عرق - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «عرق» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-08-05T15:58:26Z

«عرق» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2011-08-05T15:57:38Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-05T15:29:15Z

در حال بازنگری.

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-05T15:12:45Z

در حال بازنگری.

Parastoo: افزودن رده‌ها.

2011-08-05T14:17:17Z

افزودن رده‌ها.

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-08-05T12:05:26Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

Pedram در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۴

2011-08-05T09:24:43Z

Pedram در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۳

2011-08-05T09:23:30Z

Pedram در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۰

2011-08-05T09:20:43Z

نمایش تغییرات

Pedram در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۱۳

2011-08-05T09:13:45Z

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 '''خورخه آمادو'''
-(نویسنده برزیلی)
+(نویسندهٔ برزیلی)
 {{پایان وسط‌چین}}
@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
-پله‌ها را با هم پایین آمدند. به‌‌در که رسیدند غریبه کوشید همراهش را به‌‌حرف بیاورد. نفس داغ بدبویش به‌‌صورت دستفروش خورد. شب گرم و دم‌کرده‌ئی بود. از دریا نسیمی بر نمی‌خاست. ولی به‌‌نظر می‌رسید که غریبه سردش شده است زیرا دست‌هایش را در جیب‌های بارانیش فرو برده بود. چشمان درشت سیاه و آرواره‌های برآمده‌ٔ لاغر داشت.
+پله‌ها را با هم پائین آمدند. به‌‌در که رسیدند غریبه کوشید همراهش را به‌‌حرف بیاورد. نفس داغ بدبویش به‌‌صورت دستفروش خورد. شب گرم و دم‌کرده‌ئی بود. از دریا نسیمی بر نمی‌خاست. ولی به‌‌نظر می‌رسید که غریبه سردش شده است زیرا دست‌هایش را در جیب‌های بارانیش فرو برده بود. چشمان درشت سیاه و آرواره‌های برآمدهٔ لاغر داشت.
-- شما اینجا زندگی می کنین آقا؟
+- شما اینجا زندگی می‌کنین آقا؟
 - آره. طبقهٔ سوم.
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 - هیچ کجا؟
-با این پرسش، آرواره‌های غریبه برآمده‌تر و نگاهش افسرده‌تر شد. به‌‌چهره‌ٔ دستفروش نگریست و پرسش خود را تکرار کرد:
+با این پرسش، آرواره‌های غریبه برآمده‌تر و نگاهش افسرده‌تر شد، به‌‌چهرهٔ دستفروش نگریست و پرسش خود را تکرار کرد:
-- پس می‌گین هیچ کجا ارزونتر پیدا نمی‌شه، ها؟ قیمت همه چیز بالاس؟
+- پس می‌گین هیچ کجا ارزونتر پیدا نمیشه، ها؟ قیمت همه چیز بالاس؟
 - نکنه اتاق زیر شیروونی گرفتی؟
@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 ایستاد و به‌‌خیابان نگاه کرد. هوا آرام بود و سنگین. هنوز می‌لرزید. دست‌هایش را از جیب‌هایش بیرون آورد و سخت به‌‌هم مالید. ناگهان گفت:
