از خوانندگان ۱۹ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «از خوانندگان ۱۹» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-11-25T07:09:36Z

«از خوانندگان ۱۹» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-11-25T07:08:54Z

نهایی شد.

Mohaddese: بازنگری شد.

2011-11-24T21:57:26Z

بازنگری شد.

Parastoo: پایانِ تایپ.

2011-11-20T12:37:08Z

پایانِ تایپ.

Parastoo در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۰

2011-11-20T12:30:30Z

Parastoo در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۱۹

2011-11-20T12:19:47Z

Parastoo در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۵۸

2011-11-20T11:58:55Z

Parastoo در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۴۶

2011-11-20T11:46:29Z

Parastoo در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۲۲

2011-11-20T11:22:14Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T16:18:26Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۰۸
سطر ۱۴۲:		سطر ۱۴۲:
	[[رده:کتاب جمعه ۱۹]]		[[رده:کتاب جمعه ۱۹]]
	[[رده:از خوانندگان]]		[[رده:از خوانندگان]]
		+	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+
		+
		+	{{لایک}}

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[Image:19-158.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۹ صفحه ۱۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۹ صفحه ۱۵۸]]
-{{بازنگری}}
 {{گلوله}} '''آقای محمدرضا صفدری''' در مورد اصطلاحات قصه‌هائی که ازایشان چاپ کرده‌ایم (شماره‌های [[سیاسَنْبو|۷]] و [[عَلو|۱۴]]) توضیحات زیر را داده‌اند:
@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 {{ستاره}}
-آقای صفدری ضمناً توضیح داده‌اند طرح و عکس قصهٔ '''عَلو''' بسیار زیبا بود امّا آن گاو با آن شاخِ بلندش اصلاً در جنوب کشور پیدا نمی‌شود و مخصوص نواحی شمال ایرانی است.
+آقای صفدری ضمناً توضیح داده‌اند طرح و عکس قصهٔ '''عَلو''' بسیار زیبا بود امّا آن گاو با آن شاخِ بلندش اصلاً در جنوب کشور پیدا نمی‌شود و مخصوص نواحی شمال ایران است.
 {{چپ‌چین}}با تشکر از ایشان.{{پایان چپ‌چین}}
@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
-پشت میزم نشسته‌ام. احساس می‌کنم دلم می‌خواهد یک چیزی بگذارم دهنم. آب نباتی، شکلاتی، بیسکویتی چیزی. همان جور که دارم می‌جون، از پنجرهٔ روبه‌رو به‌کارگرهای ساختمانی نگاه می‌کنم. صبح‌ها که می‌آیم سرِکار، پیداست که آن‌ها از یکی دو ساعت پیش کارشان را شروع کرده‌اند و عصرها که برمی‌گردم آن‌ها هنوز مشغول کارند. عجب گرسنگی‌ئی احساس می‌کنم، مگر می‌شود این قدر هم کار کرد؟ صبح یک خروار نان و پنیر و کره و مربا و شیر می‌خورم. بعد هم که می‌آیم سرِکار، چای و بیسکویت می‌خورم، گرچه مدام پشت میز نشسته‌ام و نه فکرم را زحمت می‌دهم و نه جسمم را. امّا آن‌ها هیچی نمی‌خورند. هیچی دهن‌شان نمی‌گذارند. دست کم من که ندیده‌ام. امّا عجب احساس گرسنگی می‌کنم! کی ساعتِ یک می‌شود که با همکاران دیگر برویم چلوکباب. آخ، آن رو به‌روئی‌ها چه قدر تیرآهن جابه‌جا می‌کنند، چه‌قدر آجر می‌اندازند بالا، چه چیزهای سنگینی را با طناب می‌کشند بالا. عجب خسته‌ام! صبح که می‌آیم سرکار، جَخ آن‌ها دارند کار می‌کنند، ساعت یک که می‌روم رستوران آن‌ها همچنان دارند کار می‌کنند، من چلوکباب خورده و دوغ خورده و سنگین برمی‌گردم دفتر آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من کتاب و مجله می‌خوانم آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من چای می‌خورم هنوز کار می‌کنند، من سیگار دود می‌کنم هنوز کار می‌کنند. من عجیب خسته و گرسنه‌ام. عصرها، قبل از این که بروم خانه نقشهٔ شام را توی ذهنم مرور می‌کنم: چه بخورم چه نخورم؟ چلوخورشی کتلتی بیفتکی چیزی. آدمی هستم قانع. فقط فکر اینم که چه کنم سرحال و خوش بنیه باقی بمانم که بازهم توان پشت میز نشستن را داشته باشم. آن‌ها هنوز دارند کار می‌کنند. من خسته و گرسنه‌ام. امشب شام خوبی خواهم خورد.
+پشت میزم نشسته‌ام. احساس می‌کنم دلم می‌خواهد یک چیزی بگذارم دهنم. آب نباتی، شکلاتی، بیسکویتی چیزی. همان جور که دارم می‌جوم، از پنجرهٔ روبه‌رو به‌کارگرهای ساختمانی نگاه می‌کنم. صبح‌ها که می‌آیم سرِکار، پیداست که آن‌ها از یکی دو ساعت پیش کارشان را شروع کرده‌اند و عصرها که برمی‌گردم آن‌ها هنوز مشغول کارند. عجب گرسنگی‌ئی احساس می‌کنم، مگر می‌شود این قدر هم کار کرد؟ صبح یک خروار نان و پنیر و کره و مربا و شیر می‌خورم. بعد هم که می‌آیم سرِکار، چای و بیسکویت می‌خورم، گرچه مدام پشت میز نشسته‌ام و نه فکرم را زحمت می‌دهم و نه جسمم را. امّا آن‌ها هیچی نمی‌خورند. هیچی دهن‌شان نمی‌گذارند. دست کم من که ندیده‌ام. امّا عجب احساس گرسنگی می‌کنم! کی ساعتِ یک می‌شود که با همکاران دیگر برویم چلوکباب. آخ، آن رو به‌روئی‌ها چه قدر تیرآهن جابه‌جا می‌کنند، چه‌قدر آجر می‌اندازند بالا، چه چیزهای سنگینی را با طناب می‌کشند بالا. عجب خسته‌ام! صبح که می‌آیم سرکار، جَخ آن‌ها دارند کار می‌کنند، ساعت یک که می‌روم رستوران آن‌ها همچنان دارند کار می‌کنند، من چلوکباب خورده و دوغ خورده و سنگین برمی‌گردم دفتر آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من کتاب و مجله می‌خوانم آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من چای می‌خورم هنوز کار می‌کنند، من سیگار دود می‌کنم هنوز کار می‌کنند. من عجیب خسته و گرسنه‌ام. عصرها، قبل از این که بروم خانه نقشهٔ شام را توی ذهنم مرور می‌کنم: چه بخورم چه نخورم؟ چلوخورشی کتلتی بیفتکی چیزی. آدمی هستم قانع. فقط فکر اینم که چه کنم سرحال و خوش بنیه باقی بمانم که بازهم توان پشت میز نشستن را داشته باشم. آن‌ها هنوز دارند کار می‌کنند. من خسته و گرسنه‌ام. امشب شام خوبی خواهم خورد.
 {{چپ‌چین}} پری بیانی (ارومیه){{پایان چپ‌چین}}

