http://irpress.org/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=ShaqaayeqirPress.org - مشارکتهای کاربر [fa]2026-04-25T17:13:43Zمشارکتهای کاربرMediaWiki 1.35.2http://irpress.org/index.php?title=%D8%AF%D8%B1_%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%AF&diff=43756در کرانه رود2013-08-13T18:51:53Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN031P009.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۹]]<br />
[[Image:KHN031P010.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۰]]<br />
[[Image:KHN031P011.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۱]]<br />
[[Image:KHN031P012.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۲]]<br />
[[Image:KHN031P013.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۳]]<br />
[[Image:KHN031P014.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۴]]<br />
[[Image:KHN031P015.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۵]]<br />
[[Image:KHN031P016.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۶]]<br />
[[Image:KHN031P017.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۷]]<br />
[[Image:KHN031P018.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۸]]<br />
[[Image:KHN031P019.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۹]]<br />
[[Image:KHN031P020.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۰]]<br />
[[Image:KHN031P021.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۱]]<br />
[[Image:KHN031P022.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۲]]<br />
[[Image:KHN031P023.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۳]]<br />
[[Image:KHN031P024.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۴]]<br />
[[Image:KHN031P027.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۵]]<br />
[[Image:KHN031P026.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۶]]<br />
[[Image:KHN031P027.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۷]]<br />
[[Image:KHN031P028.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۸]]<br />
[[Image:KHN031P029.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۹]]<br />
[[Image:KHN031P030.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۰]]<br />
[[Image:KHN031P031.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN031P032.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN031P033.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN031P034.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN031P035.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN031P036.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN031P037.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN031P038.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN031P039.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN031P040.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN031P041.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN031P042.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN031P043.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN031P044.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN031P045.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN031P046.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN031P047.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN031P048.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۸]]<br />
[[Image:KHN031P049.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۹]]<br />
[[Image:KHN031P050.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۰]]<br />
[[Image:KHN031P051.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۱]]<br />
[[Image:KHN031P052.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۲]]<br />
[[Image:KHN031P053.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۳]]<br />
[[Image:KHN031P054.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۴]]<br />
[[Image:KHN031P055.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۵]]<br />
[[Image:KHN031P056.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۶]]<br />
[[Image:KHN031P057.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۷]]<br />
[[Image:KHN031P058.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۸]]<br />
[[Image:KHN031P059.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۹]]<br />
[[Image:KHN031P060.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۰]]<br />
[[Image:KHN031P061.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۱]]<br />
[[Image:KHN031P062.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۲]]<br />
[[Image:KHN031P063.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۳]]<br />
[[Image:KHN031P064.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۴]]<br />
[[Image:KHN031P065.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۵]]<br />
[[Image:KHN031P066.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۶]]<br />
[[Image:KHN031P067.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۷]]<br />
[[Image:KHN031P068.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۸]]<br />
[[Image:KHN031P069.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۹]]<br />
[[Image:KHN031P070.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۰]]<br />
[[Image:KHN031P071.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۱]]<br />
[[Image:KHN031P072.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۲]]<br />
[[Image:KHN031P073.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۳]]<br />
[[Image:KHN031P074.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۴]]<br />
[[Image:KHN031P075.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۵]]<br />
[[Image:KHN031P076.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۶]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
'''از: ریچارد رایت'''<br />
<br />
'''ترجمه: محمود کیانوش'''<br />
<br />
{{وسطچین}} '''۱''' {{پایان وسطچین}}<br />
<br />
با هر قدمی که برمیداشت خانه کهنه، مثل اینکه پایههای آن روی زمین سستی قرار گرفته باشد، زیر پاهای او قرچقرچ صدا میکرد. فکر میکرد چوبهائی که خانه را برپا نگه داشته، تا کی میتواند در مقابل آب مقاومت کند. اما چیزی که واقعاً ناراحتش میکرد موضوع پلهها بود. هر لحظه بیم آن میرفت که آب پلهها را از جا بکند، و آنوقت آنها به دام بیفتند. تمام صبح آن روز را صرف این کرده بود که پلهها را با طنابهای کهنه محکم کند، ولی خیالش از بابت آنها چندان جمع نبود. هیچ وقت فکر نکرده بود که ممکن است تیرهای خانه اینقدر سست و متزلزل باشد. به امید اینکه درد سرش آرام شود، پرده پاره پنجره را به کنار زد: «تموم روز رو تو تب گذروندهم؛ مثه این میمونه که نزله گرفته باشم!» در پشت شیشه کثیف و تار آب زردرنگی را که میچرخید و گوشهای از طویله را دور میزد، دید وزوزی یکنواخت گوشهایش را پر کرد در صبح آب رنگ قهوهای تند داشت. در بعدازظهر رنگ زرد خاک رس میگرفت. و در شب سیاه رنگ میشد، شبیه جزر و مد بیآرامی از قیر مذاب. عمق آب تقریباً به دو متر رسیده بود و هنوز هم بالا میآمد؛ آن روز بیش از نیم متر طغیان کرده بود. به حاشیه باریک کفهای سفید، آنجا که جریان زرد رنگ آب به یک پهلوی طویله میخورد و با تندی برمیگشت، زیر چشمی نگاه کرد. سه روز بود که این حاشیه باریک کفهای سفید را تماشا میکرد موقعی که این حاشیه رو به کوتاهی میرفت، او امیدوار میشد که به زودی زمین را خواهد دید؛ ولی وقتی که طویل میشد، او میفهمید که جریان دوباره شدت پیدا میکند. همه بذرهای کشت بهار خیس شده بود. با نومیدی اینطور فکر میکرد: «بذرها میپوسن. صبح روز پیش تنها ماده گاو خود، '''سالی''' را دیده بود که ماق میکشد، سرش را تکان میدهد، چشمهایش را میچرخاند و از میان آب که تقریباً یک متر عمق داشت خود را به زحمت به طرف تپه میکشد. همانوقت بود که '''آبجی جف''' گفته بود مردی که دنبال گاو را نگیرد احمق است خوب، آخر او اینطورها هم تصور نکرده بود. این خانه خود او بود. ولی حالا مجبور بود آن را ترک کند، چون آب داشت طغیان میکرد و نمیشد گفت که چه موقع و تا چه حد که برسد از طغیان خواهد ایستاد.»<br />
<br />
دو روز پیش به '''بوب''' گفته بود که قاطر پیر را به مزرعه '''بومن''' ببرد و آن را بفروشد، یا آن را با یک قایق، هر قایقی که شد، تاخت بزند. و '''بوب''' هنوز برنگشته بود: «هر درز کار رو که میگیری یه درز دیگر پیدا میکنه بدبختی وقتی میاد عینهو سیل میاد. اما، خدایا، کاش یه جوری بشه که این سد کهنه نشکنه. کاش یه جوری بشه که این سد کهنه نشکنه..»<br />
<br />
در حالی که بر پیشانی خود دست میکشید، از پای پنجره برگشت. یک خوراک گنه گنه حسابی تبش را قطع میکرد اما او گنه گنه نداشت. خدایا، رحم کن!<br />
<br />
و از همه بدتر '''لولو''' چهار روز بود که افتاده بود و از درد زایمان بچهای که هنوز به دنیا نیامده بود، بستری شده بود. لبهای مرد با اندوهی خاموش از هم باز شد. از انصاف به دور بود که یک مرد در آن واحد از همه طرف با ضربههای کاری روبهرو بشود. سنگینی بدنش را از روی پای راستش به روی پای چپش انداخت، گوشش را برای شنیدن صداهائی از در جلوئی خانه تیز کرد، و درباره چگونگی حال '''لولو''' فکر کرد: «اگه همین زودیها بچهش به دنیا نیاد، مجبورم از اینجا ببرمش، هر طور میشه باید ببرمش....»<br />
<br />
به دیوار نمناک تکیه داد. چی باعث شده که '''بوب''' اینقدر دیر کنه؟ خوب، از یک جهت اینها همهاش تقصیر خودش بود. فرصت آن را داشت که از اینجا فرار کند، ولی او مثل یک احمق رفتار کرده بود و این فرصت را غنیمت نشمرده بود. تصور کرده بود که آب به زودی فروکش خواهد کرد. فکر کرده بود که اگر بماند، او اولین کسی خواهد بود که به کشتزارها برخواهد گشت. شخم بهاری را شروع خواهد کرد. اما حالا حتی قاطر او هم از دستش رفته بود. بله، او باید موقعی که از طرف دولت قایق آورده بودند از آنجا میرفت. حالا اصلاً پول هم نداشت که قایق بخرد، و '''بوب''' گفته که دیگر نمیتواند پا به صلیب سرخ بگذارد.<br />
<br />
تنگ کدو قلیانی را از روی دیوار برداشت و آن را با آب گلآلودی که در یک سطل بود، پر کرد. آب غلیظ و تلخ مزه بود و او نمیتوانست آن را فروببرد. کدو قلیانی را به دیوار آویخت و آبی را که به دهان برده بود در گوشهای تف کرد. سرش را آورد بالا و گوش داد. مثل این بود که صدای دررفتن تیری شنیده باشد باز هم صدای تیر بلند شد. فکر کرد که: «باس یه اتفاقی تو شهر افتاده باشه.» از بالای آب زرد رنگ دوباره صدای خفیف و خشک و دوردست تیری را شنید: «باس یه آشوبی به پا شده باشه، باس یه جائی یه آشوبی به پا شده باشه.» شنیده بود که سفیدپوستها تهدید میکنند که تمام سیاهپوستهائی را که گیرشان بیفتد اسمشان را مینویسند تا کیسههای شن و سیمان ببرند و روی سد بچینند. صحبتش بود که سربازها را هم بیاورند. ترسشان از چپال شدن مغازهها و خانهها بود. بله درست نمیشد گفت که توی شهر چه میگذرد: «دکی، یه همچین وقتها اونا سیاهپوستا رو مثه سگ با تیر میندازن و ککشونم نمیگزه.»<br />
<br />
این تیراندازی بیچیزش نیس. حتماً یه سیاهپوست بیچاره کلکش کنده شده...<br />
<br />
دوباره برگشت به طرف پنجره و اینطور فکر کرد: «باس وقتی میرم تو اتاق '''لولو''' اون هفتتیرو از کشو لباس دربیارم.» پرده پاره را تا جائی که میرفت بالا کشید؛ روشنائی ملالانگیزی به داخل آشپزخانه تراوید. به بیرون نگاه کرد، خانهاش تقریباً چهار متر بالاتر از سطح آب بود. و همه جا را آب گرفته بود: آب زردرنگ، آب چرخنده و مواج، آب پرهمهمه. چهار شبانهروز بود که آنجا را آب گرفته بود، و همینطور روان بود. یک لحظه این تصور در ذهنش پیدا شد که آب همیشه در آنجا بوده است، و همیشه در آنجا خواهد ماند. بله، اینطور به نظر میرسید که آب همیشه در آنجا بوده است و این اولین بار بود که او آن را مشاهده میکرد: «شاید یه نفر اون خونهها و اون درخت رو وسط آب انداخته باشه...» احساس گیجی کرد و لرزشی عصبی او را گرفت. چشمهایش را مالید: «خدایا، من تب کردهام!» سرش درد میکرد و سنگین بود؛ احتیاج به خواب و استراحت داشت.<br />
<br />
منظره مقابل پنجرهاش، تا فاصله تقریباً دو کیلومتر خالی بود. بیشتر خانهها را تا آن موقع آب برده بود. در آن نزدیکی چند درختی سرپا بود، و سایه سیاه آنها روی آب زردرنگ افتاده بود. آسمان را تهدید باران، خاکستری رنگ کرده بود. همینکه غرش خفیف رعدی بلند شد، و رو به خاموشی رفت، تمام عضلات او کشیده و منقبض شد. سرش را تکان داد: «الآنه هیچی بدتر از بارون نیس. یه بارون تند بیبروبرگرد اون سد فزرتی رو از جا میکنه...»<br />
<br />
«داداش '''مان'''»<br />
<br />
برگشت و '''آبجی جف''' را دید که در آستانه در ایستاده است.<br />
<br />
پرسید:<br />
<br />
- '''لولو''' چطوره؟<br />
<br />
پیرزن سرش را تکان داد.<br />
<br />
- درد میکشه.<br />
<br />
- فکر میکنی همین حالاها بزاد؟<br />
<br />
- نمیدونم، '''داداش مان'''. شاید همین حالاها بزاد، شایدم نزاد. جونش در خطره.<br />
<br />
- نمیتونیم کاری واسش بکنیم؟<br />
<br />
- نه، باس منتظر باشیم، همین و بس. خدایا، میترسم اصلاً نتونه بدون دکتر بزاد. لگن خاصرهاش خیلی کوچیکه.<br />
<br />
- حالا که هیچ جور نمیشه رفت دکتر آورد.<br />
<br />
- اما، داداش '''مان'''، باس یه کاری بکنی.<br />
<br />
آه کشید:<br />
<br />
- نمیدونم چی کار کنم. '''پیوی''' کجاس؟<br />
<br />
- خوابیده، تو اتاق '''لولو'''.<br />
<br />
آبجی جف به او نزدیک شد و با خشونت توی صورت او نگاه کرد:<br />
<br />
- '''داداش مان'''، یه ذره خوراکی تو خونه نیس. تو باس یه کاری بکنی.<br />
<br />
او گفت:<br />
<br />
من '''بوب''' رو با قاطر فرستادم که یه قایق دس و پا کنه.<br />
<br />
زن آه کشید. '''دادش مان''' دور شدن کشکش خفیف کفشهای نرم او را از راهرو شنید، و آب دهانش را قورت داد: «نه قایق، نه پول، نه دکتر، نه یه ذره خوراکی. و '''بوب''' هم که هنوز برنگشته. اگر وضع همین جور پیش بره '''لولو''' دیگه طاقت نمییاره. اگه '''بوب''' با قایق برمیگشت او '''لولو''' را در قایق میگذاشت و او را به بیمارستان صلیب سرخ میبرد، فرق نمیکرد که چه پیش بیاید. سفیدپوستها مجبور میشدند که '''لولو''' را به بیمارستان راه بدهند. آنها نمیگذاشتند که زنی فقط به خاطر اینکه سیاه است، بمیرد؛ نمیگذاشتند که بچهای موجب مرگ زنی بشود. نمیگذاشتند.» در حالی که از پنجره به بیرون نگاه میکرد، و میکوشید گوش بدهد، حالتی جدی پیدا کرد. خیال کرد که باز صدای تیر شنیده است. اما جز زمزمه آب چرخنده و مواج صدائی نبود آب رنگ تیرهای میگرفت. در قسمتهای گسترده و باز رنگ زرد گلآلودی داشت، اما نزدیک خانهها و درختها رو به سیاهی میرفت. '''مان''' اینطور فکر کرد: «داره شب میشه.» آنوقت صدای خفیف، خشک و دوردست تیرهائی شنیده شد. یک.. دو.. سه.<br />
- '''داداش مان'''، '''بوبه'''!<br />
<br />
'''مان''' در حالی که روی پاشنه کفش بزرگش به سنگینی قدم برمیداشت، به طرف در جلوی شتافت. '''بوب''' را دید که آن پائین، نزدیک آب، روی پلههای دراز ایستاده، خم شده و با یک حلقه طناب ور میرود. پشت سر او قایق پاروئی سفیدی در جریان آب میجنبید.<br />
<br />
- '''بوب'''، چطور کار رو جور کردی؟<br />
<br />
'''بوب''' به بالا نگاه کرد و پوزخندی برق سفید دندانهایش را نشان داد.<br />
<br />
به قایق سفید اشاره کرد و گفت:<br />
<br />
- میبینی؟<br />
<br />
سراپای '''مان''' از شادی شعلهور شد: «شکر خدا، قایق واسهمون رسید! حالا میتونیم بریم...»<br />
<br />
'''بوب''' جواب نداد. طناب را محکم کشید و از پلهها بالا آمد.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۳۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]<br />
[[رده:ریچارد رایت]]<br />
[[رده:محمود کیانوش]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%AF%D8%B1_%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%AF&diff=43605در کرانه رود2013-05-26T07:58:01Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN031P009.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۹]]<br />
[[Image:KHN031P010.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۰]]<br />
[[Image:KHN031P011.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۱]]<br />
[[Image:KHN031P012.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۲]]<br />
