سیاسَنْبو - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:26:00Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۵۶

2011-07-26T06:56:44Z

Parastoo در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۲۸

2011-07-26T06:28:27Z

Parastoo در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۱۹

2011-07-26T06:19:42Z

Parastoo: «سیاسَنْبو» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-07-23T11:57:23Z

«سیاسَنْبو» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-07-23T11:56:44Z

نهایی شد.

Nafeese: بازنگری تمام شد. تایپ مجموعاً قابل قبول بود. پرداخت قصه بسیار قوی است، و شاید من زیادی مجذوب شده باشم و چیزهایی از دستم در رفته باشد.

2011-07-23T11:17:26Z

بازنگری تمام شد. تایپ مجموعاً قابل قبول بود. پرداخت قصه بسیار قوی است، و شاید من زیادی مجذوب شده باشم و چیزهایی از دستم در رفته باشد.

نمایش تغییرات

Nafeese: بازنگری تا پایان ص. 31.

2011-07-23T10:56:19Z

بازنگری تا پایان ص. 31.

Nafeese: بازنگری تا پایان ص 28. کیفیت تایپ: مجموعاً خوب.

2011-07-23T10:45:00Z

بازنگری تا پایان ص 28. کیفیت تایپ: مجموعاً خوب.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-06-28T14:48:14Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

