شاهزاده کوچولو ۲ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mahyar در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۲۵

2012-05-27T11:25:14Z

Parastoo: «شاهزاده کوچولو ۲» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-05-27T03:58:57Z

«شاهزاده کوچولو ۲» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2012-05-27T03:57:56Z

نهایی شد.

Parastoo: کنارِ هم گذاشتنِ دو لتهٔ طرح.

2012-05-27T03:51:02Z

کنارِ هم گذاشتنِ دو لتهٔ طرح.

Farzaneh در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۱:۳۸

2012-05-26T21:38:06Z

Farzaneh: بازنگری شد و مطابق متن اصلی است

2012-05-26T21:37:40Z

بازنگری شد و مطابق متن اصلی است

Farzaneh: پایان بازنگری

2012-05-26T21:35:59Z

پایان بازنگری

Farzaneh: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۴۴

2012-05-26T21:20:16Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۴۴

نمایش تغییرات

Farzaneh: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۸

2012-05-26T21:05:46Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۸

Farzaneh: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۴

2012-05-26T20:54:42Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۴

نمایش تغییرات

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 لاجرم، زمین، سیّارهٔ هفتم شد.
-زمین، فلان و بهمان سیّاره نیست. بر پهنهٔ زمین یکصد و یازده پادشاه (البته با محاسبهٔ پادشاهان سیاهپوست)، هفت هزار جغرافی‌دان، نهصد هزار تاجر‌پیشه، پانزده کُرور میخواره، ششصد و بیست و دو کُرور خودپسند، و به‌عبارت دیگر حدود دو میلیارد آدم‌ْبزرگ زندگی می‌کند.
+زمین، فلان و بهمان سیّاره نیست. بر پهنهٔ زمین یکصد و یازده پادشاه (البته با محاسبهٔ پادشاهان سیاهپوست)، هفت هزار جغرافی‌دان، نهصد هزار تاجر‌پیشه، پانزده کُرور میخواره، ششصد و بیست و دو کُرور خودپسند، و به‌عبارت دیگر حدود دو میلیارد آدمْ‌بزرگ زندگی می‌کند.
 برای آن که از حجم زمین مقیاسی به‌دست‌تان بدهم بگذارید به‌تان بگویم که پیش از اختراع برق مجبور بودند در مجموع شش قارهٔ زمین وسائل زندگی لشکری جانانه شامل یکصد و شصت و دو هزار و پانصد و یازده نفر فانوسبان را تأمین کنند.
-روشن شدن فانوس‌ها، از دور، خیلی باشکوه بود. حرکات این لشکر، مثل حرکات یک بالهٔ اُپرا مرتب و منظم بود. اول از همه نوبت فانوسبان‌های زلاندِنو و استرالیا بود. این‌ها که فانوس‌هاشان را روشن می‌کردند، می‌رفتند و می‌گرفتند می‌خوابیدند. آن وقت نوبت فانوسبان‌های چین و سیبری می‌رسید که به‌رقص درآیند. بعد، ابن‌ها با تردستی تمام به‌پشت صحنه می‌خزیدند و جا را برای فانوسبان‌های روسیه و هفت پَرکَنهٔ هند خالی می‌کردند.بعد نوبت به‌فانوسبان‌های افریقا و اروپا می رسید. بعد نوبتِ فانوسبان‌های آمریکای جنوبی می‌شد. و آخر سر هم نوبت فانوسبان‌های آمریکای شمالی بود. و هیچ وقتِ خدا هم هیچ کدامِ این‌ها در ترتیب ورودشان به‌صحنه دپار اشتباه نمی‌شدند. چه شکوهی داشت!
+روشن شدن فانوس‌ها، از دور، خیلی باشکوه بود. حرکات این لشکر، مثل حرکات یک بالهٔ اُپرا مرتب و منظم بود. اول از همه نوبت فانوسبان‌های زلاندِنو و استرالیا بود. این‌ها که فانوس‌هاشان را روشن می‌کردند، می‌رفتند و می‌گرفتند می‌خوابیدند. آن وقت نوبت فانوسبان‌های چین و سیبری می‌رسید که به‌رقص درآیند. بعد، ابن‌ها با تردستی تمام به‌پشت صحنه می‌خزیدند و جا را برای فانوسبان‌های روسیه و هفت پَرکَنهٔ هند خالی می‌کردند.بعد نوبت به‌فانوسبان‌های افریقا و اروپا می‌رسید. بعد نوبتِ فانوسبان‌های آمریکای جنوبی می‌شد. و آخر سر هم نوبت فانوسبان‌های آمریکای شمالی بود. و هیچ وقتِ خدا هم هیچ کدامِ این‌ها در ترتیب ورودشان به‌صحنه دپار اشتباه نمی‌شدند. چه شکوهی داشت!
