مَسْتَک - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: «مَسْتَک» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-02-29T17:43:27Z

«مَسْتَک» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: نهایی شد.

2012-02-29T17:42:35Z

نهایی شد.

Mohaddese: بازنگری شد.

2012-02-29T17:39:42Z

بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: فاصله «به» با کلمهٔ بعد و «هٔ».

2012-02-29T15:51:13Z

فاصله «به» با کلمهٔ بعد و «هٔ».

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2012-02-29T14:11:55Z

در حال بازنگری.

Sadegh در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۳:۵۴

2012-02-29T13:54:03Z

Sadegh در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۳:۴۴

2012-02-29T13:44:01Z

Sadegh در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۰:۳۳

2012-02-29T00:33:16Z

Sadegh در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۱:۴۴

2012-02-26T21:44:34Z

Sadegh در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۱:۴۳

2012-02-26T21:43:31Z

@@ سطر ۲۱۸: / سطر ۲۱۸: @@
+[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]
 [[رده:قصه]]
 [[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 [[Image:12-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۷]]
-{{بازنگری}}
+{{در حال بازنگری}}
-ع. ا-احسانی
+ع. ا - احسانی
 ----
 رمضان جفت گاوها را هِی می‌کرد و زمین شخم خورده را، رو به شیب، با فاصله دو پا ایشه{{نشان|1}} می‌کشید جوی‌های باریکی که اسد آب را در آن‌ها می‌انداخت و زن‌ها و بچه‌ها نشاهای توتون را وجب به وجب کنارش می‌کاشتند.
@@ سطر ۲۱۸: / سطر ۲۱۸: @@
 #{{پاورقی|14}} آسیو، آسیا
 #{{پاورقی|15}} مَستَک، دانه علفی است قرمز رنگ که با گندم مخلوط می‌ود و خوردن آن موجب گیجی و سردرد و در انتها خواب می‌شود.
 [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]
 [[رده:قصه]]
 [[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 [[Image:12-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۷]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
+ع. ا-احسانی
 رمضان جفت گاوها را هِی می‌کرد و زمین شخم خورده را، رو به شیب، با فاصله دو پا ایشه{{نشان|1}} می‌کشید جوی‌های باریکی که اسد آب را در آن‌ها می‌انداخت و زن‌ها و بچه‌ها نشاهای توتون را وجب به وجب کنارش می‌کاشتند.
 اسد می‌بایست آب را طوری در این ایشه‌ها تقسیم کند که خاک را نشوید و نبرد و تل‌های{{نشان|2}} دوطرف، نرم نرم نرم بکشد تا نشاها در آن بگیرند. اسد کم‌حوصله و درواقع گرسنه بود. صبح زود دو لقمه نانِ باقی‌مانده را جویده فقط دو پیاله چای را سر کشیده بود و علی‌الطلوع آمده بود به توتون‌زار که وقتی زن‌ها سر کار می‌آیند لااقل یک وِجال{{نشان|3}} زمین را آب داده باشد که معطل نمانند. زن‌ها سرراه نشاها را از تخم زار در‌آورند و روپل‌ها بسته بسته می‌چیدند. هوا هنوز سرد بود و شبنم به فراوانی رو علف‌ها نشسته بود. جنگل بهاره، سبز و سرزنده، تمام کوه دو طرف را می‌پوشاند. درخت‌های کوه شمالی در بخاری لطیف فرو رفته بود. خاک نمور، به رنگ قهوه‌ای سیر و سوخته در برابر گاوآهن چاک می‌خورد و آب در باریکۀ جوی ها تقسیم می‌شد و مانند هزارپایی تنبل لابه‌لای هر چاله و زیر هر کلوخی سر می‌کشید و آن را می‌بلعید. نسیم ملایمی از دره جنوبی می‌غلتیدو از چاک پیراهن اسد داخل می‌شد، زیربغلش می‌پیچید و تن عرق کرده‌اش را خشک و خنک می‌کرد. اسد حال خوشی نداشت. به زیبایی‌های طبیعت و سبزه‌زار، وزش نسیم و پیشرفت کار بی‌توجه بود و هر از چندی چشم به راه می‌دوخت. چندتائی از کومه‌ها، لای درخت‌های توت سرچشمه، در انتهای راه دیده می‌شد. سوت و کور و بی دود و دم. اسد چشم به راه سید بود که می بایست نان بپزد و چای بیاورد که چاشت بخورند. ولی از سید خبری نبود و گرسنگی کم کم شدت می گرفت.