[[Image:KHN031P013.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۳]]<br />
[[Image:KHN031P014.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۴]]<br />
[[Image:KHN031P015.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۵]]<br />
[[Image:KHN031P016.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۶]]<br />
[[Image:KHN031P017.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۷]]<br />
[[Image:KHN031P018.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۸]]<br />
[[Image:KHN031P019.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۱۹]]<br />
[[Image:KHN031P020.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۰]]<br />
[[Image:KHN031P021.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۱]]<br />
[[Image:KHN031P022.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۲]]<br />
[[Image:KHN031P023.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۳]]<br />
[[Image:KHN031P024.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۴]]<br />
[[Image:KHN031P027.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۵]]<br />
[[Image:KHN031P026.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۶]]<br />
[[Image:KHN031P027.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۷]]<br />
[[Image:KHN031P028.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۸]]<br />
[[Image:KHN031P029.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۲۹]]<br />
[[Image:KHN031P030.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۰]]<br />
[[Image:KHN031P031.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN031P032.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN031P033.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN031P034.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN031P035.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN031P036.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN031P037.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN031P038.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN031P039.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN031P040.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN031P041.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN031P042.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN031P043.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN031P044.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN031P045.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN031P046.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN031P047.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN031P048.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۸]]<br />
[[Image:KHN031P049.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۴۹]]<br />
[[Image:KHN031P050.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۰]]<br />
[[Image:KHN031P051.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۱]]<br />
[[Image:KHN031P052.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۲]]<br />
[[Image:KHN031P053.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۳]]<br />
[[Image:KHN031P054.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۴]]<br />
[[Image:KHN031P055.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۵]]<br />
[[Image:KHN031P056.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۶]]<br />
[[Image:KHN031P057.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۷]]<br />
[[Image:KHN031P058.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۸]]<br />
[[Image:KHN031P059.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۵۹]]<br />
[[Image:KHN031P060.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۰]]<br />
[[Image:KHN031P061.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۱]]<br />
[[Image:KHN031P062.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۲]]<br />
[[Image:KHN031P063.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۳]]<br />
[[Image:KHN031P064.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۴]]<br />
[[Image:KHN031P065.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۵]]<br />
[[Image:KHN031P066.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۶]]<br />
[[Image:KHN031P067.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۷]]<br />
[[Image:KHN031P068.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۸]]<br />
[[Image:KHN031P069.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۶۹]]<br />
[[Image:KHN031P070.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۰]]<br />
[[Image:KHN031P071.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۱]]<br />
[[Image:KHN031P072.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۲]]<br />
[[Image:KHN031P073.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۳]]<br />
[[Image:KHN031P074.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۴]]<br />
[[Image:KHN031P075.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۵]]<br />
[[Image:KHN031P076.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۳۱ صفحه ۷۶]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۳۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]<br />
[[رده:ریچارد رایت]]<br />
[[رده:محمود کیانوش]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%B5%D8%A8%D8%B1_%DA%A9%D9%86_%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AA_%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AF...&diff=43602صبر کن یادت بیاد...2013-05-24T10:39:39Z<p>Shaqaayeq: پایان تایپ</p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۵]]<br />
[[Image:KHN011P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۶]]<br />
[[Image:KHN011P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۷]]<br />
[[Image:KHN011P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۸]]<br />
[[Image:KHN011P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۹]]<br />
[[Image:KHN011P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۰]]<br />
[[Image:KHN011P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۱]]<br />
[[Image:KHN011P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۲]]<br />
[[Image:KHN011P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۳]]<br />
[[Image:KHN011P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۴]]<br />
[[Image:KHN011P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۵]]<br />
[[Image:KHN011P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۶]]<br />
<br />
{{بازنگری}}<br />
<br />
<br />
<br />
نوشته: '''عزیز نسین'''<br />
<br />
ترجمهٔ: '''رضا'''<br />
<br />
راستش را خواسته باشید، حقوق ماهانهٔ من از دویست لیره تجاوز نمیکند، اما فقط کرایهٔ منزلم دویستوهشتاد لیره است! – وقتی از خدا پنهان نیست، از بندههای خدا چرا پنهان باشد؟ از آن گذشته، حالا دیگر این مسئله علنی شده و همه آن را میدانند.<br />
<br />
خلاصه، مطلب، لب و پوستکنده، این است که ما، همهمان رشوه میگیریم. این را رؤسای شرکت هم مثل باقی خلق خدا، میدانند اما کاری از دستشان ساخته نیست.<br />
<br />
اصولاً، میدانید؟ وضع و ترتیب کارها طوری است که نمیشود رشوه نگرفت. کار ما طوری با رشوه گرفتن پیوند دارد که بدون آن نمیتواند جریان پیدا کند. بنابراین، حالا دیگر رشوه گرفتن ما برای خودش قانونی شده.<br />
<br />
رؤسای شرکت هم پس از سالیان دراز تجربه به این نتیجه رسیدهاند که «اینجوری بوده و همین جوری هم باید باشد».. البته آنها چندین بار برای تغییر این وضع دامن همت به کمر زدهاند: مثلاً بارها همهٔ کارمندان را، از کوچک تا بزرگ و از صدر تا ذیل تغییر دادهاند؛ ولی بدون نتیجه.....<br />
<br />
من که گفتم: وضع کاری ما طوری است که نمیشود حقوحساب نگرفت: اگر نگیریم کارها جریان پیدا نمیکنند و اوضاع نمیچرخد و همه چیز درحال رکورد و وقفه، لنگ میماند. بهعلاوه ما کار خلاف قانونی انجام نمیدهیم که حتی یک صناری هم از صندوق شرکت کش نمیرویم. فقط به مراجعین میگوئیم که:<br />
<br />
«آره بابا... کارتون در جریانه... میدونین؟ متأسفانه... هنوز حاضر نشده... آخه... بله... هر چیزی راهی داره!» بله فقط همین یک جمله... اگر کار خلافی میکنیم، تنها گفتن همین یک جمله است. و آنوقت، مراجع محترم، با کمال صمیمیت و از ته دل و با رضایت کامل زمزمه میکند که:<br />
<br />
«- اختیار دارید آقا... اما شما خودتون میدونید که راهش چیه...»<br />
<br />
و ما هم هرچه میدانیم بیریا بهاش میگوئیم. آخر ما میتوانیم کاری را ده پانزده روز زودتر، یا ده پانزده روز دیرتر از موقع انجام بدهیم. در هر دو صورت، ارباب رجوع به حق خودشان میرسند و مثلاً طلبشان را وصول میکنند. ولی همانطوریکه عرض کردم، گاهی ممکن است اسناد مربوط ده پانزده روز زودتر و گاهی برعکس، یعنی ده پانزده روز دیرتر آماده بشود. میفهمید؟ در این میانه حق، هیچکس از بین نمیرود: نه شرکت ضرری میکند و نه ارباب رجوع.<br />
<br />
با اینکه دو سال است در اینجا کار میکنم هنوز نتوانستهام بفهمم این پولهای زبانبستهٔ بیدستوپا چطوری به کشوی میز یا کف دست و از آنجا به داخل جیبم سرازیر میشوند... رفقای دیگر هم هنوز این معما را به درستی کشف نکردهاند. ما که حق کسی را نمیخوریم؛ به کسی هم که زور نمیگوئیم؛ مال کسی را هم که نمیدزدیم. پس چطوری است که توی دریای پول دست و پا میزنیم؟<br />
<br />
اصلاً میدانید چیست؛ دفتر کار ما درست مثل یک ماشین پولسازی است. مرتب و بدون تعطیل برای ما پول میسازد. نمیدانم چطوری بهتان بگویم. فرض کنیم پنجرهٔ اتاق باز باشد؛ در اتاق هم همینطور؛ و آن وقت ناگهان باد شدیدی بوزد و همهٔ اوراق روی میز را به هوا بلند کند... خوب، معلوم است دیگر... همهٔ این کاغذها از پنجره به طرف در پرواز میکنند. پول هم عملاً برای ما همین وضع را دارد. فقط با این فرق که پول، دم در که رسید پرهایش میریزد و همان جا گیر میافتد. اصولاً این پولها مال شخص به خصوصی نیست و بیصاحب است. این دفتر کار ماست که بدون توقف و بدون ذرهئی استراحت پول چاپ میزند.<br />
<br />
به نظرم حالا دیگر فهمیدید، نه؟ فهمیدید یا مثل من هنوز هیچ چیز دستگیرتان نشده است؟ آخر این پولها مال کسی نیست و بیصاحب است؛ و چون بیصاحب است، پس به ما میرسد. بله. ما نه تنها حق کسی را ضایع نمیکنیم و از بین نمیبریم بلکه با تسریع کار مردم و جلو انداختن تقاضاهایشان، به آنها مساعدت هم میکنیم، به آنها خدمت هم میکنیم...<br />
<br />
کاری که راه میاندازیم و رشوهیی که از این بابت میگیریم، همه علنی و آشکار است. و به این سبب، درآمد خالص، برادروار میان همهٔ ما قسمت میشود... اما – اشتباه نکنید – منظور از «برادروار» این است که به برادرهای بزرگ بیشتر، و به برادرهای کوچک کمتر میرسد. یعنی هر کس به نسبت مقام و اهمیتی که در این مؤسسه دارد سهم میبرد.<br />
<br />
بین ما، خودبهخود وحدت و اتفاق کامل به وجود آمده؛ به طوری که هیچ وقت مقدار سهم اشخاص به بیرون درز نمیکند و کسی از آن اطلاع ندارد. در تقسیم درآمد، تعصب و صداقت و مردانگی کاملی داریم و هیچ وقت به هیچ عنوان حق کسی پامال نمیشود. اگر یک روز یکی از ما غیبت کند، مریض شود و یا مثلاً به تماشای بازی فوتبال برود، روز بعد بچهها حقوحساب دیروزش را بیکموکاست میگذارند جلوش. حتی آنهائی که به مرخصی سالیانه میروند هم، از این بابت کمترین دغدغهیی ندارند. چه کار بکنیم چه نکنیم، سهم حق و حساب به جای خودش محفوظ است.<br />
<br />
هیچکس نمیتواند سر دیگری را کلاه بگذارد، یا حق کسی را کش برود و یا مبلغی از درآمد حاصله را از دیگران پنهان کند: همه مجبورند آنچه را که کاسبی کردهاند، بیریا در طبق اخلاص بریزند و بگذارند وسط. حساب همه چیز مثل روز روشن است. میپرسید از کجا؟ بسیار ساده است:<br />
<br />
لیستها و تعرفههای تعیین درآمد ما، از لیستها و تعرفههای وزارت دارائی هم مرتبتر و دقیقتر تنظیم شده است. داین تعرفهها، برای درخواستهایی که جمع مبلغ آن تا حدود صدهزار لیره است یک درصد، و از این مبلغ به بالا، تا دویستهزار لیره، سه درصد حق و حساب در نظر گرفته شده. بهعلاوه، طبق این تعرفه، اگر کار ده روز زودتر انجام گرفته باشد، به همان نسبت به حق ما اضافه میشود و اگر بیست روز زودتر انجام بگیرد این نسبت به دوبرابر افزایش مییابد.<br />
<br />
ضمناً البته نوع کار نیز در این مسأله دخیل است: مثلاً اگر درخواست وجه برای کارهای مربوط به حملونقل باشد، حقوحساب بیشتری باید گرفت؛ و اگر مربوط به امور ساختمانی باشد که، دیگر نورعلینور است و سهم ما چیز چاق و چلهیی از کار درمیآید. اما درمورد درخواستهای مربوط به خریدوفروش، وضع ثابت و معینی نداریم؛ و درواقع پول چائی بچهها بستگی به عرضه وتقاضا و وضع بازار دارد، گاهی کم و گاهی زیاد میشود و مدام در حال نوسان است.<br />
<br />
خلاصه، در سایهٔ این تعرفهٔ تنظیمی، از رئیس اداره گرفته تا پیشخدمت دم در، همه میتوانند درآمد حاصله را دقیقاً محاسبه کنند و به اصطلاح «در جریان کارها باشند»!<br />
<br />
پیش از آمدن من، یکی دو نفر از همکارها کوشش کرده بودند یک قسمت از حق و حساب دریافتی را به جیب بزنند؛ ولی همانطور که از قدیم گفتهاند، اتحاد منبع قدرت است؛ و در سایهٔ این اتحاد، رفقا موفق شده بودند که این بیهمهچیزهای ننر و خودخواه را به هر وسیله شده از آنجا دک کنند.<br />
<br />
قدیمها، چندین بار از این نادرستیها و نارو زدنها پیش آمده بود؛ ولی حالا دیگر آنجور چیزها به کلی از بین رفته. با آن تجربههای تلخ، هیچ کدام ما دیگر آن اندازه بیشعور نیستیم که مرغ تخم طلا را بکشیم یا از دست بدهیم: درآمدها را با کمال صداقت و صمیمیت میگذاریم و همانطور که گفتم: برادروار قسمت میکنیم...<br />
<br />
پیش از آمدن به این شرکت، با ماهی پانصد لیره در محل دیگری کار میکردم. از این پانصد لیره چشم پوشیدم و چهارهزار لیره به دوست خیرخواهی باج سبیل دادم که این شغل ماهی دویست لیرهیی را برایم دست و پا کند.<br />
<br />
هیچ یک از کارکنان شرکت ما حاضر نیستند به هیچ عنوان شغل پردرآمد خود را از دست بدهند؛ و دوستی که این فداکاری را در حق من کرد هم، راستش، مجبور شده بود استانبول را ترک کند و به آنکارا برود؛ و تازه از من قول هم گرفته بود که وقتی برگشت، کارش را به خودش واگذار کنم.<br />
<br />
من این کار موقتی را به چهارهزار لیره خریده بودم. البته، بودند کسانی که تا بیستهزار لیره هم حاضر بودند بسلفند؛ منتها دوست خیرخواه من به آنها اعتماد نمیکرد، و میترسید که پس از مراجعت کارش را بهاش پس ندهند و سرش بیکلاه بماند. بهعلاوه چون دلش میخواست خدمتی به من و کمکی به عائلهٔ فقیر و بیچارهام کرده باشد؛ به همین مبلغ جزئی قناعت کرد.<br />
<br />
پس از پرداختن به کار جدید، تحول عظیمی در زندگی ما روی داد: بچهها و زنم گوشت نو آوردند و همهشان گرد و قلمبه شدند. خود بنده که چه عرض کنم! کمر شلوارها دیگر جواب قطر شکمم را نمیداد و لباسهای قدیمی همه از گردونه خارج شدند و ناچار لباسهای جدیدی سفارش دادم. از دور، با یک نگاه میشد تشخیص داد که چه تغییر عظیمی در زندگی ما ایجاد شده... زنم، در ظرف این بیست سالی که با من ازدواج کرده بیست مثقال هم چاق نشده بود؛ اما در سایهٔ شغل جدید، در هر بیست روز، طبق یک برنامهٔ منظم دو کیلو به وزنش اضافه میشد و معلوم هم نبود که این برنامهٔ منظم تا کی ادامه پیدا خواهد کرد و به کجا خواهد انجامید. در هر صورت زن بیچارهٔ من همهٔ عقبافتادگیهای بیست سالهاش را با سرعت هرچه تمامتر جبران میکرد خانهٔ مسکونیمان نیز مثل شلوارهای من تنگ شده بود و دیگر گنجایش ما را نداشت. بنابراین به خانهٔ وسیعتری کوچ کردیم. دختر بزرگم که باعث ناراحتی خیالم بود و همیشه فکر میکردم که نکند طفلک در خانه بماند و بترشد، روز به روز قشنگتر شد تا حالا این روزها که سخت سرگرم است و دارد خودش را برای شرکت در مسابقهٔ ملکه زیبائی آماده میکند.<br />
<br />
دردسرتان ندهم. هرچه دربارهٔ تغییرات زندگی خودم بگویم کم گفتهام. اصلاً نمیدانم کدامهایش را تعریف بکنم... بله، مثلاً، حزب خودمان را هم عوض کردیم و حالا دیگر به کاندیداهای حزب طبقه خودمان رأی میدهیم... فهم بقیهٔ تحولات ناشی از درآمد جدید را به هوش سرشار و فهم زیاد خودتان واگذار میکنم.<br />
<br />
وضع به همین منوال ادامه داشت تا روزی که کارمند جدیدی به اسم '''حیدربیک''' را به محل کار ما فرستادند.<br />
