درد پنجم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۴۸

2011-10-30T06:48:16Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:16:57Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: افزودن رده:"کتاب جمعه"

2011-07-30T10:18:04Z

ربات: افزودن رده:"کتاب جمعه"

امیر در ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۱۹

2011-05-08T17:19:17Z

Parastoo: «درد پنجم» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-05-06T17:03:24Z

«درد پنجم» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری شد.

2011-05-06T17:01:37Z

بازنگری شد.

Parastoo: استفاده از الگوی چپ‌چین.

2011-05-06T16:51:41Z

استفاده از الگوی چپ‌چین.

Parastoo: افزودن رده‌ها.

2011-05-06T16:49:56Z

افزودن رده‌ها.

Parastoo: بازنگری تا پایان صفحه ۱۷.

2011-05-06T16:47:25Z

بازنگری تا پایان صفحه ۱۷.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-05-06T16:20:27Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

@@ سطر ۹۳: / سطر ۹۳: @@
 '''از مجموعهٔ چاپ نشدهٔ «خورشید در کاسهٔ کوچک مسین»'''
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲]]
 [[رده:قصه]]
 [[رده:امیرحسن چهل‌تن]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
-[[رده:"کتاب جمعه"]]
-[[رده:کتاب جمعه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۱۶
سطر ۱۰۰:		سطر ۱۰۰:
	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]		[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
	[[رده:"کتاب جمعه"]]		[[رده:"کتاب جمعه"]]
		+	[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۹۳: / سطر ۹۳: @@
 '''از مجموعهٔ چاپ نشدهٔ «خورشید در کاسهٔ کوچک مسین»'''
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲]]
@@ سطر ۹۸: / سطر ۹۹: @@
 [[رده:امیرحسن چهل‌تن]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:"کتاب جمعه"]]

@@ سطر ۹۴: / سطر ۹۴: @@
 {{پایان چپ‌چین}}
-[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه ۲]]
 [[رده:قصه]]
 [[رده:امیرحسن چهل‌تن]]
-[[رده:کتاب جمعه ۲]]
+[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 {{الگو:لایک}}

