سبز، مثلِ طوطی سیاه، مثل کلاغ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:22:09Z

Parastoo: «سبز، مثلِ طوطی سیاه، مثل کلاغ» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-05-14T15:12:18Z

«سبز، مثلِ طوطی سیاه، مثل کلاغ» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری شد.

2011-05-14T15:11:32Z

بازنگری شد.

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-05-13T23:12:08Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ۀ +هٔ )

2011-05-10T17:18:09Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ۀ +هٔ )

Elham در ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۱۲

2011-05-09T19:12:10Z

Elham در ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۳

2011-05-09T17:23:49Z

Parastoo: افزودن ردهٔ قصه.

2011-04-11T10:18:31Z

افزودن ردهٔ قصه.

Parastoo: اضافه کردنِ رده‌ها.

2010-12-31T07:38:51Z

اضافه کردنِ رده‌ها.

Parastoo: صفحه‌ای جدید با '[[Image:32-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه…' ایجاد کرد

2010-12-31T07:38:15Z

صفحه‌ای جدید با '[[Image:32-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه…' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[Image:32-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۳]]
[[Image:32-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۴]]
[[Image:32-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۵]]
[[Image:32-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۶]]
[[Image:32-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۷]]
[[Image:32-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۸]]
[[Image:32-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۹]]

{{ناقص}}
[[رده:کتاب جمعه ۳۲]]

