نویسنده و موقعیت اجتماعی ۱ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: «نویسنده و موقعیت اجتماعی ۱» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-05-19T17:31:34Z

«نویسنده و موقعیت اجتماعی ۱» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: بازنگری و نهایی شد.

2012-05-19T17:30:27Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۱۲۱.

2012-05-19T10:07:57Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۱۲۱.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۱۱۷.

2012-05-18T19:56:50Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۱۱۷.

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2012-05-18T16:22:32Z

در حال بازنگری.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ , -ﻩٴ +هٔ , -ۀ +هٔ , -هٴ +هٔ , -ﻩٔ +هٔ , -ه‌ی +هٔ )

2012-02-04T10:28:42Z

ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ , -ﻩٴ +هٔ , -ۀ +هٔ , -هٴ +هٔ , -ﻩٔ +هٔ , -ه‌ی +هٔ )

نمایش تغییرات

Kaateb در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۲:۲۹

2012-02-03T22:29:34Z

Kaateb در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۲:۰۸

2012-02-03T22:08:10Z

Kaateb در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۲۳

2012-02-03T03:23:01Z

Kaateb در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۰:۳۶

2012-02-02T20:36:08Z

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 [[Image:26-127.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲۷]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 '''خوان فرانکو'''

@@ سطر ۱۰۳: / سطر ۱۰۳: @@
 داستان نویسان نسل جوان‌تر کوشیده‌اند تا این مشکل را به‌طریقی دیگر حل کنند. فی‌المثل '''گی یرمومنس''' (متولد ۱۹۱۱) در رمان طنزآمیز «مراسم عشاء آرلکین، ۱۹۶۲» با بهره‌گیری از خیال‌پردازی و پوچ‌انگاری، نظام حکومت نظامی و اغماض طبقه متوسط را نسبت به‌اعمال آنا به‌خواننده می‌شناساند. کتاب با صحنهء «رقص سرهنگان» پایان می‌پذیرد و به‌این ترتیب یک اثر فانتزی از فساد دستگاه سیاسی پرده برمی‌دارد. نویسندهء معاصر دیگر، '''میکل اتر وسیلوا''' (متولد ۱۹۰۸)، خشونت و هرج‌ومرج را به‌عنوان بخشی از جریان تحول تاریخی در برابر خواننده قرار می‌دهد. نویسنده در دو رمان «خانه‌های خاموش، ۱۹۵۵» و «دفتر شماره۱، ۱۹۶۱» با توصیف دو جامعهء متخالف خلاصه‌ئی از تاریخ کشور را باز می‌گوید. در کتاب نخست، داستان در شهری رو به‌زوال می‌گذرد و این کنایتی است از ونزوئلای قدیم که بیش‌تر بر پایهء اقتصاد روستائی و ساخت اجتماعی فئودالی و سنت‌های اسپانیائی استوار بوده است. اما شهر اکنون مرده و ساکنان آن دیگر قادر به‌تأمین زندگی خود نیستند. نومید و بلاتکلیف یا باید به انتظار مرگ بنشینند و یا به‌مهاجرت تن دهند. اما «دفتر شمارهء ۱» از جامعه‌ئی کاملاً متفاوت سخن می‌گوید، جامعه‌ئی که در منطقه‌ئی نفت‌خیز استقرار یافته است. معهذا، این جامعه هرچند بی‌قانون و خشونت‌طلب، از نظر نویسنده پایه‌ئی است که بنای آینده‌ئی نو را بر آن باید استوار کرد. ثروت حاصل از این مناطق نفت‌خیز، هر چند سطح معیشت و فرهنگ بسیاری از مردم و ونزوئلا را ترقی فوق‌العاده نداده اما '''اتروسیلوا''' آن رااساس لازمی برای ایجاد کشوری جدید می‌داند. دگرگونی‌های محیط اجتماعی ونزوئلا که از آغاز کار نویسندگی رمولوگایه گوس، به‌قوع پیوسته در رمان‌های '''سالوادور گارمندیا''' که مبتکر شیوه‌ئی نوین است انعکاس یافته است. در رمان‌های «آدم‌های کوچک، ۱۹۵۹»، «زندگی پست، ۱۹۶۸»، «روز خاکستر، ۱۹۵۴» و «ساکنان، ۱۹۶۸» گارمندیا با واقع بینی بی‌ترحم و طنزآلود، به آن‌هائی که در حاشیهء زندگی می‌پلکند، به‌بیکاران و کارمندان دون پایه می‌پردازد و از این راه داستان‌های خود را که اساساً مأخوذ از جنبه‌های عادی و پیش پا اُفتادهء زندگی است غنای بسیار می‌بخشد.
