«آنا» به گردن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: ««آنا» به گردن» را محافظت کرد (‏[edit=sysop] (بی‌پایان) ‏[move=sysop] (بی‌پایان))

2013-07-18T18:53:25Z

««آنا» به گردن» را محافظت کرد (‏[edit=sysop] (بی‌پایان) ‏[move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۸:۵۲

2013-07-18T18:52:25Z

Mohaddese: بازنگری و نهایی شد.

2013-07-18T18:46:17Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۴.

2013-07-07T21:30:50Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۴.

Mohaddese: در حال بازنگری.

2013-06-29T01:32:23Z

در حال بازنگری.

Shaqaayeq: پایان تایپ

2013-04-28T10:45:54Z

پایان تایپ

Shaqaayeq در ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۴۰

2013-04-28T10:40:08Z

Shaqaayeq در ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۳۶

2013-04-28T10:36:32Z

نمایش تغییرات

Shaqaayeq در ‏۳۱ مارس ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۳۹

2013-03-31T09:39:09Z

Shaqaayeq در ‏۲۶ مارس ۲۰۱۳، ساعت ۱۶:۱۰

2013-03-26T16:10:51Z

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 [[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]
 [[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]
 از: '''چخوف'''
 ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''
 پس از انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راه‌آهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعه‌ئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلی‌ها این عمل را پسندیدند. می‌گفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالی‌رتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. به‌علاوه، وقتی یک کارمند پنجاه‌ودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی می‌کند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملال‌انگیز است. بعضی‌ها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیز‌های دیگر اهمیت می‌دهد.
@@ سطر ۱۳۲: / سطر ۱۳۲: @@
 به همسرش پول نمی‌داد ولی درعوض دستبندها و سنجاق‌های سینه و انگشترهائی به وی می‌بخشید و می‌گفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگهداشت. و اغلب گنجهٔ او را می‌گشود و بازرسی می‌کرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.
-{{وسط‌چین}}'''- ۲ -'''{{پایان وسط‌چین}}
+<br>
 در این اثنا زمستان فرارسید.
@@ سطر ۲۱۳: / سطر ۲۱۵: @@
 از آن پس '''آنیا''' دیگر یک روز آزاد نبود؛ زیرا مدام، یا در پیک‌نیک بود یا در گردش، یا در مهمانی‌ها و در تآترها... هر شب نزدیک صبح به خانه بازمی‌گشت و در اتاق پذیرائی، روی زمین می‌خفت و بعد، با هیجان و احساسات برای همه‌کس نقل می‌کرد که چگونه شب‌ها پای گل‌ها می‌خوابد. به پول بسیار زیادی احتیاج داشت، اما دیگر از '''مودست آلکسیویچ''' نمی‌ترسید و پول‌های او را – درست مثل این که به‌خودش تعلق داشته باشد – خرج می‌کرد نه ازش خواهش می‌کرد، نه مطالبه؛ بلکه فقط و فقط صورت‌حساب‌ها را با یادداشتی بدین مضمون: «دویست '''روبل''' به حامل بدهید!» یا «فوری صد '''روبل''' بپردازید!» برای او می‌فرستاد.
 {{ستاره}}
 روز عید '''پاک'''، افتخار دریافت مدال '''آنا'''ی درجهٔ دوم نصیب '''مودست آلکسیویچ''' شد...