 میان این جمع عظیم، فقط نگهبان تنها فانوس قطب شمال و همکارش نگهبان تنها فانوس قطب جنوب بودند که عمری به‌بطالت و بیهودگی می‌گذراندند: آخر آن‌ها، سالی به‌سالی، همه‌اش دو بار کار می‌کردند.
@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 آدمی که اهل اظهار لحیه باشد، گاهی بفهمی نفهمی می‌افتد به‌چاخان کردن. من هم تو تعریفِ قضیهٔ فانوسبان‌ها برای شما، آن قدرها رو راست نبودم. می‌ترسم به‌آن‌هائی که زمین ما را نمی‌شناسند تصور نادرستی داده باشم. انسان‌ها بر پهنهٔ زمین جای بسیار کمی را اشغال می‌کنند. اگر همهٔ دو میلیارد نفری که بر کرهٔ زمین زندگی می‌کنند بلند بشوند و مثل موقعی که به‌میتینگ می‌روند یک خُرده جمع و جور بایستند، راحت و بی‌دردِ سر تو میدانی به‌مساحت بیست میل در بیست میل جا می‌گیرند. همهٔ جامعهٔ بشری را می‌شود یکجا روی کوچکترین جزیرهٔ اقیانوس آرام کُپّه کرد.
-البته گفت‌و‌گو ندارد که آدم‌ْبزرگ‌ها حرف‌تان را باور نمی‌کنند. آخر تصور آن‌ها این است که کلّی جا اشغال کرده‌اند؛ نه این که مثل بائوباب‌ها خودشان را خیلی مهم می‌بینند؟ - بنابراین شما به‌شان پیشنهاد می‌کنید که بنشینند حساب کنند. آن‌ها هم که عاشق اعداد و ارقامند: پس این پیشنهاد حسابی کیفورشان می‌کند. امّا شما را به‌خدا بیخودی وقت خودتان را سر این جریمهٔ مدرسه به‌هدر ندهید. این کار دو قاز هم نمی‌ارزد. به‌من که اطمینان دارید.
+البته گفت‌و‌گو ندارد که آدمْ‌بزرگ‌ها حرف‌تان را باور نمی‌کنند. آخر تصور آن‌ها این است که کلّی جا اشغال کرده‌اند؛ نه این که مثل بائوباب‌ها خودشان را خیلی مهم می‌بینند؟ - بنابراین شما به‌شان پیشنهاد می‌کنید که بنشینند حساب کنند. آن‌ها هم که عاشق اعداد و ارقامند: پس این پیشنهاد حسابی کیفورشان می‌کند. امّا شما را به‌خدا بیخودی وقت خودتان را سر این جریمهٔ مدرسه به‌هدر ندهید. این کار دو قاز هم نمی‌ارزد. به‌من که اطمینان دارید.
 شاهزاده کوچولو، پایش که به‌زمین رسید، از این که دیّارالبشری دیده نمی‌شد سخت هاج و واج ماند. تازه تازه داشت از این فکر که شاید سیّاره را عوضی گرفته ترسش برمی‌داشت، که چنبرهٔ مهتابی رنگی روی ماسه‌ها جابه‌جا شد.
@@ سطر ۴۷۷: / سطر ۴۷۷: @@
 راهم را به‌طرف دیوار ادامه دادم. هنوز نه کسی به‌چشمم خورده بود نه صدای کسی را شنیده بودم. امّا شاهزاده کوچولو باز در جواب سؤالی درآمد که:
-- ... آره، معلوم است. خودت خواهی دید که ردّ پاهایم روی شن از کجا شروع می شود. همان جا منتظرم باش، شب که شد می‌آیم.
+- ... آره، معلوم است. خودت خواهی دید که ردّ پاهایم روی شن از کجا شروع می‌شود. همان جا منتظرم باش، شب که شد می‌آیم.
 بیست متری دیوار بودم و هنوز چیزی نمی‌دیدم. پس از اندک سکوتی باز شاهزاده کوچولو گفت: - زهرت خوب هست؟ مطمئنی که درد و زجرم را زیاد طول نمی‌دهی؟
@@ سطر ۵۵۳: / سطر ۵۵۳: @@
 و باز خندید
-- و خاطرت که تسلّا پیداکرد (بالاخره آدمیزاد یک جوری تسلّا پیدا می‌کند)از آشنائی با من خوشحال می‌شوی. دوست همیشگی من باقی می‌مانی و هوس می‌کنی با من بخندی، و پاره‌ئی وقت‌ها همین جوری، برای تفریح، پنجرهٔ اتاقت را وا می‌کنی... و دوستانت از این که می‌بینند تو به‌آسمان نگاه می‌کنی و می‌خندی حسابی تعجب می‌کنند. آن وقت تو به‌شان می‌گوئی: «آره، ستاره‌ها همیشه مرا به‌خنده می‌اندازند!» و آن‌ها هم یقین‌شان می شود که تو پاک عقلت را از دست داده‌ای. می‌بینی چه کلک حسابی به‌ات زده‌ام...
+- و خاطرت که تسلّا پیداکرد (بالاخره آدمیزاد یک جوری تسلّا پیدا می‌کند)از آشنائی با من خوشحال می‌شوی. دوست همیشگی من باقی می‌مانی و هوس می‌کنی با من بخندی، و پاره‌ئی وقت‌ها همین جوری، برای تفریح، پنجرهٔ اتاقت را وا می‌کنی... و دوستانت از این که می‌بینند تو به‌آسمان نگاه می‌کنی و می‌خندی حسابی تعجب می‌کنند. آن وقت تو به‌شان می‌گوئی: «آره، ستاره‌ها همیشه مرا به‌خنده می‌اندازند!» و آن‌ها هم یقین‌شان می‌شود که تو پاک عقلت را از دست داده‌ای. می‌بینی چه کلک حسابی به‌ات زده‌ام...
 و باز زد زیر خنده