-- ای اقا، کاریش نمی‌شه کرد. قیمت همه چیز بالاس. من کرایه‌ٔ دو ماهمو بدهکارم. اون بالا، تو خیابون کاپیتان زندگی می‌:نم. گمون کنم درسته. زن صاحبخانه هر روز برای اجاره سرو کله‌اش پیدا می‌شه. به‌‌تنگ‌مون آورده. ما چهار نفریم. من، زنم هایوا کلارا و دو تا پسرام. گمون کنم به‌‌همین زودی باید کیسه‌ٔ گدایی رو بندازیم دوشمون بریم گدایی.
+- ای آقا، کاریش نمیشه کرد. قیمت همه چیز بالاس. من کرایهٔ دو ماهمو بدهکارم. اون بالا، تو خیابون کاپیتان زندگی می‌کنم. گمون کنم درسته. زن صاحبخانه هر روز برای اجاره سرو کله‌اش پیدا میشه. به‌‌تنگ‌مون آورده. ما چهار نفریم. من، زنم ماریا کلارا و دو تا پسرام. گمون کنم به‌‌همین زودی باید کیسهٔ گدائی رو بندازیم دوشمون بریم گدائی.
 نگران از حرف زدن باز ایستاد. به‌‌زمین تف کرد. کلاهش را روی چشمانش کشید و گفت:
-- تو کارخونه‌ٔ اورورا کار می‌کردم. زد و لامصّب ورشکسته شد. این قضیه سه ماه پیش اتفاق افتاد. گیرم هنوزم که هنوزه من این و ورا پرسه می‌زنم و کاری پیدا نمی‌کنم. زنم شروع کرده به‌‌رختشوری. امّا کفاف خرج‌مونو نمی‌ده. خب گمون کنم امروز به‌‌اجبار باید خونه رو خالی کنم. منتها چه می‌شه کد! قیمت همه چیز بالاس. تازه هر کسم خونه‌ٔ خالی داره برا اجاره پول جلو می‌خواد. راستی بگین ببینم عاقبتش چی می‌شه.
+- تو کارخونهٔ اورورا کار می‌کردم. زد و لامصّب ورشکسته شد. این قضیه سه ماه پیش اتفاق افتاده، گیرم هنوزم که هنوزه من این دور و ورا پرسه می‌زنم و کاری پیدا نمی‌کنم. زنم شروع کرده به‌‌رختشوری، امّا کفاف خرج‌مونو نمیده. خب، گمون کنم امروز به‌‌اجبار باید خونه رو خالی کنم، منتها چه میشه کد! قیمت همه چیز بالاس... تازه هر کسم خونهٔ خالی داره برا اجاره پول جلو میخواد. راستی بگین ببینم عاقبتش چی میشه؟
 دست‌هایش را در جیب‌هایش فرو کرد:
-- این در بغلی اتاق اجاره نداره؟
+- این درِ بغلی اتاق اجاره نداره؟
-- نه، گمون نمی‌کنم. راستی چرا سری به‌‌کورنیکو نمی‌زنی؟
+- نه، گمون نمی‌کنم. راستی چرا سری به‌‌کورتیکو نمی‌زنی؟
 - ممنون. همین الان اونجا بودم. تموم اتاقا رو گرفتن...
-در سکوت خیابان را پایید. تفی انداخت و کفش‌هایش را روی آن مالید. دستفرش نیم پنی را لای انگشتانش گرفت. فکر کرده بود آن را به‌‌غریبه دهد اما خجالت کشید و پشیمان شد. سکه ناچیزی بود ونم‌خواست با این وجه ناچیز او را برنجاند. غریبه یخه‌ٔ کتش را بالا گشید. آخرین نگاهش را به‌‌پلاکان دوخت و به‌‌راه افتاد.
+در سکوت خیابان را پائید. تفی انداخت و کفش‌هایش را روی آن مالید. دستفرش نیم پنی را لای انگشتانش گرفت. فکر کرده بود آن را به‌‌غریبه دهد اما خجالت کشید و پشیمان شد. سکه ناچیزی بود و نمی‌خواست با این وجه ناچیز او را برنجاند. غریبه یخهٔ کتش را بالا کشید. آخرین نگاهش را به‌‌پلکان دوخت و به‌‌راه افتاد.
-- خبَ ا این که مزاحم‌تون شدم می‌بخشین. شب‌ به‌خیر.
+- خب، از این که مزاحم‌تون شدم می‌بخشین. شب‌ به‌خیر.
-لحظه‌ئی بدون تصمیم ایستاد. نمی‌دانست به‌‌کجا برود. بالا یا پایین. سرانجام تصمیمش را گرفت که برود طرف بالا. دستفروش تا فاصله‌ٔ دوری می‌پاییدش. و می‌توانست ببیند که غریبه هنوز می‌لرزد. گرچه دیگر نمی‌توانست صدایش را بشنود. ولی انگار آن آرواره‌های برآمده هنوز هم جلو چشمانش بود و صدای خسته‌اش به‌طور واضح شنیده می‌شد و نفس بوگرفته‌ٔ داغش به‌صورتش می‌خورد. دست‌ایش را از سر دلسردی تکان داد و او نیز به‌‌ناگاه در هوای گرم و چسبنده‌ٔ شباهنگاهی از سرما به‌‌لرزه افتاد.
