زن فروشی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: پایان تایپ.

2021-06-18T04:04:54Z

پایان تایپ.

Parastoo: تایپ صفحهٔ ۹۷.

2021-06-18T02:20:45Z

تایپ صفحهٔ ۹۷.

Parastoo: تایپ صفحهٔ ۹۶.

2021-06-18T01:36:10Z

تایپ صفحهٔ ۹۶.

Parastoo: تایپ تا پایان صفحهٔ ۹۵.

2021-06-17T23:40:36Z

تایپ تا پایان صفحهٔ ۹۵.

Parastoo: تایپ تا پایان صفحهٔ ۹۳.

2021-06-17T23:09:47Z

تایپ تا پایان صفحهٔ ۹۳.

Parastoo: تایپ صفحهٔ ۹۰.

2021-06-17T22:17:51Z

تایپ صفحهٔ ۹۰.

Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۹.

2021-06-17T22:04:31Z

تایپ صفحهٔ ۸۹.

Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۸.

2021-06-10T19:48:04Z

تایپ صفحهٔ ۸۸.

Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۷.

2021-06-09T18:02:05Z

تایپ صفحهٔ ۸۷.

Parastoo: تایپ تا پایان صفحهٔ ۸۶.

2021-06-08T21:08:39Z

تایپ تا پایان صفحهٔ ۸۶.

@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
@@ سطر ۷۹۴: / سطر ۷۹۴: @@
 بوگروف رویش را به او کرد. «تو کاری جز خواب نداری! همیشه خواب‌آلود هستی! خوب بیا چیزی برای ما بزن که نشاط انگیز باشد....»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۲۰
سطر ۷۷۱:		سطر ۷۷۱:

	پس از این که گروهولسکی نامه‌اش را خواند، مدت یک هفته تمام چون دیوانگان بدون هدف در خانه قدم زد. نه غذا خورد و نه خوابید. در ماه اوت تبی مدام وجودش را فرا گرفت. در ماه سپتامبر به مسافرت خارج رفت. به شدت مشروب می‌خورد و تسلی خودش را در میگساری و عیاشی جستجو می‌کرد. تمام ثروتش را به باد داد. بیچاره هنوز قادر نبود فکر زن محبوب را از خاطر خود محو سازد. اما اشخاص نه از خوشبختی می‌میرند و نه از بدبختی. موهای گروهولسکی سفید شد، اما زنده ماند. در حقیقت، هنوز هم حیات دارد...		پس از این که گروهولسکی نامه‌اش را خواند، مدت یک هفته تمام چون دیوانگان بدون هدف در خانه قدم زد. نه غذا خورد و نه خوابید. در ماه اوت تبی مدام وجودش را فرا گرفت. در ماه سپتامبر به مسافرت خارج رفت. به شدت مشروب می‌خورد و تسلی خودش را در میگساری و عیاشی جستجو می‌کرد. تمام ثروتش را به باد داد. بیچاره هنوز قادر نبود فکر زن محبوب را از خاطر خود محو سازد. اما اشخاص نه از خوشبختی می‌میرند و نه از بدبختی. موهای گروهولسکی سفید شد، اما زنده ماند. در حقیقت، هنوز هم حیات دارد...
		+
		+	از مسافرت خارج برگشت و تصمیم گرفت به دیدار لیزا برود. بوگروف که با آغوش باز وی را پذیرفته بود متقاعدش ساخت که برای مدت نامعلومی مهمان او باشد و گروهولسکی هم تا به امروز به عنوان مهمان نزد بوگروف مانده است....
		+
		+	{{ستاره}}
		+
		+	فرصتی پیدا کردم که امسال به ملک بوگروف «در گروهولوکا» بروم. مهمانان خود را در سر میز شام مشغول دیدم. ایوان پطروویچ از دیدار من خوشنود گشت و اصرار کرد که شام را با آنها صرف کنم. چاق و حتی کمی خمیده شده بود. اما صورتش شاداب به نظر می‌رسید، گونه‌هایش به سرخی می‌رفت و هنوز هم موهایش نریخته بود.
		+
		+	لیزا تا اندازه‌ای فربه شده بود، اما این فربهی به او نمی‌آمد. صورتش کمی گردی خود را از داست داده بود. حالا بیشتر به یک خوک آبی شباهت داشت.
		+
		+	افسوس! گونه‌هایش به نظر می‌رسید که از همه طرف چاق شده است.
		+
		+	بوگروف خیلی آسوده‌خاطر به نظر می‌آید؛ هر چه بخواهند، در اختیار دارند در خانه‌شان همه چیز موجود است. خدمتگزاران متعددی در خدمتشان مشغولند.
		+
		+	پس از شام همه دور هم نشستیم و مشغول اختلاط شدیم. من که فراموش کرده بودم لیزا پیانو بلد نیست از وی خواستم که برای ما آهنگی بنوازد.
		+
		+	بوگروف گفت: «اما او نمی‌تواند پیانو بزند. موسیقی نمی‌داند! اوهوی ایوان! به گریگوری واسیلیچ بگو بیاید این‌جا. پس به چه درد می‌خورد؟» بوگروف رو به من کرد و اضافه کرد: «موسیقی‌دان ما لحظه‌ای دیگر می‌آید این‌جا. او گیتار می‌نوازد. ما پیانو را برای میشوتکا نگاه داشته‌ایم که با آن تمرین کند.»
		+
		+	تقریباً پنج دقیقه بعد گروهولسکی وارد اطاق ناهارخوری شد. خواب‌آلود به نظر می‌آمد، موهایش را شانه نکرده و ریشش را نتراشیده بود. سری در مقابل من فرود آورد و در گوشه‌ای نشست.
		+
		+	«کسی شنیده است که آدم به این زودی بخوابد؟»
		+
		+	بوگروف رویش را به او کرد. «تو کاری جز خواب نداری! همیشه خواب‌آلود هستی! خوب بیا چیزی برای ما بزن که نشاط انگیز باشد....»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۱:۳۶
سطر ۷۴۴:		سطر ۷۴۴:
	گروهولسکی دوباره به اندیشه فرو رفت.		گروهولسکی دوباره به اندیشه فرو رفت.