@@ سطر ۹۷: / سطر ۹۷: @@
 تیرماه ۱۳۵۸
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۳۲]]
@@ سطر ۱۰۲: / سطر ۱۰۳: @@
 [[رده:هوشنگ گلشیری]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[Image:32-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۹]]
-{{بازنگری}}
+'''هوشنگ گلشیری'''
 هر وقت حسن آقا را می‌بینیم می‌گوئیم: «خوب، چطور شد؟ موفق شدی؟»
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۶: @@
 می‌گوئیم: «آخر، مرد حسابی! مگر مجبوری؟»
-می‌گوید: «من فقط یک طوطی می‌خواهم که باش حرف بزنم، درددل کنم. اما این طوی‌های حسین آقا – آدم چه بگوید؟ - دریغ از یک کلمه! دریغ از یک حسن آقای خشک و خالی، همین طور که من و شما می‌گوئیم! این‌ها فقط بلدند غارغار کنند: غار، غار!»
+می‌گوید: «من فقط یک طوطی می‌خواهم که باش حرف بزنم، درددل کنم. اما این طوطی‌های حسین آقا – آدم چه بگوید؟ - دریغ از یک کلمه! دریغ از یک حسن آقای خشک و خالی، همین طور که من و شما می‌گوئیم! این‌ها فقط بلدند غارغار کنند: غار، غار!»
 آن وقت باز می‌رود سراغ حسین آقا یک طوطی تازه می‌خرد. چند هفته‌ئی یا حتی یکی دو ماهی، سالی، پیداش نمی‌شود که نمی‌شود. بعد یکدفعه می‌آید. چشم‌هاش سرخ سرخ، کاسهٔ خون، و ریشش نتراشیده. چمباتمه می‌نشیند کلاهش را برمی‌دارد می‌گذارد روی کاسهٔ زانویش و با مشت می‌کوبد روی زمین که: «باز هم نشد!»
@@ سطر ۳۱: / سطر ۲۸: @@
 می‌گوید: «پس خیال می‌کنید گفت سلام، یا گفت صبح به‌خیر حسن آقا، همین طور که من و شما می‌گوئیم؟»
-می‌گوئیم: «آخراین دفعه دیگر چرا گذاشتی کلاه سرت برود؟»
+می‌گوئیم: «آخر این دفعه دیگر چرا گذاشتی کلاه سرت برود؟»
 می‌گوید: «والله خیلی حواسم را جمع کردم. بال‌هاش را دیدم، پنجه‌هاش را، نوکش را. هیچ عیبی نداشت. حسین آقا قسم می‌خورد که طوطی است، اصل اصل، حرف هم می‌زد به‌فارسی اما حالا دو سه روزی است تولاک رفته. اگر یکی پیدا بشود وقت صرفش کند راه می‌افتد، زبان باز می‌کند.»
-بعد اشک تو چشم‌هاش حلقه می‌زند. و تا ما نبینیم، سیگاری سر مشتوک می‌زند. ما هم کبریتی می‌کشیم یا یک چای قند پهلو جلوش می‌گذاریم و از در و بی‌در حرف می‌زنیم؛ از کسادی کارمان می‌گوئیم یا مثلاً از خواب نما شدن محسن آقا که کم کم دارد فکر می‌کند خود حضرت آمده‌اند سر وقتش دست گذاشته‌اند رو شانه‌اش و فرموده‌اند دیگر نشستن بس است. بعد هم بالاخره حرف را می‌کشانیم به‌چین و ماچین، به‌اعراب.. اما مگر می‌شود؟ حسن آقا عین خیالش نیست. اگر بگوئید گندم یادِ سبزیش می‌افتد: یاد بال‌های سبز طوطی. حتی اگر بگوییم جنگل یا کوه، یاد قفس می‌افتد: قفس طوطیش که تازگی‌ها از کجا و از کی خریده است، آن هم... دست آخر هم نمی‌خواهد اعتراف کند که حواسش سرجا نبوده، که زیروروی کار را درست ندیده. طوطی بودن یک پرنده که فقط به‌بالش نیست یا به‌‌نوکش. اما حرفی نمی‌زنیم. خاطرِ حسن آقا را می‌خواهیم. ساده است، پاک است، نمی‌دانیم، بی‌غل وغش است، اما فراموشکار است. اگر امروز سرش را بشکنند، پولش را بالا بکشندف فردا یادش می‌رود. می‌گوئیم: «آخر، حسن آقا، مگر یادت نیست؟ مگر همین دیروز نبود که جلو درو همسایه آبرو برایت نگذاشت؟»
+بعد اشک تو چشم‌هاش حلقه می‌زند. و تا ما نبینیم، سیگاری سر مشتوک می‌زند. ما هم کبریتی می‌کشیم یا یک چای قند پهلو جلوش می‌گذاریم و از در و بی‌در حرف می‌زنیم؛ از کسادی کارمان می‌گوئیم یا مثلاً از خواب نما شدن محسن آقا که کم کم دارد فکر می‌کند خود حضرت آمده‌اند سر وقتش دست گذاشته‌اند رو شانه‌اش و فرموده‌اند دیگر نشستن بس است. بعد هم بالاخره حرف را می‌کشانیم به‌چین و ماچین، به‌اعراب.. اما مگر می‌شود؟ حسن آقا عین خیالش نیست. اگر بگوئید گندم یادِ سبزیش می‌افتد: یاد بال‌های سبز طوطی. حتی اگر بگوییم جنگل یا کوه، یاد قفس می‌افتد: قفس طوطیش که تازگی‌ها از کجا و از کی خریده است، آن هم... دست آخر هم نمی‌خواهد اعتراف کند که حواسش سرجا نبوده، که زیروروی کار را درست ندیده. طوطی بودن یک پرنده که فقط به‌بالش نیست یا به‌‌نوکش. اما حرفی نمی‌زنیم. خاطرِ حسن آقا را می‌خواهیم. ساده است، پاک است، نمی‌دانیم، بی‌غل وغش است، اما فراموشکار است. اگر امروز سرش را بشکنند، پولش را بالا بکشند، فردا یادش می‌رود. می‌گوئیم: «آخر، حسن آقا، مگر یادت نیست؟ مگر همین دیروز نبود که جلو در و همسایه آبرو برایت نگذاشت؟»
 می‌گوید: «کی، کجا؟»
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۰: @@
 می‌بیند، واقعاً می‌بیند، چند بار هم. حتی دست می‌کند زیر بال‌هاش، زیر هر پرِ کوچک که مبادا تهِ یک پَر سیاه بزند. سر قیمتش هم حسابی چانه می‌زند تا این دفعه دیگر دولا پهنا باش حساب نکنند. می‌گوئیم: «نکند دزدی کسی می‌آید طوطیت را می‌برد کلاغی چیزی جاش می‌گذارد؟»
-می‌گوید: «مگر می‌شود؟ در خانه بسته است. تازه از بالای دیوار هم که بیاید پیداش نمی‌کند. توی اتاق است، بالای سر خودم. مگر درِاتاق را بشکند یا مرا بکشد، همهٔ ما را بکشد.»
+می‌گوید: «مگر می‌شود؟ در خانه بسته است. تازه از بالای دیوار هم که بیاید پیداش نمی‌کند. توی اتاق است، بالای سر خودم. مگر درِ اتاق را بشکند یا مرا بکشد، همهٔ ما را بکشد.»
 مشتش را تو هوا تکان می‌دهد، خیره رو به‌دزدی که نیامده فریاد می‌زند: «مگر از روی نعش ما رد بشوی!»
@@ سطر ۷۷: / سطر ۷۴: @@
 آه می‌کشد. ته سیگارش را می‌اندازد روی زمین. رویش پا می‌کشد. کلاهش را از روی کاسهٔ زانویش برمی‌دارد یکی دو تلنگر بهش می‌زند که یعنی دیگر باید بروم. می‌گوئیم: «حالا کجا؟ نشسته بودید...»