+لحظه‌ئی بدون تصمیم ایستاد. نمی‌دانست به‌‌کجا برود. بالا یا پائین. سرانجام تصمیمش را گرفت که برود طرف بالا. دستفروش تا فاصلهٔ دوری می‌پائیدش، و می‌توانست ببیند که غریبه هنوز می‌لرزد، گرچه دیگر نمی‌توانست صدایش را بشنود، ولی انگار آن آرواره‌های برآمده هنوز هم جلو چشمانش بود و صدای خسته‌اش به‌طور واضح شنیده می‌شد و نفس بوگرفتهٔ داغش به‌صورتش می‌خورد. دست‌هایش را از سر دلسردی تکان داد و او نیز به‌‌ناگاه در هوای گرم و چسبندهٔ شبانگاهی از سرما به‌‌لرزه افتاد.
 {{ستاره}}
-زن ایتالیایی که اتاق‌ها را اجاره می‌داد در طبقهٔ دوم می‌نشست. لباس‌هایی می‌پوشید که گردن و بازوانش را می‌پوشاند و آن‌قدر بلند که روی زمین کشیده می‌شد. بلندبالا بود با دندان‌هایی مصنوعی کفش‌های سیاهی به‌‌پا و عینک قاب طلایی به‌‌چشم داشت. چنان از خود راضی بود که جز با «فرناندز» متصدی فروش مشروبات با کس دیگری حرف نمی‌زد. آن هم تنها سلام و علیکی و بس. گهگاه که گاباگای بیچاره دم در می‌ایستاد. یک سکه‌ٔ نیکلی در جعبه‌اش می‌انداخت گدای بینوا هم مخلوطی از تشکر و نفرین مِن‌مِن می‌کرد:
+زن ایتالیائی که اتاق‌ها را اجاره می‌داد در طبقهٔ دوم می‌نشست. لباس‌هائی می‌پوشید که گردن و بازوانش را می‌پوشاند و آن‌قدر بلند که روی زمین کشیده می‌شد. بلندبالا بود با دندان‌هائی مصنوعی کفش‌های سیاهی به‌‌پا و عینک قاب طلائی به‌‌چشم داشت. چنان از خود راضی بود که جز با «فرناندز» متصدی فروش مشروبات، با کس دیگری حرف نمی‌زد، آن هم تنها سلام و علیکی و بس. گهگاه که کاباکای بیچاره دم در می‌ایستاد، یک سکهٔ نیکلی در جعبه‌اش می‌انداخت. گدای بینوا هم مخلوطی از تشکر و نفرین مِن‌مِن می‌کرد:
-- خدا کمکت کنه زن. الهی یه روز رو همین پله‌ها گردنت بشکنه، حرومزاده...
+- خدا کمکت کنه زن، الهی یه روز رو همین پله‌ها گردنت بشکنه، حرومزاده...
 زن سیاهپوستی که میگو می‌فروخت از ته دل می‌خندید ولی زن ایتالیایی پیش از آن  که خنده‌ٔ زن میگوفروش به‌‌گوشش برسد آنجا را ترک می‌کرد و به‌طرف محلی راه می‌افتاد که اغل به‌‌آن سر می‌زد. و محل احضارِ ارواح بود. زن ایتالیایی به‌‌عنوان یک «واسطه» شهرت فراوان داشت. می‌گفتند: وقتی ارواج جلو چشمش ظاهر می‌شوند به‌‌رقص در می‌آید. آوازهای با مزه‌یی به‌‌زبان ولایتی خودش می‌خواند و حرکات وقیحانه‌یی ازش سر می‌زند. وسیله‌ٔ مناسبی بود که ارواح کشیش‌های فاسد و زنان هرزه حضورشان را از طریق وی اعلام می کردند و از این وسیله برای نقل سرگذشت کثیف‌شان بهره می‌بردند تا جلب ترحم کرده باشند. ارواج پاک و منزه کم‌تر به‌‌او حمله می‌کردند و وقتی هم چنین موردی پیدا می‌شد با ارواج حبیث و ناپاک درگیری پیش می‌آمد و همیشه هم حادثه با پیروزی ارواج ناپاک خاتمه پیدا می‌کرد. به‌‌همی سبب هم اغلب در جلسه‌های احضار روح واقع در خیابان سن‌میشل حضور می‌یافت و می‌خواست برای خودش هاله‌ٔ تقدسی دست و پا کند.

