عَلو - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «عَلو» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-11-10T14:39:30Z

«عَلو» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-11-10T14:38:59Z

نهایی شد.

Mohaddese: بازنگری شد.

2011-11-10T14:31:26Z

بازنگری شد.

Mohaddese: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۴۰.

2011-11-10T12:34:25Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۴۰.

Mohaddese در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۱۱

2011-11-10T09:11:12Z

Mohaddese: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۲۶.

2011-11-10T08:42:31Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۲۶.

Mohaddese: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۲۰.

2011-11-09T22:56:13Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۲۰.

Mohaddese: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۱۵.

2011-11-09T12:32:07Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۱۵.

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2011-11-08T19:17:36Z

در حال بازنگری.

Parastoo در ‏۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۵۶

2011-11-07T09:56:36Z

@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
     | alt2      = کتاب جمعه سال اول شماره ۱۴ صفحه ۴۸
    }}
@@ سطر ۹۰۹: / سطر ۹۰۷: @@
 [[رده:قصه]]
 [[رده:محمدرضا صفدری]]

@@ سطر ۶۲۴: / سطر ۶۲۴: @@
 '''گرگو، عباس تنگسیر''' و '''حسین دَشتی''' هرچه به‌در کوبیدند خبری نشد. امنیه‌ها چند کوچه را دور زده از در مخفی رفته بودند تو انبار. فقط صداشان می‌آمد که: - آرد نیست. باید صبر کنین!
-دروغ میگین. انبارها پُرِ آرده.
+- دروغ میگین. انبارها پُرِ آرده.
 سر و صدای بچه‌ها و بلندگوی شهرداری و هیاهوی کارگرها از این طرف بلند بود. در آن میان '''عَلو''' احساس بی‌کسی می‌کرد. شب امنیه‌ها آمده بودند پدرش را برده بودند. گزارش داده بودند که '''گرگو''' تفنگ دارد. آن هم برنو ده تیرِ آلمانی. جناب سروان هم با دیدن او توپ و تشر مفصلی زده بود که اگر جای تفنگ‌ها را نگوید می‌دهد آفتابهٔ پر از شن به‌خایه‌اش ببندند.
@@ سطر ۶۵۴: / سطر ۶۵۴: @@
 - چرا دَرو وا نمی‌کنی؟
-پیرمرد لرزید و بنا کرد به آقا آقا گفتن که سروان شَرَقّی خواباند بیخ گوشش و رفت تو سرا، و کارگرها برای جناب سروان هورا کشیدند و به‌در انبار حمله بردند. خیال‌شان راحت شد. گفتند همین حالا است که آرد می‌دهند، و هنوز خبری نشده افتادند به‌خرید و فروش:
+پیرمرد لرزید و بنا کرد به‌آقا آقا گفتن که سروان شَرَقّی خواباند بیخ گوشش و رفت تو سرا، و کارگرها برای جناب سروان هورا کشیدند و به‌در انبار حمله بردند. خیال‌شان راحت شد. گفتند همین حالا است که آرد می‌دهند، و هنوز خبری نشده افتادند به‌خرید و فروش:
 - مشتری آرد کی بود؟
@@ سطر ۷۶۹: / سطر ۷۶۹: @@
 آخرین کیسهٔ آرد خانه‌ات از نصف هم گذشته باید رفت رختشوئی کرد. باید گاوتان را مثل تخم چشمت نگهداری. گاو، کمرِ خانهٔ شماست. مبادا فضلهٔ گربه‌ئی تو آخورش باشد از پا بیندازش! رویت سیاه! بهشتِ زیر پایت حرامت باد اگر غفلت کنی! جانِ تو جانِ گاو!
-بچه‌ها همه بیدار شده بودند تو سرا بازی می‌کردند. '''عَلو''' تو چارچوب در ایستاده بود بیرون را نگاه می‌کرد: به‌چادر کارگرها؛ آنجا که دیگر '''حسین دشتی''' و '''عباس تنگسیر''' نبودند. همه‌شان را اخراج کرده بودند. بیشتر آن‌هائی را که با حسین دشتی و عباس همیشه جلو صف بودند. مهندس '''بیل''' به‌شان گفته بود ‎-FINISH به‌غیر از صادقی، که چند نفر از شهر آمده بودند دست بسته برده بودندش. شبْ نصف شب آمده بودند تو چادرش، حتی نگذاشته بودند از کسی حلال بودی بطلبد یا لباسش را بپوشد. با پای برهنه و لباس خواب.
+بچه‌ها همه بیدار شده بودند تو سرا بازی می‌کردند. '''عَلو''' تو چارچوب در ایستاده بود بیرون را نگاه می‌کرد: به‌چادر کارگرها؛ آنجا که دیگر '''حسین دشتی''' و '''عباس تنگسیر''' نبودند. همه‌شان را اخراج کرده بودند. بیشتر آن‌هائی را که با حسین دشتی و عباس همیشه جلو صف بودند. مهندس '''بیل''' به‌شان گفته بود ‎- FINISH به‌غیر از صادقی، که چند نفر از شهر آمده بودند دست بسته برده بودندش. شبْ نصف شب آمده بودند تو چادرش، حتی نگذاشته بودند از کسی حلال بودی بطلبد یا لباسش را بپوشد. با پای برهنه و لباس خواب.
 درِ قهوه‌خانه بسته بود. کارگرها کمی آن سوی تر جاده را می‌ساختند تا هرچه زودتر نفتکش‌ها بتوانند خودشان را به‌کوه‌های جنوب برسانند.
@@ سطر ۸۰۵: / سطر ۸۰۵: @@
 - خیلی خوب همین اَلا...
-'''عَلو''' ایستاد. تمای سوی چشمش کشیده شد به‌چارچوبِ درِ سرا. بچه‌ها قوطی‌های کبریت را ول کردند و پا شدند، یک دم به'''زارحسین''' خیره ماندند، بعد دویدند خودشان را پشت سرِ '''عَلو''' قایم کردند.
+'''عَلو''' ایستاد. تمام سوی چشمش کشیده شد به‌چارچوبِ درِ سرا. بچه‌ها قوطی‌های کبریت را ول کردند و پا شدند، یک دم به'''زارحسین''' خیره ماندند، بعد دویدند خودشان را پشت سرِ '''عَلو''' قایم کردند.
 - '''عَلو، زارحسین!''' زود... گاوو بکش ببر تو انبار. چشاش شوره!
@@ سطر ۸۱۱: / سطر ۸۱۱: @@
 '''زارحسین''' با شلوار و پیرهن چرکمردهٔ کِوِره آمد تو سرا. از همان دَمِ در که راه می‌افتاد گفت:
-صاحبخونه! مهمون بی‌موقع نمی‌خواین؟
+- صاحبخونه! مهمون بی‌موقع نمی‌خواین؟
 با دانه‌های تسبیح بازی کرد و بی‌آن که منتظر جواب بماند به‌دیوارهای فرو ریختهٔ اطراف نگاه کرد. بعد گفت: راستی، وقتی بارون میاد کجا می‌خوابه؟
@@ سطر ۸۵۶: / سطر ۸۵۶: @@
 # {{پاورقی|۱۱}} کُنار، میوه درخت سدر است.
 # {{پاورقی|۱۲}} توضیح داده نشده، ظاهراً باید مترادف '''دشتبان''' باشد که از طرف کشاورزان مأمور پائیدن محصول است. (ک. ج.)
-# {{پاورقی|۱۳}}DEY = مادر.
+# {{پاورقی|۱۳}} DEY = مادر.
 # {{پاورقی|۱۴}} بدون توجه
 # {{پاورقی|۱۵}} '''کُم''' به‌معنی شکم است. نونْ کُمی کسی را گویند که در مقابل تکه نانی در باغ یا زمین اربابی کار کند.
 # {{پاورقی|۱۶}} این اصطلاح در صفحات مرکزی کشور بدین شکل می‌آید: «زورت که به‌مول ننه است نرسید، به‌اش بگو آقاعمو!» - مترادف: دستی را که نمی‌توانی ببُری ببوس! (ک. ج.)
-# {{پاورقی|۱۷}} در صفحات مرکزی می‌گویند: بَرّ بیابون
+# {{پاورقی|۱۷}} در صفحات مرکزی می‌گویند: بَرِّ بیابون
 # {{پاورقی|۱۸}} مادرِ '''عَلو'''
 # {{پاورقی|۱۹}} توضیحی داده نشده، ظاهراً معادل '''تُخس''' و '''اَرقه''' است.

