آخرین صفحهٔ تقویم ۳۵ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T14:50:57Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo: اصلاح ستاره‌های وسط متن.

2011-04-29T06:34:03Z

اصلاح ستاره‌های وسط متن.

Parastoo: افزودنِ ردهٔ مقالات نهایی‌شده.

2011-04-29T06:31:29Z

افزودنِ ردهٔ مقالات نهایی‌شده.

Babak: «آخرین صفحهٔ تقویم ۳۵» را محافظت کرد: خرابکاری گسترده ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-04-29T00:26:52Z

«آخرین صفحهٔ تقویم ۳۵» را محافظت کرد: خرابکاری گسترده ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Babak در ‏۲۹ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۰۰:۲۵

2011-04-29T00:25:46Z

Parastoo: استفاده از الگوی چپ‌چین.

2011-04-28T16:04:55Z

استفاده از الگوی چپ‌چین.

Parastoo در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۳۶

2011-02-09T23:36:26Z

Parastoo در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۴۷

2011-02-09T18:47:30Z

Parastoo در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۳

2011-02-03T18:03:13Z

Parastoo: صفحه‌ای جدید با '[[Image:35-003.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه …' ایجاد کرد

2011-02-03T18:02:40Z

صفحه‌ای جدید با '[[Image:35-003.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه …' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[Image:35-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۷]]
 [[Image:35-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۸]]
 در آستانهٔ گشایش مجلس شورای ملّی مبارزهٔ جناح‌های درون حکومت برای به‌دست آوردن سهم هر چه بزرگ‌تر وارد مرحله تازه‌ئی می‌شود که تنها به‌مناصب و مقامات اداری و سیاسی محدود نیست: مثلاً در مدیریت و مالکیت مؤسسهٔ کیهان تغییراتی صورت گرفت اما به‌دست بنی‌صدر نیفتاد، و ابراهیم یزدی «نمایندهٔ امام در کیهان» شد. در برابر آن، به‌نظر می‌رسد که اطلاعات، مؤسسهٔ انتشاراتی بزرگ دیگر، به‌بنی‌صدر رسیده باشد.
@@ سطر ۵۴: / سطر ۴۹: @@
 {{الگو:لایک}}

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 از سوی دیگر، اداره کردن ارتش همچنان از مهم‌ترین مسائل حکومت است. رئیس ستاد ارتش، سرلشکر قره‌نی، نخستین مقامی بود که از دولت موقت کنار رفت. حتی اگر تصدّی چند روزهٔ بنی‌صدر بر وزارت خارجه را به‌حساب بیاوریم، باز هیچ دستگاهی بیش از ستاد مشترک رئیس عوض نکرده است. بنابراین، اگر مدنی برای مقام نخست‌وزیری واجد شرائط باشد مسألهٔ رهبری ارتش تقریباً حل شده است و او می‌تواند مقام‌های وزارت دفاع (که آن را در ابتدای کار دولت موقت بر عهده داشت) و حتی ریاست ستاد مشترک را نیز به‌دست گیرد و کار برقراری امنیّت در «سال امنیّت» با جدّیت دنبال شود. البته در شرائط کنونی هیچ چیز ناممکن نیست و شاید در پایان همین هفته شخصی که هیچ انتظارش نمی‌رود به‌نخست‌وزیری برسد و مدنی که حمایت روحانیان قدرتمند را پشت سر ندارد فعلاً نماینده مجلس باقی بماند.
-::::::::::::::::::::::'''<nowiki>***</nowiki>'''
+:::::::::::::::::::'''<nowiki>***</nowiki>'''
 با تمام تبلیغاتی که بنی‌صدر در اطراف دست تنها ماندن رئیس جمهوری و کمبود «لوازم کار» می‌کند، تقریباً همهٔ تغییرات حکایت از استحکام بیش‌تر موقعیت او دارد و حتی می‌توان گفت که پیشروی بنی‌صدر همه جانبه است. در نامه‌ئی به‌آیت‌الله خمینی، بنی‌صدر اختیاراتی تازه خواست که با آن‌ها، در دو کلمه، «'''موافقت شد.'''» در کنار درخواست تأیید نخست‌وزیر و تسلط کامل خود او بر رادیو—تلویزیون، بنی‌صدر درخواست آخرش را با فروتنی و در ابهام مطرح کرد: «قوای انتظامی در اختیار و به‌دستور عمل کنند.» اندک آشنائی با شرائط موجود کافی است تا ناظر دریابد که بنی‌صدر با این جملهٔ ناکامل و گنگ فرماندهی بر کمیته‌ها و پاسداران را می‌خواهد و ابهام آشکارا عمدیِ این جمله، جز برای پرهیز از تحریک رقیبان و خودداری از اظهار زیاده‌طلبی نیست. بنی‌صدر در همان نامهٔ «مسدعیّات» اشاره می‌کند که «بر اساس گفت‌وکوهای مفصّلی که حاج احمدآقا به‌عرض می‌رسانند» خواهان اختیارات تازه است و آیت‌الله خمینی، یقیناً به‌دلیل توافق‌های قبلی، در نوشتن پاسخ نامه موردی برای تذکر و نصیحت نمی‌بیند. در جای دیگر، اعضای سرزبان‌دارِ شورای انقلاب پس از راه انداختن ایلغار «انقلاب فرهنگی» و ورود و خروج کماندوهای آمریکائی ساکت شده‌اند و تنها نکتهٔ مهم مصاحبهٔ آیت‌الله بهشتی (که حتی سیمایش خبر از تزلزل موقعیتِ سران حزب می‌داد) ردّ اتهام مالیِ تازه‌سی بود که متوجه بعضی از اعضای شورای انقلاب شده است. بنا بر همهٔ این‌ها، برای فقدان «ابزار کار» و گمانِ دل به‌دریا زدنِ رئیس‌جمهوری نمی‌توان شواهدی یافت.
-::::::::::::::::::::::'''<nowiki>***</nowiki>'''
+:::::::::::::::::::'''<nowiki>***</nowiki>'''
 بنی‌صدر در سرمقاله‌ئی با عنوان «'''واجبات'''» در روزنامه‌اش '''انقلاب اسلامی'''، به‌وجود آمدن «جبههٔ اسلامی» و نزدیک شدن «گرایش‌های اسلامی» را پیش می‌کشد و اعلام خطر می‌کند که جدائی روشنفکران مذهبی و روحانیان «در شرائط کنونی... به‌غایت خطرناک و زمینهٔ همهٔ خطرهای دیگری است که در حال بزرگ‌تر شدن هستند.» سیاست او—که در مقاله‌اش اجرای آن را «در عهدهٔ رئیس جمهوری» می‌داند—گرد آوردن نیروهای مذهبیِ «سنتی، روشنفکر، و روشنفکرِ التقاطی» است تا در برخورد با نیروهای چپ، از درگیری میان نیروهای مذهبی کاسته شود؛ و می‌توان گفت که خود او سیاست «جدا کردنِ برخوردهای عقیدتیِ نیروهای مذهبی از مسائل سیاسی» را تقریباً همواره دنبال کرده است. با آن که چند ماهی پیش‌تر از آن، مرام مجاهدین خلق را «ترکیبی از اسلام و استالینیسم» خوانده بود، در انتخابات ریاست جمهوری علناً از حضور رجوی در مبارزهٔ انتخاباتی دفاع کرد. دفتر هماهنگیِ همکاری مردم با رئیس جمهوری تنها نام یازده نفر را برای مرحلهٔ دوم انتخابات مجلس اعلام کرد. می‌توان گفت جای تردید نیست که جای دوازدهم برای نام چه کسی خالی مانده است.
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 بنی‌صدر از مجاهدین خلق و قدرت گرفتن روزافزون‌شان هراسی نشان نمی‌دهد و در عمل، توصیه می‌کند که حزب جمهوری اسلامی نیروئی را که برای عقب راندن مجاهدین و سازمان‌های چپ به‌کار می‌برد یکسره متوجه مارکسیست‌ها کند که به‌اعتقاد او «خطر بزرگ‌تر»ند. عواملی که می‌تواند مانع اجرای طرح ائتلاف سیاسی بنی‌صدر باشد، ناتوانیِ جناح مذهبیانِ سنّتی از درک تفاوت‌های ایدئولوژی و سیاست، و نیز، این احساس روحانیان درون حکومت است که زمان به‌سودشان پیش نمی‌رود و هر چیزی که حالا به‌دست نیاید برای همیشه از دست رفته است. در عین حال، بنی‌صدر برای خنٍثی کردن فشارهای نابودکنندهٔ روحانیانِ درون حکومت لازم می‌بیند که از وجود روشنفکران مذهبی «التقاطی» استفاده شود—وحتی از به‌کار بردن صریح این واژهٔ خطرناک و لعنت‌بار پرهیز نمی‌کند. همین احساس منگنه شدن میان فشار روحانیانِ درون حکومت و رشد چپ را می‌توان در بازرگان نیز دید که به‌امید ایجاد فضائی میان این دو، از رجوی حمایت کرد—و، البته، پاسخ این کار را بلافاصله از آیت‌الله خمینی گرفت.
-::::::::::::::::::::::'''<nowiki>***</nowiki>'''
+:::::::::::::::::::'''<nowiki>***</nowiki>'''
 گفته می‌شود که بنی‌صدر سرپرستی وزارت امور خارجه را نیز خود بر عهده خواهد گرفت. در هر حال روشن است که ترکیب دولت، جهت‌گیری سیاسی، و شیوهٔ عمل آن، موقعیت سیاسی ایران را در جهان تعیین خواهد کرد. اما موقعیت ایران به‌عنوان مرکز توجه سیاست جهان چنان حساس است که بنی‌صدر نمی‌تواند پرداختن به‌آن را به‌بعد موکول کند. همزمان با تغییر وزیر خارجهٔ آمریکا، سیاست کم توجهی به‌ایران سر زبان‌ها افتاده است و سیاستمداران غرب از این که آمریکا ایران را به‌حریفی سرخست برای خود تبدیل کرده انتقاد می‌کنند. آن‌ها به‌کارتر اندرز می‌دهند که از پیچیدن به‌پروپای حکومتی که هر لحظه ممکن است از آن اعمالی پیش‌بینی ناشدنی سر زند دست بردارد و به‌فکر تدوین برنامهٔ سیاسی درازمدتی باشد—که آشفتگی و ضعف دولت کارتر و پایان عمر سیاسیش احتمالاً مجال این کار را بدو نخواهد داد.

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[رده:سرمقاله]]
 [[رده:کتاب جمعه ۳۵]]
 در آستانهٔ گشایش مجلس شورای ملّی مبارزهٔ جناح‌های درون حکومت برای به‌دست آوردن سهم هر چه بزرگ‌تر وارد مرحله تازه‌ئی می‌شود که تنها به‌مناصب و مقامات اداری و سیاسی محدود نیست: مثلاً در مدیریت و مالکیت مؤسسهٔ کیهان تغییراتی صورت گرفت اما به‌دست بنی‌صدر نیفتاد، و ابراهیم یزدی «نمایندهٔ امام در کیهان» شد. در برابر آن، به‌نظر می‌رسد که اطلاعات، مؤسسهٔ انتشاراتی بزرگ دیگر، به‌بنی‌صدر رسیده باشد.

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[رده:سرمقاله]]
 [[رده:کتاب جمعه ۳۵]]
 در آستانهٔ گشایش مجلس شورای ملّی مبارزهٔ جناح‌های درون حکومت برای به‌دست آوردن سهم هر چه بزرگ‌تر وارد مرحله تازه‌ئی می‌شود که تنها به‌مناصب و مقامات اداری و سیاسی محدود نیست: مثلاً در مدیریت و مالکیت مؤسسهٔ کیهان تغییراتی صورت گرفت اما به‌دست بنی‌صدر نیفتاد، و ابراهیم یزدی «نمایندهٔ امام در کیهان» شد. در برابر آن، به‌نظر می‌رسد که اطلاعات، مؤسسهٔ انتشاراتی بزرگ دیگر، به‌بنی‌صدر رسیده باشد.
@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۷: @@
 ::::::::::::::::::::::'''<nowiki>***</nowiki>'''
-بنی‌صدر در سرمقاله‌ئی با عنوان «'''واجبات'''» در روزنامه‌اش '''انقلاب اسلامی'''، به‌وجود آمدن «جبههٔ اسلامی» و نزدیک شدن «گرایش‌های اسلامی» را پیش می‌کشد و اعلام خطر می‌کند که جدائی روشنفکران مذهبی و روحانیان «در شارئط کنونی... به‌غایت خطرناک و زمینهٔ همهٔ خطرهای دیگری است که در حال بزرگ‌تر شدن هستند.» سیاست او—که در مقاله‌اش اجرای آن را «در عهدهٔ رئیس جمهوری» می‌داند—گرد آوردن نیروهای مذهبیِ «سنتی، روشنفکر، و روشنفکرِ التقاطی» است تا در برخورد با نیروهای چپ، از درگیری میان نیروهای مذهبی کاسته شود؛ و می‌توان گفت که خود او سیاست «جدا کردنِ برخوردهای عقیدتیِ نیروهای مذهبی از مسائل سیاسی» را تقریباً همواره دنبال کرده است. با آن که چند ماهی پیش‌تر از آن، مرام مجاهدین خلق را «ترکیبی از اسلام و استالینیسم» خوانده بود، در انتخابات ریاست جمهوری علناً از حضور رجوی در مبارزهٔ انتخاباتی دفاع کرد. دفتر هماهنگیِ همکاری مردم با رئیس جمهوری تنها نام یازده نفر را برای مرحلهٔ دوم انتخابات مجلس اعلام کرد. می‌توان گفت جای تردید نیست که جای دوازدهم برای نام چه کسی خالی مانده است.
+بنی‌صدر در سرمقاله‌ئی با عنوان «'''واجبات'''» در روزنامه‌اش '''انقلاب اسلامی'''، به‌وجود آمدن «جبههٔ اسلامی» و نزدیک شدن «گرایش‌های اسلامی» را پیش می‌کشد و اعلام خطر می‌کند که جدائی روشنفکران مذهبی و روحانیان «در شرائط کنونی... به‌غایت خطرناک و زمینهٔ همهٔ خطرهای دیگری است که در حال بزرگ‌تر شدن هستند.» سیاست او—که در مقاله‌اش اجرای آن را «در عهدهٔ رئیس جمهوری» می‌داند—گرد آوردن نیروهای مذهبیِ «سنتی، روشنفکر، و روشنفکرِ التقاطی» است تا در برخورد با نیروهای چپ، از درگیری میان نیروهای مذهبی کاسته شود؛ و می‌توان گفت که خود او سیاست «جدا کردنِ برخوردهای عقیدتیِ نیروهای مذهبی از مسائل سیاسی» را تقریباً همواره دنبال کرده است. با آن که چند ماهی پیش‌تر از آن، مرام مجاهدین خلق را «ترکیبی از اسلام و استالینیسم» خوانده بود، در انتخابات ریاست جمهوری علناً از حضور رجوی در مبارزهٔ انتخاباتی دفاع کرد. دفتر هماهنگیِ همکاری مردم با رئیس جمهوری تنها نام یازده نفر را برای مرحلهٔ دوم انتخابات مجلس اعلام کرد. می‌توان گفت جای تردید نیست که جای دوازدهم برای نام چه کسی خالی مانده است.
 بنی‌صدر از مجاهدین خلق و قدرت گرفتن روزافزون‌شان هراسی نشان نمی‌دهد و در عمل، توصیه می‌کند که حزب جمهوری اسلامی نیروئی را که برای عقب راندن مجاهدین و سازمان‌های چپ به‌کار می‌برد یکسره متوجه مارکسیست‌ها کند که به‌اعتقاد او «خطر بزرگ‌تر»ند. عواملی که می‌تواند مانع اجرای طرح ائتلاف سیاسی بنی‌صدر باشد، ناتوانیِ جناح مذهبیانِ سنّتی از درک تفاوت‌های ایدئولوژی و سیاست، و نیز، این احساس روحانیان درون حکومت است که زمان به‌سودشان پیش نمی‌رود و هر چیزی که حالا به‌دست نیاید برای همیشه از دست رفته است. در عین حال، بنی‌صدر برای خنٍثی کردن فشارهای نابودکنندهٔ روحانیانِ درون حکومت لازم می‌بیند که از وجود روشنفکران مذهبی «التقاطی» استفاده شود—وحتی از به‌کار بردن صریح این واژهٔ خطرناک و لعنت‌بار پرهیز نمی‌کند. همین احساس منگنه شدن میان فشار روحانیانِ درون حکومت و رشد چپ را می‌توان در بازرگان نیز دید که به‌امید ایجاد فضائی میان این دو، از رجوی حمایت کرد—و، البته، پاسخ این کار را بلافاصله از آیت‌الله خمینی گرفت.
@@ سطر ۵۲: / سطر ۵۰: @@
 # {{پاورقی|m1}} روز سه‌شنبه ۹ اردیبهشت، در کویت به‌قطب‌زاده تیراندازی شد و عصر همان روز یک اتومبیل سیاسی سه تن از همراهان قطب‌زاده را زیر گرفت که در بیمارستان پای یکی از آن‌ها را قطع کردند. همان شب، محمد آل عدوانی یکی از اعضای سفارت کویت در تهران با گلوله زخمی شد. سرپرست شهربانی اعلام کرد: «طبق اطلاعاتی که به‌من رسیده ظاهراً هیچ ارتباطی بین واقعهٔ سوءقصد به‌آقای قطب‌زاده در کویت و حادثه‌ئی که برای یکی از اعضای سفارت کویت در تهران رخ داده وجود ندارد و علت اصابت تیر به‌ایشان ناشی از عدم توجه به‌ایست [پاسداران] بوده است.» ('''بامداد'''، ۱۳ اردیبهشت ۵۹) در هر حال، حمله و تیراندازی به‌دیپلمات‌های لیبی و سوریه در تهران، که سال گذشته چند بار اتفاق افتاد، نشان داد که فعالیت باندهای سیاسیِ تحت‌الحمایه تا چه اندازه علنی است و می‌تواند در تعیین سیاست خارجی کشور دخالت داشته باشد.

@@ سطر ۴۲: / سطر ۴۲: @@
 در جای دیگر، ماجرای سفر وزیر خارجه ایران به‌کشورهای خلیج فارس به‌سناریوی فیلمی گانگستری شباهت پیدا می‌کند {{نشان|m1}}. با این قبیل تصمیم‌ها و حضور چنین اشخاصی مشکل بتوان برای دولت جدید، به‌عنوان «دولتی انقلابی»، در صحنهٔ سیاست جهانی سیمائی قابل قبول فراهم کرد.
-:::::::::::::::'''م. مراد'''
+'''۲۰ اردیبهشت ۵۹'''
-:::::::::::::::'''۲۰ اردیبهشت ۵۹'''
+{{پایان چپ‌چین}}
+== پاورقی ==
 # {{پاورقی|m1}} روز سه‌شنبه ۹ اردیبهشت، در کویت به‌قطب‌زاده تیراندازی شد و عصر همان روز یک اتومبیل سیاسی سه تن از همراهان قطب‌زاده را زیر گرفت که در بیمارستان پای یکی از آن‌ها را قطع کردند. همان شب، محمد آل عدوانی یکی از اعضای سفارت کویت در تهران با گلوله زخمی شد. سرپرست شهربانی اعلام کرد: «طبق اطلاعاتی که به‌من رسیده ظاهراً هیچ ارتباطی بین واقعهٔ سوءقصد به‌آقای قطب‌زاده در کویت و حادثه‌ئی که برای یکی از اعضای سفارت کویت در تهران رخ داده وجود ندارد و علت اصابت تیر به‌ایشان ناشی از عدم توجه به‌ایست [پاسداران] بوده است.» ('''بامداد'''، ۱۳ اردیبهشت ۵۹) در هر حال، حمله و تیراندازی به‌دیپلمات‌های لیبی و سوریه در تهران، که سال گذشته چند بار اتفاق افتاد، نشان داد که فعالیت باندهای سیاسیِ تحت‌الحمایه تا چه اندازه علنی است و می‌تواند در تعیین سیاست خارجی کشور دخالت داشته باشد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۰۰:۲۶
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 [[Image:35-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۵ صفحه ۸]]
 [[رده:کتاب جمعه ۳۵]]
-{{ناقص}}
+{{در حال ویرایش}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۳
سطر ۷:		سطر ۷:

	[[رده:کتاب جمعه ۳۵]]		[[رده:کتاب جمعه ۳۵]]
−	~~[[رده:مقالات نهایی‌شده]]~~	+	{{ناقص}}