ده رمان بزرگ جهان ۲ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zahram: پایان تایپ

2013-07-20T13:07:14Z

پایان تایپ

Zahram: تایپ تا پایان صفحه ۱۳۹

2013-07-20T10:27:26Z

تایپ تا پایان صفحه ۱۳۹

Zahram: تایپ تا پایان صفحه ۱۳۷

2013-07-20T09:57:03Z

تایپ تا پایان صفحه ۱۳۷

Zahram: انتخاب برای تایپ

2013-07-19T13:39:05Z

انتخاب برای تایپ

Parastoo: صفحه‌ای جدید حاوی «کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۶ [[I...» ایجاد کرد

2013-04-22T04:27:14Z

صفحه‌ای جدید حاوی «thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۶ [[I...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[Image:KHN022P136.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۶]]
[[Image:KHN022P137.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۷]]
[[Image:KHN022P138.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۸]]
[[Image:KHN022P139.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۳۹]]
[[Image:KHN022P140.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۴۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۴۰]]
[[Image:KHN022P141.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۴۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۴۱]]
[[Image:KHN022P142.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۴۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۴۲]]

{{ناقص}}

[[رده:کتاب هفته]]
[[رده:کتاب هفته ۲۲]]
[[رده:سامرست موآم]]
[[رده:کاوه دهگان]]

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 '''اثر سامرست موآم داستانسرای بزرگ معاصر'''
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 ولی '''رمان'''، قطعه‌ایست که دامنهٔ آن نامحدود است، رمان ممکن است به‌درازی '''جنگ و صلح''' یا به‌کوتاهی '''کارمن'''{{نشان|۸}} باشد. در '''جنگ و صلح'''، یک سلسله حادثه به‌هم مربوط شده است و گروه کثیری از قهرمانان، در مدتی از زمان، به‌نمایش درآمده‌اند. حالا توجه کنید: نویسنده، برای آنکه حوادث داستان خود را در نظر خواننده '''محتمل''' و قهرمانان خود را '''موجه و قابل قبول''' جلوه دهد، مجبور است مقداری واقعیت را که با داستان او ارتباط دارند، ولی خود به‌خود جالب توجه نیستند، بیان کند. حوادث رمان غالباً به‌این احتیاج دارند که با '''فاصله'''ای از زمان، از یکدیگر جدا شوند، و نویسنده برای آنکه '''تعادل''' نوشتهٔ خود را حفظ کند، مجبور است تا آنجا که توانائی دارد، '''ماده‌ای''' بیافریند که این '''فاصله''' را پر کند. این '''مواد''' یا '''تکه‌ها'''، به‌منزله '''پل‌های''' داستان هستند.
-بعضی از نویسندگان سعی کرده‌اند از ساختن این «پل‌ها» اجتناب کنند و به‌همین جهت از یک حادثهٔ چشمگیر به‌حادثهٔ چشمگیر دیگری پریده‌اند ولی من هیچ موردی را سراغ ندارم که این کار با موفقیت انجام گرفته باشد. اکثر رمان‌نویس‌ها تن به‌قضا می‌دهند و از روی این «پل‌ها» رد می‌شوند، عبور آنها از روی پل‌ها، با مهارت بیشتر یا کمتری صورت می‌گیرد. چیزی که هست، احتمال فراوان می‌رود
+بعضی از نویسندگان سعی کرده‌اند از ساختن این «پل‌ها» اجتناب کنند و به‌همین جهت از یک حادثهٔ چشمگیر به‌حادثهٔ چشمگیر دیگری پریده‌اند ولی من هیچ موردی را سراغ ندارم که این کار با موفقیت انجام گرفته باشد. اکثر رمان‌نویس‌ها تن به‌قضا می‌دهند و از روی این «پل‌ها» رد می‌شوند، عبور آنها از روی پل‌ها، با مهارت بیشتر یا کمتری صورت می‌گیرد. چیزی که هست، احتمال فراوان می‌رود در حین عبور از روی «پل‌ها»، کارشان تا اندازه‌ای کسل‌کننده شود.
 == پاورقی‌ها ==
@@ سطر ۵۴: / سطر ۷۳: @@
 #{{پاورقی|۷}} Short story.
 #{{پاورقی|۸}} Carmen.
+#{{پاورقی|۹}} Form.