@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۸: @@
 * '''خانهٔ پروین خانوم ـ روز دوشنبه.'''
-استغفرالله، خیلی، خیلی بی‌بند و بارند مادر. عکس گوهرشب چراغش را هم زده بود به‌دیوار، با گَل و گردنِ لُخت. حالا آن پائین‌ترهاش هم خدا عالم است چیزی تنش بوده یا نه، نمی‌دانم اگر خوشگل بود دیگر چه کار می‌کردند! نه والله. لبها را همچین غنچه کرده بود عینهو خراب‌ها. من هم یک خورده سر به‌سرش گذاشتم. گفتم می‌خواستید بدهید رنگیش کنند. معصیت، معصیت، همه‌اش معصیت! عکس دختره را با گَل و گَردن لُخت قاب کرده‌اند زده‌اند آن روبرو. حالا مادر، من هیچی. من زنم. نه والله. خب بد است نامحرم ببیند. من برای چیست که پایم را از خانه‌شان بریده‌ام؟ برای همین چیزهاست دیگر. با آن دخترِ اَلْپَرش! خب نه والله، هوشنگِ من هم جوان است. اگر من بروم آنها هم پارفت‌شان باز می‌شود. دیگر دختره پاتوقش می‌شود خانهٔ ما، به‌هوای هوشنگ. مخصوصاً هم عصرها که هوشنگ خانه باشد. تابستان که بچه‌ام از زور گرما توی حیاط دوش می‌گرفت زنی... که! درِ خانه را می‌زد. انگار مویش را آتش زده باشند. هوشنگم را هم که می‌شناسید: بعضِ اصغرآقاتان نباشد خیلی کم رو و متین است. بچه‌ام هُوْلکی یا می‌پرید توی گلخانه، یا می‌رفت پشت درخت توت. خب بد است، مادر، لخت باشد آدم... ترا به‌خدا از اصغر آقاتان چه خبر؟ حالا چند وقت دیگر مانده که بیاید بیرون؟... خب، به‌سلامتی! نه والله، چشم هم بگذاری باز کنی تمام شده... می‌دانم، می‌دانم پروین خانوم جان. من خودم مادرم. به‌‌کی داری می‌گوئی؟ اِی مادر! می‌دانم، من هم از این آش خورده‌ام. ممکلت که صاحب ندارد: کی بی‌کی است! خشک و تر با هم می‌سوزند دیگر. نه والله، جوان‌های مردم را چه جور می‌اندازند تو زندان! حالا هم که مَردم به‌اینجاشان رسیده، کَکْ افتاده تو تنبانشان! حالا ما، بلانسبت شما، خر آمدیم و خر هم می‌رویم. اما جوان‌ها هرچه باشد درس خوانده‌اند، دوست و دشمن‌شان را می‌شناسند. انشاالله این چهارده ماه هم زود تمام می‌شود. ترا به‌خدا به‌اش بگو دیگر دنبال این جور کاها نرود. نه والله آخر. یک فامیل را چشم به‌راه می‌کنند. راستی... دستتان هم درد نکند... اختیار دارید، خودتان قابلید. اتفاقاً می‌خواستم برای مریم بروم یک تکّه پیرهنی بگیرم. عروسی پسر دائیش آخر خیلی نزدیک است. گفتم «مریم، خدا واسه‌ات رساند!» چه سلیقه‌ئی، خانوم! والله، امسال این دفعه دوم است که مریم سوغاتی مکه را می‌خورد.
+استغفرالله، خیلی، خیلی بی‌بند و بارند مادر. عکس گوهرشب چراغش را هم زده بود به‌دیوار، با گَل و گردنِ لُخت. حالا آن پائین‌ترهاش هم خدا عالم است چیزی تنش بوده یا نه، نمی‌دانم اگر خوشگل بود دیگر چه کار می‌کردند! نه والله. لبها را همچین غنچه کرده بود عینهو خراب‌ها. من هم یک خورده سر به‌سرش گذاشتم. گفتم می‌خواستید بدهید رنگیش کنند. معصیت، معصیت، همه‌اش معصیت! عکس دختره را با گَل و گَردن لُخت قاب کرده‌اند زده‌اند آن روبرو. حالا مادر، من هیچی. من زنم. نه والله. خب بد است نامحرم ببیند. من برای چیست که پایم را از خانه‌شان بریده‌ام؟ برای همین چیزهاست دیگر. با آن دخترِ اَلْپَرش! خب نه والله، هوشنگِ من هم جوان است. اگر من بروم آنها هم پارفت‌شان باز می‌شود. دیگر دختره پاتوقش می‌شود خانهٔ ما، به‌هوای هوشنگ. مخصوصاً هم عصرها که هوشنگ خانه باشد. تابستان که بچه‌ام از زور گرما توی حیاط دوش می‌گرفت زنی... که! درِ خانه را می‌زد. انگار مویش را آتش زده باشند. هوشنگم را هم که می‌شناسید: بعضِ اصغرآقاتان نباشد خیلی کم رو و متین است. بچه‌ام هُوْلکی یا می‌پرید توی گلخانه، یا می‌رفت پشت درخت توت. خب بد است، مادر، لخت باشد آدم... ترا به‌خدا از اصغر آقاتان چه خبر؟ حالا چند وقت دیگر مانده که بیاید بیرون؟... خب، به‌سلامتی! نه والله، چشم هم بگذاری باز کنی تمام شده... می‌دانم، می‌دانم پروین خانوم جان. من خودم مادرم. به‌‌کی داری می‌گوئی؟ اِی مادر! می‌دانم، من هم از این آش خورده‌ام. ممکلت که صاحب ندارد: کی به‌کی است! خشک و تر با هم می‌سوزند دیگر. نه والله، جوان‌های مردم را چه جور می‌اندازند تو زندان! حالا هم که مَردم به‌اینجاشان رسیده، کَکْ افتاده تو تنبانشان! حالا ما، بلانسبت شما، خر آمدیم و خر هم می‌رویم. اما جوان‌ها هرچه باشد درس خوانده‌اند، دوست و دشمن‌شان را می‌شناسند. انشاالله این چهارده ماه هم زود تمام می‌شود. ترا به‌خدا به‌اش بگو دیگر دنبال این جور کارها نرود. نه والله آخر. یک فامیل را چشم به‌راه می‌کنند. راستی... دستتان هم درد نکند... اختیار دارید، خودتان قابلید. اتفاقاً می‌خواستم برای مریم بروم یک تکّه پیرهنی بگیرم. عروسی پسر دائیش آخر خیلی نزدیک است. گفتم «مریم، خدا واسه‌ات رساند!» چه سلیقه‌ئی، خانوم! والله، امسال این دفعه دوم است که مریم سوغاتی مکه را می‌خورد.
-'''منزل خانوم مهدوی آزاد ـ روز دوشنبه.'''
+وای خاک به‌سرم،‌ سرِ نماز بودید؟... رویم سیاه، نمازتان را شکستید، گردنم بشکند! قبول باشد الهی. ترا به‌خدا ما را هم دعا بکنید. شما قلبتان پاک است، سر و کارتان بیشتر از ما با خداست. قربان آقا بروم، آقاابولفضل، منِ سگِ روسیاه را فرستاده درِ خانه‌تان. پس فردا، شب پنج شنبه، تشریف بیاورید پای سفره. دیگر خودتان می‌دانید که سفرهٔ ابوالفضل است. من چه کاره هستم؟ خاک بر سرم هم بکنند! اصل کار دعائی است که شما می‌خوانید، باقیش فرع است... اختیار دارید... بله، بله... چه حرف‌ها! چه قابلِ شما! خب این دفعه دویست و پنجاه تومان می‌دهم خدمت‌تان... بله، بله... حالا که شما این را گفتید من هم بگویم: آخر آن دفعه شما زود ختمش کردید. یعنی زیرِ سرِ پروین خانوم بود. والله بیکارند مردم. مثلاً راه می‌گذارند جلو پای آدم. گفت بیشتر از صد تومان نمی‌خواهد بدَهیش. بعد برگشت گفت خودش یک نفر را سراغ دارد که پنجاه تومان بیشتر نمی‌گیرد... حالا شما تشریف بیارید، عرض کردم که خدمتتان: تقصیر پروین خانوم شد... باشد، باشد خانوم من، آقا خودش می‌رساند. اصلاً به‌من چه؟ خاک بر سر من هم بکنند!
+* '''دمِ درِ خانهٔ خانوم مهدوی آزاد ـ روز سه شنبه.'''
 ... ببخشید خانوم دوباره اذیت‌تان می‌کنم. من والله دیشب خیلی فکر کردم. دیدم پیشم نمی‌رود که دویست و پنجاه تومان بدهم به‌تان. اصلاً اون سفر صد تومان داده بودم، این یک ساله یعنی این همه رفته رویش؟... بله، بله... حالا نمی‌شود صدوبیست تومان بدهم؟... می‌دانم خانوم، چه قابل دارد! اما بالاخره شما باید حساب ما را هم بکنید. نه والله توی این خرج گرانی!... بله، بله... اصلاً شما گران می‌گیرید. ختم قرآن را هم من از بازار پرس و جو کردم، گفتند سی تومان الی چهل تومان. شما از من صد تومان گرفتید... بله، بله... حالا، صدوپنجاه تومان. رضا باشید ترا به‌خدا دیگر... ماشاءالله ماشاءالله، شما خیلی یک‌دنده‌اید... خب، پس نمی‌خواهد زحمت بکشید. حالا باشد تا ببینم.