@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 عروس و داماد را تا ایستگاه راه‌آهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن می‌کشید و با تضرع و التماس می‌گفت:
-«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!
+«- '''آنیوتا! آنیا! آنیا،''' یک کلمهٔ دیگر!
-'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون می‌زد و نفسش را به گوش او می‌دمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش می‌لرزید و اشک در چشم‌هایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانش‌آموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و می‌کشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب می‌گفتند:
+'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون می‌زد و نفسش را به گوش او می‌دمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش می‌لرزید و اشک در چشم‌هایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران '''آنیا،''' که دانش‌آموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و می‌کشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب می‌گفتند:
 «- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 «- هورررآآآآآ...
-عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسباب‌و‌اثاثه را روی رف‌ها چید و تبسم‌کنان روبه‌روی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخورده‌ئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمده‌اش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخص‌ترین علامت صورت وی به شمار می‌رفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونه‌های چربی‌‍دارش که مثل لرزانک می‌لرزید می‌پیوست. خود را سنگین و باوقار نشان می‌داد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.
+عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسباب‌و‌اثاثه را روی رف‌ها چید و تبسم‌کنان روبه‌روی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخورده‌ئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمده‌اش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخص‌ترین علامت صورت وی به‌شمار می‌رفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونه‌های چربی‌دارش که مثل لرزانک می‌لرزید می‌پیوست. خود را سنگین و باوقار نشان می‌داد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.
 تبسم‌کنان گفت:
-«- در این لحظه نمی‌توانم واقعه‌ئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزه‌جوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانه‌ئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.
+«- در این لحظه نمی‌توانم واقعه‌ئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به‌خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزه‌جوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانه‌ئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.
 آن وقت با چشم‌های ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لب‌های چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان می‌آورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت می‌انداخت. هم ازش می‌ترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقه‌اش را کند و جبه‌ئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:
@@ سطر ۵۲: / سطر ۵۲: @@
 '''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش می‌رسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی می‌نگرند که گوئی می‌خواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری می‌شود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»
-صبح همان روز بود که آن‌قدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریب‌خورده و خنده‌آور می‌پنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت می‌کردند، در قیافهٔ آنها می‌خواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه می‌کنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشسته‌اند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس می‌کنند... با خود می‌اندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»
+صبح همان روز بود که آن‌قدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریب‌خورده و خنده‌آور می‌پنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت می‌کردند، در قیافهٔ آن‌ها می‌خواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه می‌کنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشسته‌اند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس می‌کنند... با خود می‌اندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»
 '''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانه‌اش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او می‌اندیشید:

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 [[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]
-{{بازنگری}}
+{{در حال بازنگری}}
 از: '''چخوف'''

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 [[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 از: '''چخوف'''

@@ سطر ۱۳۲: / سطر ۱۳۲: @@
 به همسرش پول نمی‌داد ولی درعوض دستبندها و سنجاق‌های سینه و انگشترهائی به وی می‌بخشید و می‌گفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را می‌گشود و بازرسی می‌کرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.
-{{وسط‌چین}}'''-۲-'''{{پایان وسط‌چین}}
+{{وسط‌چین}}'''- ۲ -'''{{پایان وسط‌چین}}
 در این اثنا زمستان فرارسید.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مارس ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۳۹
سطر ۱۹۷:		سطر ۱۹۷:

	وقتی که سماور غرفه‌ها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را به‌بانوی سالخورده‌ئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست به‌دست '''آنیا''' داد و او را به‌تالاری که در آن، برای شرکت‌کنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیست‌نفری شام می‌خوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:		وقتی که سماور غرفه‌ها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را به‌بانوی سالخورده‌ئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست به‌دست '''آنیا''' داد و او را به‌تالاری که در آن، برای شرکت‌کنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیست‌نفری شام می‌خوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:
		+	«- در سر این سفرهٔ رنگین و مجلل، بسیار به‌جا و به‌موقع است که برای رونق و برکت سفره‌های فقیرانه‌ئی که هدف ما از تشکیل این شب‌نشینی هم رنگین ساختن آنها بود، جامی بنوشیم!»
		+
		+	سرتیپی پیشنهاد کرد: «به سلامتی نیروئی که دربرابر آن، حتی توپخانه‌ها درهم می‌شکند» بنوشند؛ و آنگاه، همه، جام‌های خود را به جام خانم‌ها زدند... بسیار، بسیار نشاط‌بخش بود!
		+
		+	هنگامی که '''آنیا''' را به‌خانه رساندند، دیگر هوا روشن شده بود و آشپزها برای خرید به بازار می‌رفتند. شادمان و مست و سرشار از تأثرات جدید و خسته و فرسوده، لباسش را کند و دربستر غلتید و بلافاصله به‌خواب رفت...
		+
		+	ساعت دو بعدازظهر، خدمتکار بیدارش کرد و ورود آقای '''آرتینوف''' را که به‌ملاقات او آمده بود اطلاع داد. '''آنیا''' به‌سرعت لباس پوشید و به‌اتاق پذیرائی رفت.
		+
		+	اندکی پس‌از '''آرتینوف'''، حضرت اشرف برای سپاسگزاری از شرکت او دربازار خیریه آمد. ودرحالی که با چهره‌ئی به‌شیرینی قند به‌وی می‌نگریست و چیزی می‌جوید، دست او را بوسید و از وی اجازه خواست که بازهم به‌ملاقاتش بیاید و... رفت.
		+
		+	'''آنیا'''، شگفت‌زده و افسون‌شده، وسط اتاق پذیرائی ایستاده بود و باور نمی‌کرد که به‌این زودی در زندگی او تغییری، تغییری چنین عجیب، روی داده باشد.
		+
		+	در همین موقع شوهرش، '''مودست آلکسویچ'''، به اتاق آمد... اکنون شوهرش نیز با همان قیافهٔ مهرآمیز و شیرین و مؤدب و بنده‌واری که در حضور اقویا و اشراف به‌خود می‌گرفت درمقابل وی ایستاده بود. '''آنیا''' که دیگر اطمینان داشت تحقیر و تنفر شوهرش هیچ‌گونه عواقب نامطلوبی نخواهد داشت، درحالی‌که هر کلمه را شمرده ادا می‌کرد، با تحقیر و تنفر گفت: - گم شو، احمق!
		+