@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 [[Image:24-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۴۹]]
 [[Image:24-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰]]
-آنتوان دو سن تگزو په‌ری
+'''احمد شاملو'''
 ==۱۶==
@@ سطر ۶۴۶: / سطر ۶۴۶: @@
 [[رده:احمد شاملو]]
 [[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-[[Image:24-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۱۸]]
+{{multiple image
-[[Image:24-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۱۹]]
+| width     = 180
 [[Image:24-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۲۰]]
 [[Image:24-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۲۱]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۱:۳۸
سطر ۳۳:		سطر ۳۳:
	[[Image:24-050.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰]]		[[Image:24-050.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰]]

−
−	~~==شاهزاده کوچولو==~~

	آنتوان دو سن تگزو په‌ری		آنتوان دو سن تگزو په‌ری

@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 [[Image:24-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۴ صفحه ۵۰]]
 ==شاهزاده کوچولو==
@@ سطر ۶۳۳: / سطر ۶۳۲: @@
 و محال است که آدمْ بزرگ‌ها روح‌شان خبردار بشود که این موضوع چه قدر مهم است!
 {{کوچک}}
 در نظر من، این، زیباترین و حزن انگیزترین منظرهٔ عالم است. این همان منظرهٔ دو صفحه پیش است، گیرم آن را دوباره کشیده‌ام که بهتر نشان‌تان بدهم. ظهور شاهزاده کوچولو بر زمین، در این جا بود؛ و بعد، در همین جا بود که ناپدید شد. آن قدر به‌دقت این منظره را نگاه کنید که مطمئن بشوید اگر روزی در آفریقا به‌کویر صحرا سفر کردید حتمأ آن را خواهید شناخت. و اگر پا داد و گذارتان به‌آنجا افتاد به‌التماس ازتان می‌خواهم که عجله به‌خرج ندهید و، درست زیر ستاره، چند لحظه توقف کنید. آن وقت اگر بچه‌ئی به‌طرف‌تان آمد، اگر خندید، اگر موهایش طلائی بود، اگر وقتی ازش سؤالی شد جوابی نداد، لابد حدس می‌زنید که کیست. در آن صورت لطف کنید و نگذارید من این جور افسرده خاطر بمانم: بی‌درنگ بردارید به‌من بنویسید که او برگشته.

