خونخواهی! ۱ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۱۲ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۳۵

2011-08-12T10:35:10Z

Parastoo: «خونخواهی! ۱» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-08-12T10:31:50Z

«خونخواهی! ۱» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2011-08-12T10:30:20Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-12T09:34:06Z

در حال بازنگری.

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-12T07:28:10Z

در حال بازنگری.

نمایش تغییرات

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-12T07:03:52Z

در حال بازنگری.

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-08-08T19:31:01Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

MadjidPlus: تک ستاره وسط چین شد

2011-08-06T16:46:45Z

تک ستاره وسط چین شد

MadjidPlus: تبدیل الگوی ستاره به تک‌ستاره که درست‌تر است.

2011-08-06T16:43:51Z

تبدیل الگوی ستاره به تک‌ستاره که درست‌تر است.

MadjidPlus در ‏۶ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۴۱

2011-08-06T16:41:43Z

@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 میکی در را مثل گردن کلفتی بضرب پاشنه بست و شوخی کنان گفت:
-ـ بیا ببینم، زن... به‌‌مرد خودت نزدیکتر شو... بپر ببینم!..
+ـ بیا ببینم، زن... به مرد خودت نزدیکتر شو... بپر ببینم!..
 زن دستهایش را پیش آورد و او را از خود دور ساخت.
@@ سطر ۶۲: / سطر ۶۲: @@
 ـ اگر عاقل باشی و همه اسفناج‌های خود را بخوری شاید بتوانم نشانت بدهم.
-کتی، با احتیاط به‌‌پشت کاناپه رفت و شتابان بسمت آشپزخانه براه افتاد. میکی که تیز تر از او بود، در حین عبور، با کف دست خود ضربت سختی به «پشت» او نواخت.
+کتی، با احتیاط به پشت کاناپه رفت و شتابان بسمت آشپزخانه براه افتاد. میکی که تیز تر از او بود، در حین عبور، با کف دست خود ضربت سختی به «پشت» او نواخت.
 کتی پشت در ناپدید شد و مثل کسی که به سکسکه افتاده باشد، دادش درآمد:
@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 کتی گفت:
-ـ حرفی بود که زدم... برای هر گونه اعتراضی درباره غذا خواهشمند است به‌‌مدیر مهمانخانه مراجعه فرمائید.
+ـ حرفی بود که زدم... برای هر گونه اعتراضی درباره غذا خواهشمند است به مدیر مهمانخانه مراجعه فرمائید.
 ـ اما من می‌خواهم که این معامله را دست بدست با زن ارباب خاتمه بدهم!
@@ سطر ۱۲۴: / سطر ۱۲۴: @@
 ـ خوب،‌ خودت می‌دانی
-لبهای کتی بجستجوی لبهای او پرداخت و میکی زبان او را به‌‌نرمی دندان گرفت.
+لبهای کتی بجستجوی لبهای او پرداخت و میکی زبان او را به نرمی دندان گرفت.
 کتی ـ دست و پا زنان جیغ زد:
@@ سطر ۱۳۰: / سطر ۱۳۰: @@
 ـ چه می‌کنی!
-ـ خوب... راجع به‌‌بچه‌ها... حرف می‌زدی...
+ـ خوب... راجع به بچه‌ها... حرف می‌زدی...
 ـ آره... خیال می‌کنی که من مادر خوبی باشم؟
@@ سطر ۱۴۲: / سطر ۱۴۲: @@
 و خود را از میان بازوان میکی نجات داد... و چون هوس و هیجان شوهر خود را دید گفت:
-ـ در اینصورت بیا به‌‌سالون خلوت من برویم. ـ و خود جلو افتاد و با ناز و دلبری پائین دامن خود را بدست گرفت.
+ـ در اینصورت بیا به سالون خلوت من برویم. ـ و خود جلو افتاد و با ناز و دلبری پائین دامن خود را بدست گرفت.
-در آن لحظه‌ای که کتی می‌خواست وارد اطاق خواب بشود بتندی بطرف در رفت و اطمینان یافت که چفت در انداخته شده است. در این گوشه دور افتاده، بندرت مهمانی بخانه‌شان می‌آمد. اما ناگزیر همیشه انتظار می‌رفت که میسیز کرال کنجکاو که با گربه‌های خود در مسافتی کمتر از یک کیلومتر منزل داشت ناگهان احتیاج مبرمی به‌‌ملاقات همسایه‌ها پیدا کند.