−	او که احساس می‌کرد مته داغی را روی قلبش گذاشته و دارند فرو می‌برند، حالتی به صورت خود داد و گفت: «منتظر او	+	او که احساس می‌کرد مته داغی را روی قلبش گذاشته و دارند فرو می‌برند، حالتی به صورت خود داد و گفت: «منتظر او هستی، نه؟»
		+
		+	«بله، می‌خواهم یک جفت جوراب بدهم به او ببرد برای میشا....»
		+
		+	«آخر او نمی‌آید این‌جا»
		+
		+	«از کجا می‌دانی؟»
		+
		+	«از این‌جا رفته...»
		+
		+	لیزا با تعجب به گروهولسکی نگاه کرد.
		+
		+	«رفته، رفته به ملک من در چرنیکف. این ملک را من به عنوان هدیه به او دادم.»
		+
		+	رنگ لیزا مانند مرده سفید شد، شانه گروهولسکی را گرفت که نیفتد.
		+
		+	«در ساعت سه، تا کشتی مشایعتش کردم.»
		+
		+	لیزا چنگ بر سر زد، تلوتلو خورد و روی صندلی باغ افتاد و به شدت شروع کرد به لرزیدن.
		+
		+	ناگهان فریاد زد: «وانیا! وانیای عزیزم، من هم با تو می‌آیم!» حالت غش و تشنج به او دست داده بود.
		+
		+	از آن شب به بعد تا ماه ژوئیه همسایه‌ها دو پیکر روح مانند را می‌دیدند که از صبح زود تا شب در باغ گردش می‌کردند. منظره دلتنگ‌کننده‌ای بود. روح گروهولسکی با حالت ندامت و پشیمانی به دنبال روح لیزا به حرکت درمی‌آمد. از آن جهت آنها را روح می‌خوانم که دیگر شباهتی به خودشان نداشتند. بینهایت لاغر و فرسوده شده بودند به ارواح بیشتر شباهت داشتند تا به زندگان.
		+
		+	در آغاز ماه ژوئیه، لیزا از خانه گروهولسکی فرار کرد. در یادداشتی برای او، نوشته بود که می‌رود و برای مدتی نزد «پسرش» می‌ماند.... برای مدتی! هنگام شب که گروهولسکی خوابیده بود این کار را می‌کند...
		+
		+	پس از این که گروهولسکی نامه‌اش را خواند، مدت یک هفته تمام چون دیوانگان بدون هدف در خانه قدم زد. نه غذا خورد و نه خوابید. در ماه اوت تبی مدام وجودش را فرا گرفت. در ماه سپتامبر به مسافرت خارج رفت. به شدت مشروب می‌خورد و تسلی خودش را در میگساری و عیاشی جستجو می‌کرد. تمام ثروتش را به باد داد. بیچاره هنوز قادر نبود فکر زن محبوب را از خاطر خود محو سازد. اما اشخاص نه از خوشبختی می‌میرند و نه از بدبختی. موهای گروهولسکی سفید شد، اما زنده ماند. در حقیقت، هنوز هم حیات دارد...
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۴۰
سطر ۷۱۲:		سطر ۷۱۲:
	بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.		بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.