-مسأله خشونت نیز موضع اساسی رمان جدید کلمبیا است. مخصوصاً از سال ۱۹۴۷ که به‌دنبال روی کار آمدن رئیس جمهوری محافظه‌کاری که بارأی اقلیت انتخاب شد جنگ داخلی آغاز گردید. دراین دورهء خشونت و قتل‌های وحشیانه، صدوپنجاه تا دویست‌هزار نفر از مردم کلمبیا کشته شدند و غریب نیست اگر بسیاری از رمان‌های مربوط به‌زدوخورد کیفیتی مجادله‌آمیز دارند. شاید بتوان «باد خشک، ۱۹۵۴» وقایع آن به‌زمان ما نزدیک‌تر است. دریا و نریان نشانهء نیروی وحشی و خشونت '''بارداماسو رلاسکس''' قاچاقچی است و چه تضادی است میان او و حسابدار بزدلی که به زن او دل می‌بندد و عاقبت هم به‌دست او کشته شود؛ مفاهیمی چون هرج‌ومرج و خشونت و وحشیگری به‌آسانی در صورت‌های ادبی نمی‌گنجد و نمی‌توان آن‌ها را در چارچوب آراسته رمان‌های شسته رفته جا داد. آثار توفنده و پریشان گایه گوس گواه این مدعا است.
+مسأله خشونت نیز موضع اساسی رمان جدید کلمبیا است. مخصوصاً از سال ۱۹۴۷ که به‌دنبال روی کار آمدن رئیس جمهوری محافظه‌کاری که بارأی اقلیت انتخاب شد جنگ داخلی آغاز گردید. دراین دورهء خشونت و قتل‌های وحشیانه، صدوپنجاه تا دویست‌هزار نفر از مردم کلمبیا کشته شدند و غریب نیست اگر بسیاری از رمان‌های مربوط به‌زدوخورد کیفیتی مجادله‌آمیز دارند. شاید بتوان «باد خشک، ۱۹۵۴»  اثر '''دانیل کایی سدورا''' مشهورترین نمونهء این نوع رمان به‌شمار آورد. معذلک در میان آثار نویسندگان کلمبیا از نوشته‌های بسیاری می‌توان نام برد که رد آن‌ها موضوع خشونت به شیوه‌ئی درخشان مطرح می‌شود بی‌این که لحنی مستقیم به‌کار رود یا داستان آشکارا رنگ جدل به‌خود گیرد. در این رهگذر باید از «مسیح پشت می‌کند، ۱۹۵۳» و «دهقان بی‌زمین، ۱۹۵۴» اثر '''ادوارد کاپایر کالدرون'''؛ «کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد،۱۹۶۱» و «ساعت نحس، ۱۹۶۲» اثر '''گابریا گارسیا مارکس''''«روز موعود، ۱۹۶۳» از '''مانوئل مخیا وایه خو''' (متولد  ۱۹۲۴) و «درچیما پیر مقدسی به‌دنیا می‌آید، ۱۹۶۳» از '''مانوئل ساپاتا اولیوپا''' نام برد. حوادث این رمان‌ها همه در شهرک متروک و میان مردمی روی می‌دهد که هنوز هم زندگی آنان، از زن و مرد، طعمه قحطی، سیل، تعصب و امواج بی‌امان خشونت است، شرائطی که فضائی قرون وسطائی در داستان می آفریند. در رمان‌ها و داستان‌های کوتاه گارسیا مارکس، بلاهای غریب و اسرارآمیز چون باران پرندگان مرده (واقعهئی در داستان فردای روز شنبه، ۱۹۶۲، که در دهکده‌ئی روی می‌دهد) بر مردم نازل می‌شود. این فضای قرون وسطائی در بسیاری از رمان‌های دیگر تکرار می‌شود. رعایا، به‌هنگام تهدید از جانب دشمن مهاجم در جست‌وجوی ارباب و حامی برمی‌آیند. رابطهء فئودالی بین ارباب و رعیت در «باد خشک»اثر کایی سدو و «دهقان بی‌زمین» اثر کابایرو کالدرون نیز مورد بحث قرار می‌گیرد. خصوصیات '''مانوئل پاچو''' در رمانی به‌همین نام (۱۹۶۴) از همین نویسنده همچون خصوصیات و حالات شخصیت‌های اشعار قرون وسطائی از غرابت بسیار برخوردار است. رمان شرح ماجراهای پسر جوانی است که روزی از لابلای شاخ و برگ انبه که او را از نظر پنهان داشته شاهد کشتار جمعی مادر، پدربزرگ و همه افراد خانوادهء پر جمعیتش می‌شود. هنگامی که مهاجمان سوار بر اسب از آن مکان دور می‌شوند پسر ازدرخت به‌زیر می‌آید، جنازهء پدربزرگ را در گونی می‌تپاند و برای مطالبهء خونبها عازم نزدیک‌ترین شهر می‌شود.