@@ سطر ۲۳۶: / سطر ۲۳۶: @@
 تا گردن کج کند، فرنگیِ عینکی سطل پر از قیر را رو سرش خالی می‌کند و نعرهٔ '''السنو''' تو ایوان، تو اتاق‌ها، و تو میدان می‌پیچد. و با دست‌های بسته تو میدان پرپر می‌زند. دمی بعد پوست سر و پیشانی‌اش کشیده شده روی سینه‌اش آویزان است. هراسان است. تیر مست شده است. به‌هر سو می‌دود. قیر داغ دیوانه‌اش کرده است. کاسهٔ سرش را آتش زده است. فرنگی‌ها دررفته‌اند و '''السنو''' همچنان زوزه می‌کشد. و می‌چرخد. کسی نمی‌گیردش. هیچکس مثل او نیست. یک گلوله آتش است. همه فریاد می‌زنند «آب!» و '''اکوسیاه''' با دست‌های خالی وسط میدان ایستاده است.
+{{لایک}}
 [[رده:کتاب جمعه ۷]]
@@ سطر ۲۴۲: / سطر ۲۴۲: @@
 [[رده:قصه]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 عمویت ـ '''اَلسِنو''' ـ می‌رود آبادان تو شرکت نفت کار می‌گیرد. تو و مادر هم می‌روید. تازه پا به‌راه شده‌ئی و مادر شب باقلا پخت می‌کند صبح تو خیابان می‌فروشد. اگر یادت باشد، نگاه دریدهٔ شاگرد شوفرها را می‌بینی که از چاک پیراهن مادر می‌رود پائین. یا وقتی می‌خواهند یک قرانی را به‌اش بدهند دستش را فشار می‌دهند و زیر لب چیزی می‌گویند و مادر، روناچاری، از جلو قهوه‌خانه بلند می‌شود می‌رود جای دیگر. اما کجا؟ هر جا برود لاشخورها نشسته‌اند. دورهٔ چاقو و پنجه‌بکس است، دورهٔ لات‌ها و غوره‌ها و فرنگی‌های مست. فرنگی‌ها تو جنوب بارانداخته‌اند و هر وقت «گُل»شان بلند شود، روی زن‌ها می‌خوابند و تو خانه‌های مردم می‌چُلانند و هر کاری دلشان بخواهد می‌کنند. ولایت بی‌صاحب است. هرکی هرکی است. چندتا فرنگیِ زنده‌زشت رو مادرت چشم انداخته‌اند. چند بار هم می‌آیند دم خانه‌تان و به‌عمویت هم می‌گویند که به‌آشپز زن احتیاج دارند. خودشان نمی‌گویند، یک سیاسَنْبو را جلو می‌اندازند تا با '''اَلِسنو''' دَمْ‌گفت شود. وقتی عمویت می‌گوید نه، می‌گذارند می‌روند.
-و این می‌گذرد تا چند شب بعد که فرنگی‌ها بی‌خبر می‌ریزند تو کَپَرآباد. چهار تا هستند و هرچارتاشان هم مست. هوا شرجی است و زمین از زور گرما ورم کرده است و تو بیابان تا چشم کار می‌کند کپر است و اتاقک‌هائی که با حلبی و مقوا ساخته‌ اند. صدا نمی‌آید. همه خسته و خاموش پشت کپرها نشسته‌اند خودشان را باد می‌زنند. عمویت سرک می‌کشد و تو تاریکی خیره می‌ماند. می‌بیند فرنگی‌ها با لگد درِ کپر را باز می‌کنند. کپر خالی است. به‌زبان خودشان چیزی می‌گویند و غرغر می‌کنند. بعد می‌آیند پشت کپر. تا مادر بیاید از زیر دست‌شان جست بزند، فرنگیِ چاق مچ دستش را می‌گیرد می‌پیچاند. '''السنو''' می‌آید جلو مادر را از چنگ‌شان دربیاورد، فرنگیِ چاق کیف پولش را نشان می‌دهد: «پول! پول! من شما پول داد. فقط یک شب.»
+و این می‌گذرد تا چند شب بعد که فرنگی‌ها بی‌خبر می‌ریزند تو کَپَرآباد. چهار تا هستند و هرچارتاشان هم مست. هوا شرجی است و زمین از زور گرما ورم کرده است و تو بیابان تا چشم کار می‌کند کپر است و اتاقک‌هائی که با حلبی و مقوا ساخته‌اند. صدا نمی‌آید. همه خسته و خاموش پشت کپرها نشسته‌اند خودشان را باد می‌زنند. عمویت سرک می‌کشد و تو تاریکی خیره می‌ماند. می‌بیند فرنگی‌ها با لگد درِ کپر را باز می‌کنند. کپر خالی است. به‌زبان خودشان چیزی می‌گویند و غرغر می‌کنند. بعد می‌آیند پشت کپر. تا مادر بیاید از زیر دست‌شان جست بزند، فرنگیِ چاق مچ دستش را می‌گیرد می‌پیچاند. '''السنو''' می‌آید جلو مادر را از چنگ‌شان دربیاورد، فرنگیِ چاق کیف پولش را نشان می‌دهد: «پول! پول! من شما پول داد. فقط یک شب.»
 ـ بی‌ناموس! ولش کن!
@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 ـ غریب گیر آوردین دیوث‌ها؟
-ـ مگر ما کمرمون بیل خورده؟ یا اللّـه!
+ـ مگر ما کمرمون بیل خورده؟ یا الله!
-همین که مردها حملخ می‌کنند و چماق می‌کشند، فرنگی چاق که شلوارک پوشیده و ران سرخش بیرون زده، با تپانچه چند تیر هوائی در می‌کند. زن‌ها شیون می‌کنند، کِل می‌زنند، و فرنگی چاق فحش می‌دهد و باز تیر در می‌کند. این بار راست راستکی مردها را نشان می‌گیرد و زن و مرد می‌دوند طرف کپرها. تو این گیرودار '''السنو''' هم از زیر دست و پاشان در می‌رود. برمی‌گردند که چارتائی مادر را با خودشان ببرند. یکدم خیال می‌کنند '''السنو''' فرار کرده است. تو رفتن و نرفتن هستند که '''السنو''' وامی‌گردد و منقل پر آتش را از پشت رو سرشان خالی می‌کند. شاید نعره‌شان به‌‌گوشت نشسته باشد. چون همان دم '''اَکوسیاه''' چماق می‌کشد و سرِوسفتی کتک‌شان میزند؛ به‌‌قصد کشت.
+همین که مردها حمله می‌کنند و چماق می‌کشند، فرنگی چاق که شلوارک پوشیده و ران سرخش بیرون زده، با تپانچه چند تیر هوائی در می‌کند. زن‌ها شیون می‌کنند، کِل می‌زنند، و فرنگی چاق فحش می‌دهد و باز تیر در می‌کند. این بار راست راستکی مردها را نشان می‌گیرد و زن و مرد می‌دوند طرف کپرها. تو این گیرودار '''السنو''' هم از زیر دست و پاشان در می‌رود. برمی‌گردند که چارتائی مادر را با خودشان ببرند. یکدم خیال می‌کنند '''السنو''' فرار کرده است. تو رفتن و نرفتن هستند که '''السنو''' وامی‌گردد و منقل پر آتش را از پشت رو سرشان خالی می‌کند. شاید نعره‌شان به‌‌گوشت نشسته باشد. چون همان دم '''اَکوسیاه''' چماق می‌کشد و سرِوسفتی کتک‌شان میزند؛ به‌‌قصد کشت.
 هوا داغ شده است و زن‌ها و مردها پشت کپر جمع شده‌اند. برای عمویت قلیان چاق می‌کنند و زنی آب به‌سر و صورت مادر می‌زند. '''اَکوسیاه''' نفس نفس می‌زند. تو هم آرام گرفته‌ئی. صدا از هیچ‌ کس در نمی‌آید. همه ساکتِ ساکت. '''خالومِنو''' به‌حرف می‌آید:
@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۵: @@
 ـ آخه برای ما هم بد میشه. مگه ندیدی تیر در کردن؟ ما هم که دستمون خالیس.
-ـ راست میگه، برو. اینا همین‌طوری هم ول کن معممله نیسن.
+ـ راست میگه، برو. اینا همین‌طوری هم ول کن معامله نیسن.
 ترس‌شان موقعی بیشتر می‌شود که پاسبان‌ها سر می‌رسند:

@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 عمویت ـ '''اَلسِنو''' ـ می‌رود آبادان تو شرکت نفت کار می‌گیرد. تو و مادر هم می‌روید. تازه پا به‌راه شده‌ئی و مادر شب باقلا پخت می‌کند صبح تو خیابان می‌فروشد. اگر یادت باشد، نگاه دریدهٔ شاگرد شوفرها را می‌بینی که از چاک پیراهن مادر می‌رود پائین. یا وقتی می‌خواهند یک قرانی را به‌اش بدهند دستش را فشار می‌دهند و زیر لب چیزی می‌گویند و مادر، روناچاری، از جلو قهوه‌خانه بلند می‌شود می‌رود جای دیگر. اما کجا؟ هر جا برود لاشخورها نشسته‌اند. دورهٔ چاقو و پنجه‌بکس است، دورهٔ لات‌ها و غوره‌ها و فرنگی‌های مست. فرنگی‌ها تو جنوب بارانداخته‌اند و هر وقت «گُل»شان بلند شود، روی زن‌ها می‌خوابند و تو خانه‌های مردم می‌چُلانند و هر کاری دلشان بخواهد می‌کنند. ولایت بی‌صاحب است. هرکی هرکی است. چندتا فرنگیِ زنده‌زشت رو مادرت چشم انداخته‌اند. چند بار هم می‌آیند دم خانه‌تان و به‌عمویت هم می‌گویند که به‌آشپز زن احتیاج دارند. خودشان نمی‌گویند، یک سیاسَنْبو را جلو می‌اندازند تا با '''اَلِسنو''' دَمْ‌گفت شود. وقتی عمویت می‌گوید نه، می‌گذارند می‌روند.
-و این می‌گذرد تا چند شب بعد که فرنگی‌ها بی‌خبر می‌ریزند تو کَپَرآباد. چهار تا هستند و هرچارتاشان هم مست. هوا شرجی است و زمین از زور گرما ورم کرده است و تو بیابان تا چم کار می‌کند کپر است و اتاقک‌هائی که با حلبی و مقوا ساخته‌ اند. صدا نمی‌آید. همه خسته و خاموش پشت کپرها نشسته‌اند خودشان را باد می‌زنند. عمویت سرک می‌کشد و تو تاریکی خیره می‌ماند. می‌بیند فرنگی‌ها با لگد درِ کپر را باز می‌کنند. کپر خالی است. به‌زبان خودشان چیزی می‌گویند و غرغر می‌کنند. بعد می‌آیند پشت کپر. تا مادر بیاید از زیر دست‌شان جست بزند، فرنگیِ چاق مچ دستش را می‌گیرد می‌پیچاند. '''السنو''' می‌آید جلو مادر را از چنگ‌شان دربیاورد، فرنگیِ چاق کیف پولش را نشان می‌دهد: «پول! پول! من شما پول داد. فقط یک شب.»
+و این می‌گذرد تا چند شب بعد که فرنگی‌ها بی‌خبر می‌ریزند تو کَپَرآباد. چهار تا هستند و هرچارتاشان هم مست. هوا شرجی است و زمین از زور گرما ورم کرده است و تو بیابان تا چشم کار می‌کند کپر است و اتاقک‌هائی که با حلبی و مقوا ساخته‌ اند. صدا نمی‌آید. همه خسته و خاموش پشت کپرها نشسته‌اند خودشان را باد می‌زنند. عمویت سرک می‌کشد و تو تاریکی خیره می‌ماند. می‌بیند فرنگی‌ها با لگد درِ کپر را باز می‌کنند. کپر خالی است. به‌زبان خودشان چیزی می‌گویند و غرغر می‌کنند. بعد می‌آیند پشت کپر. تا مادر بیاید از زیر دست‌شان جست بزند، فرنگیِ چاق مچ دستش را می‌گیرد می‌پیچاند. '''السنو''' می‌آید جلو مادر را از چنگ‌شان دربیاورد، فرنگیِ چاق کیف پولش را نشان می‌دهد: «پول! پول! من شما پول داد. فقط یک شب.»
 ـ بی‌ناموس! ولش کن!

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۱۹
سطر ۱۲:		سطر ۱۲:


−	این قصه که به‌‌نظر ما ~~چیری~~ بسیار بیشتر از نخستین تجربه های یک نویسنده است از «خورموج» به‌دفتر مجله رسیده. این که می‌گوئیم «نخستین تجربه‌های یک نویسنده»، قضاوتی است که از ظواهر امر کرده‌ایم، یعنی خط و ربط و باقی قضایا. حک و اصلاح چندانی در آن به‌عمل نیاورده‌ایم. پاره‌ای از اصطلاحات قصه نامأنوس می‌نماید و پیداست که اصطلاحات بومی است. مثل '''روی کسی چشم انداختن''' (معادل '''به‌کسی نظر داشتن'''). همچنین است بعضی ترکیب‌ها. مثل '''زنده زشت'''، که دقیقاً نمی‌دانیم به‌چه معنی است امّا از فحوای مطلب حدس می‌زنیم که چیزی است در حدود '''بددک و پوز،''' یا '''سفید خاره''' (به‌معنی '''سفیدرو''' یا سفید پوست). و نیز پاره‌ئی افعال، ساده یا مرکب. نظیر '''چُلاندن''' (به‌معنی '''هجوم بردن''') و '''دَمْ گفت شدن''' (احتمالاً معادل '''طرف مکالمه قرار گرفتن''' و یا '''وارد مذاکره شدن''') و '''لادادن''' (به‌معنی '''گم کردن''' و '''ازدست دادن'''). و باز، پاره‌ئی کلمات. همچون '''سیاسَنْبو''' (که عنوان قصه نیز هست و صفتی است مترادف '''کاکاسیاه''' که در تحقیر سیاهان به‌کار می‌رود) و '''خشواش''' (که به‌معنی '''تملق''' و '''چاپلوسی''' است).	+	این قصه که به‌‌نظر ما چیزی بسیار بیشتر از نخستین تجربه های یک نویسنده است از «خورموج» به‌دفتر مجله رسیده. این که می‌گوئیم «نخستین تجربه‌های یک نویسنده»، قضاوتی است که از ظواهر امر کرده‌ایم، یعنی خط و ربط و باقی قضایا. حک و اصلاح چندانی در آن به‌عمل نیاورده‌ایم. پاره‌ای از اصطلاحات قصه نامأنوس می‌نماید و پیداست که اصطلاحات بومی است. مثل '''روی کسی چشم انداختن''' (معادل '''به‌کسی نظر داشتن'''). همچنین است بعضی ترکیب‌ها. مثل '''زنده زشت'''، که دقیقاً نمی‌دانیم به‌چه معنی است امّا از فحوای مطلب حدس می‌زنیم که چیزی است در حدود '''بددک و پوز،''' یا '''سفید خاره''' (به‌معنی '''سفیدرو''' یا سفید پوست). و نیز پاره‌ئی افعال، ساده یا مرکب. نظیر '''چُلاندن''' (به‌معنی '''هجوم بردن''') و '''دَمْ گفت شدن''' (احتمالاً معادل '''طرف مکالمه قرار گرفتن''' و یا '''وارد مذاکره شدن''') و '''لادادن''' (به‌معنی '''گم کردن''' و '''ازدست دادن'''). و باز، پاره‌ئی کلمات. همچون '''سیاسَنْبو''' (که عنوان قصه نیز هست و صفتی است مترادف '''کاکاسیاه''' که در تحقیر سیاهان به‌کار می‌رود) و '''خشواش''' (که به‌معنی '''تملق''' و '''چاپلوسی''' است).