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[Image:26-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۴۰]]
 [[Image:26-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۴۱]]
 {{وسط‌چین}}
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۵: @@
-'''خورخه آمادو'''، به‌‌سال ۱۹۱۲ در جنوب '''برزیل''' به‌‌دنیا آمد. از شانزده سالگی برای روزنامه‌ئی خبرنگاری می‌کرد و مطالب ادبی می‌نگاشت. در نوزده سالگی پدرش او را به‌‌'''ریودوژانیرو''' می‌فرستد تا حقوق بخواند. همان‌جا است که وی نخستین رمان خود را به‌‌نام '''سرزمین کارناوال''' می‌آفریند و در سال '''۱۹۳۲''' به‌‌چاپ می‌رساند. در سال بعد رمان '''کاکائو''' را منتشر می‌کند که تصویری است ا زندگی کارگران کاکائوکار جنوب '''باهیای''' برزیل. '''آمادو''' تا کنون داستان‌های بلند و کوتاه بسیاری دربارهٔ زندگی مردم دیار خود نوشته و خود نیز پابه‌پای حوادث و رویدادهای جاری آن سامان زندگی و مبارزه کرده چند سالی را هم در زندان یا تبعید به‌‌سر برده است. آخرین کتابش «'''تره‌زاباتیستا'''، خسته از جنگ» از پرفروش‌ترین آثار ادبی آمریکای لاتین بوده و به‌‌فیلم هم در آمده است. قصهٔ کوتاه '''عرق''' از مجموعه‌ئی است به‌‌همین نام.
+'''خورخه آمادو'''، به‌‌سال ۱۹۱۲ در جنوب '''برزیل''' به‌‌دنیا آمد. از شانزده سالگی برای روزنامه‌ئی خبرنگاری می‌کرد و مطالب ادبی می‌نگاشت. در نوزده سالگی پدرش او را به‌‌'''ریودوژانیرو''' می‌فرستد تا حقوق بخواند. همان‌جا است که وی نخستین رمان خود را به‌‌نام '''سرزمین کارناوال''' می‌آفریند و در سال ۱۹۳۲ به‌‌چاپ می‌رساند. در سال بعد رمان '''کاکائو''' را منتشر می‌کند که تصویری است از زندگی کارگران کاکائوکار جنوب '''باهیا'''ی برزیل. '''آمادو''' تا کنون داستان‌های بلند و کوتاه بسیاری دربارهٔ زندگی مردم دیار خود نوشته و خود نیز پابه‌پای حوادث و رویدادهای جاری آن سامان زندگی و مبارزه کرده چند سالی را هم در زندان یا تبعید به‌‌سر برده است. آخرین کتابش '''«تره‌زاباتیستا'''، خسته از جنگ» از پرفروش‌ترین آثار ادبی آمریکای لاتین بوده و به‌‌فیلم هم در آمده است. قصهٔ کوتاه '''عرق''' از مجموعه‌ئی است به‌‌همین نام.