+در آن لحظه‌ای که کتی می‌خواست وارد اطاق خواب بشود بتندی بطرف در رفت و اطمینان یافت که چفت در انداخته شده است. در این گوشه دور افتاده، بندرت مهمانی بخانه‌شان می‌آمد. اما ناگزیر همیشه انتظار می‌رفت که میسیز کرال کنجکاو که با گربه‌های خود در مسافتی کمتر از یک کیلومتر منزل داشت ناگهان احتیاج مبرمی به ملاقات همسایه‌ها پیدا کند.
 از آستانه اطاق کتی را دید که، پشت بسوی او، سرگرم در آوردن پیراهن خویش است. چشم به آئینه دوخت و لبخند زد، از آن لبخندها که باید پیروزمندانه بحساب بیاید.
@@ سطر ۲۴۶: / سطر ۲۴۶: @@
 {{پایان وسط‌چین}}
-عاقبت بیدار شد. دستخوش کابوسی چنان خوف‌انگیز بود که بدون شک با هیچ یک از فجایعی که می‌توانست بتصور درآورد، به مقایسه در نمی‌آمد. خون بنحو دردناکی بر شقیقه‌های اون می‌کوفت و دنیا از میان هالهٔ خونینی بچشم تارش دیده می‌شد. دهانش آنقدر سفت و سخت بسته شده بود که جوراب نایلونی که پشت سرش گره خورده بود،‌ گونه‌هایش را متورم می‌کرد و بوضع جگر خراشی گوشه لب‌هایش را می‌درید. هر دو دستش را دستبند زده، به وسیلهٔ طنابی از مچ دست به‌‌یکی از تیرهای کهنهٔ سقف آویزانش کرده بودند. در آن وضع دردناک که فقط نوک پاهایش بزمین می‌خورد، بجلو خم شده بود و همهٔ سنگینی بدنش بنحو کشنده‌ای روی مفصلهای تاب خوردهٔ دوشهایش فشار می‌آورد.
+عاقبت بیدار شد. دستخوش کابوسی چنان خوف‌انگیز بود که بدون شک با هیچ یک از فجایعی که می‌توانست بتصور درآورد، به مقایسه در نمی‌آمد. خون بنحو دردناکی بر شقیقه‌های اون می‌کوفت و دنیا از میان هالهٔ خونینی بچشم تارش دیده می‌شد. دهانش آنقدر سفت و سخت بسته شده بود که جوراب نایلونی که پشت سرش گره خورده بود،‌ گونه‌هایش را متورم می‌کرد و بوضع جگر خراشی گوشه لب‌هایش را می‌درید. هر دو دستش را دستبند زده، به وسیلهٔ طنابی از مچ دست به یکی از تیرهای کهنهٔ سقف آویزانش کرده بودند. در آن وضع دردناک که فقط نوک پاهایش بزمین می‌خورد، بجلو خم شده بود و همهٔ سنگینی بدنش بنحو کشنده‌ای روی مفصلهای تاب خوردهٔ دوشهایش فشار می‌آورد.
 اما همهٔ خونخواری و ستمگری در این مختصر پایان نمی‌پذیرفت... آنچه نشانهٔ خونخواری و دردندگی بود روی زمین، زیر چشمهای میکی افتاده بود... و قربانی این فاجعه کس دیگری نبود، جز... کتی!
@@ سطر ۲۵۴: / سطر ۲۵۴: @@
 کتی! کتی نازنین او!...
-در ابتدای امر آنچه را که با چشمهای خود دیده بود نتوانست باور کند. اما بزودی ناگزیر شد که در مقابل آنچه عیان بود، تسلیم شود. تمام بدنش که بی‌حس شده بود، تمام وجودش که به‌‌عصیان درآمده بود، بانگ می‌زد که این صحنه به هر اندازه که وهم آور باشد، حقیقت دارد....
+در ابتدای امر آنچه را که با چشمهای خود دیده بود نتوانست باور کند. اما بزودی ناگزیر شد که در مقابل آنچه عیان بود، تسلیم شود. تمام بدنش که بی‌حس شده بود، تمام وجودش که به عصیان درآمده بود، بانگ می‌زد که این صحنه به هر اندازه که وهم آور باشد، حقیقت دارد....
 دو راهزن ناشناس ـ که بی‌شک در جست‌و‌جوی چیزی اینطرف و آنطرف پرسه میزدند ـ با نظم و ترتیب و در کمال سکوت به عمل کثیف و زشتشان ادامه می‌دادند.
@@ سطر ۳۲۵: / سطر ۳۲۵: @@
 ـ نه... گمان نمی‌برم که چنین شانسی داشته باشد...
-میکی همچنان در صدف خود عرق می‌ریخت و به‌‌اصول خفت بار بیمارستان گردن می‌نهاد. از ته دل همه آن پرستارهائی را که غذا بدهانش می‌گذاشتند، به حمامش می‌بردند و ملحفه‌هایش را عوض می‌کردند و پاهایش را ماساژ می‌دادند، دشمن می‌دانست. تنها یکی از پرستاران شب، جائی در دل او برای خود پیدا کرده بود چه این پرستار می‌توانست برای روح او سکون و صفائی فراهم بیاورد.