<br />
با آمدن او، رشتهٔ کارها یکهو پاره شد... چه کسی این شخص را به دفتر کار ما فرستاد، معلوم نبود. شاید هم به توصیهٔ یکی از رؤسای شرکت استخدام شده بود.<br />
<br />
در هر حال؛ رئیس قسمت او را به دایرهٔ حملونقل فرستاد. چهرهیی عبوس و اندامی لاغر و مردنی داشت و ما تصور میکردیم یک ماه نخواهد کشید که او هم مثل ما چاق و چله بشود، گونههایش گل بیندازد و خنده روی لبانش جا خوش کند.<br />
<br />
چه تصور باطلی! این مرد چاق نشد که هیچ، روز به روز هم ضعیفتر و مردنیتر میشد. وقتی که توی سالن راه میرفت، صدای تقتق قدمهای بلند و کشیدهاش آدم را به یاد مردههائی میانداخت که از قبر در رفته باشند...<br />
<br />
فردای روزی که به کار مشغول شد، رئیس قسمت سهم او را هم تعیین کرد. پس از مدتی مذاکره و یک و دو کردن، چون آن روزها کسادی بود و کاروبارمان چندان رونقی نداشت، چهلوشش لیره سهم او شد و به من مأموریت دادند که دمش را ببینم و در جریانش بگذارم.<br />
<br />
عصر، نزدیکهای آخر وقت، پیشش رفتم و بهاش گفتم:<br />
<br />
«- سلام '''حیدربیک'''.<br />
<br />
و پول را که توی پاکت بود، روی میزش گذاشتم.<br />
<br />
پرسید: «- این چیه؟<br />
<br />
گفتم: «- پوله. قسمت امروز شماس.<br />
<br />
گفت: «- قسمت چی؟<br />
<br />
خندیدم. چه میتوانستم بکنم؟ وقتی که انسان حرفی برای زدن ندارد و یا دلیل و علتی برای اعمال خود نمیتواند بیان کند میخندد. خیلی هم احمقانه میخندد. من هم خندیدم.<br />
<br />
با پشت دستش پاکت پول را پس زد و به زمین انداخت، و با خونسردی تمام گفت:<br />
<br />
«- من قسمت مسمت سرم نمیشه... لازم هم ندارم!<br />
<br />
پاکت پول را از روی زمین برداشتم و با لب و لوچهٔ آویزان برگشتم نزد رفقا. رئیس متفکرانه گفت:<br />
<br />
«- آدم درستیه، با پاکدامنی زندگی میکنه. کار همهمونو خراب خواهد کرد...<br />
<br />
یکی از رفقا حرف او را برید و گفت:<br />
<br />
«- به نظرم فکر میکنه که این پول کمه...<br />
<br />
سهمش را بیشتر کردیم. فردا همکار دیگری پول را برداشت و به سراغ یارو رفت و به او فهماند که این رویه، خلاف اخلاق و مغایر اصول همکاری است. نباید توقع خارج از اندازه داشته باشد و به حق دیگران تخطی کند.<br />
<br />
'''حیدربیک''' او را هم از خود راند.<br />
<br />
وجود این بابا عجب دردسری شده بود! اگر یکی از ما ناجور درمیآمد و پول نمیگرفت، میتوانست اسباب زحمت همهٔ ما بشود. این مردک رک و راست میخواست نان همهٔ ما را آجر کند. اگر موفق میشدیم فقط یک بار به کارش بکشیم و یا یک برگه ازش به چنگ بیاریم کار درست بود: ریشش به دست ما میافتاد و دیگر هیچ غلطی نمیتوانست بکند.<br />
<br />
یک چهار پنج روزی از ترس یارو هیچ کار نمیتوانستیم بکنیم، و درآمدمان به کلی تعطیل شد. اگر وضع به همین منوال ادامه پیدا میکرد، بروبچهها دوباره شروع میکردند به لاغر شدن. اگر آدم همیشه، و تا آخر عمر، لاغر و ضعیف باقی بماند، مهم نیست؛ ولی امان از آن روزی که مزهٔ فربهی را بچشد! – دیگر به هیچ عنوانی نمیتواند لاغری و ضعف را تحمل کند. خدا نصیب گرگ بیابان نکند...<br />
<br />
هر حقهئی زدیم، هر دوز و کلکی جور کردیم، نتوانستیم '''حیدربیک''' را از میدان درکنیم. همهٔ نقشههای ما نقش بر آب میشد. هر روز صبح، مثل مردهٔ از قبر درآمده، صدای تقتق مشمئزکنندهٔ کفشش در سالن طنین میانداخت و پشت ما را میلرزاند؛ و عصر هم با همین تقتق لعنتی که گوشت تن ما را آب میکرد از در خارج میشد... اصولاً آدم سرد و ازخودراضی و عبوسی بود، و به هیچ کدام ما هم محل سگ نمیگذاشت.<br />
<br />
یک جور دلواپسی و ناراحتی خیال، دامنگیر همهٔ ما شده بود: نکند که شرکت این یارو را برای جاسوسی ما فرستاده تا از تهتوی کارمان سردربیاورد و به آنها گزارش بدهد. اگر همهاش یکبار بتوانیم پولی به دستش بدهیم کار تمام است و دیگر ترسی نخواهیم داشت.<br />
<br />
بالاخره رئیس قسمت پس از تفکر زیاد به ما گفت:<br />
<br />
«- گمون کنم یارو میخواد حساب و کتابش از ما جدا باشد. هر چی که میگیره خودش بدونه و خودش.. بهتره که یکی از اربابرجوع را مستقیماً به سراغش بفرستیم و ببینیم چی پیش میاد.<br />
<br />
و همین کار را هم کردیم: یعنی یک مراجع سابقهدار و کارکشته را سروقتش فرستادیم. رفتن یارو همان و برگشتن همان: در حالی که مثل گوجهفرنگی سرخ شده بود، گفت:<br />
<br />
«- مرتیکهٔ بیشرف بیناموس! هر کار کردم نگرفت. آخرسری پولو تو جیبش چپوندم، چیزی نمونده بود که داد و فریاد راه بندازه و کارو به صورت مجلس کردن بکشونه... تا حالا آدم به این بداخلاقی و بدعنقی ندیده بودم.<br />
<br />
از آن روز به بعد، هر کدام از ما نقشهٔ جدیدی برای حریف طرح میکردیم و به مورد اجرا میگذاشتیم، منتها یخ هیچ کداممان نمیگرفت. تا اینکه سروکلهٔ آدمی به اسم '''جلیل''' پیدا شد و پیشنهاد کرد:<br />
<br />
«- اگه منو توی شرکتتون استخدام کنین، کفشهای یارو را واکس میزنم و جلو پاش جفت میکنم.<br />
<br />
گفتیم: «- تو قالشو بکن، هر چی بگی قبول داریم: استخدامت میکنیم، قربونتم میریم.<br />
<br />
«- سهم منو چند میدین؟<br />
<br />
مقدار زیادی چانه زدیم، و آخر توافق کردیم که اگر بتواند '''حیدربیک''' را از آنجا فرار بدهد با ماهی پنجاه لیره استخدامش کنیم و از درآمد نیز به اندازهٔ سهم رئیس دایره حق ببرد.<br />
<br />
روزی که مدیرعامل شرکت همراه دو نفر از شرکاء برای رسیدگی به دفتر کار ما آمده بودند، سروکلهٔ جلیل هم پیدا شد. ناهار را همهمان همان جا در شرکت خورده بودیم و حالا داشتیم قهوه میخوردیم. '''حیدربیک''' یک گوشهٔ سالن کز کرده بود و خیرهخیره ما را تماشا میکرد.<br />
<br />
'''جلیل'''، رسیده و نرسیده به طرف حیدربیک خیز برداشت و درحالی که با صدای بلند «'''حیدر''' جان، '''حیدر''' جان» میگفت، او را محکم در آغوش گرفت.<br />
<br />
'''حیدربیک''' دست و پایش را گم کرد و با تعجب گفت:<br />
<br />
«- شما را به جا نیاوردم.<br />
<br />
«- صبر کن، جان من، صبر کن.<br />
<br />
«- ببخشید... هیچ نشناختم...<br />
<br />
همهٔ سرها به طرف آن دو چرخید، و همه با دقت به آنها نگاه میکردند. '''جلیل گفت:'''<br />
<br />
«- مگه یادت رفته؟ تو آنکارا، با همدیگه، تو اون معامله... یادت اومد؟ مچت گیر افتاده بود... یک سال محکوم... یادت نیومد؟<br />
<br />
«- خیر آقا! عوضی گرفتین...<br />
<br />
«- صبر کن داداش! یه خورده فکر کن... صندوقدار بانکت کردن... چطور یادت نمیاد؟ با پونزدههزار لیره غیبت زد... بازم یادت نیومد؟ فکر کن!<br />
<br />
'''حیدربیک''' سخت از کوره در رفته از عصبانیت تا پشت گوش قرمز شده بود.<br />
<br />
«- فکر و مکر نداره، من اصلاً تو را نمیشناسم.<br />
<br />
«- بازم یه خورده فکر کن، الآن یادت میاد. چه کمحافظه شدی! یادت رفته که عاشق آن زنیکه شده بودی؟ ها؟ یادت اومد؟ بعدم برای اینکه پول و پلهیی بهاش برسونی... ها؟ یادت اومد؟...<br />
<br />
«- عوضی گرفتی برادر!<br />
<br />
«- درست فکر کن... عجب! یادت نیومد؟ آخه چطور ممکنه عوضی بگیرم؟ مگه یادت رفته موقع رشوه گرفتن پتهت رو آب افتاد و مچت را گرفتن؟ بعدم دخترت...<br />
<br />
«- چی مزخرف میگی! کدوم دختر؟<br />
<br />
«- هنوز هم به جا نیاوردی؟ صبر کن ببینم: آها، یادت اومد؟ «واللا من که هیچ چی نمیفهمم.<br />
<br />
«- صبر کن برادر... '''حیدر''' جون! مگه فراموش کردی که تو زندون چند دفعه به ملاقاتت اومدم؟ چهقدر برات انگور و سیگار و چیزهای دیگه آوردم؟<br />
<br />
«- تو دروغ میگی! تو داری به من دروغ میبندی.<br />
<br />
«- صبر کن داداش، همین الآن یادت میاد...<br />
<br />
'''حیدربیک''' با عصبانیت سالن را ترک کرد.<br />
<br />
کسانی که آنجا بودند، هیچکدام این حرفها را باور نکردند؛ همه میدانستند که این صحنه ساختگی است؛ و با همهٔ اینها، هر کدام به نحوی شروع به بدگویی دربارهٔ '''حیدربیک''' کردند:<br />
<br />
«- دیدی؟ عجب مرتیکهٔ چموشیه!<br />
<br />
«- چه خودشو به موشمردگی میزد؟<br />
<br />
«- عجب حقهبازی است!<br />
<br />
«- قدیمیها خوب گفتهن: از اون نترس که های و هو داره، از اون بترس که سر به تو داره......<br />
<br />
{{ستاره}}<br />
<br />
دو روز از این قضیه گذشت. روز سوم، عذر '''حیدربیک''' را خواستند. مردک هیچ کار دیگری نمیتوانست پیدا کند. اسم '''جلیل''' را توی شرکت «صبر کن یادت بیاد» گذاشته بودند. - «صبر کن یادت بیاد» در شرکت ما با ماهی پنجاه لیره پیشخدمتی میکند، اما سهمش از درآمدهای دیگر، بیش از رئیس دایره است. حقش هم هست؛ آخر مگر او نبود که وضع کار ما را سروسامان داد؟ مگر او نبود که جلو بدبختی ما را گرفت؟<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:عزیز نسین]]<br />
[[رده:رضا]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%B5%D8%A8%D8%B1_%DA%A9%D9%86_%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AA_%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AF...&diff=40459صبر کن یادت بیاد...2013-04-28T20:05:47Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۵]]<br />
[[Image:KHN011P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۶]]<br />
[[Image:KHN011P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۷]]<br />
[[Image:KHN011P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۸]]<br />
[[Image:KHN011P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۵۹]]<br />
[[Image:KHN011P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۰]]<br />
[[Image:KHN011P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۱]]<br />
[[Image:KHN011P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۲]]<br />
[[Image:KHN011P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۳]]<br />
[[Image:KHN011P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۴]]<br />
[[Image:KHN011P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۵]]<br />
[[Image:KHN011P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۶۶]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:عزیز نسین]]<br />
[[رده:رضا]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=40457«آنا» به گردن2013-04-28T10:45:54Z<p>Shaqaayeq: پایان تایپ</p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{بازنگری}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پس از انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطهٔ خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' – مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت - در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
{{وسطچین}}'''- ۲ -'''{{پایان وسطچین}}<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیش از عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پس از بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. [مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود]. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیش از رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نهتنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پس از مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''آنیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت. به هیچ وجه دلش نمیخواست برقصد، اما '''آنیا''' از کنار او پرواز میکرد. با زیبائی خود مضطربش میساخت و گردن و سینهٔ عریانش او را به هیجان میآورد. در چشمهای '''آنیا''' برق جوانی شعله میکشید حرکاتش شهوتانگیز بود، اما افسر هنوز بیاعتنا ایستاده مانند پادشاهی دست تفقد به سوی او دراز کرده بود.<br />
<br />
جمعیت فریاد میزد: «- آفرین! آفرین!<br />
<br />
اما اندک اندک افسر تنومند نیز شکیبائی خود را از کف داد، جان گرفت، بههیجان آمد و تسلیم سحر و افسون او شد. روح پیدا کرد و حرکاتش آرام و سبک و جوان شد. ولی '''آنیا''' فقط شانهها را حرکت میداد و مکارانه نگاه میکرد؛ گوئی اکنون دیگر او ملکه است و افسر بردهٔ او. دراین لحظه '''آنیا''' میپنداشت که تمام تالار بهایشان مینگرد و تمام این مردم از شور و هیجان بیحال و بیحس شدهاند و بهآنها حسرت میبرند. هنوز افسر تنومند فرصت نکرده بود از او سپاسگزاری کند که، ناگهان، جمعیت عقب رفت و مردان بهطرز عجیبی قد راست کردند و دستها را پائین انداختند... حضرت اشرف با فراک و دوستاره بهجانب '''آنیا''' میآمد... آری، حضرتاشرف مخصوصاً به سمت او میآمد، زیرا که مستقیم به او مینگریست و لبخندی شیرین بر لب داشت و درضمن لب خود را میجوید؛ همان کاری که همیشه، وقتی زنان زیبا را میدید انجام میداد. حضرت اشرف گفت:<br />
<br />
«- بسیار خوشحالم، بسیار خوشحالم... دستور میدهم شوهر شما را برای آنکه چنین گنج شایگانی را از ما پنهان نگهداشته، به زندان بیندازند!<br />
<br />
و در حالی که دست '''آنیا''' را میبوسید، به حرف خود ادامه داد:<br />
<br />
«- من به مأموریت از طرف همسرم پیشتان آمدهام. شما باید به ما کمک کنید... آری... باید جایزهئی برای زیبائی شما تعیین کرد... مثل آمریکا... آری! زنان آمریکائی... همسرم با بیصبری منتظر شماست.<br />
<br />
'''آنیا''' را به غرفهئی نزد بانوی سالخوردهئی برد که قسمت تحتانی صورتش فوقالعاده بزرگ بود؛ چنانکه به نظر میرسید سنگ بزرگی را در دهان گذاشته است<br />
<br />
این زن، با صدای یکنواخت تودماغی، گفت:<br />
<br />
- به ما کمک کنید! تمام زنان زیبا در بازار خیریه کار میکنند و فقط شما یکی معلوم نیست چرا بیکار میگردید. چرا نمیخواهید بهما کمک کنید.<br />
<br />
او رفت و '''آنیا''' کنار سماور نقرهئی و فنجانهای چایخوری جایش را اشغال کرد... بیدرنگ معاملهٔ گرمی آغاز شد: '''آنیا''' برای هر فنجان چای یک '''روبل''' میگرفت و افسر تنومند را به نوشیدن سه فنجان چای واداشت.<br />
<br />
'''آرتینوف'''، ثروتمند مشهور با آن چشمهای غلتان، که از بیماری تنگنفس رنج میبرد ولی دیگر آن لباس عجیبی را که '''آنیا''' هنگام تابستان به تنش دیده بود دربرنداشت بلکه او هم مثل دیگران فراک پوشیده بود، به غرفه نزدیک شد. بیآنکه چشم از '''آنیا''' بردارد یک گیلاس شامپانی نوشید و باز صد '''روبل''' داد. درتمام این مدت خاموش بود و از بیماری تنگ نفس رنج میکشید...<br />
<br />
'''آنیا''' خریداران را دعوت میکرد و از آنان پول میگرفت دیگر کاملاً مطمئن بود که تنها لبخند و نگاه او رضایت و خرسندی این مردم را فراهم میسازد. دیگر دریافته بود که فقط برای این زندگی پرهیاهو و درخشنده و خندان توأم با موسیقی و رقص و ستایندگان جورواجور آفریده شده است. دیگر از هیچکس نمیترسید و فقط از این متأثر بود که مادرش نیست تا اکنون در کنار او از موفقیتهای درخشانش مسرور و شادمان گردد.<br />
<br />
'''پیتر لئونتیچ''' که دیگر پاک رنگش را باخته بود ولی هنوز هم میتوانست خود را روی پا نگهدارد، به غرفه نزدیک شد و یک گیلاس کنیاک خواست. '''آنیا''' از بیم آنکه مبادا پدرش حرف نامربوطی بزند تا بناگوش قرمز شد [دیگر از داشتن چنین پدر معمولی و فقیری شرم داشت.] اما او کنیاک را نوشید و از بستهٔ اسکناسش ده '''روبل''' برداشت روی پیشخوان انداخت و بدون آنکه کلمهئی به زبان آورد دور شد... پس از چند لحظه، '''آنیا''' دید که چگونه پدرش با بانوئی سرگرم رقص است و اینبار دیگر سخت تلوتلو میخورد و بر سر همپای رقص خود فریاد میکشد. و '''آنیا''' به خاطر آورد که چگونه سه سال پیش، پدرش در مجلس رقصی نظیر مجلس امشب، تلوتلو میخورد و عربده میکشید، و سرانجام پاسبانی او را به خانه برد و در بستر خواباند، و روز بعد، رئیس دبیرستان او را به اخراج از خدمت تهدید کرد... راستی که این یادآوری چهقدر بیجا بود!<br />
<br />
وقتی که سماور غرفهها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را به بانوی سالخوردهئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست به دست '''آنیا''' داد و او را به تالاری که در آن، برای شرکتکنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیستنفری شام میخوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:<br />
«- در سر این سفرهٔ رنگین و مجلل، بسیار بهجا و بهموقع است که برای رونق و برکت سفرههای فقیرانهئی که هدف ما از تشکیل این شبنشینی هم رنگین ساختن آنها بود، جامی بنوشیم!»<br />
<br />
سرتیپی پیشنهاد کرد: «به سلامتی نیروئی که دربرابر آن، حتی توپخانهها درهم میشکند» بنوشند؛ و آنگاه، همه، جامهای خود را به جام خانمها زدند... بسیار، بسیار نشاطبخش بود!<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' را به خانه رساندند، دیگر هوا روشن شده بود و آشپزها برای خرید به بازار میرفتند. شادمان و مست و سرشار از تأثرات جدید و خسته و فرسوده، لباسش را کند و دربستر غلتید و بلافاصله به خواب رفت...<br />
<br />
ساعت دو بعدازظهر، خدمتکار بیدارش کرد و ورود آقای '''آرتینوف''' را که به ملاقات او آمده بود اطلاع داد. '''آنیا''' به سرعت لباس پوشید و به اتاق پذیرائی رفت.<br />
<br />