		+	از آن پس '''آنیا''' دیگر یک روز آزاد نبود؛ زیرا مدام، یا در پیک‌نیک بود یا در گردش، یا در مهمانی‌ها و در تآترها... هر شب نزدیک صبح به‌خانه بازمی‌گشت و دراتاق پذیرائی، روی زمین می‌خفت و بعد، با هیجان و احساسات برای همه‌کس نقل می‌کرد که چگونه شب‌ها پای گل‌ها می‌خوابد. به‌پول بسیار زیادی احتیاج داشت، اما دیگر از '''مودست آلکسیویچ''' نمی‌ترسید و پول‌های او را – درست مثل این که به‌خودش تعلق داشته باشد – خرج می‌کرد نه ازش خواهش می‌کرد، نه مطالبه؛ بلکه فقط و فقط صورت‌حساب‌ها را با یادداشتی بدین مضمون: «دویست '''روبل''' به حامل بدهید!» یا «فوری صد '''روبل''' بپردازید!» برای او می‌فرستاد.
		+
		+	{{ستاره}}
		+
		+	روز عید '''پاک'''، افتخار دریافت مدال '''آنا'''ی درجهٔ دوم نصیب '''مودست آلکسیویچ''' شد...
		+
		+	هنگامی که برای عرض سپاسگزاری به‌خدمت حضرت اشرف شرفیاب شد، حضرت اشرف روزنامه را کنار گذاشت، کمی بیشتر در صندلی راحت خود فرورفت، و درحالی که به‌دست‌های سفید خود که ناخن‌های گلگونی داشت می‌نگریست، گفت:
		+
		+	«- خوب... پس شما حالا سه‌تا – '''آنا''' دارید: یکی به‌یقه و دوتا به‌گردن!
		+
		+	'''مودست آلکسیویچ'''، از بیم آن‌که مبادا به‌خنده بیفتد، دو انگشتش را روی لب‌ها گذاشت و گفت:
		+
		+	- حالا باید درانتظار به‌دنیا آمدن '''ولادیمیر''' کوچولو بود اجازه می‌خواهم از حضرت اشرف تمنا کنم که سمت پدر تعمیدی او را قبول بفرمائید.
		+
		+	منظورش مدال '''ولادیمیر''' درجهٔ چهارم بود، و پیش چشم خود مجسم می‌ساخت که چگونه این اجسام لفظی را که از لحاظ حاضرجوابی و گستاخی موفقیت‌آمیز بود، بعدها برای همه‌کس حکایت خواهد کرد؛ و قصد داشت سخن به‌جا و موفقیت‌آمیز دیگری تحویل بدهد، ولی حضرت اشرف که دوباره غرق درمطالعهٔ روزنامه شده بود، بااشاره سر مرخصش کرد...
		+
		+	اما '''آنیا''' دائم سورتمه‌سواری می‌کرد. با '''آرتینوف''' به‌شکار می‌رفت، در نمایش‌های تک‌پرده‌ئی شرکت می‌کرد، بیرون از خانه شام می‌خورد و رفته رفته کم‌تر به‌خانهٔ پدرش می‌رفت. پدرش و برادرانش، دیگر بدون او غذا می‌خوردند. '''پی‌تر لئونتیچ''' بیش‌تر از سابق مشروب می‌خورد. پول نداشت. ارغنونش را برای پرداخت بدهی‌هایش فروختند. بچه‌ها دیگر نمی‌گذاشتند او تنها به‌خیابان برود و دائم مراقبش بودند که به‌زمین نیفتد.
		+
		+	هنگامی که '''آنیا''' درموقع گردش با سورتمهٔ دواسبه‌ئی که '''آرتینوف''' راننده آن بود در خیابان '''استارو کیوسکایا''' به‌آنها برمی‌خورد، '''پی‌تر لئونتیچ''' کلاه سیلندرش را از سر برمی‌داشت و می‌خواست با صدای رسا چیزی بگوید؛ اما '''پتیا''' و '''آندریوشا''' دست‌هایش را می‌چسبیدند و با التماس و تضرع به‌اش می‌گفتند:
		+
		+	«- باباجان، لازم نیست!... باباجان، کافی است!... {{چپ‌چین}} [۱۸۹۵] {{پایان چپ‌چین}}
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مارس ۲۰۱۳، ساعت ۱۶:۱۰
سطر ۱۷۰:		سطر ۱۷۰:
	'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چه‌قدر دوست‌داشتنی است!»		'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چه‌قدر دوست‌داشتنی است!»