+میکی همچنان در صدف خود عرق می‌ریخت و به اصول خفت بار بیمارستان گردن می‌نهاد. از ته دل همه آن پرستارهائی را که غذا بدهانش می‌گذاشتند، به حمامش می‌بردند و ملحفه‌هایش را عوض می‌کردند و پاهایش را ماساژ می‌دادند، دشمن می‌دانست. تنها یکی از پرستاران شب، جائی در دل او برای خود پیدا کرده بود چه این پرستار می‌توانست برای روح او سکون و صفائی فراهم بیاورد.
 ابتدا هر داروی مسکنی را که باو داده می‌شد نمی‌خورد و بهانه‌اش این بود که احتیاجی بآن ندارد. حقیقت این است که از خواب وحشت داشت و ترسش از این بود که دوباره گرفتار رؤیائی بشود که آن هزار بار بیشتر از تلخترین و جگرخراشترین حقیقتها بود.
@@ سطر ۳۶۰: / سطر ۳۶۰: @@
 ـ بله جناب سروان.... ـ لحظه‌ای مردد ماند و پس از آن، یکباره چنین گفت: ـ اگر موافقت کنید، می‌خواهم که خودم مامور کشف این قضیه باشم.
-چشمهای سروان آندریوز بحال معنی داری به‌‌زره گچی و پس از آن به‌‌پاهای بی‌مصرف میکی که اکنون زیر پتو پنهان بود خیره شد.
+چشمهای سروان آندریوز بحال معنی داری به زره گچی و پس از آن به پاهای بی‌مصرف میکی که اکنون زیر پتو پنهان بود خیره شد.
 ـ بچه جان،‌ من از این موضوع بسیار خوشحالم..... اما برای آنکه دست به تحقیق بزنید، چه عواملی در اختیار دارید؟
@@ سطر ۳۸۴: / سطر ۳۸۴: @@
 ـ از کجا می‌دانید؟ برای آنکه تیغ در دستش بود؟
-ـ نه.. اما طرز به‌‌دست گرفتن تیغ...
+ـ نه.. اما طرز به دست گرفتن تیغ...
 آندریوز در برابر قیافهٔ شکنجه دیدهٔ این مرد جوان و صاحب استعداد، با احتیاط جواب داد:
@@ سطر ۳۹۸: / سطر ۳۹۸: @@
 ـ اگر قبول کنیم که این مرد سلمانی بوده، باید فرض کنیم که در یکی از مدرسه‌های حرفه‌ای درس خوانده است. و این موسسه‌ها پروندهٔ شاگردان را نگه می‌دارند.
-سروان آندریوز این مطلب را تصدیق کرد و گفت: ـ ما در همهٔ این آموزشگاهها از این سو تا آن سوی آمریکا به‌‌تحقیق خواهیم پرداخت... اما حالا از علل این جنایت...
+سروان آندریوز این مطلب را تصدیق کرد و گفت: ـ ما در همهٔ این آموزشگاهها از این سو تا آن سوی آمریکا به تحقیق خواهیم پرداخت... اما حالا از علل این جنایت...
-ـ بسیار خوب... راجع به‌‌علل این جنایت حرف بزنیم.... من به‌‌مغز خود بسیار فشار آورده‌ام و همه اشخاصی را که در آن قضیه ـ همان قضیه‌ای که من تازه فیصله داده‌ام پایشان در میان بود از نظر گذرانده‌ام، اما بهیچ نتیجه‌ای نرسیده‌ام.
+ـ بسیار خوب... راجع به علل این جنایت حرف بزنیم.... من به مغز خود بسیار فشار آورده‌ام و همه اشخاصی را که در آن قضیه ـ همان قضیه‌ای که من تازه فیصله داده‌ام پایشان در میان بود از نظر گذرانده‌ام، اما بهیچ نتیجه‌ای نرسیده‌ام.
 میکی در مقابل نگاه تمسخر آمیز سروان آندریوز سرخ شد و حرفش را برید.
-قضیه‌ای که میکی فیلیپس بآن اشاره می‌کرد، قضیه مارونی بود... یگانه قضیه‌ای که میکی، خود بتنهائی به کشف آن ماموریت یافته و در سایهٔ موقع شناسی، جسارت، و تحقیر خطرات، از میدان آن پیروز بیرون آمده بود، و توانسته بود در بیست و هشت سالگی،‌ از درجهٔ پاسبانی ساده به‌‌سرپاسبان پلیس ترقی کند.... سروان اندریوز ناگزیر چنین خیال می‌کرد که میکی جز افتخاری که در قضیه مارونی بدست آورده بود، افتخار دیگری بدست نخواهد آورد.
+قضیه‌ای که میکی فیلیپس بآن اشاره می‌کرد، قضیه مارونی بود... یگانه قضیه‌ای که میکی، خود بتنهائی به کشف آن ماموریت یافته و در سایهٔ موقع شناسی، جسارت، و تحقیر خطرات، از میدان آن پیروز بیرون آمده بود، و توانسته بود در بیست و هشت سالگی،‌ از درجهٔ پاسبانی ساده به سرپاسبان پلیس ترقی کند.... سروان اندریوز ناگزیر چنین خیال می‌کرد که میکی جز افتخاری که در قضیه مارونی بدست آورده بود، افتخار دیگری بدست نخواهد آورد.
 سر خود را با حالتی اندیشناک تکان داد و عاقبت چنین گفت:

@@ سطر ۲۴۷: / سطر ۲۴۷: @@
 {{پایان وسط‌چین}}
-عاقبت بیدار شد. دستخوش کابوسی چنان خوف‌انگیز بود که بدون شک با هیچ یک از فجایعی که می‌توانست بتصور درآورد، به‌‌مقایسه در نمی‌آمد. خون بنحو دردناکی بر شقیقه‌های اون می‌کوفت و دنیا از میان هالهٔ خونینی بچشم تارش دیده می‌شد. دهانش آنقدر سفت و سخت بسته شده بود که جوراب نایلونی که پشت سرش گره خورده بود،‌گونه‌هایش را متورم می‌کرد و بوضع جگر خراشی گوشه لب‌هایش را می‌درید. هر دو دستش را دستبند زده، به‌‌وسیلهٔ طنابی از مچ دست به‌‌یکی از تیرهای کهنهٔ سقف آویزانش کرده بودند. در آن وضع دردناک که فقط نوک پاهایش بزمین می‌خورد، بجلو خم شده بود و همهٔ سنگینی بدنش بنحو کشنده‌ای روی مفصلهای تاب خوردهٔ دوشهایش فشار می‌آورد.
+عاقبت بیدار شد. دستخوش کابوسی چنان خوف‌انگیز بود که بدون شک با هیچ یک از فجایعی که می‌توانست بتصور درآورد، به مقایسه در نمی‌آمد. خون بنحو دردناکی بر شقیقه‌های اون می‌کوفت و دنیا از میان هالهٔ خونینی بچشم تارش دیده می‌شد. دهانش آنقدر سفت و سخت بسته شده بود که جوراب نایلونی که پشت سرش گره خورده بود،‌ گونه‌هایش را متورم می‌کرد و بوضع جگر خراشی گوشه لب‌هایش را می‌درید. هر دو دستش را دستبند زده، به وسیلهٔ طنابی از مچ دست به‌‌یکی از تیرهای کهنهٔ سقف آویزانش کرده بودند. در آن وضع دردناک که فقط نوک پاهایش بزمین می‌خورد، بجلو خم شده بود و همهٔ سنگینی بدنش بنحو کشنده‌ای روی مفصلهای تاب خوردهٔ دوشهایش فشار می‌آورد.
-اما همهٔ خونخواری و ستمگری در این مختصر پایان نمی‌پذیرفت ... آنچه نشانهٔ خونخواری و دردندگی بود روی زمین، زیر چشمهای میکی افتاده بود ... و قربانی این فاجعه کس دیگری نبود، جز ... کتی!
+اما همهٔ خونخواری و ستمگری در این مختصر پایان نمی‌پذیرفت... آنچه نشانهٔ خونخواری و دردندگی بود روی زمین، زیر چشمهای میکی افتاده بود... و قربانی این فاجعه کس دیگری نبود، جز... کتی!
-فریادی کشید... فریادی که گوئی از گلوی او بیرون نیامده است. و دهان‌بندی که باو زده شده بود، بزودی آن را در سینه‌اش خفه کرد. برای آنکه خود را از بندهائی که بدست داشت نجات بدهد کوششهای نومیدانه‌ای کرد اما درد شدید و جگرخراشی چنان دوشهای او را آزاد داد که نزدیک بود دوباره از هوش برود. چشمهایش را بست. خواست خودش را قانع سازد که این منظرهٔ وحشتناک رؤیای زشتی بیش نیست و هم اکنون از خواب بیدار خواهد شد ... اما وقتی که چشمهایش را دوباره باز کرد، از دیدن این صحنه وحشت بار که جلو چشمش قرار داشت، تمام وجودش بلرزه درآمد...... خیال کرد که به‌‌سالون تشریح دهشتناکی انتقال یافته است.
+فریادی کشید... فریادی که گوئی از گلوی او بیرون نیامده است. و دهان‌بندی که باو زده شده بود، بزودی آن را در سینه‌اش خفه کرد. برای آنکه خود را از بندهائی که بدست داشت نجات بدهد کوششهای نومیدانه‌ای کرد اما درد شدید و جگرخراشی چنان دوشهای او را آزاد داد که نزدیک بود دوباره از هوش برود. چشمهایش را بست. خواست خودش را قانع سازد که این منظرهٔ وحشتناک رؤیای زشتی بیش نیست و هم اکنون از خواب بیدار خواهد شد... اما وقتی که چشمهایش را دوباره باز کرد، از دیدن این صحنه وحشت بار که جلو چشمش قرار داشت، تمام وجودش بلرزه درآمد...... خیال کرد که به سالون تشریح دهشتناکی انتقال یافته است.
 کتی! کتی نازنین او!...
-در ابتدای امر آنچه را که با چشمهای خود دیده بود نتوانست باور کند. اما بزودی ناگزیر شد که در مقابل آنچه عیان بود، تسلیم شود. تمام بدنش که بی‌حس شده بود، تمام وجودش که به‌‌عصیان درآمده بود، بانگ می‌زد که این صحنه به‌‌هر اندازه که وهم آور باشد، حقیقت دارد ....
+در ابتدای امر آنچه را که با چشمهای خود دیده بود نتوانست باور کند. اما بزودی ناگزیر شد که در مقابل آنچه عیان بود، تسلیم شود. تمام بدنش که بی‌حس شده بود، تمام وجودش که به‌‌عصیان درآمده بود، بانگ می‌زد که این صحنه به هر اندازه که وهم آور باشد، حقیقت دارد....
-دو راهزن ناشناس ـ که بی‌شک در جست‌و‌جوی چیزی اینطرف و آنطرف پرسه می‌زند ـ با نظم و ترتیب و در کمال سکوت به‌‌عمل کثیف و زشتشان ادامه می‌دادند.
+دو راهزن ناشناس ـ که بی‌شک در جست‌و‌جوی چیزی اینطرف و آنطرف پرسه میزدند ـ با نظم و ترتیب و در کمال سکوت به عمل کثیف و زشتشان ادامه می‌دادند.
-آنکه جوانتر و بلندتر بود گاه‌بگاه خنده تمسخر آمیزی می‌کرد و تنفس تند و بریده بریده‌اش از هیجان زشت و مرگ آوری که مشغله شوم و پلیدش در او ببار آورده بود، حکایت داشت. آلت کارش کارد عجیبی بود که به‌‌تیغ سلمانیها شباهت داشت.
+آنکه جوانتر و بلندتر بود گاه‌بگاه خنده تمسخر آمیزی می‌کرد و تنفس تند و بریده بریده‌اش از هیجان زشت و مرگ آوری که مشغله شوم و پلیدش در او ببار آورده بود، حکایت داشت. آلت کارش کارد عجیبی بود که به تیغ سلمانیها شباهت داشت.