-می‌گوید: «باید بروم با حسین آقا حرف بزنم از دلش در بیاورم. به‌خاطر جیفل دنیا که آدم با همسایه‌هاش در نمی‌افتد.»
+می‌گوید: «باید بروم با حسین آقا حرف بزنم از دلش در بیاورم. به‌خاطر جیفهٔ دنیا که آدم با همسایه‌هاش در نمی‌افتد.»
 می‌گوئیم: «این دفعه دیگر مواظب باش، خوب چشم‌هات را باز کن.»
@@ سطر ۸۳: / سطر ۸۰: @@
 پوزخند می‌زند که: «خیال کردید!»
-بعد هم که می‌گوئیم: «خودت انتخاب کن، نگذار خودش به‌ات بدهد»، می‌گوید: «خیالتان راحت باشد. من دیگر استاد شده‌ام. اگر هم یکیش را توصیه بکند بال‌هاش را می‌بینم، یکّی یکی، اگر یکیش تهِ یک پَرش حتی سبزِ سبز نبود می‌فهمم که کلاغ است. تازه نوکش چی؟ طوطی‌ها که، می‌دانید، نو‌شان کج است، یک جورِ خوش ریختی کج است که آدم از دور هم که ببیند می‌فهمد طوطی است.»
+بعد هم که می‌گوئیم: «خودت انتخاب کن، نگذار خودش به‌ات بدهد»، می‌گوید: «خیالتان راحت باشد. من دیگر استاد شده‌ام. اگر هم یکیش را توصیه بکند بال‌هاش را می‌بینم، یکّی یکی، اگر یکیش تهِ یک پَرش حتی سبزِ سبز نبود می‌فهمم که کلاغ است. تازه نوکش چی؟ طوطی‌ها که، می‌دانید، نو‌ک‌شان کج است، یک جورِ خوش ریختی کج است که آدم از دور هم که ببیند می‌فهمد طوطی است.»
 می‌گوئیم: «حسن آقا، ترا به‌خدا...»
@@ سطر ۸۹: / سطر ۸۶: @@
 کلاهش را می‌گذارد سرش، دستی تکان می‌دهد یعنی که خونسرد باشید یا که به‌من اعتماد داشته باشید. می‌گوئیم: «پس اقلاً این دفعه گوشت را هم باز کن.»
-می‌ایستد خیره نگاه‌مان می‌کند، همان طورها که حسین آقا حتماً نگاهش خواهد کرد. بعد بالاخره می‌گوید: «شما دیگر چرا؟ آمدیم و گفت حسین آقا، یا حالا دم غروبی گفت صبح بخیر! یا دست بر قضا به‌من گفت: بی‌بی، بی‌بی؟»
+می‌ایستد خیره نگاه‌مان می‌کند، همان طورها که حسین آقا حتماً نگاهش خواهد کرد. بعد بالاخره می‌گوید: «شما دیگر چرا؟ آمدیم و گفت حسین آقا، یا حالا دم غروبی گفت صبح بخیر!، یا دست بر قضا به‌من گفت: بی‌بی، بی‌بی؟»
 می‌گوئیم: «خوب، مگر چه عیبی دارد؟»
-می‌گوید: «البته که دارد. من طوطی می‌خرم که هر روز صبح فقط بگوید صبح بخیر حسن آقا.»
+می‌گوید: «البته که دارد. من طوطی می‌خرم که هر روز صبح فقط بگوید صبح به‌خیر حسن آقا.»
 خوب، چه می‌شود گفت؟ اینجا دیگر حق با حسن آقا است. آدم طوطی می‌خرد که باش دردل کند، باش حرف بزند و صبح و ظهر وشب سرش بشود، نه که میانِ بی‌بی، یا حسین آقا و حسن آقا یا سید‌محسن رضوی تفاوت قائل نشود، حالا اگر بهترین طوطی دنیا هم نباشد، نباشد.
 {{چپ‌چین}}
-تیرماه 1385
+تیرماه ۱۳۵۸
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۳۲]]
 [[رده:هوشنگ گلشیری]]
-[[رده:قصه]]
+[[رده:مقالات نهایی‌شده]]