پس از چند روز که به مقصد می‌رسد جسد پیرمرد به‌تودهء متعفنی بدل شده است. این که پسر جوان آخرین مرحلهء سفر را با هواپیما به‌پایان می‌رساند یادآور این نکته این نکته است که در کشورهائی نظیر کلمبیا، یک ذهن قرون وسطائی می‌تواند در کنار جدیدترین وسائل و اشکال ارتباطی به‌موجودیت خود ادامه دهد.
 [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۲۳
سطر ۹۹:		سطر ۹۹:
	با وجود پیدایش آثاری که ذکرشان گذشت، تا دههء ۱۹۲۰، نویسندگان از پرداختن به‌واقعیات پیرامون خویش غفلت می‌ورزیدند و این جهان آشفتهء سرشار از خشونت تا آن زمان در ادبیات ناشناخته مانده بود. در اینجا باید از رمان «گرداب،۱۹۲۴» ( که در صفحات و دربارهء آن سخن گفته شد) اثر '''خوزه ایوستاسیو ریورا''' (کلمبیا، ۱۹۲۸-۱۸۸۸) نام برد که نخستین رمان در این زمینه است. نویسنده در این اثر شیوهئی مرسوم به‌کار می‌برد؛ گریز رمانتیک قهرمان داستان از جهان تمدن، با این تفاوت که گریز مکرر قهرمانان در سنت رمانتیسم قرن نوزدهم به‌جهان رویاها است در صورتی که '''آرتوروکو وایا''' واقعیت سرسخت جنگل روبه‌رو می‌گردد که شخصیت و احساسات انسانی او را اندک اندک خرد و نابود می‌سازد. رمان ریورا با قدرت کوبنده‌ئی وحشت هنرمند را از رویاروئی با ماهیت تجربه در جنگل‌ها و دشت‌های میهن خود که تا آن زمان تصوری دربارهء آن نداشت نشان می‌دهد. در آثار نویسندگان بعد، ترس و وحشتی که بر رمان «گرداب» غلبه دارد جای خود را به‌نوعی شیفتگی می‌دهد. نمونهء این گونه رمان‌ها «چهار سال در خود، ۱۹۳۴» نوشتهء '''ادواردو سالامه آبوردا''' است. در این اثر نویسنده، به‌خصوص زندگی بدوی و حیرت‌انگیز کلمبیا را ضمن داستانی توصیف می‌کند که در نمکزارهای دورافتادهء '''لاگوآخیرا''' می‌گذرد.		با وجود پیدایش آثاری که ذکرشان گذشت، تا دههء ۱۹۲۰، نویسندگان از پرداختن به‌واقعیات پیرامون خویش غفلت می‌ورزیدند و این جهان آشفتهء سرشار از خشونت تا آن زمان در ادبیات ناشناخته مانده بود. در اینجا باید از رمان «گرداب،۱۹۲۴» ( که در صفحات و دربارهء آن سخن گفته شد) اثر '''خوزه ایوستاسیو ریورا''' (کلمبیا، ۱۹۲۸-۱۸۸۸) نام برد که نخستین رمان در این زمینه است. نویسنده در این اثر شیوهئی مرسوم به‌کار می‌برد؛ گریز رمانتیک قهرمان داستان از جهان تمدن، با این تفاوت که گریز مکرر قهرمانان در سنت رمانتیسم قرن نوزدهم به‌جهان رویاها است در صورتی که '''آرتوروکو وایا''' واقعیت سرسخت جنگل روبه‌رو می‌گردد که شخصیت و احساسات انسانی او را اندک اندک خرد و نابود می‌سازد. رمان ریورا با قدرت کوبنده‌ئی وحشت هنرمند را از رویاروئی با ماهیت تجربه در جنگل‌ها و دشت‌های میهن خود که تا آن زمان تصوری دربارهء آن نداشت نشان می‌دهد. در آثار نویسندگان بعد، ترس و وحشتی که بر رمان «گرداب» غلبه دارد جای خود را به‌نوعی شیفتگی می‌دهد. نمونهء این گونه رمان‌ها «چهار سال در خود، ۱۹۳۴» نوشتهء '''ادواردو سالامه آبوردا''' است. در این اثر نویسنده، به‌خصوص زندگی بدوی و حیرت‌انگیز کلمبیا را ضمن داستانی توصیف می‌کند که در نمکزارهای دورافتادهء '''لاگوآخیرا''' می‌گذرد.