@@ سطر ۵۴۱: / سطر ۵۴۱: @@
 - چی می‌خواهی بگوئی؟
-- مردم ستاره‌هائی دارند که یکجور نیستند. برای بعضی‌ها که به‌سفر می‌روند، ستاره‌ها راهنما هستند. برای بعضی دیگر فقط یک مشت روشنائیِ سوسو زنند. برای بعضی‌ها که اهل دانشند هر ستاره معمائی است. برای آن تاجر پیشهٔ من، طلا بودند. امّا این ستاره‌ها، همه‌شان زبان به‌کام کشیده و خاموشند. فقط تو یکی، ستاره‌هائی خواهی داشت که دیارالبشری مثلش را ندارد.
+- مَردم ستاره‌هائی دارند که یکجور نیستند. برای بعضی‌ها که به‌سفر می‌روند، ستاره‌ها راهنما هستند. برای بعضی دیگر فقط یک مشت روشنائیِ سوسو زنند. برای بعضی‌ها که اهل دانشند هر ستاره معمائی است. برای آن تاجر پیشهٔ من، طلا بودند. امّا این ستاره‌ها، همه‌شان زبان به‌کام کشیده و خاموشند. فقط تو یکی، ستاره‌هائی خواهی داشت که دیارالبشری مثلش را ندارد.
 - چی می‌خواهی بگوئی؟
@@ سطر ۵۴۹: / سطر ۵۴۹: @@
 و باز خندید
-- و خاطرت که تسلّا پیداکرد (بالاخره آدمیزاد یک جوری تسلّا پیدا می‌کند)از آشنائی با من خوشحال می‌شوی. دوست همیشگی من باقی می‌مانی و هوس می‌کنی با من بخندی، و پاره‌ئی وقت‌ها همین جوری، برای تفریح، پنجرهٔ اتاقت را وا می‌کنی... و دوستانت از این که می‌بینند تو به‌آسمان نگاه می‌کنی و می‌خندی حسابی تعجب می‌کنند. آن وقت تو به‌شان می‌گوئی: «آره، ستاره‌ها همیشه مرا به‌خنده می‌اندازند!»و آن‌ها هم یقین‌شان می شود که تو پاک عقلت را از دست داده‌ای. می‌بینی چه کلک حسابی به‌ات زده‌ام...
+- و خاطرت که تسلّا پیداکرد (بالاخره آدمیزاد یک جوری تسلّا پیدا می‌کند)از آشنائی با من خوشحال می‌شوی. دوست همیشگی من باقی می‌مانی و هوس می‌کنی با من بخندی، و پاره‌ئی وقت‌ها همین جوری، برای تفریح، پنجرهٔ اتاقت را وا می‌کنی... و دوستانت از این که می‌بینند تو به‌آسمان نگاه می‌کنی و می‌خندی حسابی تعجب می‌کنند. آن وقت تو به‌شان می‌گوئی: «آره، ستاره‌ها همیشه مرا به‌خنده می‌اندازند!» و آن‌ها هم یقین‌شان می شود که تو پاک عقلت را از دست داده‌ای. می‌بینی چه کلک حسابی به‌ات زده‌ام...
 و باز زد زیر خنده
@@ سطر ۵۷۵: / سطر ۵۷۵: @@
 - گرچه، بار دوم که بخواهند بگزند دیگر زهر ندارند.
-شب، متوجه راه افتادنش نشدم. بی‌سر و صدا گریخت. وقتی خودم را به‌اش رساندم با قبافهٔ مصمم و قدم‌های محکم پیش می‌رفت. همین قدر گفت: -اُو، اینجائی؟
+شب، متوجه راه افتادنش نشدم. بی‌سر و صدا گریخت. وقتی خودم را به‌اش رساندم با قبافهٔ مصمم و قدم‌های محکم پیش می‌رفت. همین قدر گفت: - اُو، اینجائی؟
 و دستم را گرفت.
-امّا باز بی‌قرار شد و گفت: -اشتباه کردی. رنج می‌بری. گرچه حقیقت این نیست، امّا ظاهر یک مرده را پیدا می‌کنم.
+امّا باز بی‌قرار شد و گفت: -اشتباه کردی. رنج می‌بری. گرچه حقیقت این نیست، امّا ظاهر یک مُرده را پیدا می‌کنم.
 من ساکت ماندم.
@@ سطر ۶۰۹: / سطر ۶۰۹: @@
 من هم گرفتم نشستم. دیگر نمی‌توانستم سرپا بند بشوم.
-گفت: -همین... همه‌اش همین و بس...
+گفت: - همین... همه‌اش همین و بس...
 بازهم کمی دودلی نشان داد، امّا بالاخره پاشد و قدمی به‌جلو رفت. من قادر به‌حرکت نبودم.
-کنار قوزک پایش جرقهٔ زردی جَست و... فقط همین! –یک دم بی‌حرکت ماند. فریادی نزد. مثل درختی که بیفتد، آرام آرام به‌زمین افتاد، که با وجود شن، آن هم صدائی ایجاد نکرد.