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 (نویسنده برزیلی)
 پله‌ها را با هم پایین آمدند. به‌‌در که رسیدند غریبه کوشید همراهش را به‌‌حرف بیاورد. نفس داغ بدبویش به‌‌صورت دستفروش خورد. شب گرم و دم‌کرده‌ئی بود. از دریا نسیمی بر نمی‌خاست. ولی به‌‌نظر می‌رسید که غریبه سردش شده است زیرا دست‌هایش را در جیب‌های بارانیش فرو برده بود. چشمان درشت سیاه و آرواره‌های برآمده‌ٔ لاغر داشت.
@@ سطر ۱۳۸: / سطر ۱۳۹: @@
 {{پایان چپ‌چین}}
+[[رده:کتاب جمعه]]
 [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]
-[[رده:کتاب جمعه]]
+[[رده:قصه]]

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 {{بازنگری}}
 {{وسط‌چین}}
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۹: @@
 =='''عرق'''==
 {{پایان وسط‌چین}}
 '''خورخه آمادو'''، به سال ۱۹۱۲ در جنوب '''برزیل''' به دنیا آمد. از شانزده سالگی برای روزنامه‌ئی خبرنگاری می‌کرد و مطالب ادبی می‌نگاشت. در نوزده سالگی پدرش او را به '''ریودوژانیرو''' می‌فرستد تا حقوق بخواند. همان‌جا است که وی نخستین رمان خود را به نام '''سرزمین کارناوال''' می‌آفریند و در سال '''۱۹۳۲''' به چاپ می‌رساند. در سال بعد رمان '''کاکائو''' را منتشر می‌کند که تصویری است ا زندگی کارگران کاکائوکار جنوب '''باهیای''' برزیل. '''آمادو''' تا کنون داستان‌های بلند و کوتاه بسیاری دربارهٔ زندگی مردم دیار خود نوشته و خود نیز پابه‌پای حوادث و رویدادهای جاری آن سامان زندگی و مبارزه کرده چند سالی را هم در زندان یا تبعید به سر برده است. آخرین کتابش «'''تره‌زاباتیستا'''، خسته از جنگ» از پرفروش‌ترین آثار ادبی آمریکای لاتین بوده و به فیلم هم در آمده است. قصهٔ کوتاه '''عرق''' از مجموعه‌ئی است به همین نام.
@@ سطر ۱۳۵: / سطر ۱۳۷: @@
 ترجمهٔ م.سجودی
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]
 [[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 {{بازنگری}}
 '''خورخه آمادو'''
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۷: @@
 =='''عرق'''==
+{{پایان وسط‌چین}}
 '''خورخه آمادو'''، به سال ۱۹۱۲ در جنوب '''برزیل''' به دنیا آمد. از شانزده سالگی برای روزنامه‌ئی خبرنگاری می‌کرد و مطالب ادبی می‌نگاشت. در نوزده سالگی پدرش او را به '''ریودوژانیرو''' می‌فرستد تا حقوق بخواند. همان‌جا است که وی نخستین رمان خود را به نام '''سرزمین کارناوال''' می‌آفریند و در سال '''۱۹۳۲''' به چاپ می‌رساند. در سال بعد رمان '''کاکائو''' را منتشر می‌کند که تصویری است ا زندگی کارگران کاکائوکار جنوب '''باهیای''' برزیل. '''آمادو''' تا کنون داستان‌های بلند و کوتاه بسیاری دربارهٔ زندگی مردم دیار خود نوشته و خود نیز پابه‌پای حوادث و رویدادهای جاری آن سامان زندگی و مبارزه کرده چند سالی را هم در زندان یا تبعید به سر برده است. آخرین کتابش «'''تره‌زاباتیستا'''، خسته از جنگ» از پرفروش‌ترین آثار ادبی آمریکای لاتین بوده و به فیلم هم در آمده است. قصهٔ کوتاه '''عرق''' از مجموعه‌ئی است به همین نام.

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[Image:26-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۴۱]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 '''خورخه آمادو'''
@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۸: @@
 زن سیاهپوستی که میگو می‌فروخت از ته دل می‌خندید ولی زن ایتالیایی پیش از آن  که خنده‌ٔ زن میگوفروش به گوشش برسد آنجا را ترک می‌کرد و به‌طرف محلی راه می‌افتاد که اغل به آن سر می‌زد. و محل احضارِ ارواح بود. زن ایتالیایی به عنوان یک «واسطه» شهرت فراوان داشت. می‌گفتند: وقتی ارواج جلو چشمش ظاهر می‌شوند به رقص در می‌آید. آوازهای با مزه‌یی به زبان ولایتی خودش می‌خواند و حرکات وقیحانه‌یی ازش سر می‌زند. وسیله‌ٔ مناسبی بود که ارواح کشیش‌های فاسد و زنان هرزه حضورشان را از طریق وی اعلام می کردند و از این وسیله برای نقل سرگذشت کثیف‌شان بهره می‌بردند تا جلب ترحم کرده باشند. ارواج پاک و منزه کم‌تر به او حمله می‌کردند و وقتی هم چنین موردی پیدا می‌شد با ارواج حبیث و ناپاک درگیری پیش می‌آمد و همیشه هم حادثه با پیروزی ارواج ناپاک خاتمه پیدا می‌کرد. به همی سبب هم اغلب در جلسه‌های احضار روح واقع در خیابان سن‌میشل حضور می‌یافت و می‌خواست برای خودش هاله‌ٔ تقدسی دست و پا کند.
-{{ستاه}}
+{{ستاره}}
 زن ایتالیایی چند تقه بر در خانه‌ٔ دستفروش زد. ضربه‌ها آمرانه بود ولی در باز نشد. زن ضربه‌ها را تکرار کرد و در همان حال فریاد کشید:
@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۰: @@
 مرد، دیر وقت بعد از آن که زن ایتالیایی به خواب رفته بود به خانه آ«د. تلاشش برای پیدا کردن پول یا به دست آوردن اتاق به جایی نرسیده بود. هر روز در خیابان‌ها پرسه می‌زد. یک سیگار اینجا نسیه می‌گرفت و چند سنت آنجا قرض می‌کرد تا برای زنش غذایی بخرد. زندگی برایش تبدیل به جهنم شده بود. حتی یک بار هم بدون عریاد و اعتراض ایتالیایی نتوانسته بود وارد حمام شود:
 - بیرون! بیرون! برو جای دیگه خودتو بشور!
 [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]
 [[رده:کتاب جمعه]]