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 '''فلوبر'''{{نشان|۴}} رمانی نوشت به‌نام: '''آموزش و پروش عاطفی'''{{نشان|۵}} این کتاب در بین بسیاری از نقاشان درجهٔ اول، قدر و منزلت بزرگی دارد، ولی فلوبر قهرمان خود را عمداً یک مرد بی‌بو و خاصیت انتخاب کرده است. در واقع، این آدم آنقدر بی‌خاصیت و آنقدر فاقد خصوصیات اخلاقی و روحی و فکری است که توجه کردن به‌کارهای او یا پیشآمدهائی که برای او می‌کند، غیرممکن است و درنتیجه، با همهٔ محاسنی که کتاب دارد، خواندش کار مشکلیست.
-تصور می‌کنم باید توضیح بدهم که چرا می‌گویم شخصیت
+تصور می‌کنم باید توضیح بدهم که چرا می‌گویم شخصیت تک تک قهرمان‌ها بایستی توجه خواننده را جلب کند. اگر از رمان‌نویس این توقع را داشته باشیم که موجوداتی کاملاً نو بیافریند، انتظار بیجائیست. «ماده‌ای» که رمان‌نویس در اختیار دارد، عبارت است از: «طبیعت بشر»، و با آنکه در دنیا همه جور آدمی پیدا می‌شود، شمارهٔ «اقسام» آدم‌ها بی‌پایان نیست و از صدها سال پیش، آنقدر رمان و داستان و نمایشنامه و حماسه نوشته‌اند که شانس اینکه نویسنده‌ای بتواند قهرمان کاملاً جدیدی خلق کند کمتر وجود دارد. وقتی تمام سرگذشت‌های خیالی را در نظر می‌گیرم، تنها موجود صددرصد نو و بدیعی که می‌توانم راجع به‌او فکر کنم، '''دون کیشوت''' است. ولی اگر بدانم که منتقد دانشمندی، برای او هم اصل و نسب دوری پیدا کرده است، تعجب نخواهم کرد. نویسنده، اگر بتواند از دریچهٔ شخصیت خود به‌قهرمان‌هایش نگاه کند، خوشبخت است. و اگر شخصیت او به‌اندازهٔ کافی غیرعادی باشد، به‌قهرمان‌هایش ظاهر بدیع فریبنده‌ای می‌دهد.
@@ سطر ۳۶: / سطر ۵۱: @@
 #{{پاورقی|۴}} Gustava Flaubert.
 #{{پاورقی|۵}} The Sentimental education.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۵۷
سطر ۱۰:		سطر ۱۰:
	{{در حال ویرایش}}		{{در حال ویرایش}}