−	'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشه‌ئی در نیم‌تنهٔ نظامی، راه می‌رفت و شانه‌ها و سینه‌اش را حرکت می‌داد و پا به زمین می‌کوفت.	+	'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشه‌ئی در نیم‌تنهٔ نظامی، راه می‌رفت و شانه‌ها و سینه‌اش را حرکت می‌داد و پا به زمین می‌کوفت. به هیچ وجه دلش نمی‌خواست برقصد، اما '''آنیا''' از کنار او پروار می‌کرد. با زیبائی خود مضطربش می‌ساخت و گردن و سینهٔ عریانش او را به هیجان می‌آورد. در چشم‌های '''آنیا''' برق جوانی شعله می‌کشید حرکاتش شهوت‌انگیز بود، اما افسر هنوز بی‌اعتنا ایستاده مانند پادشاهی دست تفقد به سوی او دراز کرده بود.
		+
		+	جمعیت فریاد می‌زد: «- آفرین! آفرین!
		+
		+	اما اندک اندک افسر تنومند نیز شکیبائی خود را از کف داد، جان گرفت، به‌هیجان آمد و تسلیم سحر و افسون او شد. روح پیدا کرد و حرکاتش آرام و سبک و جوان شد. ولی '''آنیا''' فقط شانه‌ها را حرکت می‌داد و مکارانه نگاه می‌کرد؛ گوئی اکنون دیگر او ملکه است و افسر بردهٔ او. دراین لحظه '''آنیا''' می‌پنداشت که تمام تالار به‌ایشان می‌نگرد و تمام این مردم از شور و هیجان بی‌حال و بی‌حس شده‌اند و به‌آنها حسرت می‌برند. هنوز افسر تنومند فرصت نکرده بود از او سپاسگزاری کند که، ناگهان، جمعیت عقب رفت و مردان به‌طرز عجیبی قد راست کردند و دست‌ها را پائین انداختند... حضرت اشرف با فراک و دوستاره به‌جانب '''آنیا''' می‌آمد... آری، حضرت‌اشرف مخصوصاً به سمت او می‌آمد، زیرا که مستقیم به او می‌نگریست و لبخندی شیرین بر لب داشت و درضمن لب خود را می‌جوید؛ همان کاری که همیشه، وقتی زنان زیبا را می‌دید انجام می‌داد. حضرت اشرف گفت:
		+
		+	«- بسیار خوشحالم، بسیار خوشحالم... دستور می‌دهم شوهر شما را برای آن‌که چنین گنج شایگانی را از ما پنهان نگهداشته، به زندان بیندازند!
		+
		+	و در حالی که دست '''آنیا''' را می‌بوسید، به حرف خود ادامه داد:
		+
		+	«- من به‌مأموریت ازطرف همسرم پیش‌تان آمده‌ام. شما باید به ما کمک کنید... آری... باید جایزه‌ئی برای زیبائی شما تعیین کرد... مثل آمریکا... آری! زنان آمریکائی... همسرم با بی‌صبری منتظر شماست.
		+
		+	'''آنیا''' را به غرفه‌ئی نزد بانوی سالخورده‌ئی برد که قسمت تحتانی صورتش فوق‌العاده بزرگ بود؛ چنانکه به‌نظر می‌رسید سنگ بزرگی را در دهان گذاشته است
		+
		+	این زن، با صدای یکنواخت تودماغی، گفت:
		+
		+	- به ما کمک کنید! تمام زنان زیبا در بازار خیریه کار می‌کنند و فقط شما یکی معلوم نیست چرا بیکار می‌گردید. چرا نمی‌خواهید به‌ما کمک کنید.
		+
		+	او رفت و '''آنیا''' کنار سماور نقره‌ئی و فنجان‌های چایخوری جایش را اشغال کرد... بی‌درنگ معاملهٔ گرمی آغاز شد: '''آنیا''' برای هر فنجان چای یک '''روبل''' می‌گرفت و افسر تنومند را به نوشیدن سه فنجان چای واداشت.
		+
		+	'''آرتینوف'''، ثروتمند مشهور با آن چشم‌های غلتان، که از بیماری تنگ‌نفس رنج می‌برد ولی دیگر آن لباس عجیبی را که '''آنیا''' هنگام تابستان به‌تنش دیده بود دربرنداشت بلکه او هم مثل دیگران فراک پوشیده بود، به غرفه نزدیک شد. بی‌آنکه چشم از '''آنیا''' بردارد یک گیلاس شامپانی نوشید و باز صد '''روبل''' داد. درتمام این مدت خاموش بود و از بیماری تنگ نفس رنج می‌کشید...
		+
		+	'''آنیا''' خریداران را دعوت می‌کرد و از آنان پول می‌گرفت دیگر کاملاً مطمئن بود که تنها لبخند و نگاه او رضایت و خرسندی این مردم را فراهم می‌سازد. دیگر دریافته بود که فقط برای این زندگی پرهیاهو و درخشنده و خندان توأم با موسیقی و رقص و ستایندگان جورواجور آفریده شده است. دیگر از هیچ‌کس نمی‌ترسید و فقط از این متأثر بود که مادرش نیست تا اکنون در کنار او از موفقیت‌های درخشانش مسرور و شادمان گردد.
		+
		+	'''پی‌تر لئونتیچ''' که دیگر پاک رنگش را باخته بود ولی هنوز هم می‌توانست خود را روی پا نگهدارد، به‌غرفه نزدیک شد و یک گیلاس کنیاک خواست. '''آنیا''' از بیم آنکه مبادا پدرش حرف نامربوطی بزند تا بناگوش قرمز شد [دیگر از داشتن چنین پدر معمولی و فقیری شرم داشت.] اما او کنیاک را نوشید و از بستهٔ اسکناسش ده '''روبل''' برداشت روی پیشخوان انداخت و بدون آنکه کلمه‌ئی به‌زبان آورد دور شد... پس از چند لحظه، '''آنیا''' دید که چگونه پدرش با بانوئی سرگرم رقص است و این‌بار دیگر سخت تلوتلو می‌خورد و برسر همپای رقص خود فریاد می‌کشد. و '''آنیا''' به‌خاطر آورد که چگونه سه سال پیش، پدرش در مجلس رقصی نظیر مجلس امشب، تلوتلو می‌خورد و عربده می‌کشید، و سرانجام پاسبانی او را به‌خانه برد و در بستر خواباند، و روز بعد، رئیس دبیرستان او را به‌اخراج از خدمت تهدید کرد... راستی که این یادآوری چه‌قدر بی‌جا بود!
		+
		+	وقتی که سماور غرفه‌ها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را به‌بانوی سالخورده‌ئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست به‌دست '''آنیا''' داد و او را به‌تالاری که در آن، برای شرکت‌کنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیست‌نفری شام می‌خوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:
		+