@@ سطر ۱۴۵: / سطر ۱۴۵: @@
 اسد با مشقت بسیار چشمش را باز کرد:
-- نمی‌دونم. انگار کماج خمیر بوده، اذیتم کرده... سذم گیج میره
+- نمی‌دونم. انگار کماج خمیر بوده، اذیتم کرده... سرم گیج میره
 رمضان زیربغلش را گرفت و او را به کومه برد و روی نمد خواباند و زنش را صدا کرد. چای درست کردند. شانه‌اش را مالیدند، افاقه نکرد. سید را هم آورند تو اتاق دراز کردند. خرناسه می‌کشید. رمضان بقیۀ کماج را نگاه کرد.
 ==پاورقی‌ها==
-#{{پاورقی|1}} جوی‌های باریکی که با نوک بیل یا گاوآهن تعبیه می‌کنند.
+#{{پاورقی|1}} ایشه، جوی‌های باریکی که با نوک بیل یا گاوآهن تعبیه می‌کنند.
-#{{پاورقی|2}} پشته‌های خاکی در فواصل ایشه‌ها
+#{{پاورقی|2}} پَل، پشته‌های خاکی در فواصل ایشه‌ها
-#{{پاورقی|3}} مساحتی از مین که با جفت گاو می‌تواند در یکی دو ساعت شخم زد.
+#{{پاورقی|3}} وِجال، مساحتی از مین که با جفت گاو می‌تواند در یکی دو ساعت شخم زد.
-#{{پاورقی|4}} نوعی گیاه شبیه نی که در اراضی جنگلی بسیار بلند می‌شود.
+#{{پاورقی|4}} غِلدِرقان، نوعی گیاه شبیه نی که در اراضی جنگلی بسیار بلند می‌شود.
-#{{پاورقی|5}} دسته و تنۀ گاو آهن که به مالند بسته می‌شود.
+#{{پاورقی|5}} اِزال، دسته و تنۀ گاو آهن که به مالند بسته می‌شود.
-#{{پاورقی|6}} نوعی فلز گاوآهن.
+#{{پاورقی|6}} سوک، نوعی فلز گاوآهن.
-#{{پاورقی|7}} رطوبتی که از جوی به‌خاک اطراف نشست می‌کند.
+#{{پاورقی|7}} نَشتاک، رطوبتی که از جوی به‌خاک اطراف نشست می‌کند.
-#{{پاورقی|8}} ظرف بزرگی است که از ساقه و ترکه می‌بافند پایه‌دار که از زمین بالاتر بایستد و دور آن را گل اندود می‌کنند و در آن گندم و جو و یا آرد می‌ریزند گه از رطوبت محفوظ باشد.
+#{{پاورقی|8}} کَندیل، ظرف بزرگی است که از ساقه و ترکه می‌بافند پایه‌دار که از زمین بالاتر بایستد و دور آن را گل اندود می‌کنند و در آن گندم و جو و یا آرد می‌ریزند گه از رطوبت محفوظ باشد.
-#{{پاورقی|9}} مسیر سیلاب و نهر.
+#{{پاورقی|9}} کال، مسیر سیلاب و نهر.
-#{{پاورقی|10}} [=پای غاز]، گیاهی است با برگ سه پره که کنار جوی آب می‌روید و خام می‌خورند.
+#{{پاورقی|10}} غاز اَیاقی[=پای غاز]، گیاهی است با برگ سه پره که کنار جوی آب می‌روید و خام می‌خورند.
-#{{پاورقی|11}} سبزی صحرائی است که با برگ‌هایی شبیه پیاز و ساقهۀ زیرزمینی سفید و مزۀ خیار چنبر.
+#{{پاورقی|11}} شَنگه، سبزی صحرائی است که با برگ‌هایی شبیه پیاز و ساقهۀ زیرزمینی سفید و مزۀ خیار چنبر.