-و اما درباره دیگری، آن مرد شکم گنده‌ای که «بره» بسر گذاشته بود، باید بگوئیم که در منتهای قساوت به‌‌این صحنه می‌نگریست و هیچگونه تأثری در قیافه‌اش خوانده نمی‌شد... و نور چراغ که در شیشه‌های کلفت عینکش انعکاس می‌یافت، نقاب شیطانی پلیدی برای او بوجود می‌آورد.
+و اما درباره دیگری، آن مرد شکم گنده‌ای که «بره» بسر گذاشته بود، باید بگوئیم که در منتهای قساوت به این صحنه می‌نگریست و هیچگونه تأثری در قیافه‌اش خوانده نمی‌شد... و نور چراغ که در شیشه‌های کلفت عینکش انعکاس می‌یافت، نقاب شیطانی پلیدی برای او بوجود می‌آورد.
-میکی نمی‌توانست بگوید که این کابوس از چه مدتی دوام داشت اما بنحو مبهمی احساس می‌کرد که اگر حادثه‌ای به‌‌این کابوس خاتمه ندهد، یک لحظه دیگر بسیار دیر خواهد شد.... و چنان دیر خواهد شد که هیچ فرصتی در دست نباشد.... نگاه کتی به‌‌نگاه او دوخته شده بود. چشمهایش که از شدت وحشت از حدقه بیرون آمده بود، بهزار اضطراب و تشویش،‌ از وی مدد می‌خواست اما او قدرت نداشت که به‌‌این دعوت گنگ و خاموش جواب بدهد.
+میکی نمی‌توانست بگوید که این کابوس از چه مدتی دوام داشت اما بنحو مبهمی احساس می‌کرد که اگر حادثه‌ای به این کابوس خاتمه ندهد، یک لحظه دیگر بسیار دیر خواهد شد.... و چنان دیر خواهد شد که هیچ فرصتی در دست نباشد.... نگاه کتی به نگاه او دوخته شده بود. چشمهایش که از شدت وحشت از حدقه بیرون آمده بود، بهزار اضطراب و تشویش،‌ از وی مدد می‌خواست اما او قدرت نداشت که به این دعوت گنگ و خاموش جواب بدهد.
-خشم و کین ناگهان در گلوی او به‌‌غرش درآمد... در حاشیهٔ میدان دید خود چشمش به‌‌تیغ افتاد...... تیغ روی شکم کتی چرخی زد. میکی، در منتهای نومیدی جستی زد و خود را با تمام نیروئی که داشت بجلو انداخت....... شانه‌هایش از جا در رفت، یکی از مچهایش شکست و درد جگرخراش بندهائی که بر اثر سنگینی او می‌گسست، تمام وجودش را به‌‌لرزه درآورد. و درست در همان لحظه‌ای که چراغ عمر کتی خاموش می‌شد، او نیز از هوش رفت.
+خشم و کین ناگهان در گلوی او به غرش درآمد... در حاشیهٔ میدان دید خود چشمش به تیغ افتاد...... تیغ روی شکم کتی چرخی زد. میکی، در منتهای نومیدی جستی زد و خود را با تمام نیروئی که داشت بجلو انداخت....... شانه‌هایش از جا در رفت، یکی از مچهایش شکست و درد جگرخراش بندهائی که بر اثر سنگینی او می‌گسست، تمام وجودش را به لرزه درآورد. و درست در همان لحظه‌ای که چراغ عمر کتی خاموش می‌شد، او نیز از هوش رفت.
 {{وسط‌چین}}
@@ سطر ۲۷۱: / سطر ۲۷۱: @@
 {{پایان وسط‌چین}}
-مرد خپله سیگار سوخته‌اش را دور انداخت دوربین عکسبرداری را که مجهز به‌‌فلاش بود، برداشت و مدت عکسبرداری را تنظیم کرد.... و وقتی که عکس برمی‌داشت مرد بلند قد که همچنان تیغ در دستش بود، از روی تمسخر داد زد:
+مرد خپله سیگار سوخته‌اش را دور انداخت دوربین عکسبرداری را که مجهز به فلاش بود، برداشت و مدت عکسبرداری را تنظیم کرد.... و وقتی که عکس برمی‌داشت مرد بلند قد که همچنان تیغ در دستش بود، از روی تمسخر داد زد:
 ـ مواظب باش که تیرت بخطا نرود!
-مردی که دوربین عکسبرداری را در دست داشت، عکس دیگری هم گرفت. همدستش در این اثناء تیغه خون آلود را به‌‌دقت با کهنه‌ای پاک کرد و پس از آنکه کارش انجام یافت کهنه را به‌‌دور انداخت و پرسید:
+مردی که دوربین عکسبرداری را در دست داشت، عکس دیگری هم گرفت. همدستش در این اثناء تیغه خون آلود را بدقت با کهنه‌ای پاک کرد و پس از آنکه کارش انجام یافت کهنه را به دور انداخت و پرسید:
 ـ خوب تکلیف آن یکی چه می‌شود؟
@@ سطر ۲۸۹: / سطر ۲۸۹: @@
 مرد بلند قد اطاعت کرد و جسد میکی فیلیپس بوضع زننده‌ای بر زمین افتاد.
-سپس بسرعت در اطاق چرخی زدند تا همهٔ علائم و آثار ورود خود را باین خانه از میان ببرند. پیش از آنکه بیرون بروند دستگیرهٔهای درها را بدقت پاک کردند. سپس در اتومبیل نوی که مارک متوسطی داشت سوار شدند و عقب عقب بطرف جادهٔ بی‌رفت و آمد حرکت کردند.
+سپس بسرعت در اطاق چرخی زدند تا همهٔ علائم و آثار ورود خود را باین خانه از میان ببرند. پیش از آنکه بیرون بروند دستگیره‌های درها را بدقت پاک کردند. سپس در اتومبیل نوی که مارک متوسطی داشت سوار شدند و عقب‌عقب بطرف جادهٔ بی‌رفت و آمد حرکت کردند.
-پس از اجرای وظیفه خودشان همچنانکه آمده بودند در تاریکی ناپدید شدند
+پس از اجرای وظیفه خودشان همچنانکه آمده بودند در تاریکی ناپدید شدند.
-اما اشتباه بزرگی کرده بودند، زیرا میکی فیلیپس نمرده بود... در سایه معجزه‌ای پس از آن زخمها که خورده بود، زنده ماند و حافظه خود را که از کف داده بود کم کم باز یافت.
+اما اشتباه بزرگی کرده بودند، زیرا میکی فیلیپس نمرده بود... در سایه معجزه‌ای پس از آن زخمها که خورده بود، زنده ماند و حافظه خود را که از کف داده بود کم‌کم باز یافت.