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[Image:19-158.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۹ صفحه ۱۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۹ صفحه ۱۵۸]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 {{گلوله}} '''آقای محمدرضا صفدری''' در مورد اصطلاحات قصه‌هائی که ازایشان چاپ کرده‌ایم (شماره‌های [[سیاسَنْبو|۷]] و [[عَلو|۱۴]]) توضیحات زیر را داده‌اند:
@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۵: @@
 ----
 پشت میزم نشسته‌ام. احساس می‌کنم دلم می‌خواهد یک چیزی بگذارم دهنم. آب نباتی، شکلاتی، بیسکویتی چیزی. همان جور که دارم می‌جون، از پنجرهٔ روبه‌رو به‌کارگرهای ساختمانی نگاه می‌کنم. صبح‌ها که می‌آیم سرِکار، پیداست که آن‌ها از یکی دو ساعت پیش کارشان را شروع کرده‌اند و عصرها که برمی‌گردم آن‌ها هنوز مشغول کارند. عجب گرسنگی‌ئی احساس می‌کنم، مگر می‌شود این قدر هم کار کرد؟ صبح یک خروار نان و پنیر و کره و مربا و شیر می‌خورم. بعد هم که می‌آیم سرِکار، چای و بیسکویت می‌خورم، گرچه مدام پشت میز نشسته‌ام و نه فکرم را زحمت می‌دهم و نه جسمم را. امّا آن‌ها هیچی نمی‌خورند. هیچی دهن‌شان نمی‌گذارند. دست کم من که ندیده‌ام. امّا عجب احساس گرسنگی می‌کنم! کی ساعتِ یک می‌شود که با همکاران دیگر برویم چلوکباب. آخ، آن رو به‌روئی‌ها چه قدر تیرآهن جابه‌جا می‌کنند، چه‌قدر آجر می‌اندازند بالا، چه چیزهای سنگینی را با طناب می‌کشند بالا. عجب خسته‌ام! صبح که می‌آیم سرکار، جَخ آن‌ها دارند کار می‌کنند، ساعت یک که می‌روم رستوران آن‌ها همچنان دارند کار می‌کنند، من چلوکباب خورده و دوغ خورده و سنگین برمی‌گردم دفتر آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من کتاب و مجله می‌خوانم آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من چای می‌خورم هنوز کار می‌کنند، من سیگار دود می‌کنم هنوز کار می‌کنند. من عجیب خسته و گرسنه‌ام. عصرها، قبل از این که بروم خانه نقشهٔ شام را توی ذهنم مرور می‌کنم: چه بخورم چه نخورم؟ چلوخورشی کتلتی بیفتکی چیزی. آدمی هستم قانع. فقط فکر اینم که چه کنم سرحال و خوش بنیه باقی بمانم که بازهم توان پشت میز نشستن را داشته باشم. آن‌ها هنوز دارند کار می‌کنند. من خسته و گرسنه‌ام. امشب شام خوبی خواهم خورد.
@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۱: @@
-----
+==افروزدم چراغی==

@@ سطر ۶۶: / سطر ۶۶: @@
 ----
-پشت میزم نشسته‌ام.
+پشت میزم نشسته‌ام. احساس می‌کنم دلم می‌خواهد یک چیزی بگذارم دهنم. آب نباتی، شکلاتی، بیسکویتی چیزی. همان جور که دارم می‌جون، از پنجرهٔ روبه‌رو به‌کارگرهای ساختمانی نگاه می‌کنم. صبح‌ها که می‌آیم سرِکار، پیداست که آن‌ها از یکی دو ساعت پیش کارشان را شروع کرده‌اند و عصرها که برمی‌گردم آن‌ها هنوز مشغول کارند. عجب گرسنگی‌ئی احساس می‌کنم، مگر می‌شود این قدر هم کار کرد؟ صبح یک خروار نان و پنیر و کره و مربا و شیر می‌خورم. بعد هم که می‌آیم سرِکار، چای و بیسکویت می‌خورم، گرچه مدام پشت میز نشسته‌ام و نه فکرم را زحمت می‌دهم و نه جسمم را. امّا آن‌ها هیچی نمی‌خورند. هیچی دهن‌شان نمی‌گذارند. دست کم من که ندیده‌ام. امّا عجب احساس گرسنگی می‌کنم! کی ساعتِ یک می‌شود که با همکاران دیگر برویم چلوکباب. آخ، آن رو به‌روئی‌ها چه قدر تیرآهن جابه‌جا می‌کنند، چه‌قدر آجر می‌اندازند بالا، چه چیزهای سنگینی را با طناب می‌کشند بالا. عجب خسته‌ام! صبح که می‌آیم سرکار، جَخ آن‌ها دارند کار می‌کنند، ساعت یک که می‌روم رستوران آن‌ها همچنان دارند کار می‌کنند، من چلوکباب خورده و دوغ خورده و سنگین برمی‌گردم دفتر آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من کتاب و مجله می‌خوانم آن‌ها هنوز کار می‌کنند، من چای می‌خورم هنوز کار می‌کنند، من سیگار دود می‌کنم هنوز کار می‌کنند. من عجیب خسته و گرسنه‌ام. عصرها، قبل از این که بروم خانه نقشهٔ شام را توی ذهنم مرور می‌کنم: چه بخورم چه نخورم؟ چلوخورشی کتلتی بیفتکی چیزی. آدمی هستم قانع. فقط فکر اینم که چه کنم سرحال و خوش بنیه باقی بمانم که بازهم توان پشت میز نشستن را داشته باشم. آن‌ها هنوز دارند کار می‌کنند. من خسته و گرسنه‌ام. امشب شام خوبی خواهم خورد.
 [[رده:کتاب جمعه]]
 [[رده:کتاب جمعه ۱۹]]
 [[رده:از خوانندگان]]

@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۴: @@
 ----
 {{گلوله}} '''آقای احمد رضا اعظمی خطاب به‌آقای رضا علامه‌زاده''' نوشته‌اند:
 [[رده:کتاب جمعه]]
 [[رده:کتاب جمعه ۱۹]]
 [[رده:از خوانندگان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۵۸
سطر ۴۰:		سطر ۴۰:

	آقای صفدری ضمناً توضیح داده‌اند طرح و عکس قصهٔ '''عَلو''' بسیار زیبا بود امّا آن گاو با آن شاخِ بلندش اصلاً در جنوب کشور پیدا نمی‌شود و مخصوص نواحی شمال ایرانی است.		آقای صفدری ضمناً توضیح داده‌اند طرح و عکس قصهٔ '''عَلو''' بسیار زیبا بود امّا آن گاو با آن شاخِ بلندش اصلاً در جنوب کشور پیدا نمی‌شود و مخصوص نواحی شمال ایرانی است.
−	{{چپ‌چین}}~~باتشکر~~ از ایشان.{{پایان چپ‌چین}}	+	{{چپ‌چین}}با تشکر از ایشان.{{پایان چپ‌چین}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۱۸
سطر ۶:		سطر ۶:

	[[رده:کتاب جمعه ۱۹]]		[[رده:کتاب جمعه ۱۹]]
		+	[[رده:کتاب جمعه]]