-#{{پاورقی|12}} نوعی نان است که برای آن خمیر را گرد و پهن کرده زیر خلواره خاکستر اجاق می‌گذارند تا بپزد.
+#{{پاورقی|12}} کُماج، نوعی نان است که برای آن خمیر را گرد و پهن کرده زیر خلواره خاکستر اجاق می‌گذارند تا بپزد.
-#{{پاورقی|13}} تکه‌ئی پارچه.
+#{{پاورقی|13}} لَتّه، تکه‌ئی پارچه.
+#{{پاورقی|14}} آسیو، آسیا
 [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]
 [[رده:قصه]]
 [[رده:کتاب جمعه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۰:۳۳
سطر ۱۳۹:		سطر ۱۳۹:
	گاوها کنار راه خوابیده نشخوار می‌کردند. رمضان هم از بالا پیدایش شد. زن‌ها تنبل و بی‌شتاب ازجا بلند می‌شدند. اسد آب را پای کار رساند و مشغول شد. با دیدن سید دلش ضعف رفته بود. بوی آرد را می‌شنید و دلش می‌خواست جلو بدود و یک مشت از آن کفلمه کند. اما زن‌ها می‌دیدند و برایش دست می‌گرفتند. سرش را پائین انداخت که سید را نبیند فکرش را در آبیاری تمرکز کرد و به زن‌ها تشر زد که زودتر نشا را آغاز کنند، بی‌آنکه سید را آرد را فراموش کند. گاهی شنگه‌ئی از خاک در می آورد و با شلوار پاک می‌کرد و می‌جوید. فکر کرد:«از بی پولی یک نفر را باید نگه دارم که مثقال مثقال آرد تهیه کند. اگه می‌تونستم یکی دو کیسه آرد بخرم راحت می‌شدم». رمضان گاوها را به یوغ بست و هی کرد. اسد آه کشید و بیشتر به کار چسبید اما گرسنگی امانش نمی‌داد. به‌هر صورت دو ساعتی خودداری کرد و بعد، زودتر از هر روز کار را به‌رمضان واگذاشت که ایشه‌ها را آب ببندد، و خود، خسته و بی‌رمق به‌طرف خانه رفت.		گاوها کنار راه خوابیده نشخوار می‌کردند. رمضان هم از بالا پیدایش شد. زن‌ها تنبل و بی‌شتاب ازجا بلند می‌شدند. اسد آب را پای کار رساند و مشغول شد. با دیدن سید دلش ضعف رفته بود. بوی آرد را می‌شنید و دلش می‌خواست جلو بدود و یک مشت از آن کفلمه کند. اما زن‌ها می‌دیدند و برایش دست می‌گرفتند. سرش را پائین انداخت که سید را نبیند فکرش را در آبیاری تمرکز کرد و به زن‌ها تشر زد که زودتر نشا را آغاز کنند، بی‌آنکه سید را آرد را فراموش کند. گاهی شنگه‌ئی از خاک در می آورد و با شلوار پاک می‌کرد و می‌جوید. فکر کرد:«از بی پولی یک نفر را باید نگه دارم که مثقال مثقال آرد تهیه کند. اگه می‌تونستم یکی دو کیسه آرد بخرم راحت می‌شدم». رمضان گاوها را به یوغ بست و هی کرد. اسد آه کشید و بیشتر به کار چسبید اما گرسنگی امانش نمی‌داد. به‌هر صورت دو ساعتی خودداری کرد و بعد، زودتر از هر روز کار را به‌رمضان واگذاشت که ایشه‌ها را آب ببندد، و خود، خسته و بی‌رمق به‌طرف خانه رفت.