@@ سطر ۳۸۷: / سطر ۳۸۷: @@
 '''گُرگو''' غرغرکنان آمد تو خانه. سر قلیانش را تنباکو گذاشت و باز رفت بیرون که آن را چاق کند. صدای شَروِه‌خوان هنوز به‌گوش می‌رسید. خسته بود و داغ، و بوی غربت می‌داد. بوی دشتِ باران ندیده، بوی نخل، بوی خاک. مثل نالهٔ شتری که کارد بلندی را تا دسته تو سینه‌اش فرو کرده باشند.
-بعد از کمی هر چهار تا بچه‌ها زیر جاجیم کنار '''عَلو''' بودند. آن یکی که ناخوش بود پلاسش را نزدیک چاله انداخته بودند که سردش نشود. هفتمی هم تو بغل مادر بود. زن پس از شیر دادن بچه بلند شد. قدح شیر را که کنار چاله بود برداشت، آن را مایه زد که تا فردا ظهر آماده شود. خوب تویش را نگاه کرد مبادا مو یا آشغالی باشد. مشتری تازه‌اش کلفتِ شهردار بود که نزدیک‌های ظهر می‌آمد کاسه‌اش را می‌برد. و همیشه هم سفارش پشتِ سفارش که ماست برای آقای شهردار است و باید پاک و پاکیزه باشد. '''عَلو''' نمی‌دانست که پروین و جمشید هر روز ماست گاوشان را می‌خورند. دیْ '''عَلو''' هم بی‌خبر بود که بچه‌اش با پسر شهرداد رفت و آمدی دارد. تازه اگر می‌فهمیدند هم به‌حال هیچ کدام‌شان فرق نمی‌کرد، سر هر کس تو آخور خودش بود.
+بعد از کمی هر چهار تا بچه‌ها زیر جاجیم کنار '''عَلو''' بودند. آن یکی که ناخوش بود پلاسش را نزدیک چاله انداخته بودند که سردش نشود. هفتمی هم تو بغل مادر بود. زن پس از شیر دادن بچه بلند شد. قدح شیر را که کنار چاله بود برداشت، آن را مایه زد که تا فردا ظهر آماده شود. خوب تویش را نگاه کرد مبادا مو یا آشغالی باشد. مشتری تازه‌اش کلفتِ شهردار بود که نزدیک‌های ظهر می‌آمد کاسه‌اش را می‌برد. و همیشه هم سفارش پشتِ سفارش که ماست برای آقای شهردار است و باید پاک و پاکیزه باشد. '''عَلو''' نمی‌دانست که پروین و جمشید هر روز ماست گاوشان را می‌خورند. دِیْ '''عَلو''' هم بی‌خبر بود که بچه‌اش با پسر شهرداد رفت و آمدی دارد. تازه اگر می‌فهمیدند هم به‌حال هیچ کدام‌شان فرق نمی‌کرد، سر هر کس تو آخور خودش بود.
 زن قدح را برد تو یخدان کهنه‌ئی خواباند. دعای «چشمِ شور کور» را خواند و دورِ آن فوت کرد. مرد آمد تو و سر قلیان را آتش گذاشت و زن سراغ مریم رفت. پیشانیش را که دست کشید داغِ داغ بود. با چشمانِ بی‌حال و حق شسته{{نشان|۳۵}} نگاهِ مادر کرد. مژه نمی‌زد. زن خم شد آهسته صورتش را بوسید. سعی کرد لبخند بزند. بعد نازش کرد که:
-- دیْ جون! ناخوش شدی؟ دورت بگردم دِیْ! خوب میشی‌ها. خوب میشی جونم. فردا میری صحرا، میری تو کوچه‌ها، میری باغ کاکُل{{نشان|۳۶}} می‌چینی، میری سر چاهِ شیرین{{نشان|۳۷}} آب میاری، از باغ هیمه میاری. بزرگ میشی. عروس میشی...
+- دِیْ جون! ناخوش شدی؟ دورت بگردم دِیْ! خوب میشی‌ها. خوب میشی جونم. فردا میری صحرا، میری تو کوچه‌ها، میری باغ کاکُل{{نشان|۳۶}} می‌چینی، میری سر چاهِ شیرین{{نشان|۳۷}} آب میاری، از باغ هیمه میاری. بزرگ میشی. عروس میشی...
 زن اشک ریخت. '''عَلو''' هم از سوراخ لحافش دید که اشک می‌ریزد. دید که مادر نگران است. دید که جلو در اتاق نشست. رو به‌قبله، رو به‌امامزاده نشست و قسمش داد و دعا کرد و امامزاده را به‌خون حسین و شمشیر برهنهٔ ابوالفضل قسم داد که مریم را تا صبح شفا بدهد. و گفت که اگر دخترش را شفا بدهد، بزشان که زائید بچه‌اش را نذرِ او می‌کند. همان که '''عَلو''' قولش را به‌جمشید داده بود.
@@ سطر ۳۹۷: / سطر ۳۹۷: @@
 زن گرفت خوابید. به‌نظر '''عَلو''' آمد که اگر بزشان بزاید و کَره{{نشان|۳۸}}اش را بدهند امام، جواب جمشید را چه بگوید. بعد یکباره به‌یاد دوستش افتاد: «حالا اون داره چه کار می‌کنه؟ قربونش! چه رفیق خوبی دارم! اگه شوهرخواهرش میون نبود خیلی خوب بود. اگه خونهٔ قشنگی داشتیم با لحاف‌های نو، با پتوهای خارجی!... هِیّ... اگه بابام مثل بابای پروین خوش اخلاق بود، می‌آوردمش پیش خودمون. شبا پهلو هم می‌خوابیدیم براش مثل می‌گفتم. پروین هم می‌آوردمش، '''غُلو''' و '''حسنو''' هم...»
-کم‌کم پلک‌ها سنگین شد. اسم '''غُلو''' و '''حسنو''' یعنی بازی کردن. دویدن. و بعد آمدنِ پروین و جمشید. تو خواب هم بازی است: قایم موشک، کاغذْهوا{{نشان|۳۹}}، گل‌بازی{{نشان|۴۰}}، پائین افتادن از نخلی بلند با پاهای بریده و خون‌آلود و از خواب جَستن. و بعد، باز پروین آمد. موهای نرمِ طلائیش رو شانه‌اش موج می‌زد. '''عَلو''' می‌دوید و با او شوخی می‌کرد. دماغش که به‌گونه‌ها یا نرمیِ گردنش می‌رسید گرم می‌شد. گرمای خوشی تمام تنش را می‌گرفت. تو خواب هم این گرما بی‌دوام بود. خانه‌ات بسوزد مهندس '''بیل'''! تو دیگر از کجا پیدات شد؟ تو که ختنه نکرده‌ئی و همیشه سرپا می‌شاشی چرا به‌موهای پروین دست می‌کشی؟ خودت هم که تنها نیستی: چهل پنجاه تا بچه‌های دبستان را دنبال خودت انداخته‌ئی که چی؟
+کم‌کم پلک‌ها سنگین شد. اسم '''غُلو''' و '''حَسنو''' یعنی بازی کردن. دویدن. و بعد آمدنِ پروین و جمشید. تو خواب هم بازی است: قایم موشک، کاغذْهوا{{نشان|۳۹}}، گل‌بازی{{نشان|۴۰}}، پائین افتادن از نخلی بلند با پاهای بریده و خون‌آلود و از خواب جَستن. و بعد، باز پروین آمد. موهای نرمِ طلائیش رو شانه‌اش موج می‌زد. '''عَلو''' می‌دوید و با او شوخی می‌کرد. دماغش که به‌گونه‌ها یا نرمیِ گردنش می‌رسید گرم می‌شد. گرمای خوشی تمام تنش را می‌گرفت. تو خواب هم این گرما بی‌دوام بود. خانه‌ات بسوزد مهندس '''بیل'''! تو دیگر از کجا پیدات شد؟ تو که ختنه نکرده‌ئی و همیشه سرپا می‌شاشی چرا به‌موهای پروین دست می‌کشی؟ خودت هم که تنها نیستی: چهل پنجاه تا بچه‌های دبستان را دنبال خودت انداخته‌ئی که چی؟
