-::::*
+{{ستاره}}
 وارد آپارتمان او می‌شویم که بوی فاضلابِ گرفته می‌دهد. مجرّد است. یک زن خوب داشته. زنی که از ساواکی بودن شوهرش بی‌خبر بوده. وقتی جریان را می‌فهمد، در سکوت، و پر از نفرت و اندوه، در مرزخودکشی طلاق می‌گیرد و با پسر دوساله‌اش به‌‌خانهٔ پدر باز می‌گردد. حالا پسرش هشت ساله است و هیچ چیز دربارهٔ پدر نمی‌داند. زن به‌شوهر قدیمش گفته است: «از او پنهان کرده‌ام. تو هم حق نداری یک کلمه حرف بزنی. اگر بزنی، هم را می‌کشم هم او را هم خودم را.» و ساواکی جواب داده: «عیب ندارد. مهم نیست. اصلاً رغبتی به‌‌دیدنش ندارم چه برسد به‌حرف زدن با او. توله‌ات را پیش خودت نگه دار و یک چریک تمیز تحویل جامعه بده! یک روزم خودم زیر لگد ازش اعتراف می‌گیرم. خوب است؟» اینها را دوست می‌گوید و چند ضربه به‌در اتاق ساواکی می‌زند. ساواکی جواب می‌دهد: «بیایید تو!»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۱۲
سطر ۱۶۶:		سطر ۱۶۶:
	[[رده:محمود ایرانی]]		[[رده:محمود ایرانی]]
	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]		[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+
		+
		+	{{لایک}}

@@ سطر ۱۵۷: / سطر ۱۵۷: @@
 -	مگر شده که بر نگردد؟ تاریخ یعنی برگشتن ورق و بازهم برگشتن ورق. این حرف را یک جوانی که ازش بازجویی می‌کردم به‌من گفت. حافظهٔ بدی ندارم. نمی‌دانم چرا تو مدرسه آن مزخرفات را نمی‌توانستم یاد بگیرم.
--	به نظر تو، کی ورق بر‌می‌گردد و چطوربرمی‌گردد؟
+-	به نظر تو، کی ورق بر‌می‌گردد و چطور برمی‌گردد؟
 -	نمی‌دانم. شاید وقتی که مسلمان‌های حاکم، بیش از حد مردم را زیر منگنه بگذارند، و نقش آن معلّم شرعیات مرا بازی کنند. ترق! چرا بادگمهٔ شلوارت بازی می‌کنی؟ آنوقت، همهٔ مردم، محض خنده هم که شده شروع می‌کنند به‌بازی کردن با دگمه‌هاشان. مجسّم کن: معرکه است!

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۱۱
(بدون تفاوت)