-'''دمِ درِ خانهٔ پروین خانوم ـ روز سه‌ شنبه.'''
+... قسمت بود که یک ثوابی هم شما ببرید... نشانی یک خانومی را می‌دادید که پارسال،‌ که سرِ سفره‌ها دعا می‌خواند؟... بله، بله... بدبختی! این هم شانس ما بود... حالا بلکه صاحبخانهٔ قبلی آدرس خانهٔ جدیدش را بداند کجاست؟... بله... پس عجالتاً سفره عقب می‌افتد... نه مادر... خانوم مهدوی را می‌گوئید؟ مریض است مادر، چشم‌هایش تا نیمتاشده افتاده گوشهٔ اتاق: یک دقیقه پیشش بودم دلم ریش شد. ناله، ناله. چه می‌دانم والله، آب قلبشان را می‌خورند!
+* '''دمِ درِ خانهٔ ماه‌جبین خانوم ـ روز سه شنبه'''
 ... سفره عقب افتاد مادر. دستِ چپم از دیشب تا حالا کار نمی‌کند. نمی‌توانم بگذاروبَردار کنم. ترا به‌خدا ببخشیدها.
-'''دمِ درِ خانهٔ دکتر ـ روز سه شنبه.'''
+* '''دمِ درِ خانهٔ دکتر ـ روز سه شنبه.'''
 ... سفره نقداً عقب افتاد. رویم سیاه، مادر، از زور دست درد!... الاَمان! دیشب تا حالا مثل مار به‌خودم می‌پیچم. دمِ صبحی دیگر نخود سوخته بسته‌ام رویش. دردش بفهمی نفهمی ساکت‌تر شده... دیروز گفتم خانوم مهدوی آزاد را بگویم بیاید. همان که آن سَفر هم دعا می‌خواند... بله. برگشت گفت «چند تا میهمان داری؟» گفتم «اِیّ، صدتائی می‌شوند.» ـ آنوقت گفت: «دستْ تنهایی؟» ـ گفتم «بله»... همچین یک جوری نگاهم کرد،‌ دلم هُرّی ریخت پائین! ـ مادر، مردم چشم‌شان بد است... نکردم دو تا دانه اسپند بریزم آتش. ـ گردنم بشکند!
+* '''دمِ درِ خانه اقدس خانوم ـ روز سه شنبه.'''
 قسمت نبود اقدس خانوم جان. از آن طرف آردِ گندمِ خوب گیر نمی‌آید برای کاچی، از این طرف هم این دستِ وامانده نفسم را بریده... می‌دانم، می‌دانم، نه، نه، فقط آردِ سرچشمه. نه مادر، این آردهای دیگر اصلاً خوب در نمی‌آید... نمی‌دانم والله چه بگویم! همه‌اش چشمِ مَردم، چِشمِ مَردم!
+* '''دمِ درِ خانه اکرم خانوم ـ روز سه شنبه.'''
 ... ببخشید، اکرم خانوم نیستند؟ شمائید مستانه خانوم؟... یک تُک پا تشریف بیاورید دمِ در... فردا تشریف نیاورید پایِ سفره. ببخشیدها، عقب افتاد. چه می‌دانم مادر؟ دیشب تا حالا پاک از کَت و کول افتاده‌ام. این دست دیگر مال من نیست.
+* '''دمِ درِ خانه جناب سروان ـ روز سه شنبه.'''
 ... چه می‌دانم والله، مَردم چشم‌شان بر نمی‌دارد ببینند... رفته بودم اکرم خانوم را وعده بگیرم، برگشت گفت «می‌خواهید زودتر بیایم کمک؟» ـ گفتم «نه، زحمت نکشید.» برگشت که: «شما اصلاً زبر و زرنگید: آن سفر هم خودتان از عهده برآمدید.» ـ مادر، مردم یک ماشاءالله تو دهانشان نیست! خب، نه والله!

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 [[Image:2-009.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۹]]
 [[Image:2-010.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۱۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۱۰]]
@@ سطر ۱۱۲: / سطر ۹۹: @@
 :::::: '''از مجموعهٔ چاپ نشدهٔ «خورشید در کاسهٔ کوچک مسین»'''
 [[رده:امیرحسن چهل‌تن]]