 بچه‌ها با دهن کجی بنا کردند به‌خواندن و دست گرفتن:
@@ سطر ۵۲۰: / سطر ۵۲۰: @@
 تو سرا هم که رسید، گفت: - فردا ببرش شهر. کارتِتَم بده، خودم میدمش به‌سر کارگر.
-- آخه چند روزه نرفته‌م سرِ کار. مشکل این چند روزو برام امضا کنه.
+- آخه چند روزه نرفته‌م سرِ کار. مشکل این چند روز و برام امضا کنه.
 - خیالت راحت باشه. جوونِ خوبیه. شهریه. امّا خیلی مَرده. به‌خاطر کارگرا جونشم میده.
@@ سطر ۵۳۶: / سطر ۵۳۶: @@
 '''گرگو''' خوشحال شد. وقتی دستگیرش شد که آدم‌های مثل خودش تو شرکت زیادند جان تازه‌ئی گرفت و جای پایش محکم شد: - منم امشب میام باغ.
-نه خالو، تو بچه‌ت ناخوشه.
+- نه خالو، تو بچه‌ت ناخوشه.
 چشم‌های '''عباس تنگسیر''' تو تاریکی برق می‌زد. اگر دختر '''گرگو''' مریض نبود با صدای بلند می‌خندید. برایش مثل روز روشن بوده آنها نمی‌توانند یکباره چند صدتا کارگر را از شرکت اخراج کنند. بعد از گرفتن آن چند نفر صادق هوشیارتر شده بود و سخت چسبیده بود به‌کارگرها. جری‌تر شده بود. شب‌ها می‌رفت تو چادر آن‌ها باشان صحبت می‌کرد. مخصوصاً '''حسین دشتی''' که بدعنق بود و به‌هیچ آدم غریبه‌ئی روی خوش نشان نمی‌داد. خیلی کار کرد تا توانست حالیش کند که آرام باشد و با کارگرهای دیگر در نیفتد. نه تنها '''حسین،''' که همه‌شان. دیگر همهٔ آنها می‌دانستند که شرکت باید به‌جای دو تا کیسه آرد چهار تا بدهد.
-جلو قهوه‌خانه بودند که '''عباس تنگسیر''' به‌سیاهیِ رو جادّه اشاره کرد. مردی میان بالا و لاغر از جلوشان گذشت و کمی آن سون‌ترِ جاده، تودهٔ بزرگ و سیاهی به‌طرف باغ حرکت می‌کرد. دم دمای صبح که همه خوابیده بودند، '''گرگو''' بلند شد رفت سراغ مریم. دید بچه آرام است و چشم‌هایش بازمانده باورش نشد که دخترش به‌این سادگی، به‌این مفتی مرده باشد. خودش سرِ شب دوا به‌حلقش ریخته بود. آن را با شکر مخلوط کرده و چشیده بود. مثل زهر هلاهل تلخ بود، اما چون دکتر گفته بود و چند بار هم سفارش کرده بود که برایش خوب است، با همهٔ تلخی یک استکان به‌خوردش داده بود. '''گرگو''' چشم‌های دخترش را بست و نفسی سخت پرصدا کشید. طوری که زن یکهو از جا پرید. انگار منتظر بود. دید مردش پریشان وسط اتاق ایستاده سراسیمه بلند شد:
+جلو قهوه‌خانه بودند که '''عباس تنگسیر''' به‌سیاهیِ رو جادّه اشاره کرد. مردی میان بالا و لاغر از جلوشان گذشت و کمی آن سون‌ترِ جاده، تودهٔ بزرگ و سیاهی به‌طرف باغ حرکت می‌کرد. دم دمای صبح که همه خوابیده بودند، '''گرگو''' بلند شد رفت سراغ مریم. دید بچه آرام است و چشم‌هایش بازمانده باورش نشد که دخترش به‌این سادگی، به‌این مفتی مرده باشد. خودش سرِ شب دوا به‌حلقش ریخته بود. آن را با شکر مخلوط کرده و چشیده بود. مثل زهر هلاهل تلخ بود، اما چون دکتر گفته بود و چند بار هم سفارش کرده بود که برایش خوب است، با همهٔ تلخی یک استکان به‌خوردش داده بود. '''گرگو''' چشم‌های دخترش را بست و نفسی سخت پر صدا کشید. طوری که زن یکهو از جا پرید. انگار منتظر بود. دید مردش پریشان وسط اتاق ایستاده سراسیمه بلند شد:
 '''گرگو: گُرگو!''' چه شده؟
@@ سطر ۵۵۰: / سطر ۵۵۰: @@
 '''عَلو''' می‌فهمید که باباش نمی‌خواهد کسی گریه‌اش را ببیند. تو تاریکی چشم‌هایش پیدا نبود. فقط شانه‌هایش را می‌دید که تکان می‌خورد و صورتش جمع می‌شد. دلش می‌کشید برود گوشهٔ خلوتی و های های گریه کند. آن قدر که سیر بشود. خودش دیده بود که '''«اَنتو سیاه»''' تو سینه زنیِ دهم محرم غش می‌کرد و بعد می‌رفت پشتِ گریه. بدن ورزیده و سیاهش را تو خاک گرم وِلُو می‌کرد و حسین حسین می‌گفت. فکری بود که مَردِ به‌این گُندکی چرا گریه می‌کند؟ او که مثل '''گرگو''' زن و بچه نداشت که آن قدر خودش را ناراحت کند. آن هم جلو این همه آدم! مخصوصاً زن‌ها و دخترها که از پس پرده‌های سیاهرنگ سر می‌کشیدند و همدیگر را هُل می‌دادند. که بیشتر ببینند. چادرشان می‌افتاد و گِردیِ صورت‌شان پیدا می‌شد. هرچه فکر کرد چیزی دستگیرش نشد. '''«اَنتو سیاه»''' بدنش سفت و ماهیچه‌ئی بود. می‌توانست با یک مشت کار سیدقباد و مهندس '''بیل''' را بسازد. حتی زورش به'''شِمر''' و '''ازرق شامی''' هم می‌رسید. پس چرا '''«اَنتو»''' این همه...؟
-حالا هم تهِ دلش فکر کرد نباید تو روی پدرش گریه کند. امّا همین که چشمش به‌تله افتاد و بلبلی را که باید به‌پروین می‌داد دید که در آن خفه بود، بغضش ترکید و روی زمین تا شد.
+حالا هم تهِ دلش فکر کرد نباید تو روی پدرش گریه کند. امّا همین که چشمش به‌تله افتاد و بلبلی را که باید به‌پروین می‌داد دید که در آن خفه شده بود، بغضش ترکید و روی زمین تا شد.
 '''عَلو''' قلعهٔ خان را دور زد و به‌باغ ملی رسید. انبوه آدم‌ها و ماشین‌ها ایستاده بودند. شعارها را فریاد می‌کردند و پرچم‌ها و بیرق‌هاشان را تکان می‌دادند. اگر کسی سرزده می‌رفت آنجا، خیال می‌کرد خرِ دجّال آمده. پسر بچه‌ها و دختربچه‌ها چنان فریاد می‌کشیدند که رگ گردن‌شان باد می‌کرد.