−	به کومه‌شان که رسید، سید داشت خاکسترهای روی کُماج{{نشان\|12}} را با لَته{{نشان\|13}} پاک می‌کرد. بوی نان سوخته اسد را از حال می‌برد، اما ناچار بود تأمل کند تا کماج سرد شود. از جلو کومه برگشت و تو آبادی قدم زد. پاهایش او را به کومه باز می‌گرداندند. کومۀ اربابی فرقی با بقیه نداشت، گیرم دیوارهایش چینه‌ئی بود و درش محکم‌تر. سید چای دم کرده، یک کاسه ماست چکیده و پیازی روسفره چیده بود. اسد خوددار و ظاهراً بی‌میل نشست و کماج را که هنوز گرم بود شکست. نان سیاه بود و فطیر و چغر، بفهمی نفهمی بوی نان می‌داد. با شروع جویدن، گرسنگی وحشتناک، معده‌اش را در هم فشرد. شاید نمی‌بایست عجله می‌کرد، اما نمی‎شد. نان خمیر و ماست را نجویده فرو می‌داد. سید آرام و یک‌نواخت، فقط پوستۀ نان را می‌جوید.	+	به کومه‌شان که رسید، سید داشت خاکسترهای روی کُماج{{نشان\|12}} را با لَته{{نشان\|13}} پاک می‌کرد. بوی نان سوخته اسد را از حال می‌برد، اما ناچار بود تأمل کند تا کماج سرد شود. از جلو کومه برگشت و تو آبادی قدم زد. پاهایش او را به کومه باز می‌گرداندند. کومۀ اربابی فرقی با بقیه نداشت، گیرم دیوارهایش چینه‌ئی بود و درش محکم‌تر. سید چای دم کرده، یک کاسه ماست چکیده و پیازی روسفره چیده بود. اسد خوددار و ظاهراً بی‌میل نشست و کماج را که هنوز گرم بود شکست. نان سیاه بود و فطیر و چغر، بفهمی نفهمی بوی نان می‌داد. با شروع جویدن، گرسنگی وحشتناک، معده‌اش را در هم فشرد. شاید نمی‌بایست عجله می‌کرد، اما نمی‎شد. نان خمیر و ماست را نجویده فرو می‌داد. سید آرام و یک‌نواخت، فقط پوستۀ نان را می‌جوید. پیاله پیاله چای سر می‌کشید و عرق می‌ریخت. اسد وقتی ته‌بندی کرد و دو تا پیاله چای بالا انداخت، احساس رضایت و لذت در تمام بدنش دوید. کم‌کم داشت سیر می‌شد و غصه‌هایش از خاطر می‌رفتند که سرش به‌درد افتاد. سید بیرون رفته بود. اسد کمی نشست و چای دیگری نوشید. لکن سر درد شدت می‌گرفت خیال کرد از هوای دم کردۀ کومه است. بلند شد امام گیج رفت و کم مانده بود بیفتد. دو قدم برداشت و با هر دو دست به‌چارچوبِ در چسبید. خودش را بیرون کشید و جلو در افتاد که هوائی بخورد. سید لب جوی نشسته آب به فرق خود می‌زد اسد او را می‌دید که نوسان می‌کند. کوه و جنگل روبرو سر و ته شده بود. انبار چوبی توتون یک بری، ایستاده می‌لرزید. از پایئن راه بچه‌ها و زن‌ها و پشت سر آن‌ها گاوها و رمضان را می‌دید که کج و راست می‌شدند. چشمش را می‌بست، درد و آرام می‌گرفت ولی خودش به گردش در می‌آمد. چشمش را باز می‌کرد، سر درد شدت می‌یافت و دلش به‌هم می‌خورد. بلند شد و سعی کرد مستقیم بایستد اما سکندری رفت و نشست. ناچار با دست و پا خودش را کنار سید به جوی رساند. دمر افتاد و صورتش را در آب فرو برد و چند جرعه نوشید. با یک دست آب به فرق سرش ریخت. خنک شد. سرش را که بلند کرد کلاه سید جلو چشمش بود و گوشۀ کاغذی از سجاف آن دیده می‌شد. حوالۀ گندم را شناخت. سید نشسته چرت می‌زد. خواست حرفی بزند اما ساکت ماند و باز سرش را در آب فرو برد. شاید کماج خمیر بوده. سرِدلش مانده سید هم حال بهتر نداشت و کم‌کم کنار جوی افتاد. اسد نشست. دشت و کوه دور سرش می‌چرخید. ناچار چشمش را بست و به‌پینکی افتاد. صداها را می‌شنید و صدای بچه‌ها را و زن‌ها و رمضان را که آمد و گاوها را بست و برگشت:
		+
		+	- آقااسد... آقااسد... چی شده؟
		+
		+	اسد با مشقت بسیار چشمش را باز کرد:
		+
		+	- نمی‌دونم. انگار کماج خمیر بوده، اذیتم کرده... سذم گیج میره
		+
		+	رمضان زیربغلش را گرفت و او را به کومه برد و روی نمد خواباند و زنش را صدا کرد. چای درست کردند. شانه‌اش را مالیدند، افاقه نکرد. سید را هم آورند تو اتاق دراز کردند. خرناسه می‌کشید. رمضان بقیۀ کماج را نگاه کرد.
		+