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 می‌گوید: «والله خیلی حواسم را جمع کردم. بال‌هاش را دیدم، پنجه‌هاش را، نوکش را. هیچ عیبی نداشت. حسین آقا قسم می‌خورد که طوطی است، اصل اصل، حرف هم می‌زد به‌فارسی اما حالا دو سه روزی است تولاک رفته. اگر یکی پیدا بشود وقت صرفش کند راه می‌افتد، زبان باز می‌کند.»
-بعد اشک تو چشم‌هاش حلقه می‌زند. و تا ما نبینیم، سیگاری سر مشتوک می‌زند. ما هم کبریتی می‌کشیم یا یک چای قند پهلو جلوش می‌گذاریم و از در و بی‌در حرف می‌زنیم؛ از کسادی کارمان می‌گوئیم یا مثلاً از خواب نما شدن محسن آقا که کم کم دارد فکر می‌کند خود حضرت آمده‌اند سر وقتش دست گذاشته‌اند رو شانه‌اش و فرموده‌اند دیگر نشستن بس است. بعد هم بالاخره حرف را می‌کشانیم به‌چین و ماچین، به‌اعراب.. اما مگر می‌شود؟ حسن آقا عین خیالش نیست. اگر بگوئید گندم یادِ سبزیش می‌افتد: یاد بال‌های سبز طوطی. حتی اگر بگوییم جنگل یا کوه، یاد قفس می‌افتد: قفس طوطیش که تازگی‌ها از کجا و از کی خریده است، آن هم... دست آخر هم نمی‌خواهد اعتراف کند که حواسش سرجا نبوده، که زیروروی کار را درست ندیده. طوطی بودن یک پرنده که فقط به‌بالش نیست یا به نوکش. اما حرفی نمی‌زنیم. خاطرِ حسن آقا را می‌خواهیم. ساده است، پاک است، نمی‌دانیم، بی‌غل وغش است، اما فراموشکار است. اگر امروز سرش را بشکنند، پولش را بالا بکشندف فردا یادش می‌رود. می‌گوئیم: «آخر، حسن آقا، مگر یادت نیست؟ مگر همین دیروز نبود که جلو درو همسایه آبرو برایت نگذاشت؟»
+بعد اشک تو چشم‌هاش حلقه می‌زند. و تا ما نبینیم، سیگاری سر مشتوک می‌زند. ما هم کبریتی می‌کشیم یا یک چای قند پهلو جلوش می‌گذاریم و از در و بی‌در حرف می‌زنیم؛ از کسادی کارمان می‌گوئیم یا مثلاً از خواب نما شدن محسن آقا که کم کم دارد فکر می‌کند خود حضرت آمده‌اند سر وقتش دست گذاشته‌اند رو شانه‌اش و فرموده‌اند دیگر نشستن بس است. بعد هم بالاخره حرف را می‌کشانیم به‌چین و ماچین، به‌اعراب.. اما مگر می‌شود؟ حسن آقا عین خیالش نیست. اگر بگوئید گندم یادِ سبزیش می‌افتد: یاد بال‌های سبز طوطی. حتی اگر بگوییم جنگل یا کوه، یاد قفس می‌افتد: قفس طوطیش که تازگی‌ها از کجا و از کی خریده است، آن هم... دست آخر هم نمی‌خواهد اعتراف کند که حواسش سرجا نبوده، که زیروروی کار را درست ندیده. طوطی بودن یک پرنده که فقط به‌بالش نیست یا به‌‌نوکش. اما حرفی نمی‌زنیم. خاطرِ حسن آقا را می‌خواهیم. ساده است، پاک است، نمی‌دانیم، بی‌غل وغش است، اما فراموشکار است. اگر امروز سرش را بشکنند، پولش را بالا بکشندف فردا یادش می‌رود. می‌گوئیم: «آخر، حسن آقا، مگر یادت نیست؟ مگر همین دیروز نبود که جلو درو همسایه آبرو برایت نگذاشت؟»
 می‌گوید: «کی، کجا؟»
@@ سطر ۷۳: / سطر ۷۳: @@
 می‌گوئیم: «خوب، گیریم یک بار این کار را بکند، دوبار بکند. اما آخر مگر می‌شود؟ حسین آقا آن قدر طوطی دارد که نگو تازه چه‌طور می‌شود نوکِ نرم شده را طوری کج کرد و خم داد تا درست بشود عینِ نوکِ یک طوطی؟»
-می‌گوید: «من هم همه‌اش همین را می‌گویم. از حسین آقا هم پرسیده‌ام، می‌گوید اگر این‌طور است چرا خودتان دست به‌کار نمی‌شوید؟ چرا می‌آئید سراغِ من؟ کلاغ که فراوان است: یکیش را بگیرید بالش را رنگ بزنید نوکش را هم بگیرید رو شعلهٔ پریموس‌تان... می‌گویم ما این کار بکنیم، آن هم به‌خاطر جیفهٔ دنیا؟ می‌گوید به خودت بگو!»
+می‌گوید: «من هم همه‌اش همین را می‌گویم. از حسین آقا هم پرسیده‌ام، می‌گوید اگر این‌طور است چرا خودتان دست به‌کار نمی‌شوید؟ چرا می‌آئید سراغِ من؟ کلاغ که فراوان است: یکیش را بگیرید بالش را رنگ بزنید نوکش را هم بگیرید رو شعلهٔ پریموس‌تان... می‌گویم ما این کار بکنیم، آن هم به‌خاطر جیفهٔ دنیا؟ می‌گوید به‌‌خودت بگو!»
 آه می‌کشد. ته سیگارش را می‌اندازد روی زمین. رویش پا می‌کشد. کلاهش را از روی کاسهٔ زانویش برمی‌دارد یکی دو تلنگر بهش می‌زند که یعنی دیگر باید بروم. می‌گوئیم: «حالا کجا؟ نشسته بودید...»