	به‌عقیدهٔ ما استفاده از لغات و افعال و اصطلاحات بومی کاری است سخت ارزنده. قلمرو زبان فارسی بسیار گسترده است و گوشه‌های پرت افتاده و ناشناخته فراوان دارد. زبان مرکزی نه می‌تواند و نه حق آن را دارد که معادل‌های خود را بر کلمات و فعال یا اصطلاحات نقاط دیگر تحمیل کند. بلکه به‌عکس، تنها از این طریق است که امکان توسعه و پربارتر شدن می‌یابد. گیرم بر نویسندگان است که خواننده را با حدس و گمان خود تنها نگذارند و او را به‌شناسائی دقیق کلمات ناآشنا یاری دهند. ما که برای نخستین بار کلمهٔ '''خشواش''' را می‌بینیم حق داریم که چگوگی تلفظ آن را هم بدانیم، امّا از آنجا که به‌طرز بیان آن راهنمائی نشده‌ایم به‌تردید می‌افتیم که آیا این کلمه فی‌المثل مصحف '''خوشباش''' نیست که آنجا، در بندر کوچک «خور موج» در '''چاپلوسی''' به‌کار رفته است؟ و اگر چنین است، آیا خورموجی‌ها جزء نخست آن ـ '''خوش''' را ـ به‌شیوهٔ امروز به‌ضم اول تلفظ می‌کنند یا به‌رسم قدیم به‌فتح اول؟		به‌عقیدهٔ ما استفاده از لغات و افعال و اصطلاحات بومی کاری است سخت ارزنده. قلمرو زبان فارسی بسیار گسترده است و گوشه‌های پرت افتاده و ناشناخته فراوان دارد. زبان مرکزی نه می‌تواند و نه حق آن را دارد که معادل‌های خود را بر کلمات و فعال یا اصطلاحات نقاط دیگر تحمیل کند. بلکه به‌عکس، تنها از این طریق است که امکان توسعه و پربارتر شدن می‌یابد. گیرم بر نویسندگان است که خواننده را با حدس و گمان خود تنها نگذارند و او را به‌شناسائی دقیق کلمات ناآشنا یاری دهند. ما که برای نخستین بار کلمهٔ '''خشواش''' را می‌بینیم حق داریم که چگوگی تلفظ آن را هم بدانیم، امّا از آنجا که به‌طرز بیان آن راهنمائی نشده‌ایم به‌تردید می‌افتیم که آیا این کلمه فی‌المثل مصحف '''خوشباش''' نیست که آنجا، در بندر کوچک «خور موج» در '''چاپلوسی''' به‌کار رفته است؟ و اگر چنین است، آیا خورموجی‌ها جزء نخست آن ـ '''خوش''' را ـ به‌شیوهٔ امروز به‌ضم اول تلفظ می‌کنند یا به‌رسم قدیم به‌فتح اول؟

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
-=='''سیاسَنْبو'''==
+----
-محمدرضا صفدری
@@ سطر ۲۳۶: / سطر ۲۳۸: @@
+[[رده:کتاب جمعه ۷]]
 [[رده:محمدرضا صفدری]]
 [[رده:قصه]]

