آدم مقدس - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: «آدم مقدس» را محافظت کرد: مطابق با متن اصلی است. (‏[edit=sysop] (بی‌پایان) ‏[move=sysop] (بی‌پایان))

2014-02-13T15:04:30Z

«آدم مقدس» را محافظت کرد: مطابق با متن اصلی است. (‏[edit=sysop] (بی‌پایان) ‏[move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: بازنگری و نهایی شد.

2014-02-13T15:03:26Z

بازنگری و نهایی شد.

Mohaddese: بازن

2014-02-13T09:04:06Z

بازن

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2014-02-07T11:27:56Z

در حال بازنگری.

Parastoo: «هٔ» به جای «ۀ»

2013-05-01T19:22:56Z

«هٔ» به جای «ۀ»

نمایش تغییرات

Yahya در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۸:۵۰

2013-05-01T18:50:54Z

Yahya در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۸:۴۰

2013-05-01T18:40:56Z

Yahya در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۸:۲۸

2013-05-01T18:28:38Z

Yahya در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۳:۳۸

2013-05-01T03:38:54Z

Yahya در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۲:۲۰

2013-05-01T02:20:40Z

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 [[Image:KHN009P112.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۹ صفحه ۱۱۲|کتاب هفته شماره ۹ صفحه ۱۱۲]]
-'''ترجمه رضا'''
+نویسنده: '''عزیز نسین'''
@@ سطر ۱۷۷: / سطر ۱۷۷: @@
 {{ستاره}}
-بله، '''آحسین‌آقا'''! از دست این بلا به این ترتیب خلاص شدیم، و ده نفس راحتی کشید. کم کم '''مرادخوکه''' از سرزبان‌ها افتاد. ماه‌رمضان آمد. برای مسجد ده ملائی آوردیم. پیرمردی نورانی و مقدس بود. دستش را ول کن، پایش را ببوس؛ پایش را ول کن دستش را ببوس... ملا چه ملائی؟ – جهاندیده و خداشناس؛ هر حرفش یک معجزه و هر کلامش یک دنیا حکمت...
+بله، '''آحسین‌آقا'''! از دست این بلا به این ترتیب خلاص شدیم، و ده نفس راحتی کشید. کم کم '''مرادخوکه''' از سر زبان‌ها افتاد. ماه رمضان آمد. برای مسجد ده ملائی آوردیم. پیرمردی نورانی و مقدس بود. دستش را ول کن، پایش را ببوس؛ پایش را ول کن دستش را ببوس... ملا چه ملائی؟ – جهاندیده و خداشناس؛ هر حرفش یک معجزه و هر کلامش یک دنیا حکمت...
 ماه رمضان که تمام شد ازش خواهش کردیم که ما را ترک نکند و گفتیم که هرچه بخواهد به‌اش خواهیم داد. او هم ما را ترک نکرد و توی ده ماند.
-باز هم روزگاری گذشت. یک روز، از ده همسایه– که قریب پنج ساعت با ما فاصله داشت– کسی به مهمانی پیش یکی از همولایتی‌های ما آمده بود، یک‌وقت دیدیم که از توی مسجد صدای داد و فریادی بلند شده. به طرف مسجد دویدیم؛ چشمت روز بد نبیند: دیدیم مهمانمان ملای فلکزدهٔ بینوا را به زمین انداخته با چماق افتاده به جانش، حالا نزن و کی بزن. ریختیم به زحمتی پیرمرد را از زیردست و پای یارو درآوردیم و خودش را به باد کتک گرفتیم که:
+باز هم روزگاری گذشت. یک روز، از ده همسایه – که قریب پنج ساعت با ما فاصله داشت – کسی به مهمانی پیش یکی از همولایتی‌های ما آمده بود، یک‌وقت دیدیم که از توی مسجد صدای داد و فریادی بلند شده. به طرف مسجد دویدیم؛ چشمت روز بد نبیند: دیدیم مهمانمان ملای فلکزدهٔ بینوا را به زمین انداخته با چماق افتاده به جانش، حالا نزن و کی بزن. ریختیم به زحمتی پیرمرد را از زیر دست و پای یارو درآوردیم و خودش را به باد کتک گرفتیم که:
 «– آخه مرد حسابی! مگه به روی مردی به این مقدسی هم دست بلند می‌کنن؟
@@ سطر ۲۱۳: / سطر ۲۱۳: @@
 نمایندگان ما با قاطعیت گفتند که اگر ده ما را بچاپید و ویران کنید، اگر هست و نیست ما را هم به غارت ببرید، تا وقتی که یکی از ما زنده است این مرد مقدس را تسلیم شما نخواهیم کرد. شما این مرد خدا را اشتباهی به جای '''ممدجونور''' خودتان گرفته‌اید. خوب آدم به آدم ممکن است شبیه باشد. ما اگر او را به شما تسلیم کنیم، فردای قیامت جواب خدا را چه بدهیم؟ توی این روزگار واویلا، ازاین قبیل مردان خدا خیلی کم پیدا می‌شوند. اصلاً راستش اگر دنیا کن‌فیکون نمی‌شود، به واسطهٔ گل روی همین چند نفر مرد خداست.
-یکی از نمایندگان آنها گفت: «– شما آدم مقدس‌ندیده‌این... مقدس، به ملای ده ما '''شیخ‌مراد''' میگن، که هر حرفی از دو لب مبارکش درمیاد یک عالم حکمته. ریشش تا دم نافشه. از صورتش نور می‌باره. بی‌دست‌نماز قدم از قدم ورنمی‌داره. بی‌بسم‌اله گفتن نفس نمی‌کشه. اگر ملائی تو همه دنیا وجود داره، اگه فقط یه مرد خدا تو دنیا باقی مونده همون شیخ مراد هست و بس!
+یکی از نمایندگان آنها گفت: «– شما آدم مقدس ندیده‌این... مقدس، به ملای ده ما '''شیخ‌مراد''' میگن، که هر حرفی از دو لب مبارکش درمیاد یک عالم حکمته. ریشش تا دم نافشه. از صورتش نور می‌باره. بی‌دست‌نماز قدم از قدم ورنمی‌داره. بی‌بسم‌اله گفتن نفس نمی‌کشه. اگر ملائی تو همه دنیا وجود داره، اگه فقط یه مرد خدا تو دنیا باقی مونده همون '''شیخ مراد''' هست و بس!
 «– چی گفتین؟ '''مراد'''؟ صبر کنین ببینم، نکنه همون '''مراد''' ما باشه... چشماش آبیه؟
@@ سطر ۲۲۳: / سطر ۲۲۳: @@
 «– آها، آها، خودشه.
-نمایندگان ما فریاد کشیدند: «– جوونا! سوا و مسلح بشین و بریم حق این رذل پست‌فطرتو کف دستش بذاریم و جون این سگو بگیریم. پس این بیشرف به اون ده رفته و خودشو ملا قالب کرده!
+نمایندگان ما فریاد کشیدند: «– جوونا! سوار و مسلح بشین و بریم حق این رذل پست‌فطرتو کف دستش بذاریم و جون این سگو بگیریم. پس این بیشرف به اون ده رفته و خودشو ملا قالب کرده!
 این دفعه، دیگر نوبت آنها بود که به دست و پای ما بیفتند:
-– آخه آدمها خیلی ممکنه شبیه هم باشن... نکنه اشتباهی شده باشه. '''شیخ‌مراد''' مقدس بی‌نظری‌یه!
+– آخه آدم‌ها خیلی ممکنه شبیه هم باشن... نکنه اشتباهی شده باشه. '''شیخ‌مراد''' مقدس بی‌نظری‌یه!
 فریاد از اهالی ده ما بلند شد: «– هورا به طرف مرادخوک!» کم مانده بود که جنگ مغلوبه بشود و اهالی هر دو ده به جان هم بیفتند و کشت و کشتاری به راه بیندازند، که آقا'''شکور''' میانه را گرفت و گفت:
-«– دست‌نگهدارین، همه‌چیز معلومه: '''مرادخوک''' ما ریش گذاشته و ملای اون ده شده. '''ممدجونور''' اونام ریش گذاشته و خودشو به ما ملا قالب کرده. شلوغ و هیاهو نکنین که اوضاع کاملاً روشنه: اونا از '''مرادخوک''' راضین ما از '''ممدجونور'''... حالا اگه این دو نفر را بیرون کنیم، میرن وبال گردن یه ده دیگه میشن و روزگار دیگرونو سیا می‌کنن. بعدش هم تازه معلوم نیست که وضع خود ما چی بشه و چه ملائی گیرمون بیفته... اصلش بهتره که صلح کنیم و این مسئله رو از بیخ به روی خودمون نیاریم. اون مقدس توی اون ده بمونه و این مقدس هم توی این ده!
+«– دست نگهدارین، همه‌چیز معلومه: '''مرادخوک''' ما ریش گذاشته و ملای اون ده شده. '''ممدجونور''' اونام ریش گذاشته و خودشو به ما ملا قالب کرده. شلوغ و هیاهو نکنین که اوضاع کاملاً روشنه: اونا از '''مرادخوک''' راضین ما از '''ممدجونور'''... حالا اگه این دو نفر را بیرون کنیم، میرن وبال گردن یه ده دیگه میشن و روزگار دیگرونو سیا می‌کنن. بعدش هم تازه معلوم نیست که وضع خود ما چی بشه و چه ملائی گیرمون بیفته... اصلش بهتره که صلح کنیم و این مسئله رو از بیخ به روی خودمون نیاریم. اون مقدس توی اون ده بمونه و این مقدس هم توی این ده!
-پس از پایان نطق آقا'''شکور'''، صلح بر قرار شد و طرفین در قهوه‌خانه چای صرف کردند. به جنگجویان جوان هم دوغ دادیم و راهشان انداختیم. در حالیکه می‌رفتند به همدیگر می‌گفتند «تف! دیدی چطور قدر و قیمت '''ممدجونور''' رو ندونستیم؟» ما هم از آنها عقب نیفتادیم؛ ما هم گفتیم: «– آخه مگه مردمقدسی مثل '''مرادخوکه''' رو از ده فراری می‌کنن؟ تف به روی ما که دیر شناختیمش و قدرشو ندونستیم»
+پس از پایان نطق آقا'''شکور'''، صلح بر قرار شد و طرفین در قهوه‌خانه چای صرف کردند. به جنگجویان جوان هم دوغ دادیم و راهشان انداختیم. در حالیکه می‌رفتند به همدیگر می‌گفتند «تف! دیدی چطور قدر و قیمت '''ممدجونور''' رو ندونستیم؟» ما هم از آنها عقب نیفتادیم؛ ما هم گفتیم: «– آخه مگه مرد مقدسی مثل '''مرادخوکه''' رو از ده فراری می‌کنن؟ تف به روی ما که دیر شناختیمش و قدرشو ندونستیم»
 از آنروز تا به امروز، '''مراد''' ما در آن ده و '''ممد''' آنها در ده ما ملا هستند. همهٔ آنها او را روی دست می‌گردانند و ما هم این یکی را روی سرمان حلوا حلوا می‌کنیم.
 حالا اینطور است، '''آحسین‌آقا'''... اگر پسرت آدم نمی‌شود، ناامید نباش: بالاخره به اندازهٔ '''مرادخوک''' ما که دست‌وپاچلفتی نیست: همین فردا بگیر ببندش به چوب؛ اگه نشد، بفرستش سربازی؛ اگه نشد، براش زن بگیر؛ اما اگر همهٔ اینها هم نتیجه نداد، بزن و از ده بیرونش کن. وقتی که به ده دیگری رفت، می‌گیرند ملاش می‌کنند، و روی چشمشان نگهش می‌دارند و روی سرشان حلوا حلواش می‌کنند.
 [[رده:کتاب هفته]]
@@ سطر ۲۴۵: / سطر ۲۴۶: @@
 [[رده:رضا]]
 [[رده:مرتضا ممیز]]

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 [[Image:KHN009P112.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۹ صفحه ۱۱۲|کتاب هفته شماره ۹ صفحه ۱۱۲]]
-{{بازنگری}}
+{{در حال بازنگری}}
 '''عزیز نسین'''

@@ سطر ۱۴۳: / سطر ۱۴۳: @@
 بالاخره به هر دوز و کلکی که بود، '''مراد خوکه''' را صاحب زن و زندگی کردیم. اما حریف، پاک خودش را گم کرد. روزها، وقتی که همه به سر کار و زراعتشان می‌رفتند، یک بطر عرق را خالی می‌کرد. وسط میدان ده دست‌هایش را به کمر می‌زد و عربده می‌کشید:
-«– از صغیر و کبیر باید به من باج‌سبیل بدین. شما گردن کلفتا به کومک همدیگه یک زنده فلکزده رو مرده قلمداد می‌کنین و هست و نیستشو بالا می‌کشین؛ بیوه‌زنی رو که مرده، زنده نشون میدین و واسه‌بالاکشیدن ارث و میراثش به عقد خودتون درش میارین. خیال می‌کنین من این چیزارو نمی‌فهمم؟ همه دوز و کلکای شمارو می‌دونم و از جیک و پیکتون خبر دارم، پست‌های بی‌شرف! همه‌تونو میشناسم. باید حق وحساب منو بدین....
+«– از صغیر و کبیر باید به من باج‌سبیل بدین. شما گردن کلفتا به کومک همدیگه یک زندۀ فلکزده رو مرده قلمداد می‌کنین و هست و نیستشو بالا می‌کشین؛ بیوه‌زنی رو که مرده، زنده نشون میدین و واسه‌بالاکشیدن ارث و میراثش به عقد خودتون درش میارین. خیال می‌کنین من این چیزارو نمی‌فهمم؟ همۀ دوز و کلکای شمارو می‌دونم و از جیک و پیکتون خبر دارم، پست‌های بی‌شرف! همه‌تونو میشناسم. باید حق وحساب منو بدین....
 و ازاین قبیل مزخرفات.
-هرچی می‌گفتیم: «– مزخرف نگو '''مراد''' ما که از تو چیزی مضایقه نداریم حق و حسابت را هم که می‌دیم.» مگر ساکت می‌شد؟... مست می‌کرد و تو روی همه ما می‌ایستاد. آخرش یک روز عصر، تو قهوه‌خانه دورش را گرفتیم و گفتیم: «– '''مرادآقا'''! جناب سر گروهبان! اصل مطلبتو بگو: از جون ما چی میخوای؟
+هرچی می‌گفتیم: «– مزخرف نگو '''مراد''' ما که از تو چیزی مضایقه نداریم حق و حسابت را هم که می‌دیم.» مگر ساکت می‌شد؟... مست می‌کرد و تو روی همۀ ما می‌ایستاد. آخرش یک روز عصر، تو قهوه‌خانه دورش را گرفتیم و گفتیم: «– '''مرادآقا'''! جناب سر گروهبان! اصل مطلبتو بگو: از جون ما چی میخوای؟
 گفت: «– اگه میخواین راحت‌بشین، باید منو کدخدا کنین.
@@ سطر ۱۶۱: / سطر ۱۶۱: @@
 «– اگه منو ملای ده نکنین بیچاره‌تون می‌کنم، جون همه‌تونو می‌گیرم. از دار زندگی خلاصتون می‌کنم.»
-راست هم می‌گفت. جان همه‌مان را می‌گرفت و خلاصمان می‌کرد. فکر کردیم تا او همه ما را از نفس نینداخته، بهتر است که ما دست به کار بشویم و خلاصش کنیم. دستجمعی خوک‌لعنتی را موقعی که خواب بود گرفتیم بردیم سر تپه‌ها.
+راست هم می‌گفت. جان همه‌مان را می‌گرفت و خلاصمان می‌کرد. فکر کردیم تا او همۀ ما را از نفس نینداخته، بهتر است که ما دست به کار بشویم و خلاصش کنیم. دستجمعی خوک‌لعنتی را موقعی که خواب بود گرفتیم بردیم سر تپه‌ها.
 «– آهای جوانمردها! هر کسی به خدا و رسول ایمان‌داره، برای رضای خدا این بی‌دین خدانشناسو بزنه!
@@ سطر ۱۶۷: / سطر ۱۶۷: @@
 با چماق به جان مراد افتادیم و مثل پنبه حلاجیش کردیم: «– بگیر، این کدخدائی! بگیر این ریش سفیدی! بگیر این هم پیشنمازی...
-سگ هفت‌جان، خودش را تکانی داد به نوک تپه مقابل فرار کرد و از آنجا فریاد زد:
+سگ هفت‌جان، خودش را تکانی داد به نوک تپۀ مقابل فرار کرد و از آنجا فریاد زد:
 «– نشونتون میدم که ملای ده میشم یا نه! حالا می‌بینین مادرسگا!
@@ سطر ۱۸۱: / سطر ۱۸۱: @@
 ماه رمضان که تمام شد ازش خواهش کردیم که ما را ترک نکند و گفتیم که هرچه بخواهد به‌اش خواهیم داد. او هم ما را ترک نکرد و توی ده ماند.
-باز هم روزگاری گذشت. یک روز، از ده همسایه– که قریب پنج ساعت با ما فاصله داشت– کسی به مهمانی پیش یکی از همولایتی‌های ما آمده بود، یک‌وقت دیدیم که از توی مسجد صدای داد و فریادی بلند شده. به طرف مسجد دویدیم؛ چشمت روز بد نبیند: دیدیم مهمانمان ملای فلکزده بینوا را به زمین انداخته با چماق افتاده به جانش، حالا نزن و کی بزن. ریختیم به زحمتی پیرمرد را از زیردست و پای یارو درآوردیم و خودش را به باد کتک گرفتیم که:
+باز هم روزگاری گذشت. یک روز، از ده همسایه– که قریب پنج ساعت با ما فاصله داشت– کسی به مهمانی پیش یکی از همولایتی‌های ما آمده بود، یک‌وقت دیدیم که از توی مسجد صدای داد و فریادی بلند شده. به طرف مسجد دویدیم؛ چشمت روز بد نبیند: دیدیم مهمانمان ملای فلکزدۀ بینوا را به زمین انداخته با چماق افتاده به جانش، حالا نزن و کی بزن. ریختیم به زحمتی پیرمرد را از زیردست و پای یارو درآوردیم و خودش را به باد کتک گرفتیم که:
 «– آخه مرد حسابی! مگه به روی مردی به این مقدسی هم دست بلند می‌کنن؟
@@ سطر ۱۹۱: / سطر ۱۹۱: @@
 دوباره مدتی گذشت، یکی دیگر از اهالی همان ده که از آبادی ما می‌گذشت توی قهوه‌خانه چشمش به ملای ما افتاد و تا آمدیم بهم بجنبیم، زنجیری را که با آن الاغ خود را می‌زد کشید و به طرف ملا خیز برداشت... به زور جلوش را گرفتیم. می‌گفت:
-«– ولم کنین تا این پست‌فطرتو نفله کنم... گله گوسفندای منو یکجا دزدید و برد تو قصبه آب کرد... حالا ببین بی‌آبرو چه ریشی گذاشته!
+«– ولم کنین تا این پست‌فطرتو نفله کنم... گلۀ گوسفندای منو یکجا دزدید و برد تو قصبه آب کرد... حالا ببین بی‌آبرو چه ریشی گذاشته!
 گفتیم: «– بابا، حتماً این دو نفر شکل همند و شما عوضی گرفته‌ین. کار خدا رو چی دیدی؟ مگه ممکن نیست که دو نفرو شکل هم خلق کنه؟
@@ سطر ۱۹۹: / سطر ۱۹۹: @@
 چشمت روز بد نبیند برادر: – آخرش یک روز صبح، از صدای سم اسب‌ها بیدار شدیم دیدیم که اهالی ده مجاور، همه سوار و مسلح آبادی ما را محاصره کرده‌اند... برای ما پیغام فرستادند که:
-«– یا '''ممدجونور''' را تحویل ما بدین، یا آماده جنگ باشین.
+«– یا '''ممدجونور''' را تحویل ما بدین، یا آمادۀ جنگ باشین.
 «– '''ممدجونور''' کیه؟
@@ سطر ۲۱۱: / سطر ۲۱۱: @@
 بالاخره چند نفر را انتخاب کردند و برای مذاکره فرستادند. ما هم چند نفر ریش سفید استخواندار و جهاندیده انتخاب کردیم و کنفراس طرفین در قهوه‌خانه تشکیل شد.
-نمایندگان ما با قاطعیت گفتند که اگر ده ما را بچاپید و ویران کنید، اگر هست و نیست ما را هم به غارت ببرید، تا وقتی که یکی از ما زنده است این مرد مقدس را تسلیم شما نخواهیم کرد. شما این مرد خدا را اشتباهی به جای '''ممدجونور''' خودتان گرفته‌اید. خوب آدم به آدم ممکن است شبیه باشد. ما اگر او را به شما تسلیم کنیم، فردای قیامت جواب خدا را چه بدهیم؟ توی این روزگار واویلا، ازاین قبیل مردان خدا خیلی کم پیدا می‌شوند. اصلاً راستش اگر دنیا کن‌فیکون نمی‌شود، به واسطه گل روی همین چند نفر مرد خداست.
+نمایندگان ما با قاطعیت گفتند که اگر ده ما را بچاپید و ویران کنید، اگر هست و نیست ما را هم به غارت ببرید، تا وقتی که یکی از ما زنده است این مرد مقدس را تسلیم شما نخواهیم کرد. شما این مرد خدا را اشتباهی به جای '''ممدجونور''' خودتان گرفته‌اید. خوب آدم به آدم ممکن است شبیه باشد. ما اگر او را به شما تسلیم کنیم، فردای قیامت جواب خدا را چه بدهیم؟ توی این روزگار واویلا، ازاین قبیل مردان خدا خیلی کم پیدا می‌شوند. اصلاً راستش اگر دنیا کن‌فیکون نمی‌شود، به واسطۀ گل روی همین چند نفر مرد خداست.
 یکی از نمایندگان آنها گفت: «– شما آدم مقدس‌ندیده‌این... مقدس، به ملای ده ما '''شیخ‌مراد''' میگن، که هر حرفی از دو لب مبارکش درمیاد یک عالم حکمته. ریشش تا دم نافشه. از صورتش نور می‌باره. بی‌دست‌نماز قدم از قدم ورنمی‌داره. بی‌بسم‌اله گفتن نفس نمی‌کشه. اگر ملائی تو همه دنیا وجود داره، اگه فقط یه مرد خدا تو دنیا باقی مونده همون شیخ مراد هست و بس!
@@ سطر ۲۱۹: / سطر ۲۱۹: @@
 «– آره.
-«– انگشت کوچیکه دست چپشم بریده‌س؟
+«– انگشت کوچیکۀ دست چپشم بریده‌س؟
 «– آها، آها، خودشه.
@@ سطر ۲۳۵: / سطر ۲۳۵: @@
 پس از پایان نطق آقا'''شکور'''، صلح بر قرار شد و طرفین در قهوه‌خانه چای صرف کردند. به جنگجویان جوان هم دوغ دادیم و راهشان انداختیم. در حالیکه می‌رفتند به همدیگر می‌گفتند «تف! دیدی چطور قدر و قیمت '''ممدجونور''' رو ندونستیم؟» ما هم از آنها عقب نیفتادیم؛ ما هم گفتیم: «– آخه مگه مردمقدسی مثل '''مرادخوکه''' رو از ده فراری می‌کنن؟ تف به روی ما که دیر شناختیمش و قدرشو ندونستیم»
-از آنروز تا به امروز، '''مراد''' ما در آن ده و '''ممد''' آنها در ده ما ملا هستند. همه آنها او را روی دست می‌گردانند و ما هم این یکی را روی سرمان حلوا حلوا می‌کنیم.
+از آنروز تا به امروز، '''مراد''' ما در آن ده و '''ممد''' آنها در ده ما ملا هستند. همۀ آنها او را روی دست می‌گردانند و ما هم این یکی را روی سرمان حلوا حلوا می‌کنیم.
-حالا اینطور است، '''آحسین‌آقا'''... اگر پسرت آدم نمی‌شود، ناامید نباش: بالاخره به اندازه '''مرادخوک''' ما که دست‌وپاچلفتی نیست: همین فردا بگیر ببندش به چوب؛ اگه نشد، بفرستش سربازی؛ اگه نشد، براش زن بگیر؛ اما اگر همه اینها هم نتیجه نداد، بزن و از ده بیرونش کن. وقتی که به ده دیگری رفت، می‌گیرند ملاش می‌کنند، و روی چشمشان نگهش می‌دارند و روی سرشان حلوا حلواش می‌کنند.
+حالا اینطور است، '''آحسین‌آقا'''... اگر پسرت آدم نمی‌شود، ناامید نباش: بالاخره به اندازۀ '''مرادخوک''' ما که دست‌وپاچلفتی نیست: همین فردا بگیر ببندش به چوب؛ اگه نشد، بفرستش سربازی؛ اگه نشد، براش زن بگیر؛ اما اگر همۀ اینها هم نتیجه نداد، بزن و از ده بیرونش کن. وقتی که به ده دیگری رفت، می‌گیرند ملاش می‌کنند، و روی چشمشان نگهش می‌دارند و روی سرشان حلوا حلواش می‌کنند.
 [[رده:کتاب هفته]]

@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 باری – این '''مراد''' هنوز ده سالش تمام نشده بود که مادر و خواهرش را به چوب می‌بست و همۀ ده را برای ما تنگ کرده بود. هر چه به‌اش می‌خواندیم که: « - بچه! '''مراد'''! این حقه‌بازی‌ها را بگذار کنار...» یک گوشش در بود، یکیش دروازه... از پنجره روی سر مردم آب می‌ریخت؛ خلاصه سگ‌ها را می‌گرفت پاهایشان را نعل می‌کرد؛ کارهائی که به عقل جن هم نمی‌رسید.
-یک روز برای نماز جمعه جمع شده بودیم. همه اهل ده آمده بودند. پیشنماز پس‌از مدتی معطلی آمد. اما چه‌آمدنی! - : هر کس که چشمش به صورت او می‌افتاد، از خنده روده‌بر می‌شد؛ چون که صورتش درست مثل خروس قندی، سبز و سرخ و زرد و آبی، رنگ‌آمیزی شده بود! بیچاره پیرمرد به جماعت سلام کرد، اما هیچ کس از زور خنده نتوانست جواب سلامش را بدهد. قضیه این بود که امام جمعه فلکزده با عبا و عمامه زیر درخت چنار خوابش می‌برد؛ '''مراد خوکه''' لعنتی کشیک او را می‌کشیده فرصت را غنیمت می‌شمرد و با انگشت تکه تکه، رنگ‌هائی را که قبلاً حاضر کرده‌بود می‌مالد به صورتش... '''مراد''' را گرفتیم، چوب‌ها را کشیدیم و افتادیم به جانش، حالا نزن کی بزن:
+یک روز برای نماز جمعه جمع شده بودیم. همۀ اهل ده آمده بودند. پیشنماز پس‌از مدتی معطلی آمد. اما چه‌آمدنی! - : هر کس که چشمش به صورت او می‌افتاد، از خنده روده‌بر می‌شد؛ چون که صورتش درست مثل خروس قندی، سبز و سرخ و زرد و آبی، رنگ‌آمیزی شده بود! بیچاره پیرمرد به جماعت سلام کرد، اما هیچ کس از زور خنده نتوانست جواب سلامش را بدهد. قضیه این بود که امام جمعۀ فلکزده با عبا و عمامه زیر درخت چنار خوابش می‌برد؛ '''مراد خوکۀ''' لعنتی کشیک او را می‌کشیده فرصت را غنیمت می‌شمرد و با انگشت تکه تکه، رنگ‌هائی را که قبلاً حاضر کرده‌بود می‌مالد به صورتش... '''مراد''' را گرفتیم، چوب‌ها را کشیدیم و افتادیم به جانش، حالا نزن کی بزن:
-« - پسره حرومزاده جعنلق! واسه چی همچی کردی؟
+« - پسرۀ حرومزادۀ جعنلق! واسه چی همچی کردی؟
 تخم جن، بی‌اینکه از ضربه‌های چوب ککش بگزد، همان‌جور که کتک می‌خورد گفت:
@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 هر که با هرچه‌که به دستش آمد شروع کرد به زدن:
-«تف به روی نانجیبت! دیگه همینش مونده بود که همه ده رو بدنوم کنی؟
+«تف به روی نانجیبت! دیگه همینش مونده بود که همۀ ده رو بدنوم کنی؟
 هر که رسید، محض رضای خدا تفی به صورتش انداخت:
@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 هر چه می‌خورد از رو نمی‌رفت، '''ننه‌فاطی''' هم نانجیب‌تر از او: رو دست و پای این‌وآن می‌افتاد و می‌گفت:
-–  شما را به‌خدا طفلکو نزنینش... خدا اجرش بده. آخه اون جای نوه منه. من که ازش شکایتی ندارم. الاهی هزارتا مثل من فدای یک‌تار موی گندیده این جوونمرد بشه. سرجدتون ولش کنین....
+–  شما را به‌خدا طفلکو نزنینش... خدا اجرش بده. آخه اون جای نوه منه. من که ازش شکایتی ندارم. الاهی هزارتا مثل من فدای یک‌تار موی گندیدۀ این جوونمرد بشه. سرجدتون ولش کنین....
 خودش را از لای دست و پای ما خلاص کرد، مثل تازی دمش را گذاشت لای پاش و دوید بالای تپه، و از آن‌جا فریاد زد:
@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 –  من راضی و '''ننه‌فاطی''' راضی... به شما قرمساق‌ها چه‌که خودتونو قاطی می‌کنین؟
-'''آحسین‌آقا'''، داداش، مادر دهر، دیگر جانوری مثل '''مرادخوکه''' نزائیده که نزائیده که نزائیده... همه خوکبازی‌های این بی‌بته را اگر بخواهم برایت بگویم، توی یک روز و یک شب که هیچ، توی یک‌ماه و یک سال هم تمام شدنی نیست.
+'''آحسین‌آقا'''، داداش، مادر دهر، دیگر جانوری مثل '''مرادخوکه''' نزائیده که نزائیده که نزائیده... همۀ خوکبازی‌های این بی‌بته را اگر بخواهم برایت بگویم، توی یک روز و یک شب که هیچ، توی یک‌ماه و یک سال هم تمام شدنی نیست.
 یک شب، دیدیم دود غلیظی توی آبادی پیچیده که چشم چشم را نمی‌بیند. معلوم شد کاهدان اسماعیل که به سربازی رفته، دارد می‌سوزد... همه‌مان ناراحت شدیم: بیچاره اسماعیل! خودش که دارد توی سربازخانه درجا می‌زند و زن جوان و خوشگلش هم که دست‌تنهاست و ازش کاری ساخته نیست! آتش هم چه آتشی! از چهارطرف کاهدانی را محاصره کرده بود... همان اول، همه فهمیدند که کار، کار '''مرادخوکه''' است، و یخه‌اش را چسبیدیم:
@@ سطر ۸۵: / سطر ۸۵: @@
 «–  راستشو بگو، کدخدا، توی کاهدونی یک زن تنها چیکار داشتی؟
-تصمیم گرفتیم زن بیچاره را نجات بدهیم. اما چه‌جور؟ پنجره کاهدان از قد یک الاغ هم بلندتر بود.
+تصمیم گرفتیم زن بیچاره را نجات بدهیم. اما چه‌جور؟ پنجرۀ کاهدان از قد یک الاغ هم بلندتر بود.
 «–  کدخدا! بپر پائین!
@@ سطر ۹۷: / سطر ۹۷: @@
 «–  ای همسایه‌ها سوختم، امان، بدادم برسین! یه دامنی یه چادری یه چیزی به من بدین بپوشم – که بتونم بیام بیرون!
-«–  عجب! زن اسمعیل هم که بدون دامن واسه خاموش کردن حریق آمده؟
+«–  عجب! زن اسمعیل هم که بدون دامن واسۀ خاموش کردن حریق آمده؟
 مراد خوک فریاد زد: «–  آهای مردم! اگه به اینا چیزی بدین، خلاصشو بگم: خونه و کاهدونی‌تونو آتیش می‌زنم؛ پدرتونو درمیارم!
@@ سطر ۱۰۳: / سطر ۱۰۳: @@
 کرد هم کرد! از دست این بلای آسمانی هرچه بگوئید ساخته است. نصف‌شبی زاغ‌سیاه کدخدا و زن اسمعیل را چوب زده و آنها را توی کاهدانی غافلگیر کرده. لباس‌هایشان را دزدیده و کاهدان را هم از چهارطرف آتش زده و فرار کرده.
-کدخدا از ترس آبرو، زنک هم از ترس جان، سخت به دست و پا افتاده بودند. همه اهل ده از زن و مرد آنجا جمع بودند.
+کدخدا از ترس آبرو، زنک هم از ترس جان، سخت به دست و پا افتاده بودند. همۀ اهل ده از زن و مرد آنجا جمع بودند.
-یکهو توی کاهدان جاروجنجال تازه‌ئی بلند شد: زن اسمعیل و کدخدا، یک جل خر گیر آورده بودند. هر کدام یک‌گوشه آن را چسبیده با داد و فریاد و فحش و فضیحت می‌خواست آن را از چنگ دیگری خارج کند.
+یکهو توی کاهدان جاروجنجال تازه‌ئی بلند شد: زن اسمعیل و کدخدا، یک جل خر گیر آورده بودند. هر کدام یک‌گوشۀ آن را چسبیده با داد و فریاد و فحش و فضیحت می‌خواست آن را از چنگ دیگری خارج کند.
 زن اسماعیل می‌گفت:
@@ سطر ۱۱۳: / سطر ۱۱۳: @@
 و کدخدا فریاد می‌زد:
-–  زنیکه هرجائی! من ریش سفیدم؛ من کدخدام؛ اگه لخت و برهنه بیرون برم آبروم می‌ریزه. مگه میشه ریش سفید ده جلو دهاتی‌ها این‌جور... استغفرل‌ل‌ه... آخه اونوخت دیگه هیچ کدوم تره هم به حرف من خورد نمیکنن... یال‌لاه، بده من!
+–  زنیکۀ هرجائی! من ریش سفیدم؛ من کدخدام؛ اگه لخت و برهنه بیرون برم آبروم می‌ریزه. مگه میشه ریش سفید ده جلو دهاتی‌ها این‌جور... استغفرل‌ل‌ه... آخه اونوخت دیگه هیچ کدوم تره هم به حرف من خورد نمیکنن... یال‌لاه، بده من!
 و بعد، موهای سر زن را گرفت و آن‌قدر کشید تا جل را از دستش بیرون آورد. زن که دیگر طاقتش تمام‌شده بود، فریاد زد:
@@ سطر ۱۲۱: / سطر ۱۲۱: @@
 این را گفت و از پنجره پائین پرید. و درحالی که با یک‌دست از جلو و با دست دیگر از عقب ستر عورت کرده بود، چپید به داخل منزل. بعد از او، کدخدا که جل خر را مثل لنگ حمام به خودش پیچیده بود، از پنجره بیرون پرید و چهارنعل به طرف منزلش دوید. دهاتیها پاک حریق را فراموش کرده بودند و خنده مجالشان نمی‌داد که به خاموش کردن آتش بپردازند.
-داداش! '''آحسین‌آقا'''! از ناجنسی‌های این '''مرادخوکه''' هرچه بگویم کم گفته‌ام. همه اهل این ده از دست این خوک لعنتی عذاب می‌کشیدند. آخر، ریش سفیدها و بزرگترها مغز خر که نخورده‌اند: نشستند گفت‌وگو کردند و تصمیم گرفتند به هر قیمتی که هست '''مراد''' را بفرستند سربازی؛ اول مجبورش کنند که خودش داوطلب بشود، و اگر نشد هم داوطلب قلمدادش بکنند و شرش را بکنند... چون سنش کم بود استشهادی درست کردیم که سنش بیشتر است و، بعدش باسلام و صلوات فرستادیمش سربازی. '''مراد''' گورش را گم کرد و ده نفس راحتی کشید.
+داداش! '''آحسین‌آقا'''! از ناجنسی‌های این '''مرادخوکه''' هرچه بگویم کم گفته‌ام. همۀ اهل این ده از دست این خوک لعنتی عذاب می‌کشیدند. آخر، ریش سفیدها و بزرگترها مغز خر که نخورده‌اند: نشستند گفت‌وگو کردند و تصمیم گرفتند به هر قیمتی که هست '''مراد''' را بفرستند سربازی؛ اول مجبورش کنند که خودش داوطلب بشود، و اگر نشد هم داوطلب قلمدادش بکنند و شرش را بکنند... چون سنش کم بود استشهادی درست کردیم که سنش بیشتر است و، بعدش باسلام و صلوات فرستادیمش سربازی. '''مراد''' گورش را گم کرد و ده نفس راحتی کشید.
 هنوز شش ماهی از رفتن '''مراد''' نگذشته بود که خبردار شدیم توی سربازخانه سرجوخه شده! الله‌واکبر!... حالا دیگر توی سربازخانه هم کسی پیدا نمی‌شود که به او بگوید بالای چشمت ابروست!
-ای‌وای! ای وای! هنوز یک‌سال نشده بود که خبر پیدا کردیم آقا '''مراد''' گروهبان شده! نفس همه اهل ده پس‌رفت! خدا را شکر که مدت سربازی پنجسال و دهسال نیست، وگرنه، لابد '''مراد''' سرلشکر و سپهبد هم می‌شد!
+ای‌وای! ای وای! هنوز یک‌سال نشده بود که خبر پیدا کردیم آقا '''مراد''' گروهبان شده! نفس همۀ اهل ده پس‌رفت! خدا را شکر که مدت سربازی پنجسال و دهسال نیست، وگرنه، لابد '''مراد''' سرلشکر و سپهبد هم می‌شد!
 دوسال تمام شد و مراد از سربازی برگشت به قدری فیس و افاده پیدا کرده بود که دیگر بی‌تعظیم و تکریم از پهلویش هم نمی‌شد گذشت.
@@ سطر ۱۳۱: / سطر ۱۳۱: @@
 خدایا! وقتی که '''مراد خوکه''' بود از عهده‌اش برنمی‌آمدیم؛ حالا که دیگر سر گروهبان هم شده خدا می‌داند چه‌آتشی به پا خواهد کرد!
-همین‌طور هم شد: '''آمراد''' تسمه از گرده همه ما کشید. وقتی کارد به استخوانمان رسید، اهل آبادی جمع شدیم و پس از یک مشاوره طولانی به این نتیجه رسیدیم که این خدانشناس را فقط زن می‌تواند آرام کند: متأهل که شد، گوش هایش آویزان خواهد شد.
+همین‌طور هم شد: '''آمراد''' تسمه از گردۀ همۀ ما کشید. وقتی کارد به استخوانمان رسید، اهل آبادی جمع شدیم و پس از یک مشاورۀ طولانی به این نتیجه رسیدیم که این خدانشناس را فقط زن می‌تواند آرام کند: متأهل که شد، گوش هایش آویزان خواهد شد.
 خوب، '''آحسین‌آقا'''! می‌دانی در جواب ما چه گفت؟

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 توی ده ما یک '''مراد''' نامی بود که به‌اش '''مراد خوکه''' می‌گفتند. خدا یک چنین جانوری را نصیب گرگ بیابان نکند! تا دنیا دنیا بود چنین بلائی به خاطر نداشت. خلاصه کلام اینکه پسر تو، جلو او، یک پارچه نجابت و آقائی است؛ باید پشت سرش نماز خواند!
-باری – این '''مراد''' هنوز ده سالش تمام نشده بود که مادر و خواهرش را به چوب می‌بست و همه ده را برای ما تنگ کرده بود. هر چه به‌اش می‌خواندیم که: « - بچه! '''مراد'''! این حقه‌بازی‌ها را بگذار کنار...» یک گوشش در بود، یکیش دروازه... از پنجره روی سر مردم آب می‌ریخت؛ خلاصه سگ‌ها را می‌گرفت پاهایشان را نعل می‌کرد؛ کارهائی که به عقل جن هم نمی‌رسید.
+باری – این '''مراد''' هنوز ده سالش تمام نشده بود که مادر و خواهرش را به چوب می‌بست و همۀ ده را برای ما تنگ کرده بود. هر چه به‌اش می‌خواندیم که: « - بچه! '''مراد'''! این حقه‌بازی‌ها را بگذار کنار...» یک گوشش در بود، یکیش دروازه... از پنجره روی سر مردم آب می‌ریخت؛ خلاصه سگ‌ها را می‌گرفت پاهایشان را نعل می‌کرد؛ کارهائی که به عقل جن هم نمی‌رسید.
 یک روز برای نماز جمعه جمع شده بودیم. همه اهل ده آمده بودند. پیشنماز پس‌از مدتی معطلی آمد. اما چه‌آمدنی! - : هر کس که چشمش به صورت او می‌افتاد، از خنده روده‌بر می‌شد؛ چون که صورتش درست مثل خروس قندی، سبز و سرخ و زرد و آبی، رنگ‌آمیزی شده بود! بیچاره پیرمرد به جماعت سلام کرد، اما هیچ کس از زور خنده نتوانست جواب سلامش را بدهد. قضیه این بود که امام جمعه فلکزده با عبا و عمامه زیر درخت چنار خوابش می‌برد؛ '''مراد خوکه''' لعنتی کشیک او را می‌کشیده فرصت را غنیمت می‌شمرد و با انگشت تکه تکه، رنگ‌هائی را که قبلاً حاضر کرده‌بود می‌مالد به صورتش... '''مراد''' را گرفتیم، چوب‌ها را کشیدیم و افتادیم به جانش، حالا نزن کی بزن:

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۳:۳۸
سطر ۲۱:		سطر ۲۱:


−	بله '''آحسین آقا'''؛ عاقبت این چیزها را نمی‌توان پیشبینی کرد. اگر با کتک آدم نشد، با فحش هم آدم نشد، بفرستش سربازی. اگر بازهم آدم نشد، برایش زن بگیر؛ اگر دیدی آن‌هم چاره‌اش نکرد، چماق را بردار بیفت ~~به‌جانش~~ و از ده بیرونش کن. بگذار برود یک جهنم دیگر... آخرین راهش همین است. وقتی که به یک ده دیگر رفت، خواهی دید که برای‌خودش یک‌پا «آدم» می‌شود.	+	بله '''آحسین آقا'''؛ عاقبت این چیزها را نمی‌توان پیشبینی کرد. اگر با کتک آدم نشد، با فحش هم آدم نشد، بفرستش سربازی. اگر بازهم آدم نشد، برایش زن بگیر؛ اگر دیدی آن‌هم چاره‌اش نکرد، چماق را بردار بیفت به جانش و از ده بیرونش کن. بگذار برود یک جهنم دیگر... آخرین راهش همین است. وقتی که به یک ده دیگر رفت، خواهی دید که برای‌خودش یک‌پا «آدم» می‌شود.

	بی‌خود نبود که قدیمی‌ها می‌گفتند «هیچ‌کس توی ده خودش پیغمبر نمی‌شود.» واقعاً حرف درستی است. تو کدام پیغمبر را سراغ داری که از ده خودش ظهور کرده باشد؟ حتی حضرت نوح علیه‌السلام را هم، همشهری‌ها و هم قبیله‌هایش به پیغمبری قبول نداشتند. به‌اش می‌گفتند: «برو این حرفو یه‌جائی بگو که نشناسنت؛ ما پدر و پدر بزرگ و هفت جدتو می‌شناسیم؛ تو نوحی، بله، اما پیغمبر نیستی!».		بی‌خود نبود که قدیمی‌ها می‌گفتند «هیچ‌کس توی ده خودش پیغمبر نمی‌شود.» واقعاً حرف درستی است. تو کدام پیغمبر را سراغ داری که از ده خودش ظهور کرده باشد؟ حتی حضرت نوح علیه‌السلام را هم، همشهری‌ها و هم قبیله‌هایش به پیغمبری قبول نداشتند. به‌اش می‌گفتند: «برو این حرفو یه‌جائی بگو که نشناسنت؛ ما پدر و پدر بزرگ و هفت جدتو می‌شناسیم؛ تو نوحی، بله، اما پیغمبر نیستی!».