@@ سطر ۳۵۵: / سطر ۳۵۵: @@
 - با بچه‌ها: '''حسنو، غلو.'''
-'''گرگو''' می‌دانست '''عَلو''' دارد دروغ می‌گوید: - عیچ بچه‌ئی مثِ تو بی‌صاحب نیس. تا این وقت شب نگفتی ماری، عقربی....
+'''گرگو''' می‌دانست '''عَلو''' دارد دروغ می‌گوید: - هیچ بچه‌ئی مثِ تو بی‌صاحب نیس. تا این وقت شب نگفتی ماری، عقربی....
 '''عَلو''' سکوت کرد. می‌دانست که حق، دستِ '''گرگو''' است. پدرش را فقط شب پای سفره می‌دید. دیدن که نه، بیش‌تر صدای کُرکُرِ قلیانش را می‌شنید. تا شب نصفِ شب هم می‌کشید. چه غمی است این؟ غربت، بیکاری، درهمشکستن، تحقیر شدن؟ یا اندوه از دست دادن نخل‌هایش؟ ننگ است برای مردی که نخل‌هایش را بفروشد و پیِ کار از این شهر به‌آن شهر برود. آن هم نخل‌هائی که با دست خود بزرگ‌شان کرده‌ای. مصیبت! مگر کارِ شرکت پایدار است؟ از کجا معلوم که تو کوه‌های دشتی نفت پیدا شود؟