−	گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت ~~نکرده‌ام~~	+	گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت نکرده‌ام؟ ترا به خدا، چرا از این‌جا نمی‌روید! برای همیشه بروید! خواهش می‌کنم! و الا باعث مرگم خواهید شد!»
		+
		+	بوگروف با صدای ملایمی گفت: «اما من جائی ندارم بروم.»
		+
		+	«منظورتان این است که همه ثروت خودتان را خرج کرده‌اید؟ واقعاً که آدم ولخرجی هستید، این‌طور نیست؟ عیبی ندارد. بروید به ملک من در چرنیکف، من این ملک را به شما می‌دهم. ملک کوچکی است اما جای لذت‌بخشی است. باور کنید.»
		+
		+	بوگروف نیشش تا بناگوش باز شد: از شادی در آسمان هفتم سیر می‌کرد!
		+
		+	«من این ملک را به عنوان هدیه به شما می‌دهم. به مأمور اجرای ثبت می‌نویسم و دستورات لازم را صادر می‌کنم. می‌توانید به همه بگوئید که آن را خریده‌اید. اما ترا به خدا دیگر بروید و دست از سرم بردارید!»
		+
		+	«بسیار خوب. می‌روم. کاملاً می‌فهمم.»
		+
		+	گروهولسکی که روح تازه‌ای به بدنش دمیده شده بود به درشکه‌ای دستور توقف داد و گفت: «خوب، برویم و سردفتری پیدا کنیم و ترتیب کار را فوراً بدهیم.»
		+
		+	عصر روز بعد که لیزا روی صندلی باغ نشسته و مطابق معمول انتظار ایوان پطروویچ را می‌کشید، گروهولسکی آرام و بی سر و صدا نزدیکش آمد. در کنارش نشست و دستش را گرفت.
		+
		+	پس از مکث کوتاهی گفت: «زندگی خیلی خسته‌کننده است این‌طور نیست لیزا؟ خیلی به تو بد می‌گذرد، نه؟ خوب چرا، جائی نرویم؟ چرا همیشه در خانه باشیم؟ باید برویم بیرون و خوش باشیم و مردم را ببینیم».
		+
		+	«مگر همین را نمی‌خواهی؟»
		+
		+	لیزا پریده‌رنگ می‌نمود و به راهی که ایوان پطروویچ همیشه از آن‌جا عبور می‌کرد و به سویش می‌آمد، خیره شده بود.
		+
		+	«من هیچ چیز نمی‌خواهم.»
		+
		+	گروهولسکی به فکر فرو رفت. او که می‌دانست لیزا انتظار چه کسی را می‌کشد و به چه شخصی می‌اندیشد گفت:
		+
		+	«بیا برویم تو، لیزا هوا سرد شده.»
		+
		+	«تو برو، من هم یک دقیقه دیگر می‌آیم.»
		+
		+	گروهولسکی دوباره به اندیشه فرو رفت.
		+
		+	او که احساس می‌کرد مته داغی را روی قلبش گذاشته و دارند فرو می‌برند، حالتی به صورت خود داد و گفت: «منتظر او
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۰۹
سطر ۶۶۲:		سطر ۶۶۲:
	گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....		گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....