@@ سطر ۹۹: / سطر ۹۹: @@
 ـ خیلی خُب، زود باش.
-السنو رو تخته پاره‌ها نفت می‌پاشد. ساعتی دیگر گونی‌ها آماده می‌شود. باید قیروگونی کنند. باید برای فرنگی‌ها خانه بسازند. خیلی هم ساخته‌اند، اما هنوز کم است. فرنگی‌های سرخ و سفید، مثل ملخ مصری ریخته‌اند تو جنوب. هر وقت کشتی پهلو می‌گیرد یا هر وقت طیاره تو فرودگاه پائین می‌آید آنها را می‌بینی که پیاده می‌شوند، دوتا دوتا،‌گلّه گلّه، با زن و بچه‌هاشان. همه‌شان هم سرخ و بلندبالا.
+'''السنو''' رو تخته پاره‌ها نفت می‌پاشد. ساعتی دیگر گونی‌ها آماده می‌شود. باید قیروگونی کنند. باید برای فرنگی‌ها خانه بسازند. خیلی هم ساخته‌اند، اما هنوز کم است. فرنگی‌های سرخ و سفید، مثل ملخ مصری ریخته‌اند تو جنوب. هر وقت کشتی پهلو می‌گیرد یا هر وقت طیاره تو فرودگاه پائین می‌آید آنها را می‌بینی که پیاده می‌شوند، دوتا دوتا،‌ گلّه گلّه، با زن و بچه‌هاشان. همه‌شان هم سرخ و بلندبالا.
-خوب که نگاهشان می‌کنی به‌بوقلمون‌هائی می‌مانند که پرهاشان ریخته باشد. و آنها که دوربین با خودشان دارند از پسربچه‌های سیاسوختهٔ پاپتی عکس می‌گیرند و زیر لب چیزی می‌گویند و بلندبلند می‌خندند. و حالا السنو برای خانه‌هاشان قیر می‌جوشاند.
+خوب که نگاهشان می‌کنی به‌بوقلمون‌هائی می‌مانند که پرهاشان ریخته باشد. و آنها که دوربین با خودشان دارند از پسربچه‌های سیاسوختهٔ پاپتی عکس می‌گیرند و زیر لب چیزی می‌گویند و بلندبلند می‌خندند. و حالا '''السنو''' برای خانه‌هاشان قیر می‌جوشاند.
-انه‌ها تا سقف رسیده است و تنها قیروگونی و سفید کاری مانده است. و تو بیابان تا چشم کار می‌کند خانه‌ّای نیمه تمام است ودستگاه‌های مخلوط کننده و کیسه‌های سیمان که رو هم صف داده‌اند و اکارگرها که هنوز هم از ماشین‌ها سیمان خالی می‌کنند. هوا شرجی است  ابرها همچنان بی‌حرکت، نفس باد هم نمی‌آید. مردها شانه به‌کیسه‌ها میدهند و آن‌ را می‌برند پشت عمارت.
+خانه‌ها تا سقف رسیده است و تنها قیروگونی و سفید کاری مانده است. و تو بیابان تا چشم کار می‌کند خانه‌های نیمه تمام است ودستگاه‌های مخلوط‌کننده و کیسه‌های سیمان که رو هم صف داده‌اند و کارگرها که هنوز هم از ماشین‌ها سیمان خالی می‌کنند. هوا شرجی است و ابرها همچنان بی‌حرکت. نفس باد هم نمی‌آید. مردها شانه به‌کیسه‌ها می‌دهند و آن‌ها را می‌برند پشت عمارت.
-ـ السنو، خوب زیرش در رفتی‌ها!
+ـ '''السنو،''' خوب زیرش در رفتی‌ها!
-'''خالومِنو'''،‌خیس عرق از کنارش رد می‌شود. '''السنو''' نگاهش می‌کند و باز هم چوب و تخته شکسته‌‌ها را تو چاله می‌ریزد. آتش زبانه می‌کشد، امّا آنچنان شعله‌اش خار نیست که بشکهٔ پر از قیر را آب کند. نه، نمی‌شود. استاد کار هم شتاب می‌کند، چون مهندس فرنگی از صبح تا حالا صد بار سرش داد کشیده. پریموس‌ها خراب شده‌اند و تا آماده بشوند '''السنو''' سرچند بشکه را برداشته و چند تا چاله تو زمین کنده است.
+'''خالومِنو،''' خیس عرق از کنارش رد می‌شود. '''السنو''' نگاهش می‌کند و باز هم چوب و تخته شکسته‌‌ها را تو چاله می‌ریزد. آتش زبانه می‌کشد، امّا آنچنان شعله‌اش هار نیست که بشکهٔ پر از قیر را آب کند. نه، نمی‌شود. استاد کار هم شتاب می‌کند، چون مهندس فرنگی از صبح تا حالا صد بار سرش داد کشیده. پریموس‌ها خراب شده‌اند و تا آماده بشوند '''السنو''' سرچند بشکه را برداشته و چند تا چاله تو زمین کنده است.
 ـ اومدن!
@@ سطر ۱۲۱: / سطر ۱۲۱: @@
 ـ اون پاسبون درازه همون که دوش اومده بود. حتماً دولتیِ سرِ فرنگی پولی بهش می‌رسه.
-السنو دَه به‌‌دو می‌شود. شک و تردید. برود با نه؟ شاید ببرند زندانش کنند. اگر بگیرندش تکلیف زن و بچهٔ برادرش چه می‌شود؟ نه، باید ایستاد.
+السنو دَه به‌‌دومی‌شود. شک و تردید. برود با نه؟ شاید ببرند زندانش کنند. اگر بگیرندش تکلیف زن و بچهٔ برادرش چه می‌شود؟ نه، باید ایستاد.
-به خالومنو می‌گوید:
+به '''خالومنو''' می‌گوید:
-ـ مگه چه کارم می‌کنن؟ مگه آدم کشته‌ام؟ تازه من باید شکایت کنم. اون‌‌ها اومدن تو خونهٔ ما... اون‌ها می‌خواستن به‌ناموسم دست درازی کنن.
+ـ مگه چه کارم می‌کنن؟ مگه آدم کشته‌ام؟ تازه من باید شکایت کنم. اون‌‌ها اومدن تو خونهٔ ما... اون‌ها می‌خواستن به‌ناموسم دست‌درازی کنن.
-پریموس‌ها را کار گذاشته‌اند و بشکه‌های قیر غُل‌غُل می‌زنند و السنو چوب بلندی را تو قیر داغ می‌گرداند و وانمود می‌کند که سرش تو کار است، امّا زیر چشمی درِ اتاقِ مهندس‌ها را می‌پاید. می‌بیند که آنها آبجو می‌خورند و گپ می‌زنند و آن پاسبان دیلاق هم دم در قدم می‌زند.
+پریموس‌ها را کار گذاشته‌اند و بشکه‌های قیر غُل‌غُل می‌زنند و '''السنو''' چوب بلندی را تو قیر داغ می‌گرداند و وانمود می‌کند که سرش تو کار است، امّا زیر چشمی درِ اتاقِ مهندس‌ها را می‌پاید. می‌بیند که آنها آبجو می‌خورند و گپ می‌زنند و آن پاسبان دیلاق هم دم در قدم می‌زند.
 ـ تو که هنوز وایسادی؟

