ادبیات در سال ۱۹۶۱ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Omid.koli: /* و چند کلمه درباره «رفتگان» */

2019-09-03T09:56:16Z

و چند کلمه درباره «رفتگان»

Neginm در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۳۰

2013-05-23T07:30:49Z

Neginm در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۲۶

2013-05-23T07:26:30Z

Neginm در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۲۰

2013-05-21T09:20:48Z

Neginm در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۱۱

2013-05-21T08:11:48Z

Mohaddese: صفحه‌ای جدید حاوی «کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۷ [[I...» ایجاد کرد

2012-11-21T07:18:25Z

صفحه‌ای جدید حاوی «thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۷|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۷ [[I...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[Image:KHN018P157.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۷|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۷]]
[[Image:KHN018P158.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸]]

{{ناقص}}

[[رده:کتاب هفته]]
[[رده:کتاب هفته ۱۸]]
[[رده:پیر دوبوادفر]]

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 ==و چند کلمه درباره «رفتگان»==
 هر وقت یکی از آن ستارگانی که در مدت عمر یک نسل افق ما را روشن ساخته‌اند خاموش می‌شود، انسان با اندکی اضطراب از خود می‌پرسد:
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۶: @@
 هر احساس و عقیده‌ای که درباره '''سلین''' وجود داشته باشد، آثار وی نخستین و گرانبهاترین شهادتی شمرده خواهد شد که در قرن بیستم درباره «بیهودگی» دنیا انتشار یافته است. سلین همچنان که یکه و تنها زیسته بود، روز اول ژوئیه ۱۹۶۱ در کلبه خود در «مدون» یکه و تنها چشم از جهان بست. اما تعداد پیروان وی از «سارتر» گرفته تا «رمون گردن» از حد حساب بیرون است. خاطره‌های شورانگیز و جگرخراش و عجیب و غریبی که از حماسه رقت‌بار وی خوشه‌چینی شده و در کتاب‌هائی مثل «شمال» و »قصر» آمده است،نتوانسته بود نخستین کتاب‌های او را از یادها ببرد اما این نکته را اثبات کرده است که مولف جاودانی و فراموش‌نشدنی «'''سفر به انتها‌ی شب'''» پاک ناپدید شده است.
-گوشه‌نشین دیگری که شهرت و افتخار دیرگاه به دستش آمد و '''بلز ساندرارس''' نام داشت روز ۲۱ ژانویه ۱۹۶۱، چهار روز پس از دریافت جایزه بزرگ ادبی شهر پاریس چشم از جهان بست. «'''مرا به آن سر دنیا ببر'''» نتوانسته بود «'''موراوازین'''» و «'''عید فصح در نیویورک'''» و «نثر ماوران سیبری» را از یادها ببرد.... و ناگفته نماند که این کتاب‌های گذشته یادگار زمانی بود که هنوز گیوم اپولینر، روردی و عده‌ بی‌شمار دیگری هنوز هیچ نام و نشانی نداشتند..
+گوشه‌نشین دیگری که شهرت و افتخار دیرگاه به دستش آمد و '''بلز ساندرارس''' نام داشت روز ۲۱ ژانویه ۱۹۶۱، چهار روز پس از دریافت جایزه بزرگ ادبی شهر پاریس چشم از جهان بست. «'''مرا به آن سر دنیا ببر'''» نتوانسته بود «'''موراوازین'''» و «'''عید فصح در نیویورک'''» و «نثر ماوران سیبری» را از یادها ببرد.... و ناگفته نماند که این کتاب‌های گذشته یادگار زمانی بود که هنوز گیوم اپولینر، روردی و عده‌ٔ بی‌شمار دیگری هنوز هیچ نام و نشانی نداشتند..
-ادبیات به این قطب‌های درخشان و جوشان، به صخره‌هائی که دریانوردان از آن پرهیز می‌کنند، احتیاح دارد. اما احتیاجی هم که به «راهنمایان» و «نظم‌دهندگان» دارد کم‌تر از این نیست.... و در سایه همین راهنمایان و نظم‌دهندگان است که ما درمیان طوفان‌ها به شناختن خودمان توفیق می‌یابیم. امیل هانریو یکی از این راهنمایان بود... خاطره‌هائی که به عنوان «کتاب پدر من» و «انسان در روی زمین گم نمی‌شود» نوشته است، نام کتاب‌های شعر و داستان‌های او را از یادها خواهد برد.
+ادبیات به این قطب‌های درخشان و جوشان، به صخره‌هائی که دریانوردان از آن پرهیز می‌کنند، احتیاح دارد. اما احتیاجی هم که به «راهنمایان» و «نظم‌دهندگان» دارد کم‌تر از این نیست.... و در سایهٔ همین راهنمایان و نظم‌دهندگان است که ما درمیان طوفان‌ها به شناختن خودمان توفیق می‌یابیم. امیل هانریو یکی از این راهنمایان بود... خاطره‌هائی که به عنوان «کتاب پدر من» و «انسان در روی زمین گم نمی‌شود» نوشته است، نام کتاب‌های شعر و داستان‌های او را از یادها خواهد برد.
 «موریس مرلوپونتی» به مکتب دیگری تعلق داشت، مکتبی که جستجوی حقیقت را به منزلهٔ همه‌چیز می‌داند.
-مرلوپونتی، مولف «فنومنولوژی ادراک» و همچنین مولف کتابی به نام «اومانیسم و وحشت» بود که در مدح جنایت‌های استالین نوشته شده است. اما کسانی که در «سوربن» و کلژدوفرانس از درس این فیلسوف استفاده کرده‌اند، خوب می‌دانند که این استاد دیالکتیک با چه شور و حرارتی به جستجوهای خود می‌پرداخت... و کتاب «'''علائم'''» که در آستانه مرگ خود نوشته است، گواه شورانگیزی بر این جستجوها است.
+مرلوپونتی، مؤلف «فنومنولوژی ادراک» و همچنین مؤلف کتابی به نام «اومانیسم و وحشت» بود که در مدح جنایت‌های استالین نوشته شده‌است. اما کسانی که در «سوربن» و کلژدوفرانس از درس این فیلسوف استفاده کرده‌اند، خوب می‌دانند که این استاد دیالکتیک با چه شور و حرارتی به جستجوهای خود می‌پرداخت... و کتاب «'''علائم'''» که در آستانه مرگ خود نوشته‌است، گواه شورانگیزی بر این جستجوها است.
 ==چند کلمه درباره جوایز ادبی==

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 {{بازنگری}}
-'''و چند کلمه درباره «رفتگان»'''
+'''پیر دو بوادفر'''
 هر وقت یکی از آن ستارگانی که در مدت عمر یک نسل افق ما را روشن ساخته‌اند خاموش می‌شود، انسان با اندکی اضطراب از خود می‌پرسد:

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 [[Image:KHN018P158.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 هر وقت یکی از آن ستارگانی که در مدت عمر یک نسل افق ما را روشن ساخته‌اند خاموش می‌شود، انسان با اندکی اضطراب از خود می‌پرسد:
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۶: @@
 هر احساس و عقیده‌ای که درباره '''سلین''' وجود داشته باشد، آثار وی نخستین و گرانبهاترین شهادتی شمرده خواهد شد که در قرن بیستم درباره «بیهودگی» دنیا انتشار یافته است. سلین همچنان که یکه و تنها زیسته بود، روز اول ژوئیه ۱۹۶۱ در کلبه خود در «مدون» یکه و تنها چشم از جهان بست. اما تعداد پیروان وی از «سارتر» گرفته تا «رمون گردن» از حد حساب بیرون است. خاطره‌های شورانگیز و جگرخراش و عجیب و غریبی که از حماسه رقت‌بار وی خوشه‌چینی شده و در کتاب‌هائی مثل «شمال» و »قصر» آمده است،نتوانسته بود نخستین کتاب‌های او را از یادها ببرد اما این نکته را اثبات کرده است که مولف جاودانی و فراموش‌نشدنی «'''سفر به انتها‌ی شب'''» پاک ناپدید شده است.
-گوشه‌نشین دیگری که شهرت و افتخار دیرگاه به دستش آمد و '''بلز ساندرارس''' نام داشت روز ۲۱ ژانویه ۱۹۶۱، چهار روز پس از دریافت جایزه بزرگ ادبی شهر پاریس چشم از جهان بست. «'''مرا به آن سر دنیا ببر'''» نتوانسته بود «'''موراوازین'''» و «'''عیر فصح در نیویورک'''» و «نثر ماوران سیبری» را از یادها ببرد.... و ناگفته نماند که این کتاب‌های گذشته یادگار زمانی بود که هنوز گیوم اپولینر، روردی و عده‌ بی‌شمار دیگری هنوز هیچ نام و نشانی نداشتند..
+گوشه‌نشین دیگری که شهرت و افتخار دیرگاه به دستش آمد و '''بلز ساندرارس''' نام داشت روز ۲۱ ژانویه ۱۹۶۱، چهار روز پس از دریافت جایزه بزرگ ادبی شهر پاریس چشم از جهان بست. «'''مرا به آن سر دنیا ببر'''» نتوانسته بود «'''موراوازین'''» و «'''عید فصح در نیویورک'''» و «نثر ماوران سیبری» را از یادها ببرد.... و ناگفته نماند که این کتاب‌های گذشته یادگار زمانی بود که هنوز گیوم اپولینر، روردی و عده‌ بی‌شمار دیگری هنوز هیچ نام و نشانی نداشتند..
 ادبیات به این قطب‌های درخشان و جوشان، به صخره‌هائی که دریانوردان از آن پرهیز می‌کنند، احتیاح دارد. اما احتیاجی هم که به «راهنمایان» و «نظم‌دهندگان» دارد کم‌تر از این نیست.... و در سایه همین راهنمایان و نظم‌دهندگان است که ما درمیان طوفان‌ها به شناختن خودمان توفیق می‌یابیم. امیل هانریو یکی از این راهنمایان بود... خاطره‌هائی که به عنوان «کتاب پدر من» و «انسان در روی زمین گم نمی‌شود» نوشته است، نام کتاب‌های شعر و داستان‌های او را از یادها خواهد برد.
@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۵: @@
 ==چند کلمه درباره جوایز ادبی==
-«ژان کو» برنده خوشبخت جایزه گنکور سال ۱۹۶۱  مسلماً نویسنده آینده است که سابقه درخشانی نیز در روزنامه‌نگاری دارد.
+«ژان کو» برنده خوشبخت جایزه گنکور سال ۱۹۶۱  مسلماً نویسنده آینده است که سابقه درخشانی نیز در روزنامه‌نگاری دارد. اما رمان «ترحم خدا» را که برنده جایزه شده است، نه بهترین رمان ژان ‌کو می‌توان شمرد و نه بهترین رمان سال می‌توان به حساب آورد. این چهار نفری که به اصطلاح «قاتل» شمرده می‌شوند و در سلول واحدی زندانی هستند و برای برانگیختن «ترحم خدا» زندگی خودشان را بار می‌گویند، تنها وقتی به اقناع ما توفیق می‌یابند که مونولوگ دلنشین خودشان را آغاز می‌کنند.
 [[رده:کتاب هفته]]
 [[رده:کتاب هفته ۱۸]]
 [[رده:پیر دوبوادفر]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۱۱
سطر ۲:		سطر ۲:
	[[Image:KHN018P158.jpg\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸\|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸]]		[[Image:KHN018P158.jpg\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸\|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۵۸]]

−	{{~~ناقص~~}}	+	{{در حال ویرایش}}