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 [[Image:KHN001P121.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۱]]
 [[Image:KHN001P122.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۲]]
-{{بازنگری}}
+{{در حال بازنگری}}
 '''اثر «تامس دیوئی»'''
 ترجمهٔ ضمیر
-{{پایان چپ‌چین}}
 ==۱==
 تقریباً شب بود که بخانه‌اش بازگشت. راه خاکی و تنگی که در پیش داشت بر اثر آن بهار خشک و بی باران مثل سنگ سخت شده بود. میکی فیلیپس وقتی که اتومبیل خود را در این سمت براه انداخت ناگهان بی‌اختیار بدوبیراه گفتن آغاز کرد. بخصوص هر وقت که از ساعت ۱۸ تا نیمه شب مأمور خدمت بود، بیش از هر وقت دیگر متوجه می‌شد که خانه‌اش چه‌قدر از مرکز شهر پرت افتاده است .... در واقع، میکی فیلیپس یگانه پاسبان ناحیه بود که باین ترتیب در بیرون شهر گوشه گرفته بود.
@@ سطر ۲۹۳: / سطر ۲۹۵: @@
 اما اشتباه بزرگی کرده بودند، زیرا میکی فیلیپس نمرده بود... در سایه معجزه‌ای پس از آن زخمها که خورده بود، زنده ماند و حافظه خود را که از کف داده بود کم کم باز یافت.
 ==۲==
 مدت شش هفته، بیحرکت و نیمه بیهوش، در دنیائی پر از عذاب و درد زنده ماند... در صدفی از گچ که گردن او را تا حجاب حاجز در میان گرفته بود، محبوس بود. بالای سینه‌اش را شکافی داده بودند که در سایهٔ آن معالجه زخمش آسانتر باشد. بر اثر این گچ‌گیری ناگزیر بود که دستهایش را روی سینه‌اش نگهدارد و برای آنکه گچ بهمان حال خود بماند در منتهای مهارت قرقره‌هائی بکار رفته بود. و با این ساز و برگ جز قسمت پائین بدن هیچیک از اعضای خود را نمی‌توانست تکان دهد.
@@ سطر ۳۴۳: / سطر ۳۴۶: @@
 وقتی که آنشب میکی را ترک گفت، مثل این بود که با یکدیگر وداع می‌گویند...
 ==۳==
 پیش از ملاقات سروان آندریوز، دو نفر از مأموران اداره آگاهی بدیدنش آمدند و آلبوم عکس‌های تبهکاران را برای او آوردند. در مدت دو روز، میکی هزارات عکس را زیر و رو کرد اما از کسانی که در جستجویشان بود اثری ندید. ناگزیر بار دیگر قیافه هر دو مرد را برای نقاشی که در خدمت پلیس بود بتفصیل توصیف کرد. پس از آن، نقاش، مدت درازی با دقت بسیار بکار پرداخت. اما میکی در مقابل دو تصویری که نقاش ساخته و پرداخته بود سر خود را تکان داد: میان این دو تصویر و آن دو قامتی که میکی خاطره‌شان را در دل نگهداشته بود جز شباهتی بسیار مبهم دیده نمی‌شد.
@@ سطر ۴۲۹: / سطر ۴۳۳: @@
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب هفته ۱]]
-[[رده:کتاب جمعه]]
+[[رده:تامس دیوئی]]
-[[رده:کتاب هفته]]
+[[رده:ضمیر]]