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
-این قصه که به نظر ما چیری بسیار بیشتر از نخستین تجربه های یک نویسنده است از «خورموج» به‌دفتر مجله رسیده. این که می‌گوئیم «نخستین تجربه‌های یک نویسنده»، قضاوتی است که از ظواهر امر کرده‌ایم، یعنی خط و ربط و باقی قضایا. حک و اصلاح چندانی در آن به‌عمل نیاورده‌ایم. پاره‌ای از اصطلاحات قصه نامأنوس می‌نماید و پیداست که اصطلاحات بومی است. مثل '''روی کسی چشم انداختن''' (معادل '''به کسی نظر داشتن'''). همچنین است بعضی ترکیب‌ها. مثل '''زنده زشت'''، که دقیقاً نمی‌دانیم به‌چه معنی است امّا از فحوای مطلب حدس می‌زنیم که چیزی است در حدود '''بددک و پوز'''، یا '''سفید خاره'''  (به‌معنی '''سفیدرو''' یا سفید پوست). و نیز پاره‌ئی افعال، ساده یا مرکب. نظیر '''چُلاندن''' (به‌معنی '''هجوم بردن''') و '''دَمْ گفت شدن''' (احتمالاً '''طرف مکالمه قرار گرفتن''' و یا '''وارد مذاکره شدن''') و '''لادادن''' (به‌معنی '''گم کردن''' و '''ازدست دادن'''). و باز، پاره‌ئی کلمات. همچون '''سیاسَنْبو''' (که عنوان قصه نیز هست و صفتی است مترادف '''کاکاسیاه''' که در تحقیر سیاهان به‌کار می‌رود) و '''خشواش''' (که به‌معنی '''تملق''' و '''چاپلوسی''' است).
+این قصه که به‌‌نظر ما چیری بسیار بیشتر از نخستین تجربه های یک نویسنده است از «خورموج» به‌دفتر مجله رسیده. این که می‌گوئیم «نخستین تجربه‌های یک نویسنده»، قضاوتی است که از ظواهر امر کرده‌ایم، یعنی خط و ربط و باقی قضایا. حک و اصلاح چندانی در آن به‌عمل نیاورده‌ایم. پاره‌ای از اصطلاحات قصه نامأنوس می‌نماید و پیداست که اصطلاحات بومی است. مثل '''روی کسی چشم انداختن''' (معادل '''به کسی نظر داشتن'''). همچنین است بعضی ترکیب‌ها. مثل '''زنده زشت'''، که دقیقاً نمی‌دانیم به‌چه معنی است امّا از فحوای مطلب حدس می‌زنیم که چیزی است در حدود '''بددک و پوز'''، یا '''سفید خاره'''  (به‌معنی '''سفیدرو''' یا سفید پوست). و نیز پاره‌ئی افعال، ساده یا مرکب. نظیر '''چُلاندن''' (به‌معنی '''هجوم بردن''') و '''دَمْ گفت شدن''' (احتمالاً '''طرف مکالمه قرار گرفتن''' و یا '''وارد مذاکره شدن''') و '''لادادن''' (به‌معنی '''گم کردن''' و '''ازدست دادن'''). و باز، پاره‌ئی کلمات. همچون '''سیاسَنْبو''' (که عنوان قصه نیز هست و صفتی است مترادف '''کاکاسیاه''' که در تحقیر سیاهان به‌کار می‌رود) و '''خشواش''' (که به‌معنی '''تملق''' و '''چاپلوسی''' است).
 به‌عقیدهٔ ما استفاده از لغات و افعال و اصطلاحات بومی کاری است سخت ارزنده. قلمرو زبان فارسی بسیار گسترده است و گوشه‌های پرت افتاده و ناشناخته فراوان دارد. زبان مرکزی نه می‌تواند و نه حق آن را دارد که معادل‌های خود را بر کلمات و فعال یا اصطلاحا نقاط دیگر تحمیل کند. بلکه به‌عکس، تنها از این طریق است که امکان توسعه و پربارتر شدن می‌یابد. گیرم بر نویسندگان است که خواننده را با حدس و گمان خود تنها نگذارند و او را به‌شناسائی دقیق کلمات ناآشنا یاری دهند. ما که برای نخستین بار کلمهٔ '''خشواش''' را می‌بینیم حق داریم که چگوگی تلفظ آن را هم بدانیم، امّا از آنجا که به‌طرز بیان آن راهنمائی نشده‌ایم '''به‌تردید''' می‌افتیم که آیاا این کلمه فی‌المثل '''مصحف خوشباش''' نیست که آنجا، در بندر کوچک «خور موج» در '''مفهوم چاپلوسی''' به‌کار رفته است؟ و اگر چنین است، آیا خورموجی‌ها جزء نخست آن ـ خوش را ـ به‌شیوهٔ امروز به‌ضم اول تلفظ می‌کنند یا به‌رسم قدیم به‌فتح اول؟