اندکی پس از '''آرتینوف'''، حضرت اشرف برای سپاسگزاری از شرکت او در بازار خیریه آمد. و درحالیکه با چهرهئی به شیرینی قند به وی مینگریست و چیزی میجوید، دست او را بوسید و از وی اجازه خواست که بازهم به ملاقاتش بیاید و... رفت.<br />
<br />
'''آنیا'''، شگفتزده و افسونشده، وسط اتاق پذیرائی ایستاده بود و باور نمیکرد که به این زودی در زندگی او تغییری، تغییری چنین عجیب، روی داده باشد.<br />
<br />
در همین موقع شوهرش، '''مودست آلکسویچ'''، به اتاق آمد... اکنون شوهرش نیز با همان قیافهٔ مهرآمیز و شیرین و مؤدب و بندهواری که در حضور اقویا و اشراف به خود میگرفت در مقابل وی ایستاده بود. '''آنیا''' که دیگر اطمینان داشت تحقیر و تنفر شوهرش هیچگونه عواقب نامطلوبی نخواهد داشت، درحالیکه هر کلمه را شمرده ادا میکرد، با تحقیر و تنفر گفت: - گم شو، احمق!<br />
<br />
از آن پس '''آنیا''' دیگر یک روز آزاد نبود؛ زیرا مدام، یا در پیکنیک بود یا در گردش، یا در مهمانیها و در تآترها... هر شب نزدیک صبح به خانه بازمیگشت و در اتاق پذیرائی، روی زمین میخفت و بعد، با هیجان و احساسات برای همهکس نقل میکرد که چگونه شبها پای گلها میخوابد. به پول بسیار زیادی احتیاج داشت، اما دیگر از '''مودست آلکسیویچ''' نمیترسید و پولهای او را – درست مثل این که بهخودش تعلق داشته باشد – خرج میکرد نه ازش خواهش میکرد، نه مطالبه؛ بلکه فقط و فقط صورتحسابها را با یادداشتی بدین مضمون: «دویست '''روبل''' به حامل بدهید!» یا «فوری صد '''روبل''' بپردازید!» برای او میفرستاد.<br />
<br />
{{ستاره}}<br />
<br />
روز عید '''پاک'''، افتخار دریافت مدال '''آنا'''ی درجهٔ دوم نصیب '''مودست آلکسیویچ''' شد...<br />
<br />
هنگامی که برای عرض سپاسگزاری به خدمت حضرت اشرف شرفیاب شد، حضرت اشرف روزنامه را کنار گذاشت، کمی بیشتر در صندلی راحت خود فرورفت، و درحالیکه بهدستهای سفید خود که ناخنهای گلگونی داشت مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- خوب... پس شما حالا سهتا – '''آنا''' دارید: یکی به یقه و دوتا به گردن!<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ'''، از بیم آنکه مبادا به خنده بیفتد، دو انگشتش را روی لبها گذاشت و گفت:<br />
<br />
- حالا باید درانتظار به دنیا آمدن '''ولادیمیر''' کوچولو بود اجازه میخواهم از حضرت اشرف تمنا کنم که سمت پدر تعمیدی او را قبول بفرمائید.<br />
<br />
منظورش مدال '''ولادیمیر''' درجهٔ چهارم بود، و پیش چشم خود مجسم میساخت که چگونه این اجسام لفظی را که از لحاظ حاضرجوابی و گستاخی موفقیتآمیز بود، بعدها برای همهکس حکایت خواهد کرد؛ و قصد داشت سخن بهجا و موفقیتآمیز دیگری تحویل بدهد، ولی حضرت اشرف که دوباره غرق درمطالعهٔ روزنامه شده بود، بااشاره سر مرخصش کرد...<br />
<br />
اما '''آنیا''' دائم سورتمهسواری میکرد. با '''آرتینوف''' به شکار میرفت، در نمایشهای تکپردهئی شرکت میکرد، بیرون از خانه شام میخورد و رفتهرفته کمتر به خانهٔ پدرش میرفت. پدرش و برادرانش، دیگر بدون او غذا میخوردند. '''پیتر لئونتیچ''' بیشتر از سابق مشروب میخورد. پول نداشت. ارغنونش را برای پرداخت بدهیهایش فروختند. بچهها دیگر نمیگذاشتند او تنها به خیابان برود و دائم مراقبش بودند که به زمین نیفتد.<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' درموقع گردش با سورتمهٔ دواسبهئی که '''آرتینوف''' راننده آن بود در خیابان '''استارو کیوسکایا''' بهآنها برمیخورد، '''پیتر لئونتیچ''' کلاه سیلندرش را از سر برمیداشت و میخواست با صدای رسا چیزی بگوید؛ اما '''پتیا''' و '''آندریوشا''' دستهایش را میچسبیدند و با التماس و تضرع بهاش میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان، لازم نیست!... باباجان، کافی است!... {{چپچین}} [۱۸۹۵] {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=40456«آنا» به گردن2013-04-28T10:40:08Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پس از انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطهٔ خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' – مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت - در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
{{وسطچین}}'''- ۲ -'''{{پایان وسطچین}}<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیش از عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پس از بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. [مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود]. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیش از رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نهتنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پس از مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''آنیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت. به هیچ وجه دلش نمیخواست برقصد، اما '''آنیا''' از کنار او پرواز میکرد. با زیبائی خود مضطربش میساخت و گردن و سینهٔ عریانش او را به هیجان میآورد. در چشمهای '''آنیا''' برق جوانی شعله میکشید حرکاتش شهوتانگیز بود، اما افسر هنوز بیاعتنا ایستاده مانند پادشاهی دست تفقد به سوی او دراز کرده بود.<br />
<br />
جمعیت فریاد میزد: «- آفرین! آفرین!<br />
<br />
اما اندک اندک افسر تنومند نیز شکیبائی خود را از کف داد، جان گرفت، بههیجان آمد و تسلیم سحر و افسون او شد. روح پیدا کرد و حرکاتش آرام و سبک و جوان شد. ولی '''آنیا''' فقط شانهها را حرکت میداد و مکارانه نگاه میکرد؛ گوئی اکنون دیگر او ملکه است و افسر بردهٔ او. دراین لحظه '''آنیا''' میپنداشت که تمام تالار بهایشان مینگرد و تمام این مردم از شور و هیجان بیحال و بیحس شدهاند و بهآنها حسرت میبرند. هنوز افسر تنومند فرصت نکرده بود از او سپاسگزاری کند که، ناگهان، جمعیت عقب رفت و مردان بهطرز عجیبی قد راست کردند و دستها را پائین انداختند... حضرت اشرف با فراک و دوستاره بهجانب '''آنیا''' میآمد... آری، حضرتاشرف مخصوصاً به سمت او میآمد، زیرا که مستقیم به او مینگریست و لبخندی شیرین بر لب داشت و درضمن لب خود را میجوید؛ همان کاری که همیشه، وقتی زنان زیبا را میدید انجام میداد. حضرت اشرف گفت:<br />
<br />
«- بسیار خوشحالم، بسیار خوشحالم... دستور میدهم شوهر شما را برای آنکه چنین گنج شایگانی را از ما پنهان نگهداشته، به زندان بیندازند!<br />
<br />
و در حالی که دست '''آنیا''' را میبوسید، به حرف خود ادامه داد:<br />
<br />
«- من به مأموریت از طرف همسرم پیشتان آمدهام. شما باید به ما کمک کنید... آری... باید جایزهئی برای زیبائی شما تعیین کرد... مثل آمریکا... آری! زنان آمریکائی... همسرم با بیصبری منتظر شماست.<br />
<br />
'''آنیا''' را به غرفهئی نزد بانوی سالخوردهئی برد که قسمت تحتانی صورتش فوقالعاده بزرگ بود؛ چنانکه به نظر میرسید سنگ بزرگی را در دهان گذاشته است<br />
<br />
این زن، با صدای یکنواخت تودماغی، گفت:<br />
<br />
- به ما کمک کنید! تمام زنان زیبا در بازار خیریه کار میکنند و فقط شما یکی معلوم نیست چرا بیکار میگردید. چرا نمیخواهید بهما کمک کنید.<br />
<br />
او رفت و '''آنیا''' کنار سماور نقرهئی و فنجانهای چایخوری جایش را اشغال کرد... بیدرنگ معاملهٔ گرمی آغاز شد: '''آنیا''' برای هر فنجان چای یک '''روبل''' میگرفت و افسر تنومند را به نوشیدن سه فنجان چای واداشت.<br />
<br />
'''آرتینوف'''، ثروتمند مشهور با آن چشمهای غلتان، که از بیماری تنگنفس رنج میبرد ولی دیگر آن لباس عجیبی را که '''آنیا''' هنگام تابستان به تنش دیده بود دربرنداشت بلکه او هم مثل دیگران فراک پوشیده بود، به غرفه نزدیک شد. بیآنکه چشم از '''آنیا''' بردارد یک گیلاس شامپانی نوشید و باز صد '''روبل''' داد. درتمام این مدت خاموش بود و از بیماری تنگ نفس رنج میکشید...<br />
<br />
'''آنیا''' خریداران را دعوت میکرد و از آنان پول میگرفت دیگر کاملاً مطمئن بود که تنها لبخند و نگاه او رضایت و خرسندی این مردم را فراهم میسازد. دیگر دریافته بود که فقط برای این زندگی پرهیاهو و درخشنده و خندان توأم با موسیقی و رقص و ستایندگان جورواجور آفریده شده است. دیگر از هیچکس نمیترسید و فقط از این متأثر بود که مادرش نیست تا اکنون در کنار او از موفقیتهای درخشانش مسرور و شادمان گردد.<br />
<br />
'''پیتر لئونتیچ''' که دیگر پاک رنگش را باخته بود ولی هنوز هم میتوانست خود را روی پا نگهدارد، به غرفه نزدیک شد و یک گیلاس کنیاک خواست. '''آنیا''' از بیم آنکه مبادا پدرش حرف نامربوطی بزند تا بناگوش قرمز شد [دیگر از داشتن چنین پدر معمولی و فقیری شرم داشت.] اما او کنیاک را نوشید و از بستهٔ اسکناسش ده '''روبل''' برداشت روی پیشخوان انداخت و بدون آنکه کلمهئی به زبان آورد دور شد... پس از چند لحظه، '''آنیا''' دید که چگونه پدرش با بانوئی سرگرم رقص است و اینبار دیگر سخت تلوتلو میخورد و بر سر همپای رقص خود فریاد میکشد. و '''آنیا''' به خاطر آورد که چگونه سه سال پیش، پدرش در مجلس رقصی نظیر مجلس امشب، تلوتلو میخورد و عربده میکشید، و سرانجام پاسبانی او را به خانه برد و در بستر خواباند، و روز بعد، رئیس دبیرستان او را به اخراج از خدمت تهدید کرد... راستی که این یادآوری چهقدر بیجا بود!<br />
<br />
وقتی که سماور غرفهها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را به بانوی سالخوردهئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست به دست '''آنیا''' داد و او را به تالاری که در آن، برای شرکتکنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیستنفری شام میخوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:<br />
«- در سر این سفرهٔ رنگین و مجلل، بسیار بهجا و بهموقع است که برای رونق و برکت سفرههای فقیرانهئی که هدف ما از تشکیل این شبنشینی هم رنگین ساختن آنها بود، جامی بنوشیم!»<br />
<br />
سرتیپی پیشنهاد کرد: «به سلامتی نیروئی که دربرابر آن، حتی توپخانهها درهم میشکند» بنوشند؛ و آنگاه، همه، جامهای خود را به جام خانمها زدند... بسیار، بسیار نشاطبخش بود!<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' را به خانه رساندند، دیگر هوا روشن شده بود و آشپزها برای خرید به بازار میرفتند. شادمان و مست و سرشار از تأثرات جدید و خسته و فرسوده، لباسش را کند و دربستر غلتید و بلافاصله به خواب رفت...<br />
<br />
ساعت دو بعدازظهر، خدمتکار بیدارش کرد و ورود آقای '''آرتینوف''' را که به ملاقات او آمده بود اطلاع داد. '''آنیا''' به سرعت لباس پوشید و به اتاق پذیرائی رفت.<br />
<br />
اندکی پس از '''آرتینوف'''، حضرت اشرف برای سپاسگزاری از شرکت او در بازار خیریه آمد. و درحالیکه با چهرهئی به شیرینی قند به وی مینگریست و چیزی میجوید، دست او را بوسید و از وی اجازه خواست که بازهم به ملاقاتش بیاید و... رفت.<br />
<br />
'''آنیا'''، شگفتزده و افسونشده، وسط اتاق پذیرائی ایستاده بود و باور نمیکرد که به این زودی در زندگی او تغییری، تغییری چنین عجیب، روی داده باشد.<br />
<br />
در همین موقع شوهرش، '''مودست آلکسویچ'''، به اتاق آمد... اکنون شوهرش نیز با همان قیافهٔ مهرآمیز و شیرین و مؤدب و بندهواری که در حضور اقویا و اشراف به خود میگرفت در مقابل وی ایستاده بود. '''آنیا''' که دیگر اطمینان داشت تحقیر و تنفر شوهرش هیچگونه عواقب نامطلوبی نخواهد داشت، درحالیکه هر کلمه را شمرده ادا میکرد، با تحقیر و تنفر گفت: - گم شو، احمق!<br />
<br />
از آن پس '''آنیا''' دیگر یک روز آزاد نبود؛ زیرا مدام، یا در پیکنیک بود یا در گردش، یا در مهمانیها و در تآترها... هر شب نزدیک صبح به خانه بازمیگشت و در اتاق پذیرائی، روی زمین میخفت و بعد، با هیجان و احساسات برای همهکس نقل میکرد که چگونه شبها پای گلها میخوابد. به پول بسیار زیادی احتیاج داشت، اما دیگر از '''مودست آلکسیویچ''' نمیترسید و پولهای او را – درست مثل این که بهخودش تعلق داشته باشد – خرج میکرد نه ازش خواهش میکرد، نه مطالبه؛ بلکه فقط و فقط صورتحسابها را با یادداشتی بدین مضمون: «دویست '''روبل''' به حامل بدهید!» یا «فوری صد '''روبل''' بپردازید!» برای او میفرستاد.<br />
<br />
{{ستاره}}<br />
<br />
روز عید '''پاک'''، افتخار دریافت مدال '''آنا'''ی درجهٔ دوم نصیب '''مودست آلکسیویچ''' شد...<br />
<br />
هنگامی که برای عرض سپاسگزاری به خدمت حضرت اشرف شرفیاب شد، حضرت اشرف روزنامه را کنار گذاشت، کمی بیشتر در صندلی راحت خود فرورفت، و درحالیکه بهدستهای سفید خود که ناخنهای گلگونی داشت مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- خوب... پس شما حالا سهتا – '''آنا''' دارید: یکی به یقه و دوتا به گردن!<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ'''، از بیم آنکه مبادا به خنده بیفتد، دو انگشتش را روی لبها گذاشت و گفت:<br />
<br />
- حالا باید درانتظار به دنیا آمدن '''ولادیمیر''' کوچولو بود اجازه میخواهم از حضرت اشرف تمنا کنم که سمت پدر تعمیدی او را قبول بفرمائید.<br />
<br />
منظورش مدال '''ولادیمیر''' درجهٔ چهارم بود، و پیش چشم خود مجسم میساخت که چگونه این اجسام لفظی را که از لحاظ حاضرجوابی و گستاخی موفقیتآمیز بود، بعدها برای همهکس حکایت خواهد کرد؛ و قصد داشت سخن بهجا و موفقیتآمیز دیگری تحویل بدهد، ولی حضرت اشرف که دوباره غرق درمطالعهٔ روزنامه شده بود، بااشاره سر مرخصش کرد...<br />
<br />
اما '''آنیا''' دائم سورتمهسواری میکرد. با '''آرتینوف''' به شکار میرفت، در نمایشهای تکپردهئی شرکت میکرد، بیرون از خانه شام میخورد و رفتهرفته کمتر به خانهٔ پدرش میرفت. پدرش و برادرانش، دیگر بدون او غذا میخوردند. '''پیتر لئونتیچ''' بیشتر از سابق مشروب میخورد. پول نداشت. ارغنونش را برای پرداخت بدهیهایش فروختند. بچهها دیگر نمیگذاشتند او تنها به خیابان برود و دائم مراقبش بودند که به زمین نیفتد.<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' درموقع گردش با سورتمهٔ دواسبهئی که '''آرتینوف''' راننده آن بود در خیابان '''استارو کیوسکایا''' بهآنها برمیخورد، '''پیتر لئونتیچ''' کلاه سیلندرش را از سر برمیداشت و میخواست با صدای رسا چیزی بگوید؛ اما '''پتیا''' و '''آندریوشا''' دستهایش را میچسبیدند و با التماس و تضرع بهاش میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان، لازم نیست!... باباجان، کافی است!... {{چپچین}} [۱۸۹۵] {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=40455«آنا» به گردن2013-04-28T10:36:32Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پس از انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطهٔ خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' – مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت - در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
{{وسطچین}}'''-۲-'''{{پایان وسطچین}}<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیش از عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پس از بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. [مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود]. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیش از رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نهتنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پس از مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''آنیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت. به هیچ وجه دلش نمیخواست برقصد، اما '''آنیا''' از کنار او پرواز میکرد. با زیبائی خود مضطربش میساخت و گردن و سینهٔ عریانش او را به هیجان میآورد. در چشمهای '''آنیا''' برق جوانی شعله میکشید حرکاتش شهوتانگیز بود، اما افسر هنوز بیاعتنا ایستاده مانند پادشاهی دست تفقد به سوی او دراز کرده بود.<br />
<br />
جمعیت فریاد میزد: «- آفرین! آفرین!<br />
<br />
اما اندک اندک افسر تنومند نیز شکیبائی خود را از کف داد، جان گرفت، بههیجان آمد و تسلیم سحر و افسون او شد. روح پیدا کرد و حرکاتش آرام و سبک و جوان شد. ولی '''آنیا''' فقط شانهها را حرکت میداد و مکارانه نگاه میکرد؛ گوئی اکنون دیگر او ملکه است و افسر بردهٔ او. دراین لحظه '''آنیا''' میپنداشت که تمام تالار بهایشان مینگرد و تمام این مردم از شور و هیجان بیحال و بیحس شدهاند و بهآنها حسرت میبرند. هنوز افسر تنومند فرصت نکرده بود از او سپاسگزاری کند که، ناگهان، جمعیت عقب رفت و مردان بهطرز عجیبی قد راست کردند و دستها را پائین انداختند... حضرت اشرف با فراک و دوستاره بهجانب '''آنیا''' میآمد... آری، حضرتاشرف مخصوصاً به سمت او میآمد، زیرا که مستقیم به او مینگریست و لبخندی شیرین بر لب داشت و درضمن لب خود را میجوید؛ همان کاری که همیشه، وقتی زنان زیبا را میدید انجام میداد. حضرت اشرف گفت:<br />
<br />
«- بسیار خوشحالم، بسیار خوشحالم... دستور میدهم شوهر شما را برای آنکه چنین گنج شایگانی را از ما پنهان نگهداشته، به زندان بیندازند!<br />
<br />
و در حالی که دست '''آنیا''' را میبوسید، به حرف خود ادامه داد:<br />
<br />