@@ سطر ۱۳۳: / سطر ۱۳۳: @@
 - سر راه، خودتو پیش، ابراهیم آقا بندکن... یاالله!
-سید رو به پائین راه افتد. اسد ایستاد تا سید صد قدمی دور شود، بعد در
+سید رو به پائین راه افتد. اسد ایستاد تا سید صد قدمی دور شود، بعد در حاشیۀ جوی به‌جست و جوی پرداخت. چند پَر غاز ایاقی{{نشان|10}} و آن طرف‌تر «شَنگه»{{نشان|11}} کند. رو به گندم‌ها رقت وچند خوشه گندم سبز چید و پیچید تو جنگل.
 {{ستاره}}
 اسد تا دو ساعت بعدازظهر تو جنگل و حاشیۀ مزرعه پرسه زد. گاه دراز کشید و با دل گرفتگی آبی آسمان را از لابه‌لای شاخ و برگ‌های زمزمه‌گر تماشا کرد. شکمش را از ریشۀ شنگه و گندم نارس انباشه بود. بعد رفت سرِ بند، و تازه آب را به جوی انداخته بود که سیاهیِ هیکل سید را پائین، از پیچِ راه دید که نصفه کیسه‌ئی به پشت گرفته خسته خمیده، آهسته آهسته بالا می‌آمد. اسد تعجب کرد:«چه زود!»