−	در رمان ونزوئلائی کشش و تنفر نسبت به زندگی بدوی، مشخص برخی از بهترین آثار ادبی است.	+	در رمان ونزوئلائی کشش و تنفر نسبت به زندگی بدوی، مشخص برخی از بهترین آثار ادبی است. این حال نوسانی میان دو دیدگاه، هستهء مرکزی سه رمان بزرگ '''رولوگایه گوس''' (متولد ۱۸۸۴) را تشکیل می‌دهد (نگاه کنیده به صحفهء ). در هر سه رمان، «دونیاباربارا، ۱۹۲۹»، «کاناایما،۱۹۳۵» و «کنتاکلارو»، شخصیت اصلی کسی است که خواهان مدنیّت است و برعلیه تمرد و بی‌قانونی خطرناک به‌مبارزه برمی‌خیزد. در هر سه مورد نیز لحظه‌ئی فرا می‌رسد که همان هواخواه مدنیت و محترم شمارندهء قانون دست به‌عملی خشونت‌آمیز می‌زند. قهرمانان '''گایه گوس''' پایمال وحشیگری محیط خود می‌شوند. به‌همین ترتیب در رمان «نیزه‌های رنگین، ۱۹۳۱» اثر '''آرتورو اوسلارپی یتری''' نیز که مربوط به دوران پیش از استقلال است مالک سفیدپوست و مباشر مولاتو، دو شخصیت اصلی داستان، به‌ترتیب نمایندهء تمدن و بربریت‌اند. اما مباشر، هرچند از تمدن بوئی نبرده و هر چند با نیروهای بولیوار می‌جنگد کاملاً و از هر جهت فرومایه نیست. در رمان «دریا همچون تزیان، ۱۹۴۳» نوشتهء آنتونیو آرائیس که وقایع آن به‌زمان ما نزدیک‌تر است. دریا و نریان نشانهء نیروی وحشی و خشونت '''بارداماسو ولاسکس''' قاچاقچی است و چه تضادی است میان او و حسابدار بزدلی که به‌زن او دل می‌بندد و عاقبت هم به‌دست او کشته شود! مفاهیمی چون هرج‌ومرج و خشونت و وحشیگری به‌آسانی در صورت‌های ادبی نمی‌گنجد و نمی‌توان آن‌ها را در چارچوب آراسته رمان‌های شسته رفته جا داد. آثار توفنده و پریشان گایه گوس گواه این مدعا است.
		+
		+	داستان نویسان نسل جوان‌تر کوشیده‌اند تا این مشکل را به‌طریقی دیگر حل کنند. فی‌المثل '''گی یرمومنس''' (متولد ۱۹۱۱) در رمان طنزآمیز «مراسم عشاء آرلکین، ۱۹۶۲» با بهره‌گیری از خیال‌پردازی و پوچ‌انگاری، نظام حکومت نظامی و اغماض طبقه متوسط را نسبت به‌اعمال آنا به‌خواننده می‌شناساند. کتاب با صحنهء «رقص سرهنگان» پایان می‌پذیرد و به‌این ترتیب یک اثر فانتزی از فساد دستگاه سیاسی پرده برمی‌دارد. نویسندهء معاصر دیگر، '''میکل اتر وسیلوا''' (متولد ۱۹۰۸)، خشونت و هرج‌ومرج را به‌عنوان بخشی از جریان تحول تاریخی در برابر خواننده قرار می‌دهد. نویسنده در دو رمان «خانه‌های خاموش، ۱۹۵۵» و «دفتر شماره۱، ۱۹۶۱» با توصیف دو جامعهء متخالف خلاصه‌ئی از تاریخ کشور را