−	گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط	+	گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط درختان آن، دریای آبی رنگ را نظاره می‌کرد... لیزا خیلی ساکت و آرام شده بود غالباً گریه می‌کرد و به‌ندرت در انداختن مشمع خردل به او کمک می‌کرد. تغییر حالتی در وی به وجود آمده بود. ندامت و پشیمانی چون خوره‌ای به جانش افتاده بود. سراسر وجودش آمال و آرزو شده بود. پسرش را، زندگی قبلی و ایام خوش گذشته‌اش را از دست داده بود. در زندگی قدیمی‌اش خوشی بخصوصی وجود نداشت اما بهتر از این یکی بود. اگر لااقل در آن وقت دوستانش را ملاقات می‌کرد، به تئاتر می‌رفت و در انجمن‌های عمومی شرکت می‌جست، اکنون در خانه گروهولسکی از همه چیز و همه کس دست کشیده و تنها شده بود... همه چیز در این خانه ساکت و آرام به نظر می‌رسد... گروهولسکی همیشه کسالت داشت و ناله می‌کرد. بوسه‌های مداومش برای او ملال‌انگیز شده بود. چون پیرمردی هشتادساله پیوسته از خوشی اشگ می‌ریخت! زندگی کسالت‌آوری شده بود! دیگر نه «مایکل سرگیچ» که دوست داشت با او «مازورکا» برقصد، در آن‌جا بود و نه «اسپریدون نیکلاویچ» پسر سردبیر روزنامه «کانتی تایمز».
		+
		+	«اسپیریدون نیکلاویچ» خیلی خوب آواز می‌خواند و اشعار زیادی از حفظ داشت در آنجا دیگر نه سفره فقیرانه گسترده می‌شد و نه «ننه‌گراسیمفنا» که برای زیاد خوردن مربا، سرش نق بزند... هیچ‌کس در آنجا نبود! کم مانده بود که از ناراحتی و دلتنگی جانش به لب آید! تازه اگر گروهولسکی از تنهائی خود لذت می‌برد کار بیهوده‌ای بود. زیرا خیلی زودتر از آن چه که انتظار می‌رفت نتیجه خودخواهی‌اش را مشاهده کرد. در آغاز ماه مه وقتی‌که هوای عشق و سرمستی در جانها افتاد، گروهولسکی همه چیز را از دست داد: او زنی را که دوست داشت از دست داد و....
		+
		+	در این سال یک بار دیگر بوگروف به کریمه آمد. اما خانه روبرو را اجاره نکرد بلکه پیوسته با پسرش بین دو شهر آمد و رفت می‌کرد، می‌نوشید، می‌خوابید و قمار می‌کرد. نه تنها شوقش را در شکار و ماهیگیری از دست داده بود، بلکه به زنهای فرانسوی هم رغبتی نشان نمی‌داد. بین خودمان باشد زنها کمی تیغش زده بودند!
		+
		+	بوگروف لاغر و کج‌خلق شده بود به ندرت می‌خندید. عادت کرده بود که لباسهای کتانی بپوشد. چند دفعه به خانه گروهولسکی رفت و برای لیزا مربا و میوه و شکلات برد، تا مگر دلتنگی‌اش را به طریقی برطرف سازد.
		+
		+	گروهولسکی از این ملاقاتها ترسی به دل راه نمی‌داد. زیرا نه تنها تعداد آنها زیاد نبود، بلکه مدتش هم کم بود. به علاوه بیشتر به خاطر میشوتکا بود. هیچکس نمی‌تواند فرزندی را از دیدار مادرش منع کند.
		+
		+	بوگروف وارد می‌شد، هدایایش را پخش می‌کرد، چند کلمه‌ای حرف می‌زد و بعد دوباره می‌رفت. تازه آن چند کلمه حرف را هم مستقیماً با خود گروهولسکی می‌زد، نه با لیزا. از این جهت گروهولسکی موردی برای ترس خود نمی‌دید. مسلماً می‌بایستی آن ضرب‌المثل قدیمی روسی را به یاد آورده باشد که می‌گوید: «از آن سگی نترس که پارس می‌کند، از آن سگی بترس که ساکت و آرام است. (دریاهای آرام، عمیق‌اند)».
		+
		+	ممکن است ضرب‌المثل ظالمانه‌ای باشد، اما در زندگی روزمره خیلی مفید به نظر می‌رسد...
		+
		+	یک روز که گروهولسکی در باغ قدم می‌زد، صدای گفتگوی دو نفر را که یکیشان مرد و دیگری زن بود تشخیص داد. این صدا متعلق به بوگروف و لیزا بود.
		+
		+	گروهولسکی لحظه‌ای گوش فرا داد، رنگش چون مرده‌ای پرید. آهسته و با احتیاط به طرف آلاچیق رفت و در پشت یک بوته یاس پنهان شد. با دقت نگاه کرد و گوش داد. بعد دستها و پاهایش یخ کرد و عرق سردی به پیشانی‌اش نشست.
		+
		+	احساس ضعف کرد. چند تا از شاخه‌های بوته یاس را گرفت که زمین نخورد. همه چیز برایش تمام شده بود!
		+
		+	بوگروف دست در کمر لیزا داشت و می‌گفت: «چکار می‌توانیم بکنیم، عزیزم؟ من خوکی بیش نبودم که ترا فروختم. حرص برم داشته بود. لعنت بر پول! چه فایده‌ای برایم داشت؟ فقط ظاهرم درست شد، در عوض یک مشت عذاب و دردسر برای خودم خریدم. هرگز آسایش نداشتم، خوشبخت نبودم و در هیچ جا کار و کسبی پیدا نکردم. در حقیقت رو به کسادی رفته بود. چیزی درباره آندروشکامارکوزین نشنیدی؟ ریاست دیوان را به او دادند. همان احمق را می‌گویم! و من مثل افلیج‌ها زمین‌گیر شده‌ام! ای خدا! وقتی ترا از دست دادم خوشبختی‌ام تمام شد.
		+
		+	من خوک کثیفی هستم، آدم رذلی هستم. می‌دانی چه مکافاتی روز قیامت در انتظار من است! چه فکر می‌کنی؟»
		+
		+	لیزا شروع کرد به گریه «بیا از این‌جا برویم وانیا دیگر نمی‌توانم تحمل کنم دارم از دلتنگی دق می‌کنم.»
		+
		+	«کاری نمی‌توانیم بکنیم تو را فروخته‌ام.»
		+
		+	«خوب پولها را پس بده.»
		+
		+	«از خدا می‌خواهم. کاش می‌توانستم. اما همه پولها از دستم رفته. همه را خرج کرده‌ام؛ نه؛ باید از این کار منصرف شویم. ما هر دو به مجازات خود رسیده‌ایم:
		+
		+	من برای حرص و طمع خودم و تو هم برای کارهای زشتت. حالا باید این کیفر و مجازات را تحمل کنیم. اعمال نیک و بد ما در روز قیامت پاداش داده می‌شود.»
		+
		+	بوگروف در حالیکه چشمانش را به طرف آسمان بلند کرده و حالت روحانی پرهیزکاری به خود گرفته بود، ادامه داد:
		+
		+	«اما این‌جا نمی‌مانم! حوصله‌ام سر رفته!»
		+
		+	«مرا چه می‌گوئی؟ مگر حوصله من سر نرفته؟ فکر می‌کنی بدون تو به من خوش می‌گذرد؟ کاملاً خسته و فرسوده شده‌ام. سینه‌ام به سرفه افتاده. اما تو که زن قانونی من هستی، گوشت و استخوانت مال من است باید دندان روی جگر بگذاری، بسوزی و بسازی. من گاه‌گاه می‌آیم و ترا می‌بینم...»
		+
		+	بوگروف خم شد و در گوش لیزا با صدای بلندی که می‌شد آن را از چند قدمی تشخیص داد گفت:
		+
		+	«لیزا ناراحت نشو، حتی شبها هم پیشت خواهم آمد. من در فئودوزیا هستم زیاد دور نیست. تا آن‌جا که پول داشته باشم به خاطر تو در این حوالی می‌مانم. تا آخرین شاهی! و به‌زودی هم تمام می‌شود! زندگی برایم جهنم شده. سینه و معده‌ام درد می‌کند...»
		+
		+	بوگروف ساکت شد. حالا نوبت لیزا رسیده بود.... و چطور با پریشانی خاطر این کار را به عهده گرفت! گریه را سر داد، زبان به گله و شکایت گشود و کوتاهی و قصور تمام خواستاران خود را ذکر کرد و گروهولسکی که تمام سخنان او را می‌شنید در آن لحظه خودش را غارتگر و جانی و جلادی پنداشت که....
		+
		+	لیزا اضافه کرد: «و بیشتر از این چیست، او دارد مرا می‌کشد!»
		+
		+	بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.
		+
		+	گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت نکرده‌ام
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۱۷
سطر ۶۴۴:		سطر ۶۴۴:
	«خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»		«خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»