«- من به مأموریت از طرف همسرم پیشتان آمدهام. شما باید به ما کمک کنید... آری... باید جایزهئی برای زیبائی شما تعیین کرد... مثل آمریکا... آری! زنان آمریکائی... همسرم با بیصبری منتظر شماست.<br />
<br />
'''آنیا''' را به غرفهئی نزد بانوی سالخوردهئی برد که قسمت تحتانی صورتش فوقالعاده بزرگ بود؛ چنانکه به نظر میرسید سنگ بزرگی را در دهان گذاشته است<br />
<br />
این زن، با صدای یکنواخت تودماغی، گفت:<br />
<br />
- به ما کمک کنید! تمام زنان زیبا در بازار خیریه کار میکنند و فقط شما یکی معلوم نیست چرا بیکار میگردید. چرا نمیخواهید بهما کمک کنید.<br />
<br />
او رفت و '''آنیا''' کنار سماور نقرهئی و فنجانهای چایخوری جایش را اشغال کرد... بیدرنگ معاملهٔ گرمی آغاز شد: '''آنیا''' برای هر فنجان چای یک '''روبل''' میگرفت و افسر تنومند را به نوشیدن سه فنجان چای واداشت.<br />
<br />
'''آرتینوف'''، ثروتمند مشهور با آن چشمهای غلتان، که از بیماری تنگنفس رنج میبرد ولی دیگر آن لباس عجیبی را که '''آنیا''' هنگام تابستان به تنش دیده بود دربرنداشت بلکه او هم مثل دیگران فراک پوشیده بود، به غرفه نزدیک شد. بیآنکه چشم از '''آنیا''' بردارد یک گیلاس شامپانی نوشید و باز صد '''روبل''' داد. درتمام این مدت خاموش بود و از بیماری تنگ نفس رنج میکشید...<br />
<br />
'''آنیا''' خریداران را دعوت میکرد و از آنان پول میگرفت دیگر کاملاً مطمئن بود که تنها لبخند و نگاه او رضایت و خرسندی این مردم را فراهم میسازد. دیگر دریافته بود که فقط برای این زندگی پرهیاهو و درخشنده و خندان توأم با موسیقی و رقص و ستایندگان جورواجور آفریده شده است. دیگر از هیچکس نمیترسید و فقط از این متأثر بود که مادرش نیست تا اکنون در کنار او از موفقیتهای درخشانش مسرور و شادمان گردد.<br />
<br />
'''پیتر لئونتیچ''' که دیگر پاک رنگش را باخته بود ولی هنوز هم میتوانست خود را روی پا نگهدارد، به غرفه نزدیک شد و یک گیلاس کنیاک خواست. '''آنیا''' از بیم آنکه مبادا پدرش حرف نامربوطی بزند تا بناگوش قرمز شد [دیگر از داشتن چنین پدر معمولی و فقیری شرم داشت.] اما او کنیاک را نوشید و از بستهٔ اسکناسش ده '''روبل''' برداشت روی پیشخوان انداخت و بدون آنکه کلمهئی به زبان آورد دور شد... پس از چند لحظه، '''آنیا''' دید که چگونه پدرش با بانوئی سرگرم رقص است و اینبار دیگر سخت تلوتلو میخورد و بر سر همپای رقص خود فریاد میکشد. و '''آنیا''' به خاطر آورد که چگونه سه سال پیش، پدرش در مجلس رقصی نظیر مجلس امشب، تلوتلو میخورد و عربده میکشید، و سرانجام پاسبانی او را به خانه برد و در بستر خواباند، و روز بعد، رئیس دبیرستان او را به اخراج از خدمت تهدید کرد... راستی که این یادآوری چهقدر بیجا بود!<br />
<br />
وقتی که سماور غرفهها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را به بانوی سالخوردهئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست به دست '''آنیا''' داد و او را به تالاری که در آن، برای شرکتکنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیستنفری شام میخوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:<br />
«- در سر این سفرهٔ رنگین و مجلل، بسیار بهجا و بهموقع است که برای رونق و برکت سفرههای فقیرانهئی که هدف ما از تشکیل این شبنشینی هم رنگین ساختن آنها بود، جامی بنوشیم!»<br />
<br />
سرتیپی پیشنهاد کرد: «به سلامتی نیروئی که دربرابر آن، حتی توپخانهها درهم میشکند» بنوشند؛ و آنگاه، همه، جامهای خود را به جام خانمها زدند... بسیار، بسیار نشاطبخش بود!<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' را به خانه رساندند، دیگر هوا روشن شده بود و آشپزها برای خرید به بازار میرفتند. شادمان و مست و سرشار از تأثرات جدید و خسته و فرسوده، لباسش را کند و دربستر غلتید و بلافاصله به خواب رفت...<br />
<br />
ساعت دو بعدازظهر، خدمتکار بیدارش کرد و ورود آقای '''آرتینوف''' را که به ملاقات او آمده بود اطلاع داد. '''آنیا''' به سرعت لباس پوشید و به اتاق پذیرائی رفت.<br />
<br />
اندکی پس از '''آرتینوف'''، حضرت اشرف برای سپاسگزاری از شرکت او در بازار خیریه آمد. و درحالیکه با چهرهئی به شیرینی قند به وی مینگریست و چیزی میجوید، دست او را بوسید و از وی اجازه خواست که بازهم به ملاقاتش بیاید و... رفت.<br />
<br />
'''آنیا'''، شگفتزده و افسونشده، وسط اتاق پذیرائی ایستاده بود و باور نمیکرد که به این زودی در زندگی او تغییری، تغییری چنین عجیب، روی داده باشد.<br />
<br />
در همین موقع شوهرش، '''مودست آلکسویچ'''، به اتاق آمد... اکنون شوهرش نیز با همان قیافهٔ مهرآمیز و شیرین و مؤدب و بندهواری که در حضور اقویا و اشراف به خود میگرفت در مقابل وی ایستاده بود. '''آنیا''' که دیگر اطمینان داشت تحقیر و تنفر شوهرش هیچگونه عواقب نامطلوبی نخواهد داشت، درحالیکه هر کلمه را شمرده ادا میکرد، با تحقیر و تنفر گفت: - گم شو، احمق!<br />
<br />
از آن پس '''آنیا''' دیگر یک روز آزاد نبود؛ زیرا مدام، یا در پیکنیک بود یا در گردش، یا در مهمانیها و در تآترها... هر شب نزدیک صبح به خانه بازمیگشت و در اتاق پذیرائی، روی زمین میخفت و بعد، با هیجان و احساسات برای همهکس نقل میکرد که چگونه شبها پای گلها میخوابد. به پول بسیار زیادی احتیاج داشت، اما دیگر از '''مودست آلکسیویچ''' نمیترسید و پولهای او را – درست مثل این که بهخودش تعلق داشته باشد – خرج میکرد نه ازش خواهش میکرد، نه مطالبه؛ بلکه فقط و فقط صورتحسابها را با یادداشتی بدین مضمون: «دویست '''روبل''' به حامل بدهید!» یا «فوری صد '''روبل''' بپردازید!» برای او میفرستاد.<br />
<br />
{{ستاره}}<br />
<br />
روز عید '''پاک'''، افتخار دریافت مدال '''آنا'''ی درجهٔ دوم نصیب '''مودست آلکسیویچ''' شد...<br />
<br />
هنگامی که برای عرض سپاسگزاری به خدمت حضرت اشرف شرفیاب شد، حضرت اشرف روزنامه را کنار گذاشت، کمی بیشتر در صندلی راحت خود فرورفت، و درحالیکه بهدستهای سفید خود که ناخنهای گلگونی داشت مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- خوب... پس شما حالا سهتا – '''آنا''' دارید: یکی به یقه و دوتا به گردن!<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ'''، از بیم آنکه مبادا به خنده بیفتد، دو انگشتش را روی لبها گذاشت و گفت:<br />
<br />
- حالا باید درانتظار به دنیا آمدن '''ولادیمیر''' کوچولو بود اجازه میخواهم از حضرت اشرف تمنا کنم که سمت پدر تعمیدی او را قبول بفرمائید.<br />
<br />
منظورش مدال '''ولادیمیر''' درجهٔ چهارم بود، و پیش چشم خود مجسم میساخت که چگونه این اجسام لفظی را که از لحاظ حاضرجوابی و گستاخی موفقیتآمیز بود، بعدها برای همهکس حکایت خواهد کرد؛ و قصد داشت سخن بهجا و موفقیتآمیز دیگری تحویل بدهد، ولی حضرت اشرف که دوباره غرق درمطالعهٔ روزنامه شده بود، بااشاره سر مرخصش کرد...<br />
<br />
اما '''آنیا''' دائم سورتمهسواری میکرد. با '''آرتینوف''' به شکار میرفت، در نمایشهای تکپردهئی شرکت میکرد، بیرون از خانه شام میخورد و رفتهرفته کمتر به خانهٔ پدرش میرفت. پدرش و برادرانش، دیگر بدون او غذا میخوردند. '''پیتر لئونتیچ''' بیشتر از سابق مشروب میخورد. پول نداشت. ارغنونش را برای پرداخت بدهیهایش فروختند. بچهها دیگر نمیگذاشتند او تنها به خیابان برود و دائم مراقبش بودند که به زمین نیفتد.<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' درموقع گردش با سورتمهٔ دواسبهئی که '''آرتینوف''' راننده آن بود در خیابان '''استارو کیوسکایا''' بهآنها برمیخورد، '''پیتر لئونتیچ''' کلاه سیلندرش را از سر برمیداشت و میخواست با صدای رسا چیزی بگوید؛ اما '''پتیا''' و '''آندریوشا''' دستهایش را میچسبیدند و با التماس و تضرع بهاش میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان، لازم نیست!... باباجان، کافی است!... {{چپچین}} [۱۸۹۵] {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38308«آنا» به گردن2013-03-31T09:39:09Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پساز انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطه خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' –مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت- در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
{{وسطچین}}'''-۲-'''{{پایان وسطچین}}<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیشاز عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پساز بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. ]مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود[. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیشاز رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نه تنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پساز مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''انیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت. به هیچ وجه دلش نمیخواست برقصد، اما '''آنیا''' از کنار او پروار میکرد. با زیبائی خود مضطربش میساخت و گردن و سینهٔ عریانش او را به هیجان میآورد. در چشمهای '''آنیا''' برق جوانی شعله میکشید حرکاتش شهوتانگیز بود، اما افسر هنوز بیاعتنا ایستاده مانند پادشاهی دست تفقد به سوی او دراز کرده بود.<br />
<br />
جمعیت فریاد میزد: «- آفرین! آفرین!<br />
<br />
اما اندک اندک افسر تنومند نیز شکیبائی خود را از کف داد، جان گرفت، بههیجان آمد و تسلیم سحر و افسون او شد. روح پیدا کرد و حرکاتش آرام و سبک و جوان شد. ولی '''آنیا''' فقط شانهها را حرکت میداد و مکارانه نگاه میکرد؛ گوئی اکنون دیگر او ملکه است و افسر بردهٔ او. دراین لحظه '''آنیا''' میپنداشت که تمام تالار بهایشان مینگرد و تمام این مردم از شور و هیجان بیحال و بیحس شدهاند و بهآنها حسرت میبرند. هنوز افسر تنومند فرصت نکرده بود از او سپاسگزاری کند که، ناگهان، جمعیت عقب رفت و مردان بهطرز عجیبی قد راست کردند و دستها را پائین انداختند... حضرت اشرف با فراک و دوستاره بهجانب '''آنیا''' میآمد... آری، حضرتاشرف مخصوصاً به سمت او میآمد، زیرا که مستقیم به او مینگریست و لبخندی شیرین بر لب داشت و درضمن لب خود را میجوید؛ همان کاری که همیشه، وقتی زنان زیبا را میدید انجام میداد. حضرت اشرف گفت:<br />
<br />
«- بسیار خوشحالم، بسیار خوشحالم... دستور میدهم شوهر شما را برای آنکه چنین گنج شایگانی را از ما پنهان نگهداشته، به زندان بیندازند!<br />
<br />
و در حالی که دست '''آنیا''' را میبوسید، به حرف خود ادامه داد:<br />
<br />
«- من بهمأموریت ازطرف همسرم پیشتان آمدهام. شما باید به ما کمک کنید... آری... باید جایزهئی برای زیبائی شما تعیین کرد... مثل آمریکا... آری! زنان آمریکائی... همسرم با بیصبری منتظر شماست.<br />
<br />
'''آنیا''' را به غرفهئی نزد بانوی سالخوردهئی برد که قسمت تحتانی صورتش فوقالعاده بزرگ بود؛ چنانکه بهنظر میرسید سنگ بزرگی را در دهان گذاشته است<br />
<br />
این زن، با صدای یکنواخت تودماغی، گفت:<br />
<br />
- به ما کمک کنید! تمام زنان زیبا در بازار خیریه کار میکنند و فقط شما یکی معلوم نیست چرا بیکار میگردید. چرا نمیخواهید بهما کمک کنید.<br />
<br />
او رفت و '''آنیا''' کنار سماور نقرهئی و فنجانهای چایخوری جایش را اشغال کرد... بیدرنگ معاملهٔ گرمی آغاز شد: '''آنیا''' برای هر فنجان چای یک '''روبل''' میگرفت و افسر تنومند را به نوشیدن سه فنجان چای واداشت.<br />
<br />
'''آرتینوف'''، ثروتمند مشهور با آن چشمهای غلتان، که از بیماری تنگنفس رنج میبرد ولی دیگر آن لباس عجیبی را که '''آنیا''' هنگام تابستان بهتنش دیده بود دربرنداشت بلکه او هم مثل دیگران فراک پوشیده بود، به غرفه نزدیک شد. بیآنکه چشم از '''آنیا''' بردارد یک گیلاس شامپانی نوشید و باز صد '''روبل''' داد. درتمام این مدت خاموش بود و از بیماری تنگ نفس رنج میکشید...<br />
<br />
'''آنیا''' خریداران را دعوت میکرد و از آنان پول میگرفت دیگر کاملاً مطمئن بود که تنها لبخند و نگاه او رضایت و خرسندی این مردم را فراهم میسازد. دیگر دریافته بود که فقط برای این زندگی پرهیاهو و درخشنده و خندان توأم با موسیقی و رقص و ستایندگان جورواجور آفریده شده است. دیگر از هیچکس نمیترسید و فقط از این متأثر بود که مادرش نیست تا اکنون در کنار او از موفقیتهای درخشانش مسرور و شادمان گردد.<br />
<br />
'''پیتر لئونتیچ''' که دیگر پاک رنگش را باخته بود ولی هنوز هم میتوانست خود را روی پا نگهدارد، بهغرفه نزدیک شد و یک گیلاس کنیاک خواست. '''آنیا''' از بیم آنکه مبادا پدرش حرف نامربوطی بزند تا بناگوش قرمز شد [دیگر از داشتن چنین پدر معمولی و فقیری شرم داشت.] اما او کنیاک را نوشید و از بستهٔ اسکناسش ده '''روبل''' برداشت روی پیشخوان انداخت و بدون آنکه کلمهئی بهزبان آورد دور شد... پس از چند لحظه، '''آنیا''' دید که چگونه پدرش با بانوئی سرگرم رقص است و اینبار دیگر سخت تلوتلو میخورد و برسر همپای رقص خود فریاد میکشد. و '''آنیا''' بهخاطر آورد که چگونه سه سال پیش، پدرش در مجلس رقصی نظیر مجلس امشب، تلوتلو میخورد و عربده میکشید، و سرانجام پاسبانی او را بهخانه برد و در بستر خواباند، و روز بعد، رئیس دبیرستان او را بهاخراج از خدمت تهدید کرد... راستی که این یادآوری چهقدر بیجا بود!<br />
<br />
وقتی که سماور غرفهها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را بهبانوی سالخوردهئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست بهدست '''آنیا''' داد و او را بهتالاری که در آن، برای شرکتکنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیستنفری شام میخوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:<br />
«- در سر این سفرهٔ رنگین و مجلل، بسیار بهجا و بهموقع است که برای رونق و برکت سفرههای فقیرانهئی که هدف ما از تشکیل این شبنشینی هم رنگین ساختن آنها بود، جامی بنوشیم!»<br />
<br />
سرتیپی پیشنهاد کرد: «به سلامتی نیروئی که دربرابر آن، حتی توپخانهها درهم میشکند» بنوشند؛ و آنگاه، همه، جامهای خود را به جام خانمها زدند... بسیار، بسیار نشاطبخش بود!<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' را بهخانه رساندند، دیگر هوا روشن شده بود و آشپزها برای خرید به بازار میرفتند. شادمان و مست و سرشار از تأثرات جدید و خسته و فرسوده، لباسش را کند و دربستر غلتید و بلافاصله بهخواب رفت...<br />
<br />
ساعت دو بعدازظهر، خدمتکار بیدارش کرد و ورود آقای '''آرتینوف''' را که بهملاقات او آمده بود اطلاع داد. '''آنیا''' بهسرعت لباس پوشید و بهاتاق پذیرائی رفت.<br />
<br />
اندکی پساز '''آرتینوف'''، حضرت اشرف برای سپاسگزاری از شرکت او دربازار خیریه آمد. ودرحالی که با چهرهئی بهشیرینی قند بهوی مینگریست و چیزی میجوید، دست او را بوسید و از وی اجازه خواست که بازهم بهملاقاتش بیاید و... رفت.<br />
<br />
'''آنیا'''، شگفتزده و افسونشده، وسط اتاق پذیرائی ایستاده بود و باور نمیکرد که بهاین زودی در زندگی او تغییری، تغییری چنین عجیب، روی داده باشد.<br />
<br />
در همین موقع شوهرش، '''مودست آلکسویچ'''، به اتاق آمد... اکنون شوهرش نیز با همان قیافهٔ مهرآمیز و شیرین و مؤدب و بندهواری که در حضور اقویا و اشراف بهخود میگرفت درمقابل وی ایستاده بود. '''آنیا''' که دیگر اطمینان داشت تحقیر و تنفر شوهرش هیچگونه عواقب نامطلوبی نخواهد داشت، درحالیکه هر کلمه را شمرده ادا میکرد، با تحقیر و تنفر گفت: - گم شو، احمق!<br />
<br />
از آن پس '''آنیا''' دیگر یک روز آزاد نبود؛ زیرا مدام، یا در پیکنیک بود یا در گردش، یا در مهمانیها و در تآترها... هر شب نزدیک صبح بهخانه بازمیگشت و دراتاق پذیرائی، روی زمین میخفت و بعد، با هیجان و احساسات برای همهکس نقل میکرد که چگونه شبها پای گلها میخوابد. بهپول بسیار زیادی احتیاج داشت، اما دیگر از '''مودست آلکسیویچ''' نمیترسید و پولهای او را – درست مثل این که بهخودش تعلق داشته باشد – خرج میکرد نه ازش خواهش میکرد، نه مطالبه؛ بلکه فقط و فقط صورتحسابها را با یادداشتی بدین مضمون: «دویست '''روبل''' به حامل بدهید!» یا «فوری صد '''روبل''' بپردازید!» برای او میفرستاد.<br />
<br />
{{ستاره}}<br />
<br />
روز عید '''پاک'''، افتخار دریافت مدال '''آنا'''ی درجهٔ دوم نصیب '''مودست آلکسیویچ''' شد...<br />
<br />
هنگامی که برای عرض سپاسگزاری بهخدمت حضرت اشرف شرفیاب شد، حضرت اشرف روزنامه را کنار گذاشت، کمی بیشتر در صندلی راحت خود فرورفت، و درحالی که بهدستهای سفید خود که ناخنهای گلگونی داشت مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- خوب... پس شما حالا سهتا – '''آنا''' دارید: یکی بهیقه و دوتا بهگردن!<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ'''، از بیم آنکه مبادا بهخنده بیفتد، دو انگشتش را روی لبها گذاشت و گفت:<br />
<br />
- حالا باید درانتظار بهدنیا آمدن '''ولادیمیر''' کوچولو بود اجازه میخواهم از حضرت اشرف تمنا کنم که سمت پدر تعمیدی او را قبول بفرمائید.<br />
<br />
منظورش مدال '''ولادیمیر''' درجهٔ چهارم بود، و پیش چشم خود مجسم میساخت که چگونه این اجسام لفظی را که از لحاظ حاضرجوابی و گستاخی موفقیتآمیز بود، بعدها برای همهکس حکایت خواهد کرد؛ و قصد داشت سخن بهجا و موفقیتآمیز دیگری تحویل بدهد، ولی حضرت اشرف که دوباره غرق درمطالعهٔ روزنامه شده بود، بااشاره سر مرخصش کرد...<br />