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 می‌گوید: «من فقط یک طوطی می‌خواهم که باش حرف بزنم، درددل کنم. اما این طوی‌های حسین آقا – آدم چه بگوید؟ - دریغ از یک کلمه! دریغ از یک حسن آقای خشک و خالی، همین طور که من و شما می‌گوئیم! این‌ها فقط بلدند غارغار کنند: غار، غار!»
-آن وقت باز می‌رود سراغ حسین آقا یک طوطی تازه می‌خرد. چند هفته‌ئی یا حتی یکی دو ماهی، سالی، پیداش نمی‌شود که نمی‌شود. بعد یکدفعه می‌آید. چشم‌هاش سرخ سرخ، کاسۀ خون، و ریشش نتراشیده. چمباتمه می‌نشیند کلاهش را برمی‌دارد می‌گذارد روی کاسۀ زانویش و با مشت می‌کوبد روی زمین که: «باز هم نشد!»
+آن وقت باز می‌رود سراغ حسین آقا یک طوطی تازه می‌خرد. چند هفته‌ئی یا حتی یکی دو ماهی، سالی، پیداش نمی‌شود که نمی‌شود. بعد یکدفعه می‌آید. چشم‌هاش سرخ سرخ، کاسهٔ خون، و ریشش نتراشیده. چمباتمه می‌نشیند کلاهش را برمی‌دارد می‌گذارد روی کاسهٔ زانویش و با مشت می‌کوبد روی زمین که: «باز هم نشد!»
 می‌گوئیم: «این دفعه هم؟»
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 می‌بیند، واقعاً می‌بیند، چند بار هم. حتی دست می‌کند زیر بال‌هاش، زیر هر پرِ کوچک که مبادا تهِ یک پَر سیاه بزند. سر قیمتش هم حسابی چانه می‌زند تا این دفعه دیگر دولا پهنا باش حساب نکنند. می‌گوئیم: «نکند دزدی کسی می‌آید طوطیت را می‌برد کلاغی چیزی جاش می‌گذارد؟»
-می‌گوید: «مگر می‌شود؟ در خانه بسته است. تازه از بالای دیوار هم که بیاید پیداش نمی‌کند. توی اتاق است، بالای سر خودم. مگر درِاتاق را بشکند یا مرا بکشد، همۀ ما را بکشد.»
+می‌گوید: «مگر می‌شود؟ در خانه بسته است. تازه از بالای دیوار هم که بیاید پیداش نمی‌کند. توی اتاق است، بالای سر خودم. مگر درِاتاق را بشکند یا مرا بکشد، همهٔ ما را بکشد.»
 مشتش را تو هوا تکان می‌دهد، خیره رو به‌دزدی که نیامده فریاد می‌زند: «مگر از روی نعش ما رد بشوی!»
@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۵: @@
 می‌گوئیم: «نوکش چی؟ نوکِ کلاغ که کج نیست.»
-می‌گوید: «من هم همین را می‌گویم. اما مادر بچه‌ها می‌گوید شاید نوکِ این زبان بسته را گرفته روی شعلۀ پریموس یا چراغ، همچین که نرم شده کجش کرده.»
+می‌گوید: «من هم همین را می‌گویم. اما مادر بچه‌ها می‌گوید شاید نوکِ این زبان بسته را گرفته روی شعلهٔ پریموس یا چراغ، همچین که نرم شده کجش کرده.»
-می‌گوئیم: «چی؟ یعنی حسین آقا نوکِ کلاغ را کج می‌کند؟ آن هم با شعلۀ پریموس؟»
+می‌گوئیم: «چی؟ یعنی حسین آقا نوکِ کلاغ را کج می‌کند؟ آن هم با شعلهٔ پریموس؟»
 می‌گوید: «خوب، شما بگوئید. مگر می‌شود؟ حسین آقا آن قدرها بد نیست، دل رحم است. تازه کلاغِ مادر مرده که گناهی نکرده.»
@@ سطر ۷۳: / سطر ۷۳: @@
 می‌گوئیم: «خوب، گیریم یک بار این کار را بکند، دوبار بکند. اما آخر مگر می‌شود؟ حسین آقا آن قدر طوطی دارد که نگو تازه چه‌طور می‌شود نوکِ نرم شده را طوری کج کرد و خم داد تا درست بشود عینِ نوکِ یک طوطی؟»
-می‌گوید: «من هم همه‌اش همین را می‌گویم. از حسین آقا هم پرسیده‌ام، می‌گوید اگر این‌طور است چرا خودتان دست به‌کار نمی‌شوید؟ چرا می‌آئید سراغِ من؟ کلاغ که فراوان است: یکیش را بگیرید بالش را رنگ بزنید نوکش را هم بگیرید رو شعلۀ پریموس‌تان... می‌گویم ما این کار بکنیم، آن هم به‌خاطر جیفۀ دنیا؟ می‌گوید به خودت بگو!»
+می‌گوید: «من هم همه‌اش همین را می‌گویم. از حسین آقا هم پرسیده‌ام، می‌گوید اگر این‌طور است چرا خودتان دست به‌کار نمی‌شوید؟ چرا می‌آئید سراغِ من؟ کلاغ که فراوان است: یکیش را بگیرید بالش را رنگ بزنید نوکش را هم بگیرید رو شعلهٔ پریموس‌تان... می‌گویم ما این کار بکنیم، آن هم به‌خاطر جیفهٔ دنیا؟ می‌گوید به خودت بگو!»
-آه می‌کشد. ته سیگارش را می‌اندازد روی زمین. رویش پا می‌کشد. کلاهش را از روی کاسۀ زانویش برمی‌دارد یکی دو تلنگر بهش می‌زند که یعنی دیگر باید بروم. می‌گوئیم: «حالا کجا؟ نشسته بودید...»
+آه می‌کشد. ته سیگارش را می‌اندازد روی زمین. رویش پا می‌کشد. کلاهش را از روی کاسهٔ زانویش برمی‌دارد یکی دو تلنگر بهش می‌زند که یعنی دیگر باید بروم. می‌گوئیم: «حالا کجا؟ نشسته بودید...»
 می‌گوید: «باید بروم با حسین آقا حرف بزنم از دلش در بیاورم. به‌خاطر جیفل دنیا که آدم با همسایه‌هاش در نمی‌افتد.»

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[Image:32-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۴۹]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 [[رده:کتاب جمعه ۳۲]]
 [[رده:هوشنگ گلشیری]]
 [[رده:قصه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۱۸
سطر ۱۰:		سطر ۱۰:
	[[رده:کتاب جمعه ۳۲]]		[[رده:کتاب جمعه ۳۲]]
	[[رده:هوشنگ گلشیری]]		[[رده:هوشنگ گلشیری]]
		+	[[رده:قصه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۷:۳۸
سطر ۹:		سطر ۹:
	{{ناقص}}		{{ناقص}}
	[[رده:کتاب جمعه ۳۲]]		[[رده:کتاب جمعه ۳۲]]
		+	[[رده:هوشنگ گلشیری]]