@@ سطر ۳۱۱: / سطر ۳۱۱: @@
 - هر روز میارم. (و پرسید:) کُنارها رو کجا بریزم؟
-پروین اشاره به‌جیب پالتوش کرد. دست‌های عَلو رفت پائین و پائین‌تر چه گرم بود! چه گرمای خوشی! - سر و صورتش رو موها و گردن پروین ماند. دلش نمی‌آمد خودش را کنار بکشد. بوی خوش او و گل‌های شب‌بو سرش را پر کرده بود. اصلاً یادش رفته بود که جمشید فوری برمی‌گردد. می‌خواست با گرمای پروین همه چیز را فراموش کند: خواهر ناخوش، درس و مشق مدرسه، دعواها، شکستگیِ سرش، چشم درد مادرش، کفش‌های نوِ محسن، دکتر، امام‌زاده، بهداری، نفرین‌های مادرش، نان و چای که خسته و بیزارش کرده بود، امنیه‌ها، مهندس '''بیل،''' سیدْقباد، کتک خوردن سرِ صف، چهار عمل اصلی مشق‌هائی که با تف پاک کرده بود، و هزار زهرمارِ دیگر، حتی شوهرخواهرِ جمشید را که داشت آهسته‌آهسته نزدیک‌شان می‌آمد. بیخِ گوشش که آتش گرفت پا گذاشت به‌دو. حرف‌های پدربزرگ یادش بود: - هر وقت دیدی هوا پَسه، بذار و دِ فرار! اگه وایسادی کُتکه‌رو خوردی!
+پروین اشاره به‌جیب پالتوش کرد. دست‌های عَلو رفت پائین و پائین‌تر چه گرم بود! چه گرمای خوشی! - سر و صورتش رو موها و گردن پروین ماند. دلش نمی‌آمد خودش را کنار بکشد. بوی خوش او و گل‌های شب‌بو سرش را پر کرده بود. اصلاً یادش رفته بود که جمشید فوری برمی‌گردد. می‌خواست با گرمای پروین همه چیز را فراموش کند: خواهر ناخوش، درس و مشق مدرسه، دعواها، شکستگیِ سرش، چشم درد مادرش، کفش‌های نوِ محسن، دکتر، امام‌زاده، بهداری، نفرین‌های مادرش، نان و چای که خسته و بیزارش کرده بود، امنیه‌ها، مهندس '''بیل،''' سیدْقباد، کتک خوردن سرِ صف، چهار عمل اصلی مشق‌هائی که با تف پاک کرده بود، و هزار زهرمارِ دیگر، حتی شوهرخواهرِ جمشید را که داشت آهسته‌آهسته نزدیک‌شان می‌آمد. بیخِ گوشش که آتش گرفت پا گذاشت به‌دو. حرف‌های پدربزرگ یادش بود: - هر وقت دیدی هوا پَسه، بذار و دِ فرار! اگه وایسادی کُتکِه‌رو خوردی!
 تا میدان دوید. آنجا نفسی تازه کرد و ایستاد. بزها بَع‌بَع‌کنان از صحرا برمی‌گشتند. قاطیِ گلّه شد. تو گردوخاک غلیظ، گردن بزش را گرفت کشیدش کنار دیوار. بوی بز و بوی پشکل تو میدان پُر بود. هرکسی آمده بود جلو بز و گوسفندش. همه هم منتظر زائیدن و آبستن شدن آن‌ها بودند. '''عَلو''' به‌شکم و پستان‌های بزش دست کشید. شکمش ورم کرده بود. دست که می‌گذاشت بچه‌اش تکان می‌خورد. از فکرش گذشت که اگر دو تا بچّه داشته باشد یکیش را بدهد جمشید.
@@ سطر ۳۳۵: / سطر ۳۳۵: @@
 - نه کُکا، پَروپام درد می‌کنه. باید برم چربش کنم.
-و گفت که این شب‌ها '''عَلو''' باید به‌بزش خرما خشکه و هسته خرما بدهد تا شیرش زیاد بشود. '''عَلو''' هم تا به‌خانه رسید رفت تو انبار، کمی خرما خشکه و هستهٔ خرما آورد جلو بزش ریخت و رفت سرِ چاه که آب بکشد. گاو تو طویله بوده کشید{{نشان|۲۴}}. تشنه‌اش بود. چند روزی می‌شد که شکمش می‌رفت؛ از بس کاغذ پاره و مقوا و نجاست می‌خورد. سرِ صبح، در چوبی حیاط را با پوزه‌اش باز می‌کرد و می‌افتاد تو ولایت، شب برمی‌گشت.
+و گفت که این شب‌ها '''عَلو''' باید به‌بزش خرما خشکه و هسته خرما بدهد تا شیرش زیاد بشود. '''عَلو''' هم تا به‌خانه رسید رفت تو انبار، کمی خرما خشکه و هستهٔ خرما آورد جلو بزش ریخت و رفت سرِ چاه که آب بکشد. گاو تو طویله بوره کشید{{نشان|۲۴}}. تشنه‌اش بود. چند روزی می‌شد که شکمش می‌رفت؛ از بس کاغذ پاره و مقوا و نجاست می‌خورد. سرِ صبح، در چوبی حیاط را با پوزه‌اش باز می‌کرد و می‌افتاد تو ولایت، شب برمی‌گشت.