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 اسد می‌بایست آب را طوری در این ایشه‌ها تقسیم کند که خاک را نشوید و نبرد و تل‌های{{نشان|2}} دوطرف، نرم نرم نرم بکشد تا نشاها در آن بگیرند. اسد کم‌حوصله و درواقع گرسنه بود. صبح زود دو لقمه نانِ باقی‌مانده را جویده فقط دو پیاله چای را سر کشیده بود و علی‌الطلوع آمده بود به توتون‌زار که وقتی زن‌ها سر کار می‌آیند لااقل یک وِجال{{نشان|3}} زمین را آب داده باشد که معطل نمانند. زن‌ها سرراه نشاها را از تخم زار در‌آورند و روپل‌ها بسته بسته می‌چیدند. هوا هنوز سرد بود و شبنم به فراوانی رو علف‌ها نشسته بود. جنگل بهاره، سبز و سرزنده، تمام کوه دو طرف را می‌پوشاند. درخت‌های کوه شمالی در بخاری لطیف فرو رفته بود. خاک نمور، به رنگ قهوه‌ای سیر و سوخته در برابر گاوآهن چاک می‌خورد و آب در باریکۀ جوی ها تقسیم می‌شد و مانند هزارپایی تنبل لابه‌لای هر چاله و زیر هر کلوخی سر می‌کشید و آن را می‌بلعید. نسیم ملایمی از دره جنوبی می‌غلتیدو از چاک پیراهن اسد داخل می‌شد، زیربغلش می‌پیچید و تن عرق کرده‌اش را خشک و خنک می‌کرد. اسد حال خوشی نداشت. به زیبایی‌های طبیعت و سبزه‌زار، وزش نسیم و پیشرفت کار بی‌توجه بود و هر از چندی چشم به راه می‌دوخت. چندتائی از کومه‌ها، لای درخت‌های توت سرچشمه، در انتهای راه دیده می‌شد. سوت و کور و بی دود و دم. اسد چشم به راه سید بود که می بایست نان بپزد و چای بیاورد که چاشت بخورند. ولی از سید خبری نبود و گرسنگی کم کم شدت می گرفت.
-سه ساعتی از بالا آمدن آفتاب گذشته بود که کلاهی و سری از بالای بته‌های غلدرقان{{نشان|4}} که هنوز به خوبی قد نکشیده بودند و بین تمشک‌های زیرچشمه پیدا شد. اسد امیدوار شد زیرا کلاه و سر بسیار کند حرکت می‌کرد. لابد دستش بند بود و چای و سفرۀ نان و کاسه‌ها و قند نمی‌گذاشتند تندتر راه بیاید. نیرویی در دست و پای اسد دوید. رمضان هم گاه‌به‌گاه به اسد و جاده چشم می‌انداخت و بعد با های‌و‌هوی گاوها را در طول سرازیری و سربالائی می‌راند. دستۀ ازال{{نشان|5}}را کج و راست می‌کرد تا سر سوک از ریشۀ بته‌ها و درختچه‌ها رهایی یابد. اکنون اسد صداهای اطراف، نفیر دم به دم گاوها را در تلاششان و وراجی زن‌ها و جیغ و داد و بچه‌ها را می‌شنید. نمی‌خواست سید را در حال آمدن تماشا کند و ناچار سرش را به کار بند کرد: تند و مصمم جلوی جوی‌ها را می‌بست و آب را نخ نخ به ایشه‌های بعدی هدایت می‌کرد. راه نشتاک را  می‌گرفت و با پشت بیل به خاک سرِبند می‌کوفت. تا وقتی که می‌بایست سید، قاعدتا در درخت انجیر کنار توتون‌زار رسیده باشد.می‌بایستی آب را به دست سید می‌داد و خودش با رمضان چاشت می‌کردند.
+سه ساعتی از بالا آمدن آفتاب گذشته بود که کلاهی و سری از بالای بته‌های غلدرقان{{نشان|4}} که هنوز به خوبی قد نکشیده بودند و بین تمشک‌های زیرچشمه پیدا شد. اسد امیدوار شد زیرا کلاه و سر بسیار کند حرکت می‌کرد. لابد دستش بند بود و چای و سفرۀ نان و کاسه‌ها و قند نمی‌گذاشتند تندتر راه بیاید. نیرویی در دست و پای اسد دوید. رمضان هم گاه‌به‌گاه به اسد و جاده چشم می‌انداخت و بعد با های‌و‌هوی گاوها را در طول سرازیری و سربالائی می‌راند. دستۀ ازال{{نشان|5}}را کج و راست می‌کرد تا سر سوک{{نشان|6}} از ریشۀ بته‌ها و درختچه‌ها رهایی یابد. اکنون اسد صداهای اطراف، نفیر دم به دم گاوها را در تلاششان و وراجی زن‌ها و جیغ و داد و بچه‌ها را می‌شنید. نمی‌خواست سید را در حال آمدن تماشا کند و ناچار سرش را به کار بند کرد: تند و مصمم جلوی جوی‌ها را می‌بست و آب را نخ نخ به ایشه‌های بعدی هدایت می‌کرد. راه نشتاک{{نشان|7}} را  می‌گرفت و با پشت بیل به خاک سرِبند می‌کوفت. تا وقتی که می‌بایست سید، قاعدتا در درخت انجیر کنار توتون‌زار رسیده باشد.می‌بایستی آب را به دست سید می‌داد و خودش با رمضان چاشت می‌کردند.
 سرش را بلند کرد. سید در چند قدمی او ایستاده بود. سر به زیر و دست خالی...
@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۷: @@
 سید خودش را گرم کار نشان داد. تو آب رفته بود و با پاهایش بغل جوی را می‌کوفت.
-- تو کندیل‌ها می‌گشتم!
+- تو کندیل‌ها{{نشان|8}} می‌گشتم!
 اسد نتوانست خودش را نگه دارد. داد زد:
@@ سطر ۱۴۹: / سطر ۱۴۹: @@
 #{{پاورقی|3}} مساحتی از مین که با جفت گاو می‌تواند در یکی دو ساعت شخم زد.
 #{{پاورقی|4}} نوعی گیاه شبیه نی که در اراضی جنگلی بسیار بلند می‌شود.
-#{{پاورقی|5}} دسته و تنۀ گاوآن که به مالبند بسته می‌شود.
+#{{پاورقی|5}} دسته و تنۀ گاو آهن که به مالند بسته می‌شود.
 #{{پاورقی|9}} مسیر سیلاب و نهر.
 #{{پاورقی|10}} [=پای غاز]، گیاهی است با برگ سه پره که کنار جوی آب می‌روید و خام می‌خورند.