<br />
اما '''آنیا''' دائم سورتمهسواری میکرد. با '''آرتینوف''' بهشکار میرفت، در نمایشهای تکپردهئی شرکت میکرد، بیرون از خانه شام میخورد و رفته رفته کمتر بهخانهٔ پدرش میرفت. پدرش و برادرانش، دیگر بدون او غذا میخوردند. '''پیتر لئونتیچ''' بیشتر از سابق مشروب میخورد. پول نداشت. ارغنونش را برای پرداخت بدهیهایش فروختند. بچهها دیگر نمیگذاشتند او تنها بهخیابان برود و دائم مراقبش بودند که بهزمین نیفتد.<br />
<br />
هنگامی که '''آنیا''' درموقع گردش با سورتمهٔ دواسبهئی که '''آرتینوف''' راننده آن بود در خیابان '''استارو کیوسکایا''' بهآنها برمیخورد، '''پیتر لئونتیچ''' کلاه سیلندرش را از سر برمیداشت و میخواست با صدای رسا چیزی بگوید؛ اما '''پتیا''' و '''آندریوشا''' دستهایش را میچسبیدند و با التماس و تضرع بهاش میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان، لازم نیست!... باباجان، کافی است!... {{چپچین}} [۱۸۹۵] {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38207«آنا» به گردن2013-03-26T16:10:51Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پساز انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطه خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' –مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت- در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
{{وسطچین}}'''-۲-'''{{پایان وسطچین}}<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیشاز عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پساز بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. ]مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود[. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیشاز رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نه تنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پساز مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''انیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت. به هیچ وجه دلش نمیخواست برقصد، اما '''آنیا''' از کنار او پروار میکرد. با زیبائی خود مضطربش میساخت و گردن و سینهٔ عریانش او را به هیجان میآورد. در چشمهای '''آنیا''' برق جوانی شعله میکشید حرکاتش شهوتانگیز بود، اما افسر هنوز بیاعتنا ایستاده مانند پادشاهی دست تفقد به سوی او دراز کرده بود.<br />
<br />
جمعیت فریاد میزد: «- آفرین! آفرین!<br />
<br />
اما اندک اندک افسر تنومند نیز شکیبائی خود را از کف داد، جان گرفت، بههیجان آمد و تسلیم سحر و افسون او شد. روح پیدا کرد و حرکاتش آرام و سبک و جوان شد. ولی '''آنیا''' فقط شانهها را حرکت میداد و مکارانه نگاه میکرد؛ گوئی اکنون دیگر او ملکه است و افسر بردهٔ او. دراین لحظه '''آنیا''' میپنداشت که تمام تالار بهایشان مینگرد و تمام این مردم از شور و هیجان بیحال و بیحس شدهاند و بهآنها حسرت میبرند. هنوز افسر تنومند فرصت نکرده بود از او سپاسگزاری کند که، ناگهان، جمعیت عقب رفت و مردان بهطرز عجیبی قد راست کردند و دستها را پائین انداختند... حضرت اشرف با فراک و دوستاره بهجانب '''آنیا''' میآمد... آری، حضرتاشرف مخصوصاً به سمت او میآمد، زیرا که مستقیم به او مینگریست و لبخندی شیرین بر لب داشت و درضمن لب خود را میجوید؛ همان کاری که همیشه، وقتی زنان زیبا را میدید انجام میداد. حضرت اشرف گفت:<br />
<br />
«- بسیار خوشحالم، بسیار خوشحالم... دستور میدهم شوهر شما را برای آنکه چنین گنج شایگانی را از ما پنهان نگهداشته، به زندان بیندازند!<br />
<br />
و در حالی که دست '''آنیا''' را میبوسید، به حرف خود ادامه داد:<br />
<br />
«- من بهمأموریت ازطرف همسرم پیشتان آمدهام. شما باید به ما کمک کنید... آری... باید جایزهئی برای زیبائی شما تعیین کرد... مثل آمریکا... آری! زنان آمریکائی... همسرم با بیصبری منتظر شماست.<br />
<br />
'''آنیا''' را به غرفهئی نزد بانوی سالخوردهئی برد که قسمت تحتانی صورتش فوقالعاده بزرگ بود؛ چنانکه بهنظر میرسید سنگ بزرگی را در دهان گذاشته است<br />
<br />
این زن، با صدای یکنواخت تودماغی، گفت:<br />
<br />
- به ما کمک کنید! تمام زنان زیبا در بازار خیریه کار میکنند و فقط شما یکی معلوم نیست چرا بیکار میگردید. چرا نمیخواهید بهما کمک کنید.<br />
<br />
او رفت و '''آنیا''' کنار سماور نقرهئی و فنجانهای چایخوری جایش را اشغال کرد... بیدرنگ معاملهٔ گرمی آغاز شد: '''آنیا''' برای هر فنجان چای یک '''روبل''' میگرفت و افسر تنومند را به نوشیدن سه فنجان چای واداشت.<br />
<br />
'''آرتینوف'''، ثروتمند مشهور با آن چشمهای غلتان، که از بیماری تنگنفس رنج میبرد ولی دیگر آن لباس عجیبی را که '''آنیا''' هنگام تابستان بهتنش دیده بود دربرنداشت بلکه او هم مثل دیگران فراک پوشیده بود، به غرفه نزدیک شد. بیآنکه چشم از '''آنیا''' بردارد یک گیلاس شامپانی نوشید و باز صد '''روبل''' داد. درتمام این مدت خاموش بود و از بیماری تنگ نفس رنج میکشید...<br />
<br />
'''آنیا''' خریداران را دعوت میکرد و از آنان پول میگرفت دیگر کاملاً مطمئن بود که تنها لبخند و نگاه او رضایت و خرسندی این مردم را فراهم میسازد. دیگر دریافته بود که فقط برای این زندگی پرهیاهو و درخشنده و خندان توأم با موسیقی و رقص و ستایندگان جورواجور آفریده شده است. دیگر از هیچکس نمیترسید و فقط از این متأثر بود که مادرش نیست تا اکنون در کنار او از موفقیتهای درخشانش مسرور و شادمان گردد.<br />
<br />
'''پیتر لئونتیچ''' که دیگر پاک رنگش را باخته بود ولی هنوز هم میتوانست خود را روی پا نگهدارد، بهغرفه نزدیک شد و یک گیلاس کنیاک خواست. '''آنیا''' از بیم آنکه مبادا پدرش حرف نامربوطی بزند تا بناگوش قرمز شد [دیگر از داشتن چنین پدر معمولی و فقیری شرم داشت.] اما او کنیاک را نوشید و از بستهٔ اسکناسش ده '''روبل''' برداشت روی پیشخوان انداخت و بدون آنکه کلمهئی بهزبان آورد دور شد... پس از چند لحظه، '''آنیا''' دید که چگونه پدرش با بانوئی سرگرم رقص است و اینبار دیگر سخت تلوتلو میخورد و برسر همپای رقص خود فریاد میکشد. و '''آنیا''' بهخاطر آورد که چگونه سه سال پیش، پدرش در مجلس رقصی نظیر مجلس امشب، تلوتلو میخورد و عربده میکشید، و سرانجام پاسبانی او را بهخانه برد و در بستر خواباند، و روز بعد، رئیس دبیرستان او را بهاخراج از خدمت تهدید کرد... راستی که این یادآوری چهقدر بیجا بود!<br />
<br />
وقتی که سماور غرفهها را خاموش کردند و فروشندگان بازار خیریه، عواید را بهبانوی سالخوردهئی که انگار سنگی در دهان نگهداشته بود تحویل دادند، '''آرتینوف''' دست بهدست '''آنیا''' داد و او را بهتالاری که در آن، برای شرکتکنندگان در بازار خیریه میز شام چیده شده بود، راهنمائی کرد. یک عدهٔ بیستنفری شام میخوردند اما هیاهو خیلی زیاد بود. حضرت اشرف جام خود را برداشت و گفت:<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38187«آنا» به گردن2013-03-08T12:39:26Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پساز انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطه خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' –مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت- در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
{{وسطچین}}'''-۲-'''{{پایان وسطچین}}<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیشاز عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پساز بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. ]مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود[. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیشاز رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نه تنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پساز مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''انیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت.<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38181«آنا» به گردن2013-03-01T16:26:27Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پساز انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت – که مفهوم نشد - و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطه خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' –مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت- در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
::::::::::::::'''-۲-'''<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیشاز عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پساز بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. ]مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود[. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیشاز رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نه تنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پساز مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''انیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت.<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38180«آنا» به گردن2013-03-01T16:21:03Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پساز انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت –که مفهوم نشد- و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' – برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند - پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطه خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' –مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت- در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
::::::::::::::'''-۲-'''<br />
<br />
در این اثنا زمستان فرارسید.<br />
<br />
مدتی پیشاز عید میلاد مسیح، در روزنامههای محلی آگهی شده بود که در بیستونهم دسامبر، در انجمن اشراف، مجلس رقص زمستانی سنواتی دائر خواهد شد.<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' هر شب پساز بازی ورق با هیجان بسیار و درحالیکه با اضطراب و نگرانی به '''آنیا''' مینگریست با همسران کارمندان همقطار خود بیخ گوشی صحبت میکرد و سپس تا مدتی دراز از گوشهئی به گوشهٔ دیگر اتاق قدم میزد و به مطلبی میاندیشید.<br />
<br />
سرانجام، دیرشبی، '''مودست آلکسیویچ''' در برابر '''آنیا''' ایستاد و گفت:<br />
<br />
«- تو باید برای خود لباس رقص بدوزی. میفهمی؟ منتها خواهش میکنم که با '''ماریا گریگوریونا''' و '''ناتالیا کوزمینیشنا''' مشورت کنی! و صد '''روبل''' به وی داد.<br />
<br />
'''آنیا''' پول را گرفت ولی بدون اینکه با کسی مشورت کند لباس رقص را سفارش داد. فقط با پدرش در این باب صحبت کرد و کوشید به خاطر بیاورد که مادرش با چه نوع لباسی به مجالس رقص میرفت. مادر مرحومش همیشه طبق آخرین مد لباس میپوشید و همیشه با '''آنیا''' ورمیرفت و مانند عروسکی لباسهای قشنگ به او میپوشاند و زبان فرانسوی و رقص '''مازورکا''' به وی آموخت. ]مادرش پیش از ازدواج، مدت پنج سال آموزگار سرخانه بود[. '''آنیا''' نیز مانند مادرش میتوانست جامهٔ کهنه را پشتورو کرده آن را به جامهٔ نوی مبدل سازد؛ دستکشها را با بنزین پاک کند و جواهر عاریه بگیرد؛ و مانند مادرش میتوانست چشمها را تنگ کرده حرف «ر» را غلیظ تلفظ کند، ژستهای زیبائی بگیرد، هر وقت لازم باشد به وجد و سرور آید، یا اندوهناک و مرموز نگاه کند. از پدرش نیز رنگ سیاه چشم و مو، عصبانیت، و تمایل دائمی به آرایش را ارث برده بود.<br />
<br />
هنگامی که '''مودست آلکسیویچ'''، نیمساعت پیشاز رفتن به مجلس رقص، بدون نیمتنه به اتاق او آمد تا مدال خود را جلو آینهٔ توالت او به گردن آویزد، از زیبائی او و درخشندگی جامهٔ نو و لطیف و نازکش به شگفت آمد و از سر رضایت دستی به ریش خود کشید و گفت:<br />
<br />
«- چه زن زیبائی دارم!... '''آنیا'''! راستی که چهقدر زیبائی!<br />
<br />
اما ناگهان لحن متین همیشگی را به صدای خود داد و گفت:<br />
<br />
«- آنیوتا! من ترا خوشبخت کردم و تو هم میتوانی امروز وسیلهٔ خوشبختی مرا فراهم کنی. از تو خواهش میکنم که با همسر حضرت اشرف گرم بگیری! برای رضای خدا از این کار امتناع نکن! به وسیلهٔ او من میتوانم مقام سخنگوئی را به دست بیاورم.<br />
<br />
به مجلس رقص رفتند. به انجمن اشراف رسیدند. دربان میان هشتی ایستاده بود. اتاق انتظار، با رختآویزها و پالتوهائی به آنها آویخته بود، خدمتکارانی که نفسنفس میزدند و بانوان دکولتهپوش که سینهٔ خود را با بادبزنها از جریان هوا محافظت میکردند. بوی گاز روشنائی و سربازها به مشام میرسید. هنگامیکه '''آنیا''' دست به دست شوهرش انداخته بود و از پلهها بالا میرفت و به موسیقی گوش میداد و تمام اندام خود را که چراغهای بسیاری روشنش میساخت در آینهٔ قدی تماشا میکرد، وقوع سعادتی که در آن شب مهتابی، در آن ایستگاه کوچک راهآهن احساس کرده بود، در دلش بیدار شد. مغرور و مطمئن قدم برمیداشت و برای اولین مرتبه خود را نه دختر، بلکه بانوئی میپنداشت؛ و بیاختیار از شیوهٔ راهرفتن و حرکات و اطوار مادر مرحومش تقلید میکرد. برای نخستین بار در زندگی خود را ثروتمند و آزاد احساس میکرد. حتی حضور شوهرش مزاحم او نبود، زیرا هنگام عبور از آستانهٔ انجمن اشراف، با غریزه و هوش طبیعی خود دریافت که نزدیکی شوهر پیر، نه تنها بههیچوجه موجب تحقیر او نمیشود، بلکه برعکس، رنگ مرموز اشتهاآوری را که فوقالعاده مورد پسند مردان است به وی میدهد.<br />
<br />
در تالار بزرگ، ارکستر مینواخت و رقص آغاز شده بود. '''آنیا''' پساز مدتها، سکونت در خانهٔ دولتی، تحت تأثیر چراغها و جمعیت رنگارنگ و موسیقی و هیاهو نگاهی به اطراف تالار انداخت و در دل گفت: «- آخ! چهقدر خوب است!» و یکمرتبه، در میان جمعیت، تمام آشنایان خود، تمام کسانی را که پیشترها در شبنشینیها یا در گردشهای دستهجمعی میدید، تمام این افسران و دبیران و وکلای عدلیه و کارمندان و ملاکان و حضرت اشرف و '''ارتینوف''' و بانوی برهنه و بیش از اندازه دکولته و زیبا و زشت جامعهٔ اشراف را که جای خود را در غرفههای بازار خیریه اشغال کرده بودند تا به نفع بیچارگان معامله را شروع کنند تشخیص داد.<br />
<br />
افسر تنومندی که '''آنیا''' در خیابان '''استارو کیوسکایا''' هنگام تحصیل در دبیرستان با وی آشنا شده بود ولی حالا نام خانوادگیش را به خاطر نداشت، گوئی ناگهان از زمین سبز شد و او را به رقص والس دعوت کرد. '''آنیا''' از شوهرش گریخت و یک لحظه بعد به نظرش رسید که در توفان شدیدی با قایق بادبانی به میان دریای پهناور میشتابد و از شوهرش که در ساحل ایستاده پیوسته دور و دورتر میشود. با شور و اشتیاق، هم '''والس''' میرقصید و هم '''پولکا''' و هم '''کادریل'''... دست به دست میگشت آهنگ موسیقی و هیاهو دیوانهاش کرده بود زبان روسی را با فرانسوی در هم میآمیخت. حرف «ر» را «غ» تلفظ میکرد. میخندید. نه به فکر شوهرش بود نه در اندیشهٔ کسی و چیزی دیگر... توجه همهٔ مردان را جلب میکرد. جز این هم نمیتوانست انتظار داشته باشد. از فرط هیجان نفسنفس میزد. با تشنج بادزن را در دست میفشرد و دلش میخواست مشروب بخورد. پدرش - '''پیتر لئونتیچ''' - با فراک مچالهشدهئی که بوی بنزین ازش بلند بود به طرف او آمد و بشقابی را با بستنی قرمز رنگ به او تعارف کرد، و در حالی که با اشتیاق به او مینگریست، گفت:<br />
<br />
«- امروز خیلی دلربا شدهای! هیچ وقت به قدر امروز از شتاب تو در شوهر کردن متأثر نشدهام... چرا؟ من میدانم که تو این کار را برای خاطر ما کردی... اما...<br />
<br />
با دستهای لرزان یک بسته اسکناس از جیب خود بیرون کشید و گفت:<br />
<br />
«- امروز حقالتدریس درسهای خصوصیم را گرفتهام و میتوانم قرضی را که به شوهرت دارم بدهم.<br />
<br />
'''انیا''' بشقاب بستنی را در دست پدرش گذاشت و در حالی که کسی او را در آغوش میگرفت شتابان از وی دور شد و از بالای شانه همپای رقص خود، برای لحظهٔ کوتاهی پدرش را دید همچنانکه روی کف چوبی تالار میلغزید، بانوئی را در آغوش گرفت و با او به رقص پرداخت.<br />
<br />
'''آنیا''' خود اندیشید: «- راستی وقتی که هوشیار باشد چهقدر دوستداشتنی است!»<br />
<br />
'''مازورکا''' را با همان افسر تنومند رقصید. این افسر سنگین و باابهت، مانند لاشهئی در نیمتنهٔ نظامی، راه میرفت و شانهها و سینهاش را حرکت میداد و پا به زمین میکوفت.<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38174«آنا» به گردن2013-02-21T10:55:41Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پساز انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت –که مفهوم نشد- و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' –برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند- پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطه خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
«- پستفطرتها! اراذل! ساز مرا خراب کردید!<br />
<br />