		+	'''اثر سامرست موآم داستانسرای بزرگ معاصر'''
		+
		+	'''ترجمهٔ: کاوه دهگان'''
		+
		+	رمان‌نویس این حق را دارد که از خوانندگان رمان تقاضائی بکند. او حق دارد از آنها بخواهد اندکی دقت و توجه که برای خواندن یک کتاب سیصد یا چهارصد صفحه‌ای لازم است، داشته باشند. او حق دارد بخواهد که خوانندگان، قدرت تخیل کافی داشته باشند تا بتوانند صحنه‌هائی را که نویسنده سعی می‌کند خوانندگان را به‌آن صحنه‌ها علاقمند سازد، پیش چشم مجسم کنند و چهره‌هائی{{نشان\|۱}} را که او رسم کرده است، در ذهن خود ترسیم کند که کمی همدردی داشته باشند، برای اینکه بدون آن، نمی‌توانند وارد عشق‌ها و محنت‌ها و خطرها و ماجراهای قهرمانان رمان بشوند. اگر خواننده نتواند از وجود خود، چیزی به‌رمان بدهد، نمی‌تواند لذتی را که رمان باید به او بدهد کسب کند.
		+
		+	حالا، خواهم گفت که به‌عقیدهٔ من، خصوصیاتی که یک رمان خوب باید داشته باشد، چیست. یک رمان خوب، باید '''موضوع''' بسیار جالب توجهی داشته باشد. منظورم «موضوعی» است که فقط برای یک دسته از خوانندگان جالب نباشد، خواه این گروه، نقادان، استادان{{نشان\|۲}}، باسوادها، رانندگان ماشین‌های باری، یا ظرفشوی‌ها باشند؛ بلکه منظورم اینست که موضوع رمان از لحاظ انسانی آنقدر وسیع باشد که برای همه جور مرد و زن جالب توجه باشد.
		+
		+	برای آنکه بدانید منظورم چیست، مثالی می‌آورم: ممکن است آدمی دربارهٔ سیستم آموزش و پرورش '''منتسوری'''{{نشان\|۳}} رمانی بنویسد که برای متخصصین تعلیم و تربیت بسیار جالب باشد، ولی من نمی‌توانم خودم را قانع کنم که این رمان، جز یک داستان بی‌مزه، چیز دیگری خواهد بود.
		+	{{ستاره}}
		+	اجزاء یک رمان خوب، باید با هم ارتباط منطقی داشته باشند و خواننده را متقاعد کنند. رمان باید '''اول'''، '''وسط'''، و '''پایان''' داشته باشد. پایان داستان، باید نتیجه طبیعی آغاز آن باشد. پیش‌آمدها، باید محتمل‌الوقوع باشند و بایستی نه تنها «موضوع» رمان را بپرورانند، بلکه از خود داستان برویند و بیرون بیایند.
		+
		+	موجوداتی که رمان‌نویس ساخته، باید طوری باشند که خواننده به‌شخصیت تک تک آنها توجه کند و کارهای آنها، باید از خصوصیات روحی و فکری و اخلاقی آنها ناشی شود. رمان‌نویس هرگز نباید به‌خواننده اجازه دهد که بگوید: «فلان و بهمان آدم، هیچوقت اینطوری رفتار نمی‌کنند». بلکه برعکس، خواننده باید مجبور شود بگوید: «این درست همان چیزیست که من انتظار داشتم فلان آدم رفتار کند». فکر می‌کنم اگر قهرمان‌ها خودشان جالب توجه باشند، خیلی بهتر است.
		+
		+	'''فلوبر'''{{نشان\|۴}} رمانی نوشت به‌نام: '''آموزش و پروش عاطفی'''{{نشان\|۵}} این کتاب در بین بسیاری از نقاشان درجهٔ اول، قدر و منزلت بزرگی دارد، ولی فلوبر قهرمان خود را عمداً یک مرد بی‌بو و خاصیت انتخاب کرده است. در واقع، این آدم آنقدر بی‌خاصیت و آنقدر فاقد خصوصیات اخلاقی و روحی و فکری است که توجه کردن به‌کارهای او یا پیشآمدهائی که برای او می‌کند، غیرممکن است و درنتیجه، با همهٔ محاسنی که کتاب دارد، خواندش کار مشکلیست.
		+
		+	تصور می‌کنم باید توضیح بدهم که چرا می‌گویم شخصیت
		+
		+
		+	== پاورقی‌ها ==
		+
		+	#{{پاورقی\|۱}} Portraits.
		+	#{{پاورقی\|۲}} Profeasors.
		+	#{{پاورقی\|۳}} Montessort دکتر ماریا مونتسوری طبیبهٔ ایتالیائی که طریقهٔ خاصی در تعلیم و تربیت کودکان دارد.
		+	#{{پاورقی\|۴}} Gustava Flaubert.
		+	#{{پاورقی\|۵}} The Sentimental education.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۳:۳۹
سطر ۸:		سطر ۸:


−	{{~~ناقص~~}}	+	{{در حال ویرایش}}