 '''علو''' سطل آب را جلوش گذاشت و رفت پشت بام. آنجا کبوترِ پاپَری و جفتِ چاهی او چشم‌هاشان را هم گذاشته بودند. تو چادرِ کارگرها مردی شَروِه{{نشان|۲۵}} می‌خواند، گویا دلش برای زن و بچه‌اش تنگ شده بود. '''عَلو''' صدایش را می‌شناخت. از '''دشتی'''{{نشان|۲۶}} آمده بود و خدا خدا می‌کرد هرچه زودتر شرکت به‌آبادی آن‌ها برسد که بتواند مدتی پیش بچه‌هایش بماند.
@@ سطر ۳۵۹: / سطر ۳۵۹: @@
 '''عَلو''' سکوت کرد. می‌دانست که حق، دستِ '''گرگو''' است. پدرش را فقط شب پای سفره می‌دید. دیدن که نه، بیش‌تر صدای کُرکُرِ قلیانش را می‌شنید. تا شب نصفِ شب هم می‌کشید. چه غمی است این؟ غربت، بیکاری، درهمشکستن، تحقیر شدن؟ یا اندوه از دست دادن نخل‌هایش؟ ننگ است برای مردی که نخل‌هایش را بفروشد و پیِ کار از این شهر به‌آن شهر برود. آن هم نخل‌هائی که با دست خود بزرگ‌شان کرده‌ای. مصیبت! مگر کارِ شرکت پایدار است؟ از کجا معلوم که تو کوه‌های دشتی نفت پیدا شود؟
-دِیْ '''عَلو''' بچه را خواباند سرجایش و سفره کشید، و بچه‌ها تو یک چشم به‌هم زدن کاغذ و قلم را گذاشتند و پای سینیِ مسی نشستند. سینی پر از '''لِلک'''{{نشان|۲۸}} بود. پنج شبی می‌شد که مریم را پای سفره نمی‌دیدند. او هم دستِ سیاه و کوچکش را می‌کرد تو سینی. گاهی وقت‌ها سر یک کُنجه گوشت هوارشان بالا می‌رفت. امّا حالا همه‌شان آرام بودند. مریم ناخوش سخت بود و '''عَلو''' می‌ترسید برود پشت سفره بنشیند. مادر رو لِلَک‌ها روغن ریخت و به‌مردش گفت: - '''گُرگو''' بیو{{نشان|۲۹}} شوم بخور.
+دِیْ '''عَلو''' بچه را خواباند سرجایش و سفره کشید، و بچه‌ها تو یک چشم به‌هم زدن کاغذ و قلم را گذاشتند و پای سینیِ مسی نشستند. سینی پر از '''لِلک'''{{نشان|۲۸}} بود. پنج شبی می‌شد که مریم را پای سفره نمی‌دیدند. او هم دستِ سیاه و کوچکش را می‌کرد تو سینی. گاهی وقت‌ها سر یک کُنجه گوشت هوارشان بالا می‌رفت. امّا حالا همه‌شان آرام بودند. مریم ناخوشِ سخت بود و '''عَلو''' می‌ترسید برود پشت سفره بنشیند. مادر رو لِلَک‌ها روغن ریخت و به‌مردش گفت: - '''گُرگو''' بیو{{نشان|۲۹}} شوم بخور.
 - میلم نیست.
@@ سطر ۳۸۳: / سطر ۳۸۳: @@
 - نکبتِ انیه که رو بچه‌های دیگه پائین میاد: اون میره تِماته دزدی، بچه‌ها ناخوش می‌شن. تا حالا دیدی آدم ناخوشو ببرن امام‌زاده و خوب نشه، جز بچهٔ ما؟
-'''عَلو''' هق‌هق‌کنان رفت تو جاش خوابید، ته اتاق تاریک بود. لحافِ درهم دوخته{{نشان|۳۳}}ئی را که از کیسه‌های آردی بود رو کشید. بغض و لرزشِ شانه‌ها. گویا شیشه شکسته‌ئی تو خارسینه{{نشان|۳۴}}اش نشسته بود و درنمی‌آمد. لِلَک تو دهنش زهر شد. از همه بدتر خیال پروین و جمشید، که می‌آمدند و می‌رفتند؛ صورت مهتابی پروین و چین‌های صورت باباش یکی می‌شد. اصلاً گشنگی از یادش رفته بود.
+'''عَلو''' هق‌هق‌کنان رفت تو جاش خوابید، ته اتاق تاریک بود. لحافِ درهم دوخته{{نشان|۳۳}}ئی را که از کیسه‌های آردی بود رو کشید. بغض و لرزشِ شانه‌ها. گویا شیشه شکسته‌ئی تو خارِسینه{{نشان|۳۴}}اش نشسته بود و درنمی‌آمد. لِلَک تو دهنش زهر شد. از همه بدتر خیال پروین و جمشید، که می‌آمدند و می‌رفتند؛ صورت مهتابی پروین و چین‌های صورت باباش یکی می‌شد. اصلاً گشنگی از یادش رفته بود.
 '''گُرگو''' غرغرکنان آمد تو خانه. سر قلیانش را تنباکو گذاشت و باز رفت بیرون که آن را چاق کند. صدای شَروِه‌خوان هنوز به‌گوش می‌رسید. خسته بود و داغ، و بوی غربت می‌داد. بوی دشتِ باران ندیده، بوی نخل، بوی خاک. مثل نالهٔ شتری که کارد بلندی را تا دسته تو سینه‌اش فرو کرده باشند.