@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 ـ مگر ما کمرمون بیل خورده؟ یا اللّه!
-همین که مردها حملخ می‌کنند و چماق می‌کشند، فرنگی چاق که شلوارک پوشیده و ران سرخش بیرون زده، با تپانچه چند تیر هوائی در می‌کند. زن‌ها شیون می‌کنند، کِل می‌زنند، و فرنگی چاق فحش می‌دهد و باز تیر در می‌کند. این بار راست راستکی مردها را نشان می‌گیرد و زن و مرد می‌دوند طرف کپرها. تو این گیرودار '''السنو''' هم از زیر دست و پاشان در می‌رود. برمی‌گردند که چارتائی مادر را با خودشان ببرند. یکدم خیال می‌کنند السنو فرار کرده است. تو رفتن و نرفتن هستند که '''السنو''' وامی‌گردد و منقل پر آتش را از پشت رو سرشان خالی می‌کند. شاید نعره‌شان به گوشت نشسته باشد. چون همان دم '''اَکوسیاه''' چماق می‌کشد و سروسفتی کتک‌شان میزند؛ به قصد کشت.
+همین که مردها حملخ می‌کنند و چماق می‌کشند، فرنگی چاق که شلوارک پوشیده و ران سرخش بیرون زده، با تپانچه چند تیر هوائی در می‌کند. زن‌ها شیون می‌کنند، کِل می‌زنند، و فرنگی چاق فحش می‌دهد و باز تیر در می‌کند. این بار راست راستکی مردها را نشان می‌گیرد و زن و مرد می‌دوند طرف کپرها. تو این گیرودار '''السنو''' هم از زیر دست و پاشان در می‌رود. برمی‌گردند که چارتائی مادر را با خودشان ببرند. یکدم خیال می‌کنند السنو فرار کرده است. تو رفتن و نرفتن هستند که '''السنو''' وامی‌گردد و منقل پر آتش را از پشت رو سرشان خالی می‌کند. شاید نعره‌شان به‌‌گوشت نشسته باشد. چون همان دم '''اَکوسیاه''' چماق می‌کشد و سروسفتی کتک‌شان میزند؛ به‌‌قصد کشت.
 هوا داغ شده است و زن‌ها و مردها پشت کپر جمع شده‌اند. برای عمویت قلیان چاق می‌کنند و زنی آب به‌سر و صورت مادر می‌زند. '''اَکوسیاه''' نفس نفس می‌زند. تو هم آرام گرفته‌ئی. صدا از هیچ‌ کس در نمی‌آید. همه ساکتِ ساکت. '''خالومِنو''' به‌حرف می‌آید:
@@ سطر ۷۲: / سطر ۷۲: @@
 زن‌ها بلند می‌شوند و مردها بی‌ان که به‌هم نگاه کنند سرها را پائین می‌اندازند. تو، تو بغل مادرت شیر می‌خوری. یا مادرت وانمود می‌کند که دارد به‌بچه‌اش شیر می‌دهد. دستهاش هنوز می‌لرزد. باز صدای پاسبان بلند می شود: گفتم کار کیه؟
-'''السنو''' بلند می‌شود: ـ تقصیر خودشون بود سرکار. شما هم اگه کسی به ناموس‌تون...
+'''السنو''' بلند می‌شود: ـ تقصیر خودشون بود سرکار. شما هم اگه کسی به‌‌ناموس‌تون...
 ـ خب، بسه دیگه، بقیه حرف‌هات باشه تو کلانتری.
@@ سطر ۱۲۰: / سطر ۱۲۰: @@
 ـ اون پاسبون درازه همون که دوش اومده بود. حتماً دولتیِ سرِ فرنگی پولی بهش می‌رسه.
-السنو دَه به دو می‌شود. شک و تردید. برود با نه؟ شاید ببرند زندانش کنند. اگر بگیرندش تکلیف زن و بچهٔ برادرش چه می‌شود؟ نه، باید ایستاد.
+السنو دَه به‌‌دو می‌شود. شک و تردید. برود با نه؟ شاید ببرند زندانش کنند. اگر بگیرندش تکلیف زن و بچهٔ برادرش چه می‌شود؟ نه، باید ایستاد.
 به خالومنو می‌گوید:
@@ سطر ۱۶۹: / سطر ۱۶۹: @@
 ـ نه، همون جا باش.
-'''السنو''' که سطل کوچک قیر را به‌دست گرفته و می‌خواهد از بشکه قیر بیرون بکشد، با دیدن فرنگی‌ها که از در اتاق می‌پرند بیرون، پاپس می‌نهد. و '''اکوسیاه''' پیش از آنکه فرنگی‌ها به‌وسط میدان برسند پا سست می‌کند و همانجا تو ایوان جلو عمارت می‌ماند۷ نگاهی به '''السنو''' و نگاهی به‌ٰ'''خالومنو''' و '''ناخدا'''. حالا همه ساکت هستند. و آن چهار تا زنده زشتِ بلند بالا دست به‌کار می‌شوند. یکی‌شان طنابی از جیب بیرون می‌کشد و سه‌ تای دیگر دست و پای '''السنو''' را می گیرند و می کشند کنار بشکهٔ قیر که حالا غُل‌غُل می‌زند. طناب را به‌دست و پایش محکم می‌کنند و سر آن را چند بار دور بشکه می‌پیچند.