+کنار قوزک پایش جرقهٔ زردی جَست و... فقط همین! - یک دم بی‌حرکت ماند. فریادی نزد. مثل درختی که بیفتد، آرام آرام به‌زمین افتاد، که با وجود شن، آن هم صدائی ایجاد نکرد.
-(27)
+== ۲۷ ==
 شش سال گذشته است و من هنوز در باب این قضیه جائی لب تر نکرده‌ام. دوستانم از این که مرا دوباره زنده می‌دیدند سخت شاد شدند. من غمزده بودم امّا به‌آن‌ها می‌گفتم اثر خستگی است.
@@ سطر ۶۲۳: / سطر ۶۲۳: @@
 امّا موضوع خیلی مهمی که هست، من پاک یادم رفت به‌پوزه‌بندی که برای شاهزاده کوچولو کشیدم قیش چرمی اضافه کردم و او ممکن نیست بتواند آن را به‌پوزهٔ برّه ببندد. این است که از خودم می‌پرسم: «یعنی تو اخترکش چه اتفاقی افتاده؟ ای بسا برّه گُل را چریده باشد...»
-گاه به‌خودم می‌گویم: «حتمأ نه. شاهزاده کوچولو هر شب گلش را زیر حباب شیشه‌ئی می‌گذارد و مراقب برّه‌اش هم هست...»- آن وقت است که شاد می‌شوم و ستاره‌ها هم به‌شیرینی می‌خندند.
+گاه به‌خودم می‌گویم: «حتمأ نه. شاهزاده کوچولو هر شب گلش را زیر حباب شیشه‌ئی می‌گذارد و مراقب برّه‌اش هم هست...» - آن وقت است که شاد می‌شوم و ستاره‌ها همه به‌شیرینی می‌خندند.
-گاه به‌خودم می‌گویم: «همین کافی است که آدم یک بار حواسش نباشد! آمدیم و یک شب حباب شیشه‌ئی یادش رفتف یا برّه شب نصفِ شبی بی‌سر و صدا از جعبه بیرون آمد...»- آن وقت است که زنگوله‌ها همه تبدیل به‌اشک می‌شوند!...
+گاه به‌خودم می‌گویم: «همین کافی است که آدم یک بار حواسش نباشد! آمدیم و یک شب حباب شیشه‌ئی یادش رفت، یا بَرّه شبْ نصفِ شبی بی‌سر و صدا از جعبه بیرون آمد...» - آن وقت است که زنگوله‌ها همه تبدیل به‌اشک می‌شوند!...
 یک راز بسیار بسیار بزرگ این جا هست. برای شما هم که شاهزاده کوچولو را دوست دارید، مثل من، هیچ چیزِ عالم مهم‌تر از دانستن این نیست که در فلان نقطه‌ئی که نمی‌دانیم، فلان برّه‌ئی که نمی‌شناسیم، گل سرخی را چریده با نچریده...
-خُب. آسمان را نگاه کنید و بپرسید: «بَره گل را چریده یا نچریده؟»- و آن وقت با چشم‌های خودتان تفاوتش را ببینید...
+خُب. آسمان را نگاه کنید و بپرسید: «بَره گل را چریده یا نچریده؟» - و آن وقت با چشم‌های خودتان تفاوتش را ببینید...
-و محال است که آدم بزرگ‌ها روح‌شان خبردار بشود که این موضوع چه قدر مهم است!
+و محال است که آدمْ بزرگ‌ها روح‌شان خبردار بشود که این موضوع چه قدر مهم است!
-در نظر من، این زیباترین و حزن
+{{کوچک}}
+در نظر من، این، زیباترین و حزن انگیزترین منظرهٔ عالم است. این همان منظرهٔ دو صفحه پیش است، گیرم آن را دوباره کشیده‌ام که بهتر نشان‌تان بدهم. ظهور شاهزاده کوچولو بر زمین، در این جا بود؛ و بعد، در همین جا بود که ناپدید شد. آن قدر به‌دقت این منظره را نگاه کنید که مطمئن بشوید اگر روزی در آفریقا به‌کویر صحرا سفر کردید حتمأ آن را خواهید شناخت. و اگر پا داد و گذارتان به‌آنجا افتاد به‌التماس ازتان می‌خواهم که عجله به‌خرج ندهید و، درست زیر ستاره، چند لحظه توقف کنید. آن وقت اگر بچه‌ئی به‌طرف‌تان آمد، اگر خندید، اگر موهایش طلائی بود، اگر وقتی ازش سؤالی شد جوابی نداد، لابد حدس می‌زنید که کیست. در آن صورت لطف کنید و نگذارید من این جور افسرده خاطر بمانم: بی‌درنگ بردارید به‌من بنویسید که او برگشته.
-انگیزترین منظرهٔ عالم است. این همان منظرۀ
+{{پایان کوچک}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲۴]]