باز می‌گوید. در کتاب نخست، داستان در شهری رو به‌زوال می‌گذرد و این کنایتی است از ونزوئلای قدیم که بیش‌تر بر پایهء اقتصاد روستائی و ساخت اجتماعی فئودالی و سنت‌های اسپانیائی استوار بوده است. اما شهر اکنون مرده و ساکنان آن دیگر قادر به‌تأمین زندگی خود نیستند. نومید و بلاتکلیف یا باید به انتظار مرگ بنشینند و یا به‌مهاجرت تن دهند. اما «دفتر شمارهء ۱» از جامعه‌ئی کاملاً متفاوت سخن می‌گوید، جامعه‌ئی که در منطقه‌ئی نفت‌خیز استقرار یافته است. معهذا، این جامعه هرچند بی‌قانون و خشونت‌طلب، از نظر نویسنده پایه‌ئی است که بنای آینده‌ئی نو را بر آن باید استوار کرد. ثروت حاصل از این مناطق نفت‌خیز، هر چند سطح معیشت و فرهنگ بسیاری از مردم و ونزوئلا را ترقی فوق‌العاده نداده اما '''اتروسیلوا''' آن رااساس لازمی برای ایجاد کشوری جدید می‌داند. دگرگونی‌های محیط اجتماعی ونزوئلا که از آغاز کار نویسندگی رمولوگایه گوس، به‌قوع پیوسته در رمان‌های '''سالوادور گارمندیا''' که مبتکر شیوه‌ئی نوین است انعکاس یافته است. در رمان‌های «آدم‌های کوچک، ۱۹۵۹»، «زندگی پست، ۱۹۶۸»، «روز خاکستر، ۱۹۵۴» و «ساکنان، ۱۹۶۸» گارمندیا با واقع بینی بی‌ترحم و طنزآلود، به آن‌هائی که در حاشیهء زندگی می‌پلکند، به‌بیکاران و کارمندان دون پایه می‌پردازد و از این راه داستان‌های خود را که اساساً مأخوذ از جنبه‌های عادی و پیش پا اُفتادهء زندگی است غنای بسیار می‌بخشد.
		+
		+	مسأله خشونت نیز موضع اساسی رمان جدید کلمبیا است. مخصوصاً از سال ۱۹۴۷ که به‌دنبال روی کار آمدن رئیس جمهوری محافظه‌کاری که بارأی اقلیت انتخاب شد جنگ داخلی آغاز گردید. دراین دورهء خشونت و قتل‌های وحشیانه، صدوپنجاه تا دویست‌هزار نفر از مردم کلمبیا کشته شدند و غریب نیست اگر بسیاری از رمان‌های مربوط به‌زدوخورد کیفیتی مجادله‌آمیز دارند. شاید بتوان «باد خشک، ۱۹۵۴» وقایع آن به‌زمان ما نزدیک‌تر است. دریا و نریان نشانهء نیروی وحشی و خشونت '''بارداماسو رلاسکس''' قاچاقچی است و چه تضادی است میان او و حسابدار بزدلی که به زن او دل می‌بندد و عاقبت هم به‌دست او کشته شود؛ مفاهیمی چون هرج‌ومرج و خشونت و وحشیگری به‌آسانی در صورت‌های ادبی نمی‌گنجد و نمی‌توان آن‌ها را در چارچوب آراسته رمان‌های شسته رفته جا داد. آثار توفنده و پریشان گایه گوس گواه این مدعا است.
		+