−	«خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه،	+	«خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه، کالسکه و پیانوی بزرگ را به مبلغ هشت.... نه، ده هزار روبل به شما می‌فروشم....»
		+
		+	«خیلی خوب من این ده هزار روبل را به شما می‌دهم.»
		+
		+	«پس معامله تمام شد. فردا این‌جا را ترک می‌کنم و می‌روم به مسکو. دیگر نمی‌توانم این‌جا زندگی کنم. همه چیز گران است. پول انسان به‌آسانی دود می‌شود، هر قدم که برمی‌دارم باید هزار روبل بدهم. باید جلویش را بگیرم. باید فکر خانواده‌ام را هم بکنم، خوب، خدا را شکر که اثاثیه را خریدید. چیزی دستم را گرفت والا به‌کلی ورشکست می‌شدم....»
		+
		+	گروهولسکی از روی صندلی‌اش بلند شد، از بوگروف خداحافظی کرده و پیروزمندانه به خانه‌اش مراجعت نمود. همان شب ده هزار روبل برای بوگروف فرستاد.
		+
		+	بوگروف و میشوتکا صبح زود روز بعد در «فئودوزیا» بودند...»
		+
		+	==۳==
		+
		+	چندین ماه سپری گشت. بهار آمد.
		+
		+	روزهای شفاف و آفتابی با آمدن بهار، فراوان گشت. همه چیز در روی زمین زیبا و دلپذیر به نظر می‌آمد. بادی گرم از جانب دریا و صحرا وزیدن گرفت. زمین با علفهای تازه پوشیده شد و برگهای سبز درختان نمایان گشت. طبیعت با جامه‌ای نو زندگی را از سر گرفت....
		+
		+	گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....
		+
		+	گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۰۴
سطر ۶۲۳:		سطر ۶۲۳:

	بوگروف گوش بچه را کشید.		بوگروف گوش بچه را کشید.
		+
		+	گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»
		+
		+	«خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»
		+
		+	«دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»
		+
		+	گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»
		+
		+	«چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»
		+
		+	«ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»
		+
		+	«چه تقاضائی؟»
		+
		+	«امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»
		+
		+	«بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»
		+
		+	«خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»
		+
		+	«خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه،
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۴۸
سطر ۶۱۰:		سطر ۶۱۰:
	زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....		زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....

−	«خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم	+	«خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»
		+
		+	گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.
		+
		+	وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.
		+
		+	وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.
		+
		+	به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»
		+
		+	بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»
		+
		+	بوگروف گوش بچه را کشید.
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۰۲
سطر ۵۹۴:		سطر ۵۹۴:
	ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....		ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....

−	یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز	+	یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!
		+
		+	در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).
		+
		+	ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!
		+
		+	وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....
		+
		+	به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....
		+
		+	با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»
		+
		+	رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.
		+
		+	زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....
		+
		+	«خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۸
سطر ۵۶۰:		سطر ۵۶۰:
	«بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»		«بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»

−	گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل	+	گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!
		+
		+	گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»
		+
		+	به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.
		+
		+	یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»
		+
		+	«خنده‌ات برای چیست؟»
		+
		+	«چند تا زن با خودش آورده.»
		+
		+	«زن؟»
		+
		+	«نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»
		+
		+	گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.
		+
		+	گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»
		+
		+	تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.
		+
		+	وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.
		+
		+	گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»
		+
		+	این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.
		+
		+	ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»
		+
		+	او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»
		+
		+	ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....
		+
		+	یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز
		+