@@ سطر ۳۲۳: / سطر ۳۲۳: @@
 این بابا، تاجرِ حَب‌های تکمیل شده‌ئی بود که رفع تشنگی می‌کند. هفته‌ئی یک حَب می‌اندازند بالا و دیگر تشنگی بی‌تشنگی.
-شاهزاده کوچولو پرسید: -این‌ها را می‌فروشی که چی؟
+شاهزاده کوچولو پرسید: - این‌ها را می‌فروشی که چی؟
-تاجر گفت: -باعث صرفه‌جوئیِ کلّی وقت است. کارشناس‌های خبره نشسته‌اند دقیقأ حساب کرده‌اند: درست هفته‌ئی پنجاه و سه دقیقه وقت صرفه‌جوئی می‌شود.
+تاجر گفت: - باعث صرفه‌جوئیِ کلّی وقت است. کارشناس‌های خبره نشسته‌اند دقیقاً حساب کرده‌اند: درست هفته‌ئی پنجاه و سه دقیقه وقت صرفه‌جوئی می‌شود.
 - خُب، آن وقت آن پنجاه و سه دقیقه را چه می‌کنند؟
@@ سطر ۳۳۳: / سطر ۳۳۳: @@
 شاهزاده کوچولو تو دلش گفت: «من اگر پنجاه و سه دقیقه وقت اضافی داشتم، خوش خوشک به‌طرف چشمه‌ئی می‌رفتم...»
-(24)
+== ۲۴ ==
 روز هشتمِ خرابی هواپیمای من در کویر بود که، در حال نوشیدن آخرین چکهٔ ذخیرهٔ آبم به‌قضیهٔ آن تاجر گوش داده بودم. به‌شاهزاده کوچولو گفتم:
@@ سطر ۳۳۹: / سطر ۳۳۹: @@
 - خاطرات تو راستی راستی زیباند، امّا من هنوز از پس تعمیر هواپیمایم برنیامده‌ام، یک چکّه آب هم ندارم، و راستی که من هم اگر می‌توانستم خوش خوشک به‌طرف چشمه‌ئی بروم سعادتی احساس می‌کردم که نگو!
-در آمد که: دوستم روباه...
+در آمد که: - دوستم روباه...
-گفتم: -آقا کوچولو، دورِ روباه را قلم بگیر!
+گفتم: - آقا کوچولو، دورِ روباه را قلم بگیر!
 - برای چی؟
@@ سطر ۳۴۷: / سطر ۳۴۷: @@
 - برای این که تشنگی کارمان را می‌سازد.
-از استدلال من چیزی حالیش نشد و در جوابم گفت: -داشتن یک دوست، عالی است؛ حتی اگر آدم دَمِ مرگ باشد. من که از داشتنِ یک دوستِ روباه خیلی خوشحالم...
+از استدلال من چیزی حالیش نشد و در جوابم گفت: - داشتن یک دوست، عالی است؛ حتی اگر آدم دَمِ مرگ باشد. من که از داشتنِ یک دوستِ روباه خیلی خوشحالم...
-به‌خودم گفتم: او نمی‌تواند میزان خطر را تخمین بزند. آخر او هیچ وقت نه تشنه‌اش می‌شود نه گشنه‌اش. یک خرده آفتاب بسش است...
+به‌خودم گفتم: او نمی‌تواند میزان خطر را تخمین بزند. آخر او هیچ وقت نه تشنه‌اش می‌شود نه گشنه‌اش. یک خُرده آفتاب بسش است...
-امّا او به‌من نگاه کرد و در جواب فکرم گفت: -من هم تشنه‌ام است... بگردیم یک چاه پیدا کنیم...
+امّا او به‌من نگاه کرد و در جواب فکرم گفت: - من هم تشنه‌ام است... بگردیم یک چاه پیدا کنیم...
-از سر خستگی حرکتی کردم: این جوری، تو کویر بَرَهوت، رو هوا پِی چاه گشتن احمقانه است. و با وجود این به‌راه افتادیم.
+از سرِ خستگی حرکتی کردم: این جوری، تو کویر بَرَهوت، رو هوا پیِ چاه گشتن احمقانه است. و با وجود این به‌راه افتادیم.