@@ سطر ۲۴۱: / سطر ۲۴۱: @@
 بر اثر این مشت به زمین افتاد. دست راهزن، در مقابل چشمش از نو بالا رفت و بصورت مشتی پائین آمد. خواست که از این ضربت بگریزد اما مشت به گلوی او خورد و نفسش را بند آورد. از نو دو مشت دیگر نیز باو خورد ... در آن هنگام که بر اثر این ضربتها از پای افتاده بود، کوشش کرد چیزی خطاب به کتی بگوید. اما هیچگونه صدائی از گلویش بیرون نیامد. بیهوش و بیجان جلوی پای آن دو مرد به زمین افتاد.
-{{تک‌ستاره}}
+{{وسط‌چین}}
 عاقبت بیدار شد. دستخوش کابوسی چنان خوف‌انگیز بود که بدون شک با هیچ یک از فجایعی که می‌توانست بتصور درآورد، به مقایسه در نمی‌آمد. خون بنحو دردناکی بر شقیقه‌های اون می‌کوفت و دنیا از میان هالهٔ خونینی بچشم تارش دیده می‌شد. دهانش آنقدر سفت و سخت بسته شده بود که جوراب نایلونی که پشت سرش گره خورده بود،‌گونه‌هایش را متورم می‌کرد و بوضع جگر خراشی گوشه لب‌هایش را می‌درید. هر دو دستش را دستبند زده، به وسیلهٔ طنابی از مچ دست به یکی از تیرهای کهنهٔ سقف آویزانش کرده بودند. در آن وضع دردناک که فقط نوک پاهایش بزمین می‌خورد، بجلو خم شده بود و همهٔ سنگینی بدنش بنحو کشنده‌ای روی مفصلهای تاب خوردهٔ دوشهایش فشار می‌آورد.
@@ سطر ۲۶۳: / سطر ۲۶۵: @@
 خشم و کین ناگهان در گلوی او به غرش درآمد... در حاشیهٔ میدان دید خود چشمش به تیغ افتاد...... تیغ روی شکم کتی چرخی زد. میکی، در منتهای نومیدی جستی زد و خود را با تمام نیروئی که داشت بجلو انداخت....... شانه‌هایش از جا در رفت، یکی از مچهایش شکست و درد جگرخراش بندهائی که بر اثر سنگینی او می‌گسست، تمام وجودش را به لرزه درآورد. و درست در همان لحظه‌ای که چراغ عمر کتی خاموش می‌شد، او نیز از هوش رفت.
-{{تک‌ستاره}}
+{{وسط‌چین}}
 مرد خپله سیگار سوخته‌اش را دور انداخت دوربین عکسبرداری را که مجهز به فلاش بود، برداشت و مدت عکسبرداری را تنظیم کرد.... و وقتی که عکس برمی‌داشت مرد بلند قد که همچنان تیغ در دستش بود، از روی تمسخر داد زد:
@@ سطر ۳۰۱: / سطر ۳۰۵: @@
 ـ مگر ما وقت زیادی داریم که تلف کنیم...
-{{تک‌ستاره}}
+{{وسط‌چین}}
 در این زمان بود که کم‌کم از برزخ این دنیای عجیب و غریب بیرون آمد.

@@ سطر ۲۴۱: / سطر ۲۴۱: @@
 بر اثر این مشت به زمین افتاد. دست راهزن، در مقابل چشمش از نو بالا رفت و بصورت مشتی پائین آمد. خواست که از این ضربت بگریزد اما مشت به گلوی او خورد و نفسش را بند آورد. از نو دو مشت دیگر نیز باو خورد ... در آن هنگام که بر اثر این ضربتها از پای افتاده بود، کوشش کرد چیزی خطاب به کتی بگوید. اما هیچگونه صدائی از گلویش بیرون نیامد. بیهوش و بیجان جلوی پای آن دو مرد به زمین افتاد.
-{{ستاره}}
+{{تک‌ستاره}}
 عاقبت بیدار شد. دستخوش کابوسی چنان خوف‌انگیز بود که بدون شک با هیچ یک از فجایعی که می‌توانست بتصور درآورد، به مقایسه در نمی‌آمد. خون بنحو دردناکی بر شقیقه‌های اون می‌کوفت و دنیا از میان هالهٔ خونینی بچشم تارش دیده می‌شد. دهانش آنقدر سفت و سخت بسته شده بود که جوراب نایلونی که پشت سرش گره خورده بود،‌گونه‌هایش را متورم می‌کرد و بوضع جگر خراشی گوشه لب‌هایش را می‌درید. هر دو دستش را دستبند زده، به وسیلهٔ طنابی از مچ دست به یکی از تیرهای کهنهٔ سقف آویزانش کرده بودند. در آن وضع دردناک که فقط نوک پاهایش بزمین می‌خورد، بجلو خم شده بود و همهٔ سنگینی بدنش بنحو کشنده‌ای روی مفصلهای تاب خوردهٔ دوشهایش فشار می‌آورد.
@@ سطر ۲۶۳: / سطر ۲۶۳: @@
 خشم و کین ناگهان در گلوی او به غرش درآمد... در حاشیهٔ میدان دید خود چشمش به تیغ افتاد...... تیغ روی شکم کتی چرخی زد. میکی، در منتهای نومیدی جستی زد و خود را با تمام نیروئی که داشت بجلو انداخت....... شانه‌هایش از جا در رفت، یکی از مچهایش شکست و درد جگرخراش بندهائی که بر اثر سنگینی او می‌گسست، تمام وجودش را به لرزه درآورد. و درست در همان لحظه‌ای که چراغ عمر کتی خاموش می‌شد، او نیز از هوش رفت.
-{{ستاره}}
+{{تک‌ستاره}}
 مرد خپله سیگار سوخته‌اش را دور انداخت دوربین عکسبرداری را که مجهز به فلاش بود، برداشت و مدت عکسبرداری را تنظیم کرد.... و وقتی که عکس برمی‌داشت مرد بلند قد که همچنان تیغ در دستش بود، از روی تمسخر داد زد:
@@ سطر ۳۰۱: / سطر ۳۰۱: @@
 ـ مگر ما وقت زیادی داریم که تلف کنیم...
-{{ستاره}}
+{{تک‌ستاره}}
 در این زمان بود که کم‌کم از برزخ این دنیای عجیب و غریب بیرون آمد.