شبها شوهر '''آنیا''' با همقطاران خود که در همان خانهٔ دولتی منزل داشتند ورقبازی میکرد. هنگام ورقبازی، همسران این کارمندان، زنان زشتی که با بیذوقی بزک میکردند و مثل آشپزها خشن بودند، میآمدند و شایعات و سخنچینیهائی که مانند خود آنها زشت و بیمزه بود شروع میشد. گاهی '''مودست آلکسیویچ''' با '''آنیا''' به تآتر میرفت. در تنفس میان پردهها، یک قدم هم از او دور نمیشد و بازو به بازوی او میانداخت در راهروها و سالن انتظار راه میرفت. پس از سلام کردن به کسی فوراً به گوش '''آنیا''' نجوا میکرد که: «- مشاور دولت... حضرت اشرف او را به حضور میپذیرد!». یا این که: «پولدار است... خانهٔ شخصی دارد!».<br />
<br />
موقعی که از برابر بوفه میگذشتند '''آنیا''' هوس شیرینی میکرد. شکلات و پیروگ سیب را خیلی دوست میداشت اما پول نداشت و خجالت میکشید که از شوهرش پول بخواهد. شوهرش یک گلابی برمیداشت، با انگشتها فشارش میداد و مردد و دودل میپرسید:<br />
<br />
«- قیمتش چند است؟<br />
<br />
«- بیستوپنج کوپک.<br />
<br />
«- چه گران!<br />
<br />
گلابی را به جایش میگذاشت اما چون دور شدن از بوفه بدون خریدن چیزی شایسته نبود، یک بطری آب معدنی میخرید و تمامش را به تنهائی میخورد و اشک در چشمهایش ظاهر میشد. در اینگونه مواقع، '''آنیا''' نسبت به او یکپارچه تنفر میشد.<br />
<br />
یا ناگهان تمام صورتش سرخ میشد و شتابان به '''آنیا''' میگفت:<br />
<br />
«- به این بانوی سالخورده تعظیم کن!<br />
<br />
«- اما آخر من با او آشنا نیستم.<br />
<br />
و شوهرش مصرانه زیرلب میغرید:<br />
<br />
«- عیب ندارد! این بانو همسر رئیس خزانهداری است. تعظیم کن! سرت کنده نمیشود که.<br />
<br />
و '''آنیا''' تعظیم میکرد و حقیقتاً هم سرش کنده نمیشد. اما این تعظیم، رنجآور بود. آنچه شوهرش میخواست انجام میداد و از اینکه مانند ابلهترین دیوانگان فریب او را خورده بود، بر خویشتن خشم میگرفت. فقط برای خاطر پولش به او شوهر کرده بود، ولی اکنون کمتر از موقعی که دختر خانه بود پول داشت. آنوقتها پدرش دستکم یک سکهٔ بیست کوپکی کف دست او میگذاشت، اما حالا حتی یک سکهٔ نیم کوپکی هم نداشت. نمیتوانست مخفیانه پول شوهرش را بردارد یا از او تقاضای پول کند. از او میترسید، و از شنیدن اسمش میلرزید. میپنداشت که از مدتها پیش ترس و وحشت از این مرد در دلش بودهاست. زمانی، در کودکی، رئیس دبیرستان را پیوسته مانند ابر سیاه یا لوکوموتیوی در نظر مجسم میساخت که به سوی او میشتابد و نزدیک است که او را زیر فشار و سنگینی خود خرد و متلاشی کند. نیروی مهیب دیگری که در خانه همیشه راجع به آن صحبت میکردند و به سببی نامعلوم ازش میترسیدند، عالیجناب کشیش بود. دهها نیروی وحشتناک کوچکتر نیز وجود داشت که معلم دبیرستان با سبیلهای تراشیده و قیافهٔ خشن و بیرحمش، و بالاخره این '''مودست آلکسیویچ''' –مردی که پایبند اصول اخلاقی بود و حتی صورتش به صورت معلم دبیرستان شباهت داشت- در عداد آن نیروهای وحشتناک به شمار میرفتند. در تصور '''آنیا''' تمام این نیروها در هم میآمیخت و به صورت خرس سفید عظیم و مخوفی درمیآمد که به ناتوانان و گناهکارانی امثال پدرش حملهور میشد. او میترسید حرفی مخالف آنها بزند و هنگامی که با خشونت به نوازش او میپرداختند و با در آغوش کشیدن او آلوده و ناپاکش میساختند و به ترس و وحشتش میانداختند، به اجبار لبخند میزد و تظاهر به رضایت و خرسندی میکرد.<br />
<br />
فقط یکبار '''پیتر لئونتیچ''' به خود جرأت داد تا برای کم کردن شر طلبکار سمج و نامطبوعی از سر خود، از دامادش پنجاه '''روبل''' وام بخواهد. اما این وامخواهی، رنج و مشقت بزرگی بود!<br />
<br />
'''موست آلکسیویچ''' پس از لختی تفکر گفت:<br />
<br />
«- خوب، این وام را میدهم؛ اما اخطار میکنم که دیگر، تا وقتی که از میخوارگی دست نکشید به شما کمک نخواهم کرد. این ضعف و ناتوانی، برای یک کارمند دولت ننگآور است. نمیتوانم از تذکر این حقیقت که بر همگان معلوم است خودداری کنم که، شهوت میخوارگی، بسیاری از مردم بااستعداد را نابود و تباه کرده است، درحالیکه شاید اگر راه تقوا و پرهیزگاری را پیش میگرفتند، میتوانستند به تدریج به مقام و مرتبت عالی برسند.<br />
<br />
مدتها سپری شد و هربار که '''پیتر لئونتیچ''' از دامادش تقاضای وام کرد، به جای پول مقادیری: بر حسب آنکه... از آن نقطهٔ نظر... با رعایت آنچه گفته شد... تحویل گرفت و '''پیتر لئونتیچ''' بیچاره از ننگ و خواری رنج میکشید و علاقه شدیدی به میخوارگی احساس میکرد.<br />
<br />
پسران او که معمولاً با کفشهای مندرس و شلوارهای نخنما نزد آنا به مهمانی میآمدند نیز ناگزیر بودند مقادیری نصیحت بشنوند...<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' به آنها میگفت:<br />
<br />
«- هر فردی باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
به همسرش پول نمیداد ولی درعوض دستبندها و سنجاقهای سینه و انگشترهائی به وی میبخشید و میگفت که این اشیاء را باید برای روزهای سیاه ناداری نگه داشت. و اغلب گنجهٔ او را میگشود و بازرسی میکرد تا ببیند هدایائی که به او داده موجود است یا نه.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38173«آنا» به گردن2013-02-20T10:01:54Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
از: '''چخوف'''<br />
<br />
ترجمه: مهندس '''کاظم انصاری'''<br />
<br />
پساز انجام مراسم عقد حتی شربت و شیرینی هم ندادند. عروس و داماد هریک گیلاسی مشروب نوشیدند و به ایستگاه راهآهن رفتند. به جای آنکه جشن عروسی با موسیقی و رقص ترتیب دهند و برای مهمانان شام تهیه کنند به قصد انجام فرائض دینی برای رفتن به صومعهئی که تا آنجا دویست «ورست» فاصله داشت، سوار قطار شدند. خیلیها این عمل را پسندیدند. میگفتند که چون '''مودست آلکسیویچ''' عضو عالیرتبهٔ دولت است و دوران جوانیش سپری شده، دیگر عروسی پرسروصدا زیبندهٔ او نیست. بهعلاوه، وقتی یک کارمند پنجاهودو ساله با دختری که هنوز هیجده سالش تمام نشده عروسی میکند، دیگر شنیدن آهنگ موسیقی ملالانگیز است. بعضیها هم معتقد بودند که '''مودست آلکسیویچ''' به این جهت نقشهٔ مسافرت به صومعه را طرح کرده که به همسر جوانش بفهماند حتی در ازدواج هم به مذهب و اخلاقیات بیش از چیزهای دیگر اهمیت میدهد.<br />
<br />
عروس و داماد را تا ایستگاه راهآهن مشایعت کردند. گروهی از همقطاران و خویشاوندان داماد، گیلاس به دست منتظر حرکت قطار بودند تا هورا بکشند. '''پیترلئونیچ'''، پدر عروس، با لباس فراک و کلاه سیلندر، مست و رنگ پریده و گیلاس به دست، دائم خود را به طرف پنجرهٔ واگن میکشید و با تضرع و التماس میگفت:<br />
<br />
«- '''آنیوتا'''! '''آنیا'''! '''آنیا'''، یک کلمهٔ دیگر!<br />
<br />
'''آنا''' از پنجره به سوی او خم شد و پدرش که بوی تند شراب از دهنش بیرون میزد و نفسش را به گوش او میدمید، آهسته سخنی گفت –که مفهوم نشد- و روی صورت و سینه و دستش صلیب ساخت. ضمن انجام این عمل، نفسش میلرزید و اشک در چشمهایش حلقه بسته بود. '''پتیا''' و '''آندریوشا''' –برادران آنیا، که دانشآموز دبیرستان ادبی بودند- پشت فراک پدرشان را گرفته بودند و میکشیدند و شرمنده و پریشان، زیرلب میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
وقتی قطار به حرکت درآمد، '''آنیا''' مشاهده کرد که چگونه پدرش درحالیکه تلوتلو میخورد و شراب داخل گیلاسش به اطراف ترشح میکرد، اندکی دنبال قطار دوید. بهعلاوه دید که پدرش چه قیافهٔ رقتانگیز و مهربان و پوزشخواهی داشت.<br />
<br />
پدرش فریاد کشید:<br />
<br />
«- هورررآآآآآ...<br />
<br />
عروس و داماد تنها ماندند. '''مودست آلکسیویچ''' به اطراف کوپه نگریست، اسبابواثاثه را روی رفها چید و تبسمکنان روبهروی همسر جوانش نشست. کارمند میانه قامت و بسیار چاق و گوشتالود و سیرخوردهئی بود. ریش دوشقهٔ دراز بدون سبیل داشت و چانهٔ تراشیده و گرد و برآمدهاش شبیه پاشنهٔ پا بود. فقدان سبیل، مشخصترین علامت صورت وی به شمار میرفت. این محل تازه تراشیدهٔ لخت، به تدریج به گونههای چربیدارش که مثل لرزانک میلرزید میپیوست. خود را سنگین و باوقار نشان میداد، حرکاتش آهسته و رفتارش ملایم بود.<br />
<br />
تبسمکنان گفت:<br />
<br />
«- در این لحظه نمیتوانم واقعهئی را که پنج سال پیش اتفاق افتاد به خاطر نیاورم. در آن موقع '''کاسوروتوف''' به دریافت مدال '''آنا'''ی مقدس درجهٔ دوم مفتخر گردید و حضرت اشرف در جواب سپاسگزاریش گفتند: «پس حالا شما سه '''آنا''' دارید: یکی به یقه، و دوتا به گردن!» باید توضیح بدهم که در آن موقع، همسر '''کاسوروتوف'''، زن ستیزهجوی و سبکسری که '''آنا''' نام داشت به نزد وی بازگشته بود. امیدوارم که وقتی من به دریافت مدال '''آنا'''ی درجه دوم مفتخر گشتم، حضرت اشرف بهانهئی نداشته باشند که آن حرف را به من هم بزنند.<br />
<br />
آن وقت با چشمهای ریزش تبسمی کرد. '''آنا''' هم خندید. تصور اینکه هر لحظه ممکن است این مرد با لبهای چاق و مرطوب خود او را ببوسد و او دیگر حق ندارد وی را از این عمل بازدارد، '''آنا''' را به هیجان میآورد. حرکات ملایم اندام فربه این مرد، او را به وحشت میانداخت. هم ازش میترسید و هم ازش نفرت داشت. '''مودست آلکسیویچ''' از جا برخاست و با تأنی مدال را از گردن خود بیرون آورد. فراک و جلیقهاش را کند و جبهئی پوشید و کنار '''آنا''' نشست و گفت:<br />
<br />
«- خوب!<br />
<br />
'''آنا''' به خاطر آورد که مراسم عقد چقدر وحشتناک بود. در آن موقع به نظرش میرسید که کشیش و مهمانان و تمام کسانی که در کلیسا بودند با چنان تأثر و اندوهی به وی مینگرند که گوئی میخواهند بگویند: «چرا... آخر چرا او، به این زیبائی و نازنینی، زن این آقای پیری میشود که هیچ چیز جالبی ندارد؟»<br />
<br />
صبح همان روز بود که آنقدر اشتیاق داشت مراسم عقد به خوبی و آبرومندی برگزار گردد؛ ولی اکنون که در واگن نشسته بود، خود را گناهکار و فریبخورده و خندهآور میپنداشت. به مرد ثروتمندی شوهر کرده بود ولی با این حال خودش پول نداشت، برای تهیهٔ پیراهن عروسی مبلغی وام گرفته بودند و امروز، وقتی پدر و برادرانش او را مشایعت میکردند، در قیافهٔ آنها میخواند که حتی یک '''کوپک''' توی جیبشان ندارند. آیا امشب شام خواهند خورد؟ فردا چه میکنند؟ چنین پنداشت که اکنون، بدون او، پدر و برادرانش گرسنه نشستهاند، و همان اندوهی را که در نخستین شب پس از به خاک سپردن مادرشان بر آنان چیره شده بود احساس میکنند... با خود میاندیشید: «آه که من چه بدبختم! چرا من این اندازه بدبختم؟»<br />
<br />
'''مودست آلکسیویچ''' با ناشیگری مرد متین و باوقاری که به معاشرت با زنان عادت ندارد، به کمر او دست کشید و ضربت کوچکی به شانهاش نواخت. اما او به پول، به مادرش و به مرگ او میاندیشید:<br />
<br />
وقتی که مادرشان مرد، پدر آنها، '''پیتر لئونتیچ'''، معلم مشق خط و نقاشی دبیرستان، شروع به میخوارگی کرد و به فقر و مذلت افتاد. بچهها کفش و گالش نداشتند. پدرش را به صلحیه کشاندند، امین صلح آمد و از اثاثهٔ خانه صورت برداشت... چه ننگی! '''آنیا''' میبایست از پدر مست خود مراقبت کند، جورابهای برادرانش را رفو کند، برای خرید به بازار برود. هنگامی که از زیبائی و جوانی و ظرافت او تمجید میکردند، میپنداشت که تمام عالم کلاه ارزانقیمت و سوراخ کوچک کفشهایش را که به جای واکس مرکب روی آن مالیده است میبینند. شبها میگریست و دائم با اضطراب در این فکر بود که نکند همین روزها پدرش را به علت ضعف و ناتوانی از دبیرستان جواب کنند. تحمل یک چنین خواری و خفتی را نداشت و اگر این اتفاق رخ میداد، او هم مثل مادرش دق میکرد و میمرد. اما زنها دستی بالا کردند و برای '''آنیا''' دنبال شوهر مناسبی گشتند. و طولی نکشید که همین '''مودست آلکسیویچ''' که از زیبائی و جوانی بهرهئی نداشت اما پولدار بود، پیدا شد. صدهزار '''روبل''' در بانک ذخیره کرده بود و یک ملک پدری هم داشت که اجارهاش میداد. مردی بود پایبند اصول اخلاقی، و با حضرت اشرف هم رابطه خوبی داشت. چنانکه به '''آنا''' میگفتند، برایش هیچ زحمتی نداشت که از حضرت اشرف نامهئی برای رئیس دبیرستان و حتی برای رئیس فرهنگ بگیرد تا '''پیتر لئونتیچ''' را از دبیرستان اخراج نکنند...<br />
<br />
هنگامی که این جزئیات را به خاطر میآورد ناگهان آهنگ موسیقی آمیخته با سروصدا و هیاهو از پنجرهٔ واگن به گوش رسید. قطار در ایستگاه کوچکی توقف کرده بود. پشت سکوی ایستگاه، میان جمعیت، با گارمون و ویولن ارزان قیمت و بدصدائی آهنگ نشاطانگیزی مینواختند و از پشت درختهای بلند قان و تبریزی، از یک خانهٔ ییلاقی که غرق در نور مهتاب بود، آهنگ دستهٔ موزیک نظامی به گوش میرسید. ظاهراً در خانهٔ ییلاقی مجلس رقص و شبنشینی دائر بود. روی سکوی ایستگاه، ییلاقنشینان و شهریانی که برای استنشاق هوای پاک و لطیف به آنجا آمده بودند گردش میکردند. '''آرتینوف'''، مالک تمام این دهکدهٔ ییلاقی، مرد ثروتمند و بلندقامت و سیهچردهئی با چشمهای غلتان و لباس عجیب و صورتی که به ارمنیها شباهت داشت، آنجا بود. پیراهن دراز یقهباز پوشیده بود و چکمههای ساقه بلند مهمیزدار به پا داشت و از شانهاش قبای سیاهی آویخته بود که مثل دنبالهئی به زمین میکشید. پشت سرش دو اسب تیزرو پوزههای کشیدهٔ خود را آویخته ایستاده بودند.<br />
<br />
هنوز اشک در چشمهای '''آنا''' میدرخشید؛ اما دیگر نه مادرش را به یاد داشت و نه در فکر پول و عروسیش بود، بلکه دست دانشآموزان و افسران را میفشرد و به شادی میخندید و تند تند میگفت:<br />
<br />
«- سلام! حال شما چطور است؟<br />
<br />
از قطار پیاده شد و زیر نور مهتاب به میدان کوچکی رفت و طوری ایستاد که همه سراپای او را در آن لباس مجلل و با آن کلاه قشنگ ببینند.<br />
<br />
پرسید: «- چرا اینجا توقف کردیم؟<br />
<br />
و بهاش جواب دادند: «- اینجا دوراهی است، باید منتظر بشویم که قطار پست بیاید.<br />
<br />
چون متوجه شد که '''آرتینوف''' به او مینگرد با عشوهگری چشمش را تنگ کرد و با صدای بلند و به زبان فرانسوی صحبت کرد. به این سبب که صدایش آهنگ زیبائی داشت و نوای موسیقی به گوش میرسید و نور ماه در استخر منعکس میشد و به این سبب که '''آرتینوف'''، این '''دونژوان''' مشهور و ناقلا به وی مینگریست و به این سبب که همه خوشحال بودند، ناگهان در خود احساس سرور و شادی کرد و هنگامی که قطار به راه افتاد و افسران آشنا برای خداحافظی به او سلام نظامی دادند، شروع به زمزمهٔ آهنگ '''پولکا'''ئی کرد که ارکستر نظامی در جائی پشت درختها مینواخت و به بدرقهٔ او میفرستاد، و چون به کوپهشان برگشت، احساس میکرد که گوئی در آن ایستگاه کوچک متقاعدش کرده بودند که علیرغم همهچیز یقیناً خوشبخت خواهد شد.<br />
<br />
عروس و داماد دو روز در صومعه توقف کردند و بعد به شهر بازگشتند. در خانهٔ دولتی منزل کردند. در مواقعی که '''مودست آلکسیویچ''' به سر خدمت میرفت '''آنیا''' پیانو میزد یا از دلتنگی میگریست یا روی تختخواب دراز میکشید و رمان میخواند و مجلات مد را تماشا میکرد. موقع ناهار، '''مودست آلکسیویچ''' بسیار زیاد میخورد و راجع به سیاست و انتصابات و انتقالات و پاداشها، و دربارهٔ اینکه باید زحمت کشید و زندگی خانوادگی خوشی و لذت نیست بلکه وظیفهٔ مقدسی است و یگانه راه ثروتمند شدن صرفهجوئی است و به عقیدهٔ وی مذهب و معنویت در جهان مقدم بر همهچیز است، صحبت میکرد.<br />
<br />
درحالیکه کارد را مثل شمشیری در دست نگه میداشت، میگفت:<br />
<br />
«- هر کس باید وظایفی داشته باشد.<br />
<br />
'''آنیا'''به حرفهای او گوش میداد، میترسید و نمیتوانست غذا بخورد و معمولاً گرسنه از سر سفره برمیخاست. پس از ناهار شوهرش میخوابید و با صدای بلند خرناس میکشید. '''آنیا''' هم به خانهٔ پدرش میرفت. پدر و برادرانش به طرز عجیبی به وی مینگریستند، گوئی یک لحظه قبل از ورودش به سبب آنکه برای خاطر پول با مرد دوستنداشتنی و ملالانگیز و کسالتآوری عروسی کرده است شماتتش میکردهاند. خش خش جامه و دستبندها و بهطور کلی قیافهٔ بانوانهٔ او سراسیمه و آزردهشان میکرد. در حضورش اندکی دستپاچه میشدند و نمیدانستند که با او راجع به چه مطلبی صحبت کنند. اما با این حال هنوز هم مثل سابق دوستش داشتند و هنوز عادت نکرده بودند که بدون او ناهار بخورند. '''آنیا''' مینشست و با آنان آش و آبگوشت و سیبزمینی سرخشده در پیهخوکی که بوی شمع میداد میخورد. '''پیتر لئونتیچ''' با دست لرزان، گیلاسش را از تنگ شراب پر میکرد و تند و حریصانه مینوشید، و بعد گیلاسهای دوم و سوم... '''پتیا''' و '''آندریوشا''' پسربچههای لاغر و رنگپریده با چشمهای بزرگ – تنگ شراب را برمیداشتند و پریشانحال و سراسیمه میگفتند:<br />
<br />
«- باباجان! بس است دیگر... باباجان! دیگر کافی است...<br />
<br />
'''آنیا''' نیز مضطرب میشد و التماس میکرد که پدرش دیگر مشروب نخورد. اما پدرش ناگهان برآشفته میشد، مشتهایش را به روی میز میکوفت و فریاد میکشید:<br />
<br />
«- من به هیچکس اجازه نمیدهم که سرپرست و قیم من باشد!... پسرها! دختر! همهتان را از خانه بیرون میاندازم!<br />
<br />
اما از آهنگ صدایش ضعف و مهربانی احساس میشد، و هیچکس ازش نمیترسید.<br />
<br />