 پس از ساعت‌ها که در سکوت راه رفتیم شب شد و ستاره‌ها یکی یکی در آمدند. من که از زور تشنگی تب کرده بودم انگار آن‌ها را خواب می‌دیدم. حرف‌های شاهزاده کوچولو تو ذهنم می‌رقصید.
-ازش پرسیدم: -پس تو هم تشنه‌ات است، ها؟
+ازش پرسیدم: - پس تو هم تشنه‌ات است، ها؟
 امّا او به‌سؤال من جواب نداد، فقط در نهایت سادگی گفت: -بعید نیست که آب برای دل هم خوب باشد...
@@ سطر ۳۶۳: / سطر ۳۶۳: @@
 از حرفش چیزی دستگیرم نشد، امّا ساکت ماندم. می‌دانستم که از او حرف نباید کشید.
-خسته شده بود. گرفت نشست. من هم کنارش نشستم. پس از مدتی سکوت گفت: -قشنگیِ ستاره‌ها برای خاطر گُلی است که ما نمی‌بینیمش...
+خسته شده بود. گرفت نشست. من هم کنارش نشستم. پس از مدتی سکوت گفت: - قشنگیِ ستاره‌ها برای خاطر گُلی است که ما نمی‌بینیمش...
-گفتم: «همین طور است»و بدون حرف، در مهتاب غرق تماشای چین و شکن‌های شن شدم.
+گفتم: «همین طور است» و بدون حرف، در مهتاب غرق تماشای چین و شکن‌های شن شدم.
-باز گفت: -کویر زیباست.
+باز گفت: - کویر زیباست.
 و حق با او بود. من همیشه عاشق کویر بوده‌ام. آدم بالای توده‌ئی شن لغزان می‌نشیند. هیچی نمی‌بیند و هیچی نمی‌شنود، امّا با وجود این، چیزی در سکوت برق برق می‌زند.
@@ سطر ۳۷۵: / سطر ۳۷۵: @@
 از این که ناگهان به‌راز آن درخشش اسرار آمیز شن پی بردم حیرت زده شدم. در دوران بچگّیم در خانهٔ کهنه‌سازی می‌نشستیم که معروف بود در آن گنجی زیر خاک کرده‌اند. البته نگفته پیداست که هیچ وقت کسی آن را پیدا نکرد، و شاید حتی اصلأ کسی دنبالش هم نگشت، امّا همهٔ اهل خانه را تَردماغ می‌کرد. خانهٔ ما ته دلش رازی پنهان کرده بود...
-به‌شاهزاده کوچولو گفتم: -آره. چه خانه باشد چه ستاره‌ها چه کویر، چیزی که اسباب زیبائی آن می‌شود نامرئی است!
+به‌شاهزاده کوچولو گفتم: - آره. چه خانه باشد چه ستاره‌ها چه کویر، چیزی که اسباب زیبائی آن می‌شود نامرئی است!
-گفت: -خوشحالم که با روباه من توافق داری.
+گفت: - خوشحالم که با روباه من توافق داری.
 چون شاهزاده کوچولو داشت خوابش می‌برد بغلش کردم و راه افتادم. دست و دلم می‌لرزید. انگار چیز شکستنیِ بسیار گرانبهائی را روی دست می‌بردم. حتی به‌نظرم می‌آمد که در تمام عالم چیزی شکستنی‌تر از آن به‌هم نمی‌رسد. در روشنی مهتاب به‌آن پیشانی رنگ پریده، آن چشم‌های بسته، آن طرّه‌های مو که باد می‌جنباند نگاه می‌کردم و در دل می‌گفتم: «آنچه می‌بینم صورت ظاهری بیش‌تر نیست. چیزیش را که مهم‌تر است به‌چشم نمی‌شود دید...»
-باز، چون دهان نیمه بازش طرح کم‌رنگِ نیمه لبخندی را داشت، به‌خودم گفتم: «در این شاهزاده کوچولوئی که خوابیده، آنچه مرا به‌این شدت متأثر می‌کند وفاداری اوست نسبت به‌یک گل. این تصویر گل سرخی است که مثل شعلهٔ چراغی، حتی در خوابِ ناز هم که هست در وجودش می‌درخشد...»و آن وقت او را باز هم شکننده‌تر دیدم. باید خیلی مواظب چراغ‌ها باشیم: یک وزش باد هم ممکن است خاموش‌شان کند. و همان طور در حال راه رفتن بود که، دمدمهٔ سحر، چاه را پیدا کردم.