		+	داستان‌نویسان نسل جوان‌تر کوشیده‌اند تا این مشکل را به‌طریقی حل کنند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۰:۳۶
سطر ۹۵:		سطر ۹۵:
	بسیاری از هنرمندان مدرنیست و دیگر نویسندگان طراز اول چند دههء نخستین قرن حاضر از میان اشراف برخاسته بودند و طبیعتاً آثارشان آئینهء افکار خواص جامعه بود. دو تن از نویسندگان نامدار ونزوئلا به‌نام '''روفینو بلا نکوفومبونا''' (۱۹۴۴۰۱۸۷۴) و '''تر زاده لاپارا''' (۱۹۲۶-۱۸۹۱) نیز تبار اشرافی داشتند. تر زاده لاپارا یکی از زنان برجسته نویسنده در آمریکای لاتین است. یکی از رمان‌های او «ایفی گنیا،۱۹۲۴» -که با عنوان «خاطرات بانوئی جوان و دلتنگ» ترجمه شده است - داستان زن جوانی است که در اروپا تحصیل کرده و اکنون در ولایت عقب‌افتاده و محدود کاراکاس زندگی خشک و بی‌ثمری را می‌گذراند. عشقی که ترزاده لاپارا نسبت به سرزمین اجدادی خویش ابراز می‌دارد با دلتنگی و غم غربت همراه است، دلتنگی برای کشتزارهای نیشکر که خود دوران کودکی را در آنجا گذرانده است و در «یادگارهای ننه بلاتکا،۱۹۲۹» بار دیگر از آن سخن می‌گوید. نیمی از افسون این رمان به سبب دلتنگی و اندوهی است که نویسنده در از دست رفتن زندگی خانوادگی (پدر سالاری) - که به هنگام نوشتن این اثر نیز رو به انحطاط نهاده بود نشان می‌دهد. در این دوره، نویسنده می‌توانست با استفادهء استادانه از وقایع و رویدادهای زندگی طبقات متوسط شهرنشین و مردم ولایات، در قالب‌های ادبیات سنتی آثار خود را بیافریند و هیچ نیازی به‌ابداع قالب‌های تازه و نو نداشت. نویسندگان بسیاری از این دست در ونزوئلا و کلمبیا هستند. مشهورترین آن‌ها '''توماس کارای کی‌یا''' (۱۹۴۰-۱۸۸۵) نویسندهء کلمبیایی است که رمان‌ها و داستان‌های کوتاه او از حیث موضوع و سبک نگارش، برای کسانی که با سنت‌های ادبی اسپانیا آشنائی دارند بیگانه نیست. کاراس کی‌یا به‌ندرت از زندگی و عادات و روابط انسانی و رسوم ولایت آتنی یوکیا که با روابط و رسوم شهرستان‌های اسپانیا شباهتی بسیار نزدیک دارد منحرف می‌گردد. استفادهء مکرر او از افسانه‌های عامیانه به‌آثارش لحنی آشنا می‌بخشد. در حقیقت خوانندگان داستان‌های او و ترزاده‌لاپارا به‌حق میان زندگی کلمبیائی و ونزوئلائی با زندگی مردم اسپانیا تفاوت اندکی می‌یابند. این نویسندگان، گهگاه به‌خواننده فرصت می‌دهند تا از ورای قشر ظاهری زندگی شهرنشینی نگاهی به‌عمق آن و آشوبی که در آن موج می‌زند بیفکند اما از کنار وضعیتی که ادبیات اروپائی نسل وی هیچ نظیری برای آن نمی‌شناسد به‌غفلت می‌گذرد.		