@@ سطر ۲۶۰: / سطر ۲۶۰: @@
 او هم نه شوخی نه جدی گفته بود: «گمونم دنبال نفت می‌گردن!» - گفتن همان و از دست مدیر مدرسه کتک خوردن همان. به‌این سادگی هم دست بردار نبودند، می‌خواستند ببرندش پاسگاه که از آنجا بفرستندش شهر و به‌ادارهٔ بی‌تابلو تحویلش بدهند. تا یادش افتاد که اول با یک دستمال سیاه چشمش را می‌بندند و بعد کارشان را شروع می‌کنند خشتکش را خیس کرد و دست‌های «دوستی» را خیس کرد. مدیر سبیلْ‌خنده‌ئی کرده بود و گفته بود: - دیگه نبینم‌ها!
-« - نه آقا، گه خورم!» - و بعد توی دلش گفته بود: «دِی{{نشان|۱۳}}، مگه پارچه قحطی بود که از کیسهٔ آردی برام شلوار دوختی!»
+« - نه آقا، گه خورم!» - و بعد تو دلش گفته بود: «دِی{{نشان|۱۳}}، مگه پارچه قحطی بود که از کیسهٔ آردی برام شلوار دوختی!»
 بعد از کمی پس و پیش رفتن، '''عَلو''' تنه‌اش را از خار بیرون کشید. از خوشحالی صورتش چین افتاده بود. اما پیشانی و کمی از گردنش خراشیده بود و چند تا خاری هم به‌پَک‌وپهلوش فرو رفته بود. آن وقت با شادی دستش را باز کرد و گوجهٔ درشتِ قرمزی را نشان رفیقش داد و دوباره سر کرد به‌پس زدن خار. تمام بدنش تو باغ بود. فقط پاهایش بیرون مانده بود. گوجه‌ها را یکی یکی می‌چید می‌داد دست جمشید. همین طور بی‌هوایِ{{نشان|۱۴}} همه چیز گرم کار بود که بازیارِ سیدقباد دنبال‌شان افتاد و بنا کرد بدوبیراه گفتن و سنگ انداختن. '''عَلو''' هراسان خودش را بیرون کشید و دوچرخهٔ جمشید را که جا مانده بود برداشت و دوید. انبوهی خار را با خودش می‌برد؛ آن‌هائی را که به‌شانه‌اش چسبیده بود و خودش نمی‌دانست یا می‌دانست و اهمیت نمی‌داد. و بازیار، عین سگی که توله‌اش را دزدیده باشند دنبالش افتاده بود و سنگش می‌زد. '''عَلو''' هم سرش را می‌مالید و می‌دوید. این عادتش بود. تو بازی هم همین کار را می‌کرد. پیش از این که سرش بشکند، آن را می‌مالید که بازیار را خر کند. خیال کند خورده و از سرش دست بردارد. خودش همیشه می‌گفت: - بِپّا نخوری که اگه خوردی دیگه خوردی!
-راست هم می‌گفت. سرش بارها شکسته بود. جای آباد توی سرش به‌هم نمی‌رسید. سر نبود که. اسفنج بود. پوست هندوانه‌ئی بود که مرغ گرسنه‌ئی به‌اش تُک زده باشد. چه باک اگر سرش بشکند چند چکه خون ازش بیاید؟ همین قدر که جمشید گیر نیفتد بس است. و تنها برای همین هم بود که جمشید کشیده شده بود طرفش. برای همین دلداری و جگرداریِ '''علو''' بود. جلو پاپتی‌های قهوه‌خانه می‌ایستاد تا دست‌شان به‌جمشید نرسد.
+راست هم می‌گفت. سرش بارها شکسته بود. جای آباد تو سرش به‌هم نمی‌رسید. سر نبود که. اسفنج بود. پوست هندوانه‌ئی بود که مرغ گرسنه‌ئی به‌اش تُک زده باشد. چه باک اگر سرش بشکند چند چکه خون ازش بیاید؟ همین قدر که جمشید گیر نیفتد بس است. و تنها برای همین هم بود که جمشید کشیده شده بود طرفش. برای همین دلداری و جگرداریِ '''علو''' بود. جلو پاپتی‌های قهوه‌خانه می‌ایستاد تا دست‌شان به‌جمشید نرسد.
 بازیار واگشت، چون دست‌های '''عَلو''' را خالی یافته بود و دیگر، '''عَلو''' هم چنان تند می‌دوید که گرمیِ خون را پشت گردنش احساس نمی‌کرد: قرمساقِ نونْ کُمی{{نشان|۱۵}}! انگار مال باباشه...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۱۷
سطر ۵۹:		سطر ۵۹:
	}}		}}