+باز، چون دهان نیمه بازش طرح کم‌رنگِ نیمه لبخندی را داشت، به‌خودم گفتم: «در این شاهزاده کوچولوئی که خوابیده، آنچه مرا به‌این شدت متأثر می‌کند وفاداری اوست نسبت به‌یک گل. این تصویر گل سرخی است که مثل شعلهٔ چراغی، حتی در خوابِ ناز هم که هست در وجودش می‌درخشد...» و آن وقت او را باز هم شکننده‌تر دیدم. باید خیلی مواظب چراغ‌ها باشیم: یک وزش باد هم ممکن است خاموش‌شان کند. و همان طور در حال راه رفتن بود که، دمدمهٔ سحر، چاه را پیدا کردم.
-(25)
+== ۲۵ ==
-شاهزاده کوچولو در آمد که: -آدم‌ها می‌چپند تو قطارهای سریع‌السیر، امّا دیگر نمی‌دانند دنبال چی می‌گردند. آن وقت دست به‌کار می‌شوند و دور خودشان چرخک می‌زنند...
+شاهزاده کوچولو در آمد که: - آدم‌ها می‌چپند تو قطارهای سریع‌السیر، امّا دیگر نمی‌دانند دنبال چی می‌گردند. آن وقت دست به‌کار می‌شوند و دور خودشان چرخک می‌زنند...
-و بعد گفت: -این هم کار نشد...
+و بعد گفت: - این هم کار نشد...
-چاهی که به‌اش رسیده بودیم هیچ به‌چاه‌های کویری نمی‌مانست. چاه کویری یک چالهٔ ساده است وسط شن‌ها. این یکی به‌چاه‌های واحه‌ئی نبود، و من فکر کردم که دارم خواب می‌بینم.
+چاهی که به‌اش رسیده بودیم هیچ به‌چاه‌های کویری نمی‌مانست. چاه کویری یک چالهٔ ساده است وسط شن‌ها. این یکی به‌چاه‌های واحه‌ئی می‌مانست. اما آن دور و بَر واحه‌ئی نبود، و من فکر کردم که دارم خواب می‌بینم.
-به‌شاهزاده کوچولو گفتم: -عجیب است: قرقره و سطل و طناب، همه چیز رو به‌راه است.
+به‌شاهزاده کوچولو گفتم: - عجیب است: قرقره و سطل و طناب، همه چیز رو به‌راه است.
-خندید، طناب را گرفت و قرقره را به‌کار انداخت. و قرقره مثل بادنمای کهنه‌ئی که تا مدت‌ها پس از خوابیدن باد می‌نالد به‌ناله در آمد.
+خندید، طناب را گرفت و قرقره را به‌کارانداخت. و قرقره مثل بادنمای کهنه‌ئی که تا مدت‌ها پس از خوابیدن باد می‌نالد به‌ناله در آمد.
-شاهزاده کوچولو گفت: -می‌شنوی؟ ما داریم این چاه را از خواب بیدار می‌کنیم و او آواز می‌خواند...
+شاهزاده کوچولو گفت: - می‌شنوی؟ ما داریم این چاه را از خواب بیدار می‌کنیم و او آواز می‌خواند...
-دلم نمی‌خواست او تلاش و تقلا کند. بش گفتم: بِدِهش به‌من. برای تو زیادی سنگین است.
+دلم نمی‌خواست او تلاش و تقلا کند. بش گفتم: - بِدِهش به‌من. برای تو زیادی سنگین است.
 سطل را آرام تا طوقهٔ چاه آوردم بالا و آن جا کاملأ در تعادل نگهش داشتم. آواز قرقره را همان طور تو گوشم داشتم و در آب که هنوز می‌لرزید لرزش خورشید را دیدم.