بسیاری از هنرمندان مدرنیست و دیگر نویسندگان طراز اول چند دههء نخستین قرن حاضر از میان اشراف برخاسته بودند و طبیعتاً آثارشان آئینهء افکار خواص جامعه بود. دو تن از نویسندگان نامدار ونزوئلا به‌نام '''روفینو بلا نکوفومبونا''' (۱۹۴۴۰۱۸۷۴) و '''تر زاده لاپارا''' (۱۹۲۶-۱۸۹۱) نیز تبار اشرافی داشتند. تر زاده لاپارا یکی از زنان برجسته نویسنده در آمریکای لاتین است. یکی از رمان‌های او «ایفی گنیا،۱۹۲۴» -که با عنوان «خاطرات بانوئی جوان و دلتنگ» ترجمه شده است - داستان زن جوانی است که در اروپا تحصیل کرده و اکنون در ولایت عقب‌افتاده و محدود کاراکاس زندگی خشک و بی‌ثمری را می‌گذراند. عشقی که ترزاده لاپارا نسبت به سرزمین اجدادی خویش ابراز می‌دارد با دلتنگی و غم غربت همراه است، دلتنگی برای کشتزارهای نیشکر که خود دوران کودکی را در آنجا گذرانده است و در «یادگارهای ننه بلاتکا،۱۹۲۹» بار دیگر از آن سخن می‌گوید. نیمی از افسون این رمان به سبب دلتنگی و اندوهی است که نویسنده در از دست رفتن زندگی خانوادگی (پدر سالاری) - که به هنگام نوشتن این اثر نیز رو به انحطاط نهاده بود نشان می‌دهد. در این دوره، نویسنده می‌توانست با استفادهء استادانه از وقایع و رویدادهای زندگی طبقات متوسط شهرنشین و مردم ولایات، در قالب‌های ادبیات سنتی آثار خود را بیافریند و هیچ نیازی به‌ابداع قالب‌های تازه و نو نداشت. نویسندگان بسیاری از این دست در ونزوئلا و کلمبیا هستند. مشهورترین آن‌ها '''توماس کارای کی‌یا''' (۱۹۴۰-۱۸۸۵) نویسندهء کلمبیایی است که رمان‌ها و داستان‌های کوتاه او از حیث موضوع و سبک نگارش، برای کسانی که با سنت‌های ادبی اسپانیا آشنائی دارند بیگانه نیست. کاراس کی‌یا به‌ندرت از زندگی و عادات و روابط انسانی و رسوم ولایت آتنی یوکیا که با روابط و رسوم شهرستان‌های اسپانیا شباهتی بسیار نزدیک دارد منحرف می‌گردد. استفادهء مکرر او از افسانه‌های عامیانه به‌آثارش لحنی آشنا می‌بخشد. در حقیقت خوانندگان داستان‌های او و ترزاده‌لاپارا به‌حق میان زندگی کلمبیائی و ونزوئلائی با زندگی مردم اسپانیا تفاوت اندکی می‌یابند. این نویسندگان، گهگاه به‌خواننده فرصت می‌دهند تا از ورای قشر ظاهری زندگی شهرنشینی نگاهی به‌عمق آن و آشوبی که در آن موج می‌زند بیفکند اما از کنار وضعیتی که ادبیات اروپائی نسل وی هیچ نظیری برای آن نمی‌شناسد به‌غفلت می‌گذرد.