−	~~{{بازنگری}}~~	+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۵۶
سطر ۴۲۲:		سطر ۴۲۲:


−	{{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}}{{نشان\|۴۲}}	+	{{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}} {{گلوله}}{{نشان\|۴۲}}

	'''گرگو''' رفت سرچاه، آب کشید وضو گرفت. هوا خیلی تاریک بود. به‌امامزاده و قبله نگاه کرد و به‌چادر کارگرها. بدجوری دلش گرفته بود. نمی‌توانست آرام بگیرد. تو اتاق هم که می‌رفت از زنش و از خودش خجالت می‌کشید. اگر به‌فکر یتیم شدن بچه‌ها نبود با سر می‌رفت تو دیوار. اگر آن‌ها نبودند چه‌قدر راحت بود! هیچ دردی نداشت. صبح دکتر گفته بود باید مریم را ببرند شهر. نه تنها صبح، همان روز اول هم گفته بود. امّا '''گرگو''' امروز و فردا کرده بود. مانده بود که اول ماه دو تا کیسهٔ آردش را بفروشد. زن هم دائم می‌نالید که هیچ کس به‌فکر بچه نیست. می‌دانست مردش آه در بساط ندارد ولی باز دست‌بردار نبود. می‌گفت باید برود پیش کسی پولی قرض بگیرد. '''گرگو''' همه جا رفته بود. دوست و آشنا همه چشم‌شان به‌همان آرد و روغن شرکت بود. از کجا بیاورد؟ گاو و بزش را سگْ‌فروش کند{{نشان\|۴۳}}؟ آن هم به‌جانش بسته بود. به‌زندگی بچه‌هایش. '''زارحسین''' آماده بود بز و گاو، هر دو را، صاحب بشود. از همه کاری‌تر حرف‌های سیدقباد خُردش کرده بود. جلو کارگرها آبرویش را کم و زیاد کرده بود. وقت و بی‌وقت ازش بهانه می‌گرفت. هر پیشامدی برایش می‌کرد از چشم او می‌دید. می‌گفت که همهٔ آتش‌ها از گور '''گرگو''' بلند می‌شود. حتی اگر بچه‌ئی رو ماشینش خط می‌انداخت می‌گفت: - نه، از '''گرگو''' رَد نیست{{نشان\|۴۴}}.		'''گرگو''' رفت سرچاه، آب کشید وضو گرفت. هوا خیلی تاریک بود. به‌امامزاده و قبله نگاه کرد و به‌چادر کارگرها. بدجوری دلش گرفته بود. نمی‌توانست آرام بگیرد. تو اتاق هم که می‌رفت از زنش و از خودش خجالت می‌کشید. اگر به‌فکر یتیم شدن بچه‌ها نبود با سر می‌رفت تو دیوار. اگر آن‌ها نبودند چه‌قدر راحت بود! هیچ دردی نداشت. صبح دکتر گفته بود باید مریم را ببرند شهر. نه تنها صبح، همان روز اول هم گفته بود. امّا '''گرگو''' امروز و فردا کرده بود. مانده بود که اول ماه دو تا کیسهٔ آردش را بفروشد. زن هم دائم می‌نالید که هیچ کس به‌فکر بچه نیست. می‌دانست مردش آه در بساط ندارد ولی باز دست‌بردار نبود. می‌گفت باید برود پیش کسی پولی قرض بگیرد. '''گرگو''' همه جا رفته بود. دوست و آشنا همه چشم‌شان به‌همان آرد و روغن شرکت بود. از کجا بیاورد؟ گاو و بزش را سگْ‌فروش کند{{نشان\|۴۳}}؟ آن هم به‌جانش بسته بود. به‌زندگی بچه‌هایش. '''زارحسین''' آماده بود بز و گاو، هر دو را، صاحب بشود. از همه کاری‌تر حرف‌های سیدقباد خُردش کرده بود. جلو کارگرها آبرویش را کم و زیاد کرده بود. وقت و بی‌وقت ازش بهانه می‌گرفت. هر پیشامدی برایش می‌کرد از چشم او می‌دید. می‌گفت که همهٔ آتش‌ها از گور '''گرگو''' بلند می‌شود. حتی اگر بچه‌ئی رو ماشینش خط می‌انداخت می‌گفت: - نه، از '''گرگو''' رَد نیست{{نشان\|۴۴}}.