+'''السنو''' که سطل کوچک قیر را به‌دست گرفته و می‌خواهد از بشکه قیر بیرون بکشد، با دیدن فرنگی‌ها که از در اتاق می‌پرند بیرون، پاپس می‌نهد. و '''اکوسیاه''' پیش از آنکه فرنگی‌ها به‌وسط میدان برسند پا سست می‌کند و همانجا تو ایوان جلو عمارت می‌ماند۷ نگاهی به‌‌'''السنو''' و نگاهی به‌ٰ'''خالومنو''' و '''ناخدا'''. حالا همه ساکت هستند. و آن چهار تا زنده زشتِ بلند بالا دست به‌کار می‌شوند. یکی‌شان طنابی از جیب بیرون می‌کشد و سه‌ تای دیگر دست و پای '''السنو''' را می گیرند و می کشند کنار بشکهٔ قیر که حالا غُل‌غُل می‌زند. طناب را به‌دست و پایش محکم می‌کنند و سر آن را چند بار دور بشکه می‌پیچند.
 '''السنو''' در فاصله‌ئی کمتر از یک متر تا بشکه‌ها و شعله‌های آتش ایستاده است و هاج و واج به‌'''اکوسیاه''' نگاه می‌کند. دو دستش را از پشت بسته‌اند و تا می‌خواد آن را تکان بدهد صدای پاسبان بلند می‌شود که: ـ اگه تکون بخوری، قیر داغ می‌پاشه روپات!
@@ سطر ۱۹۳: / سطر ۱۹۳: @@
 این را استاد کار می‌گوید. و مهندس ایرانی و مهندس فرنگی تو راهرو جلو عمارت ایستاده‌اند. مهندس ایرانی چیزی می‌گوید امّا فرنگی‌ها محلش نمی‌گذارند.
-بشکه‌های قیر، پشت و پهلوهای '''السنو''' را همچنان داغ‌تر می‌کنند، شرجی هوا و گرمای بشکه‌ها بر پیشانیش عرق مرگ نشانده است. این پا و آن پا می‌کند و مهندس ایرانی به '''اکوسیاه''' می‌گوید
+بشکه‌های قیر، پشت و پهلوهای '''السنو''' را همچنان داغ‌تر می‌کنند، شرجی هوا و گرمای بشکه‌ها بر پیشانیش عرق مرگ نشانده است. این پا و آن پا می‌کند و مهندس ایرانی به‌‌'''اکوسیاه''' می‌گوید
 ـ چی شده پسر؟
@@ سطر ۲۲۵: / سطر ۲۲۵: @@
 آن فرنگی عینکی که خیلی هم زنده زشت است به‌زبان خودشان فحش می‌دهد و می‌غرد.
-اکوسیاه دیگر مهلت نمی‌دهد. شلاقی خودش را می‌رساند به السنو و با چاقو طناب را پاره می‌کند. می‌خواهد دستش را هم باز کند که فرنگی عینگی با لگد می‌خواباند تو آبگاهش و اکوسیه دو لنگش روسرش در می‌رود. پاسبان و مهندس ایرانی جلو ناخدا و خالومنو را گرفته‌اند. خالومنو از زیر دستشان در می‌رود و میله را می‌کشد به گُردهٔ یکی از فرنگی‌ها.
+اکوسیاه دیگر مهلت نمی‌دهد. شلاقی خودش را می‌رساند به‌‌السنو و با چاقو طناب را پاره می‌کند. می‌خواهد دستش را هم باز کند که فرنگی عینگی با لگد می‌خواباند تو آبگاهش و اکوسیه دو لنگش روسرش در می‌رود. پاسبان و مهندس ایرانی جلو ناخدا و خالومنو را گرفته‌اند. خالومنو از زیر دستشان در می‌رود و میله را می‌کشد به‌‌گُردهٔ یکی از فرنگی‌ها.
-مرد فرنگی که میله شکم پایش را سیاه کرده است می‌دود تا اتاقشان، و آن دوتای دیگر اکوسیاه را تو سینهٔ دیوار چسبانده‌اند و آن یکی دیگر طناب را به گردن السنو انداخته است و می‌کشد. چشم‌های السنو حق نشسته است و سفیدی می‌زند.
+مرد فرنگی که میله شکم پایش را سیاه کرده است می‌دود تا اتاقشان، و آن دوتای دیگر اکوسیاه را تو سینهٔ دیوار چسبانده‌اند و آن یکی دیگر طناب را به‌‌گردن السنو انداخته است و می‌کشد. چشم‌های السنو حق نشسته است و سفیدی می‌زند.
 تا السنو خودش را خلاص کند و تا کارگرها همه‌شان از عمارت بریزند تو میدان، اکوسیاه سینه و بازوی مرد عینکی را خونی می‌کند. و می‌دود که السنو را از چنگ آن یکی در بیاورد که صدای گلوله بلند می‌شود. مهندس ایرانی و پاسبان دیلاق پشت دیوار قایم می‌شوند. باز گلوله دوم و هیاهوی کارگرها و صدای اکوسیاه: