«دشمنان»، نوشتهٔ ماکسیم گورکی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mahyar در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۱۸:۴۶

2012-06-29T18:46:23Z

Parastoo: ««دشمنان»، نوشتهٔ ماکسیم گورکی» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-11-04T20:46:38Z

««دشمنان»، نوشتهٔ ماکسیم گورکی» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-11-04T20:46:17Z

نهایی شد.

Mohaddese: بازنگری شد.

2011-11-04T18:54:25Z

بازنگری شد.

Mohaddese در ‏۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۱

2011-11-04T18:51:57Z

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۸۷.

2011-11-04T16:07:09Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۸۷.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۸۰.

2011-11-03T23:28:14Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۸۰.

Mohaddese: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۸۰.

2011-11-03T23:21:10Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۸۰.

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری

2011-11-03T21:22:44Z

در حال بازنگری

نمایش تغییرات

Mohaddese: د

2011-11-03T20:51:14Z

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 [[Image:31-094.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۴]]
 [[Image:31-095.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۵]]
@@ سطر ۲۴۳: / سطر ۲۴۲: @@
 [[رده:کتاب جمعه]]
 [[رده:کتاب جمعه ۳۱]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۴
سطر ۱۹۳:		سطر ۱۹۳:

	بعد پیرزن در میان ندبه ‌و زاری از کلبهٔ چوبینش حرف می‌زند که در حال ویرانی است. این امر به‌نظر برخی از منتقدان معاصر ما خوش نیامد. این تکه از شعر را «زمخت و مبتذل» خواندند و گفتند برای این زن دهاتی که پسر مورد علاقه‌اش را از دست داده است پالتو پوست و کلبهٔ چوبی چه اهمیتی می‌تواند داشته باشد؟ اگر اشتباه نکنم، حتی یکی هم پیدا شد و به‌'''نکراسف''' ایراد گرفت که به‌خلق تهمت می‌زند! - در واقع این شعر ممکن است در نظر اول خیلی «مادی» به‌نظر آید. پیرزن آن‌ قدر که برای ناتوانی از تهیهٔ یک پوستین اشک می‌ریزد برای مرگ پسرش گریه نمی‌کند. و اگر این اثر الههٔ «انتقام و غم» روسی را با مثلاً شعر '''ویکتور هوگو''' در مرگ فرزندش مقایسه کنیم، ایرادی که منتقدین ما به‌'''نکراسف''' می‌گیرند بسی مستدل‌تر جلوه خواهد کرد. در شعر این شاعر بزرگ فرانسوی کوچک‌ترین اشاره‌ئی، نه‌تنها به‌پالتو پوست و کلبهٔ چوبی، بلکه به‌هیچ امر مادی دیگر وجود ندارد. آنجا فقط از احساسات سخن رفته است و البته از صمیمانه‌ترین و قابل احترام‌ترین احساسات. شاعر حکایت می‌کند که چه‌طور شب‌ها هنگامی که پس از کار به‌استراحت می‌پرداخت فرزندش را روی زانو می‌گرفت و برایش اسباب‌بازی می‌آورد و غیره... خیلی متأسفم که در این لحظه من هیچ یک از این دو شعر را نه دم دست دارم نه از حفظم. زیرا با چند نقل قول می‌توانستم نشان بدهم که اندوه '''ویکتور هوگو''' و '''نکراسف''' چه‌قدر با هم فرق دارند. معذلک به‌هیچ وجه نباید نتیجه گرفت منتقدانی که پیرزنِ '''نکراسف''' را به‌دلیل مادی بودن زیادش ملامت می‌کنند حق دارند. در واقع اختلاف بین غمِ '''ویکتور هوگو''' و '''نکراسف''' در کجاست؟ در اینجا که، نزد '''ویکتور هوگو''' خاطرهٔ موجود عزیز از دست رفته تجسم چیزی است، و نزد پیرزن تجسم چیزی دیگر، والسلام. احساس هر دو یکی است ولی تداعی‌هائی که به‌دنبال می‌آورد کاملاً با هم فرق دارد. و این اختلاف تداعی‌ها را چه‌گونه می‌توان توضیح داد؟ به‌وسیلهٔ شرائطی که به‌هیچ وجه احساس بستگی ندارند. اول آن که یک، بچه به‌طور کلی، نه می‌تواند کلبهٔ چوبی بسازد نه خرگوش شکار کند. بعد - و این البته از همه مهم‌تر است - '''ویکتور هوگو''' آن قدر از نگرانی‌های مادی زندگی به‌دور بود که اصلاً به‌فکرش هم نمی‌رسید که مسألهٔ وسیلهٔ معاش خود را با زندگی فرزندانش ارتباط دهد. و این موقعیت، به‌نظر من، به‌هیچ وجه ربطی به‌احساسات ندارد. همه می‌دانند که نداشتن نگرانی مادی،‌ نه به‌طور کلی به‌وسیلهٔ احساسات بشری معین می‌شود، نه به‌طور اخص به‌وسیلهٔ احساسات والدین نسبت به‌فرزندان. عدم نگرانی مادی در یک فرد، به‌موقعیت اقتصادی او در جامعه وابسته است و آنچه تعیین‌کنندهٔ این موقعیت است دلایلی است کاملاً متفاوت از دلائل روانی.		بعد پیرزن در میان ندبه ‌و زاری از کلبهٔ چوبینش حرف می‌زند که در حال ویرانی است. این امر به‌نظر برخی از منتقدان معاصر ما خوش نیامد. این تکه از شعر را «زمخت و مبتذل» خواندند و گفتند برای این زن دهاتی که پسر مورد علاقه‌اش را از دست داده است پالتو پوست و کلبهٔ چوبی چه اهمیتی می‌تواند داشته باشد؟ اگر اشتباه نکنم، حتی یکی هم پیدا شد و به‌'''نکراسف''' ایراد گرفت که به‌خلق تهمت می‌زند! - در واقع این شعر ممکن است در نظر اول خیلی «مادی» به‌نظر آید. پیرزن آن‌ قدر که برای ناتوانی از تهیهٔ یک پوستین اشک می‌ریزد برای مرگ پسرش گریه نمی‌کند. و اگر این اثر الههٔ «انتقام و غم» روسی را با مثلاً شعر '''ویکتور هوگو''' در مرگ فرزندش مقایسه کنیم، ایرادی که منتقدین ما به‌'''نکراسف''' می‌گیرند بسی مستدل‌تر جلوه خواهد کرد. در شعر این شاعر بزرگ فرانسوی کوچک‌ترین اشاره‌ئی، نه‌تنها به‌پالتو پوست و کلبهٔ چوبی، بلکه به‌هیچ امر مادی دیگر وجود ندارد. آنجا فقط از احساسات سخن رفته است و البته از صمیمانه‌ترین و قابل احترام‌ترین احساسات. شاعر حکایت می‌کند که چه‌طور شب‌ها هنگامی که پس از کار به‌استراحت می‌پرداخت فرزندش را روی زانو می‌گرفت و برایش اسباب‌بازی می‌آورد و غیره... خیلی متأسفم که در این لحظه من هیچ یک از این دو شعر را نه دم دست دارم نه از حفظم. زیرا با چند نقل قول می‌توانستم نشان بدهم که اندوه '''ویکتور هوگو''' و '''نکراسف''' چه‌قدر با هم فرق دارند. معذلک به‌هیچ وجه نباید نتیجه گرفت منتقدانی که پیرزنِ '''نکراسف''' را به‌دلیل مادی بودن زیادش ملامت می‌کنند حق دارند. در واقع اختلاف بین غمِ '''ویکتور هوگو''' و '''نکراسف''' در کجاست؟ در اینجا که، نزد '''ویکتور هوگو''' خاطرهٔ موجود عزیز از دست رفته تجسم چیزی است، و نزد پیرزن تجسم چیزی دیگر، والسلام. احساس هر دو یکی است ولی تداعی‌هائی که به‌دنبال می‌آورد کاملاً با هم فرق دارد. و این اختلاف تداعی‌ها را چه‌گونه می‌توان توضیح داد؟ به‌وسیلهٔ شرائطی که به‌هیچ وجه احساس بستگی ندارند. اول آن که یک، بچه به‌طور کلی، نه می‌تواند کلبهٔ چوبی بسازد نه خرگوش شکار کند. بعد - و این البته از همه مهم‌تر است - '''ویکتور هوگو''' آن قدر از نگرانی‌های مادی زندگی به‌دور بود که اصلاً به‌فکرش هم نمی‌رسید که مسألهٔ وسیلهٔ معاش خود را با زندگی فرزندانش ارتباط دهد. و این موقعیت، به‌نظر من، به‌هیچ وجه ربطی به‌احساسات ندارد. همه می‌دانند که نداشتن نگرانی مادی،‌ نه به‌طور کلی به‌وسیلهٔ احساسات بشری معین می‌شود، نه به‌طور اخص به‌وسیلهٔ احساسات والدین نسبت به‌فرزندان. عدم نگرانی مادی در یک فرد، به‌موقعیت اقتصادی او در جامعه وابسته است و آنچه تعیین‌کنندهٔ این موقعیت است دلایلی است کاملاً متفاوت از دلائل روانی.
−

	اما اگر وضع اقتصادی افراد مطلقاً به‌عمق احساسات آن‌ها مربوط نیست، به‌عکس شرائط زندگی آنان وابسته به‌این وضع اقتصادی است، و این شرائط تعیین‌کنندهٔ نوع افکاری است که با فکر موجودات عزیز در ذهن آن‌ها تداعی پیدا می‌کند. بدین ترتیب است که اقتصاد جامعه، روانشناسی افراد جامعه را معین می‌کند.		اما اگر وضع اقتصادی افراد مطلقاً به‌عمق احساسات آن‌ها مربوط نیست، به‌عکس شرائط زندگی آنان وابسته به‌این وضع اقتصادی است، و این شرائط تعیین‌کنندهٔ نوع افکاری است که با فکر موجودات عزیز در ذهن آن‌ها تداعی پیدا می‌کند. بدین ترتیب است که اقتصاد جامعه، روانشناسی افراد جامعه را معین می‌کند.

@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 ولی بهترین تضمینِ موفقیت را در اتحاد می‌بیند؛ می‌باید اهالی تمام مناطق جنگلی در نبرد آزادی‌بخش شرکت کنند و همه هماهنگ وارد عمل شوند:
-::::'''«وقتی اوری پیام می‌دهد و اندروالد به‌کمک می‌شتابد
+::::'''«وقتی اوری پیام می‌دهد و اندروالد به‌کمک می‌شتابد'''
-::::منطقه شویتز اتحادهای گذشته را غرق افتخار می‌کند.»'''
+::::'''منطقه شویتز اتحادهای گذشته را غرق افتخار می‌کند.»'''
 در غیر این صورت وارد شدن در نبرد بیهوده است. '''اشتوفاخر''' حتی بیم آن دارد که ابتکارهای خصوصی به‌موفقیت هدف مشترک لطمه وارد کند. پس از مجمع '''گروتلی''' رو به‌توطئه‌کنندگان می‌کند و با اصرار به‌ایشان می‌گوید:
-::::'''«و حال باید هر کسی راه بازگشت در پیش گیرد
+::::'''«و حال باید هر کسی راه بازگشت در پیش گیرد'''
-::::و به‌سوی دوستان و مشغلهٔ خویش باز گردد؛
+::::'''و به‌سوی دوستان و مشغلهٔ خویش باز گردد؛'''
-::::چوپان باید رمه‌اش را در پناهگاه نگه دارد
+::::'''چوپان باید رمه‌اش را در پناهگاه نگه دارد'''
-::::و بی‌صدا دوستانی برای مجمع ما بیابد!
+::::'''و بی‌صدا دوستانی برای مجمع ما بیابد!'''
-::::- آنچه را که تا آن هنگام تحمل باید کرد،‌ تحمل کنید!
+::::'''- آنچه را که تا آن هنگام تحمل باید کرد،‌ تحمل کنید!'''
-::::همچنان افزون شود، تا روزی که...»'''
+::::'''همچنان افزون شود، تا روزی که...»'''
 و این یکی از جزئیات بسیار پرمعناست. وقتی '''تل''' اقدام به‌کشتن '''گسلر''' می‌کند از این راه خدمتی در حق به‌تمامی سویسی‌ها انجام می‌دهد ولی در پی آن نیست که بداند چه‌گونه در لحظه‌ئی معین، جنبش رهائی‌بخش به‌وجود آمد. با کشتن مستبد نفرت‌انگیز، او «به‌تنهائی» عمل کرده است. این یک اقدام انتقامجویانه فردی است. پیش‌تر، '''لاسال''' انظار را به‌سوی انگیزهٔ شخصی این کار بزرگ جلب کرده بود. '''اشتوفاخر،''' به‌عکس، می‌گوید:
-::::'''«آن که شخصاً در پی انتقام است
+::::'''«آن که شخصاً در پی انتقام است'''
-::::اموال عمومی را می‌دزدد»'''
+::::'''اموال عمومی را می‌دزدد»'''
 او اموال عمومی را می‌دزدد به‌این دلیل که امر اجتماعی برای رسیدن به‌هدف مورد نظر اقتضا می‌کند که همگان مشترکاً وارد عمل شوند. و '''اشتوفاخر''' کاملاً حق دارد. اقدام‌های شخصی هیچ چیز را در تاریخ معین نمی‌کند. و این همان چیزی است که '''شیللر''' نشان می‌دهد. به‌نظر او، این کار بزرگ '''ویلهلم تل''' فقط نقطهٔ شروعی است برای انقلابی که سویس قرون وسطی را از یوغ اتریش آزاد می‌کند. و تنها فعالیت مردانی چون '''اشتوفاخر''' - که کاملاً در خدمت تبلیغات و سازماندهی هستند - وسائل لازم را برای این انقلاب تدارک می‌بیند. قدرت این افراد نیرومند که تنها وقتی مؤثرند که «به‌تنهائی» عمل می‌کنند فقط به‌طور غیرمستقیم از انگیزه‌ئی محسوب می‌شوند که تعیین‌کنندهٔ جریان تاریخند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۵۱
سطر ۲۰:		سطر ۲۰:
	[[Image:31-095.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۵\|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۵]]		[[Image:31-095.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۵\|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۱ صفحه ۹۵]]

−	~~{{بازنگری}}~~