−	حقیقت این که برخی از نویسندگان این نسل دیدی دگرگونه داشتند. فی‌المثل، «'''خسوس دل کورال'''» (۱۹۳۱-۱۸۷۱) نویسندهء کلمبیائی در داستان	+	حقیقت این که برخی از نویسندگان این نسل دیدی دگرگونه داشتند. فی‌المثل، «'''خسوس دل کورال'''» (۱۹۳۱-۱۸۷۱) نویسندهء کلمبیائی در داستان ؟؟؟؟ تصویری دقیق از اوضاع اجتماعی ونزوئلا و کلمبیا به‌دست می‌دهد. وقایع داستان در معدنی متعلق به‌خارجیان روی می‌دهد. در درون معدن، کار و زندگی، مثل هر جای دیگر، ادامه دارد. اما معدن برای خود دنیای بسته‌ئی است که تنها به‌وسیلهء سبدی آویخته بر طناب که بر فراز دره می‌رود و می‌آید باجهان خارج پیرامون خود ارتباط می‌یابد. در آن سوی دره جنگ در گرفته است. بدین سان، وضع درون معدن شباهت تمام با زندگی طبقات بالا و متوسط جامعهء ونزوئلا و کلمبیا دارد. آنان، فارغ از اندیشهء آشوب و ناامنی که سراسر ملک را فرا گرفته، خود را در قفس محبوس ساخته‌اند.
		+
		+	با وجود پیدایش آثاری که ذکرشان گذشت، تا دههء ۱۹۲۰، نویسندگان از پرداختن به‌واقعیات پیرامون خویش غفلت می‌ورزیدند و این جهان آشفتهء سرشار از خشونت تا آن زمان در ادبیات ناشناخته مانده بود. در اینجا باید از رمان «گرداب،۱۹۲۴» ( که در صفحات و دربارهء آن سخن گفته شد) اثر '''خوزه ایوستاسیو ریورا''' (کلمبیا، ۱۹۲۸-۱۸۸۸) نام برد که نخستین رمان در این زمینه است. نویسنده در این اثر شیوهئی مرسوم به‌کار می‌برد؛ گریز رمانتیک قهرمان داستان از جهان تمدن، با این تفاوت که گریز مکرر قهرمانان در سنت رمانتیسم قرن نوزدهم به‌جهان رویاها است در صورتی که '''آرتوروکو وایا''' واقعیت سرسخت جنگل روبه‌رو می‌گردد که شخصیت و احساسات انسانی او را اندک اندک خرد و نابود می‌سازد. رمان ریورا با قدرت کوبنده‌ئی وحشت هنرمند را از رویاروئی با ماهیت تجربه در جنگل‌ها و دشت‌های میهن خود که تا آن زمان تصوری دربارهء آن نداشت نشان می‌دهد. در آثار نویسندگان بعد، ترس و وحشتی که بر رمان «گرداب» غلبه دارد جای خود را به‌نوعی شیفتگی می‌دهد. نمونهء این گونه رمان‌ها «چهار سال در خود، ۱۹۳۴» نوشتهء '''ادواردو سالامه آبوردا''' است. در این اثر نویسنده، به‌خصوص زندگی بدوی و حیرت‌انگیز کلمبیا را ضمن داستانی توصیف می‌کند که در نمکزارهای دورافتادهء '''لاگوآخیرا''' می‌گذرد.
		+
		+	در رمان ونزوئلائی کشش و تنفر نسبت به زندگی بدوی، مشخص برخی از بهترین آثار ادبی است.