پس از ناهار، معمولاً خود را میآراست؛ با رنگ پریده و چانهئی که با تیغ صورتتراشی بریده بود، گردن درازش را میکشید و نیمساعت تمام جلو آینه میایستاد و به خود ور میرفت: گاهی موهای سرش را شانه میزد و زمانی سبیلهای سیاهش را میتابید، به خودش عطر میزد، گره کراواتش را مرتب میکرد، بعد دستکشها را میپوشید، سیلندر را به سر میگذاشت، و برای تدریس درسهای خصوصی از خانه بیرون میرفت. و اگر روز تعطیل بود در خانه میماند و با رنگوروغن نقاشی میکرد یا به نواختن ارغنونی میپرداخت که خشخش میکرد و میغرید. آنوقت، میکوشید که از آن آهنگهای موزونی بیرون بکشد، و همراه آن آهنگ، آواز میخواند؛ یا خشمناک میشد و به سر فرزندان خود بانگ میزد:<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%C2%AB%D8%A2%D9%86%D8%A7%C2%BB_%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86&diff=38167«آنا» به گردن2013-02-15T14:53:55Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN011P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۱]]<br />
[[Image:KHN011P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۲]]<br />
[[Image:KHN011P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۳]]<br />
[[Image:KHN011P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۴]]<br />
[[Image:KHN011P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۵]]<br />
[[Image:KHN011P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۶]]<br />
[[Image:KHN011P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۷]]<br />
[[Image:KHN011P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۸]]<br />
[[Image:KHN011P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۳۹]]<br />
[[Image:KHN011P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۰]]<br />
[[Image:KHN011P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۱]]<br />
[[Image:KHN011P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۲]]<br />
[[Image:KHN011P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۳]]<br />
[[Image:KHN011P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۴]]<br />
[[Image:KHN011P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۵]]<br />
[[Image:KHN011P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۶]]<br />
[[Image:KHN011P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۷]]<br />
[[Image:KHN011P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۱ صفحه ۴۸]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۱]]<br />
[[رده:قصه]]<br />
[[رده:چخوف]]<br />
[[رده:کاظم انصاری]]<br />
[[رده:مرتضا ممیز]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%BE%D9%8F%D8%B1%D8%B3%D8%B4&diff=38165آخرین پُرسش2013-02-11T21:13:53Z<p>Shaqaayeq: /* آیا انسان آیندهئی دارد؟ */</p>
<hr />
<div>[[Image:KHN018P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰]]<br />
[[Image:KHN018P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱]]<br />
[[Image:KHN018P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲]]<br />
<br />
{{بازنگری}}<br />
<br />
'''از برتراندراسل'''<br />
<br />
==آیا انسان آیندهئی دارد؟==<br />
<br />
'''به قلم برتراندراسل در ۱۲۸ صفحه'''<br />
<br />
اگر ملت متمدنی صلاح خود را در آن بداند که مشهورترین فیلسوفان خود را نادیده انگارد، نادیدهانگاشتن '''برتراندراسل''' امکانپذیر نیست. لرد بتشکن، رهبر جنبش پرسروصدای خلع سلاح اتمی، در سالهای اخیر نظر همه جهانیان را به سوی خود جلب کرده است. وی اندیشههای خود را با رعایت احترام، در نامههای سرگشاده به سران کشورها، و مخالفت خود را با نشاندن جثهٔ استخوانی ۸۹ ساله خود روی سنگفرشهای میدان '''ترافالگار''' به جهانیان اعلام داشته است. اینک لرد '''راسل''' در اثر خود به نام «آیا انسان آیندهای دارد؟» اندیشههای خود را در مقالهای گویا بیان میکند. نتیجه آن شاهکاری است از یک نوشتهٔ وصفی پر از احساس قوی و بسیار روشن.<br />
<br />
به عقیده او، اگرچه انسان حیوانی اجتماعی است، چیزی از قبیل مورچه نیست این موجود اجتماعی «تنها مزیت اولیه خود: مغزش» را به کار برده است تا محیط علمی بلندپایهای برای خود بسازد، «و در عین حال غریزه و عاطفه او به همان شکلی که درخور زندگی وحشیتر و بدویتر بود، به جا مانده است.» در گذشته جنگ، ابزار این غریزه بوده است. ولی با پیدایش سلاحهای هستهای «یا جنگ از رفتار باز خواهدماند یا همه بشر متمدن به گور خواهدرفت.»<br />
<br />
'''برتراندراسل''' میپرسد: «آیا امکان دارد یک جامعهٔ علمی، که از علم هضم نشده رنج میبرد، به زندگی خویش ادامه دهد؛ یا باید چنین جامعهای ناگزیر به زندگی خود پایان دهد؟» پاسخ او به قسمت نخستین این پرسش پاسخی انسانی است «بلی» او برای بقای بشر از خلع سلاح اتمی فوری، متوقف ساختن همه آزمایشهای اتمی و پیشگیری از گسترش سلاحهای اتمی جانبداری میکند و معتقد است که خاور و باختر باید سیاست آمادگی برای حمله متقابله آنی را رها کنند «زنده ماندن ما در سالهای کنونی یا آینده فقط زادهٔ بخت و اقبال است».<br />
<br />
چرا چنین گامهائی برداشته نشده است؟ '''راسل''' برآنست که یا خاور یا باختر واقعاً آرزومند خلع سلاح است. علت آن را باید در نوشتههای فروید جستجو کرد: «در دنیائی که ما زندگی میکنیم، اراده فعال و غالبی به سوی مرگ وجود دارد که تا به امروز در هر بحرانی بر عقل آدمی چیره گشته است.» او روسها را به علت خودداری از قبول نقشه '''باروخ''' و امریکائیان را به واسطه امتناع از پذیرفتن نقشه عمومی '''خروشچف''' مسئول میداند اما «تقصیر شکست بیشتر به گردن اتحاد جماهیر شوروی است.»<br />
<br />
راسل هنگامی که در مورد اختلافات ایدهئولوژیک شرق و غرب، اعتراف میکند که غرب «روشی مخالف با اصول دموکراسی» اتخاذ کرده است:<br />
<br />
'''اگر باختر پشتیبان آزادی است، چگونه تحمل میکند که پرتقالیها مردم بیگناه و بیسلاح «آنگولا» را این چنین قصابانه کشتار کنند؟ -حکومت «فرانکو» را بر اسپانیا چگونه توجیه میکند، و دربارهٔ خفقان آزادی امریکائیها در محکمهٔ تفتیش عقاید «مکارتی» مرحوم چه جوابی میدهد؟'''<br />
<br />
گرچه '''راسل''' کاملاً از عقیدهٔ «کمونیست شدن بهتر از مردن است!» جانبداری نمیکند و میگوید:<br />
<br />
'''میتوانیم حدس بزنیم که در شوروی شعاری به خلاف این وجود دارد؛ یعنی میتوانیم حدس بزنیم که در آنجا میگویند: «تجمل حکومت سرمایهدارها گواراتر از انهدام با بمب اتمی است!»'''<br />
<br />
ولی با اصرار تمام میگوید:<br />
<br />
'''«تا وقتی که انسان زنده است، هر پیشرفتی امکان دارد. اما نکتهٔ مسلم این است که : نه کمونیسم و نه ضدکمونیسم، هیچ کدام را بر اجساد مردگان نمیتوان بنا نهاد!»'''<br />
<br />
زندگی انسان در جهان تابع شرایط سیاسی است: پیشرفتهای فنی در وسائل ارتباطی ایجاد یک قدرت جهانی را میسر ساخته است. یک حکومت فدرال جهانی، با قانون اساسی و نیروی نظامی، و یک دولت مسئول در برابر هیأت قانونگزاری باید ایجاد گردد. –این قدرت میتواند ثبات جهان را حفظ کند مشروط برآنکه برابری اقتصادی در سراسر جهان موجود باشد.<br />
<br />
'''راسل''' در پاسخ '''آخرین پرسش''' با فصاحت تمام به خود میگوید: «من با چشم دل دنیائی پر از شکوه و شادی میبینم که در آن عقل آدمی بزرگتر میشود، امید وی مبهم نمیماند، و نیکیها دیگر به عنوان خیانت یا به گمان هدفهای پلید محکوم نمیگردد.»<br />
<br />
'''راسل''' با آن سوداهای بلند و عالی و آن هوشیاری درخشان در عقل و منطق صرف، نه میتواند ماهیت غیرمنطقی سیاستها را تحمل کند و نه آنها را میفهمد. اما کسانی که آن را میفهمند آیا آیندهئی برای تبار انسان تهیه میبینند؟ {{چپچین}} ترجمه مسعود رضوی {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۸]]<br />
[[رده:برتراند راسل]]<br />
[[رده:مسعود رضوی]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%BE%D9%8F%D8%B1%D8%B3%D8%B4&diff=38164آخرین پُرسش2013-02-11T19:52:04Z<p>Shaqaayeq: /* آیا انسان آیندهئی دارد؟ */</p>
<hr />
<div>[[Image:KHN018P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰]]<br />
[[Image:KHN018P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱]]<br />
[[Image:KHN018P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲]]<br />
<br />
{{بازنگری}}<br />
<br />
'''از برتراندراسل'''<br />
<br />
==''آیا انسان آیندهئی دارد؟''==<br />
<br />
'''به قلم برتراندراسل در ۱۲۸ صفحه'''<br />
<br />
اگر ملت متمدنی صلاح خود را در آن بداند که مشهورترین فیلسوفان خود را نادیده انگارد، نادیدهانگاشتن '''برتراندراسل''' امکانپذیر نیست. لرد بتشکن، رهبر جنبش پرسروصدای خلع سلاح اتمی، در سالهای اخیر نظر همه جهانیان را به سوی خود جلب کرده است. وی اندیشههای خود را با رعایت احترام، در نامههای سرگشاده به سران کشورها، و مخالفت خود را با نشاندن جثهٔ استخوانی ۸۹ ساله خود روی سنگفرشهای میدان '''ترافالگار''' به جهانیان اعلام داشته است. اینک لرد '''راسل''' در اثر خود به نام «آیا انسان آیندهای دارد؟» اندیشههای خود را در مقالهای گویا بیان میکند. نتیجه آن شاهکاری است از یک نوشتهٔ وصفی پر از احساس قوی و بسیار روشن.<br />
<br />
به عقیده او، اگرچه انسان حیوانی اجتماعی است، چیزی از قبیل مورچه نیست این موجود اجتماعی «تنها مزیت اولیه خود: مغزش» را به کار برده است تا محیط علمی بلندپایهای برای خود بسازد، «و در عین حال غریزه و عاطفه او به همان شکلی که درخور زندگی وحشیتر و بدویتر بود، به جا مانده است.» در گذشته جنگ، ابزار این غریزه بوده است. ولی با پیدایش سلاحهای هستهای «یا جنگ از رفتار باز خواهدماند یا همه بشر متمدن به گور خواهدرفت.»<br />
<br />
'''برتراندراسل''' میپرسد: «آیا امکان دارد یک جامعهٔ علمی، که از علم هضم نشده رنج میبرد، به زندگی خویش ادامه دهد؛ یا باید چنین جامعهای ناگزیر به زندگی خود پایان دهد؟» پاسخ او به قسمت نخستین این پرسش پاسخی انسانی است «بلی» او برای بقای بشر از خلع سلاح اتمی فوری، متوقف ساختن همه آزمایشهای اتمی و پیشگیری از گسترش سلاحهای اتمی جانبداری میکند و معتقد است که خاور و باختر باید سیاست آمادگی برای حمله متقابله آنی را رها کنند «زنده ماندن ما در سالهای کنونی یا آینده فقط زادهٔ بخت و اقبال است».<br />
<br />
چرا چنین گامهائی برداشته نشده است؟ '''راسل''' برآنست که یا خاور یا باختر واقعاً آرزومند خلع سلاح است. علت آن را باید در نوشتههای فروید جستجو کرد: «در دنیائی که ما زندگی میکنیم، اراده فعال و غالبی به سوی مرگ وجود دارد که تا به امروز در هر بحرانی بر عقل آدمی چیره گشته است.» او روسها را به علت خودداری از قبول نقشه '''باروخ''' و امریکائیان را به واسطه امتناع از پذیرفتن نقشه عمومی '''خروشچف''' مسئول میداند اما «تقصیر شکست بیشتر به گردن اتحاد جماهیر شوروی است.»<br />
<br />
راسل هنگامی که در مورد اختلافات ایدهئولوژیک شرق و غرب، اعتراف میکند که غرب «روشی مخالف با اصول دموکراسی» اتخاذ کرده است:<br />
<br />
'''اگر باختر پشتیبان آزادی است، چگونه تحمل میکند که پرتقالیها مردم بیگناه و بیسلاح «آنگولا» را این چنین قصابانه کشتار کنند؟ -حکومت «فرانکو» را بر اسپانیا چگونه توجیه میکند، و دربارهٔ خفقان آزادی امریکائیها در محکمهٔ تفتیش عقاید «مکارتی» مرحوم چه جوابی میدهد؟'''<br />
<br />
گرچه '''راسل''' کاملاً از عقیدهٔ «کمونیست شدن بهتر از مردن است!» جانبداری نمیکند و میگوید:<br />
<br />
'''میتوانیم حدس بزنیم که در شوروی شعاری به خلاف این وجود دارد؛ یعنی میتوانیم حدس بزنیم که در آنجا میگویند: «تجمل حکومت سرمایهدارها گواراتر از انهدام با بمب اتمی است!»'''<br />
<br />
ولی با اصرار تمام میگوید:<br />
<br />
'''«تا وقتی که انسان زنده است، هر پیشرفتی امکان دارد. اما نکتهٔ مسلم این است که : نه کمونیسم و نه ضدکمونیسم، هیچ کدام را بر اجساد مردگان نمیتوان بنا نهاد!»'''<br />
<br />
زندگی انسان در جهان تابع شرایط سیاسی است: پیشرفتهای فنی در وسائل ارتباطی ایجاد یک قدرت جهانی را میسر ساخته است. یک حکومت فدرال جهانی، با قانون اساسی و نیروی نظامی، و یک دولت مسئول در برابر هیأت قانونگزاری باید ایجاد گردد. –این قدرت میتواند ثبات جهان را حفظ کند مشروط برآنکه برابری اقتصادی در سراسر جهان موجود باشد.<br />
<br />
'''راسل''' در پاسخ '''آخرین پرسش''' با فصاحت تمام به خود میگوید: «من با چشم دل دنیائی پر از شکوه و شادی میبینم که در آن عقل آدمی بزرگتر میشود، امید وی مبهم نمیماند، و نیکیها دیگر به عنوان خیانت یا به گمان هدفهای پلید محکوم نمیگردد.»<br />
<br />
'''راسل''' با آن سوداهای بلند و عالی و آن هوشیاری درخشان در عقل و منطق صرف، نه میتواند ماهیت غیرمنطقی سیاستها را تحمل کند و نه آنها را میفهمد. اما کسانی که آن را میفهمند آیا آیندهئی برای تبار انسان تهیه میبینند؟ {{چپچین}} ترجمه مسعود رضوی {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۸]]<br />
[[رده:برتراند راسل]]<br />
[[رده:مسعود رضوی]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%BE%D9%8F%D8%B1%D8%B3%D8%B4&diff=38163آخرین پُرسش2013-02-11T19:41:50Z<p>Shaqaayeq: /* آیا انسان آیندهئی دارد؟ */</p>
<hr />
<div>[[Image:KHN018P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰]]<br />
[[Image:KHN018P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱]]<br />
[[Image:KHN018P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲]]<br />
<br />
{{بازنگری}}<br />
<br />
'''از برتراندراسل'''<br />
<br />
==آیا انسان آیندهئی دارد؟==<br />
<br />
'''به قلم برتراندراسل در 128 صفحه'''<br />
<br />
اگر ملت متمدنی صلاح خود را در آن بداند که مشهورترین فیلسوفان خود را نادیده انگارد، نادیدهانگاشتن '''برتراندراسل''' امکانپذیر نیست. لرد بتشکن، رهبر جنبش پرسروصدای خلع سلاح اتمی، در سالهای اخیر نظر همه جهانیان را به سوی خود جلب کرده است. وی اندیشههای خود را با رعایت احترام، در نامههای سرگشاده به سران کشورها، و مخالفت خود را با نشاندن جثهٔ استخوانی ۸۹ ساله خود روی سنگفرشهای میدان '''ترافالگار''' به جهانیان اعلام داشته است. اینک لرد '''راسل''' در اثر خود به نام «آیا انسان آیندهای دارد؟» اندیشههای خود را در مقالهای گویا بیان میکند. نتیجه آن شاهکاری است از یک نوشتهٔ وصفی پر از احساس قوی و بسیار روشن.<br />
<br />
به عقیده او، اگرچه انسان حیوانی اجتماعی است، چیزی از قبیل مورچه نیست این موجود اجتماعی «تنها مزیت اولیه خود: مغزش» را به کار برده است تا محیط علمی بلندپایهای برای خود بسازد، «و در عین حال غریزه و عاطفه او به همان شکلی که درخور زندگی وحشیتر و بدویتر بود، به جا مانده است.» در گذشته جنگ، ابزار این غریزه بوده است. ولی با پیدایش سلاحهای هستهای «یا جنگ از رفتار باز خواهدماند یا همه بشر متمدن به گور خواهدرفت.»<br />
<br />
'''برتراندراسل''' میپرسد: «آیا امکان دارد یک جامعهٔ علمی، که از علم هضم نشده رنج میبرد، به زندگی خویش ادامه دهد؛ یا باید چنین جامعهای ناگزیر به زندگی خود پایان دهد؟» پاسخ او به قسمت نخستین این پرسش پاسخی انسانی است «بلی» او برای بقای بشر از خلع سلاح اتمی فوری، متوقف ساختن همه آزمایشهای اتمی و پیشگیری از گسترش سلاحهای اتمی جانبداری میکند و معتقد است که خاور و باختر باید سیاست آمادگی برای حمله متقابله آنی را رها کنند «زنده ماندن ما در سالهای کنونی یا آینده فقط زادهٔ بخت و اقبال است».<br />
<br />
چرا چنین گامهائی برداشته نشده است؟ '''راسل''' برآنست که یا خاور یا باختر واقعاً آرزومند خلع سلاح است. علت آن را باید در نوشتههای فروید جستجو کرد: «در دنیائی که ما زندگی میکنیم، اراده فعال و غالبی به سوی مرگ وجود دارد که تا به امروز در هر بحرانی بر عقل آدمی چیره گشته است.» او روسها را به علت خودداری از قبول نقشه '''باروخ''' و امریکائیان را به واسطه امتناع از پذیرفتن نقشه عمومی '''خروشچف''' مسئول میداند اما «تقصیر شکست بیشتر به گردن اتحاد جماهیر شوروی است.»<br />
<br />
راسل هنگامی که در مورد اختلافات ایدهئولوژیک شرق و غرب، اعتراف میکند که غرب «روشی مخالف با اصول دموکراسی» اتخاذ کرده است:<br />
<br />
'''اگر باختر پشتیبان آزادی است، چگونه تحمل میکند که پرتقالیها مردم بیگناه و بیسلاح «آنگولا» را این چنین قصابانه کشتار کنند؟ -حکومت «فرانکو» را بر اسپانیا چگونه توجیه میکند، و دربارهٔ خفقان آزادی امریکائیها در محکمهٔ تفتیش عقاید «مکارتی» مرحوم چه جوابی میدهد؟'''<br />
<br />
گرچه '''راسل''' کاملاً از عقیدهٔ «کمونیست شدن بهتر از مردن است!» جانبداری نمیکند و میگوید:<br />
<br />
'''میتوانیم حدس بزنیم که در شوروی شعاری به خلاف این وجود دارد؛ یعنی میتوانیم حدس بزنیم که در آنجا میگویند: «تجمل حکومت سرمایهدارها گواراتر از انهدام با بمب اتمی است!»'''<br />
<br />
ولی با اصرار تمام میگوید:<br />
<br />
'''«تا وقتی که انسان زنده است، هر پیشرفتی امکان دارد. اما نکتهٔ مسلم این است که : نه کمونیسم و نه ضدکمونیسم، هیچ کدام را بر اجساد مردگان نمیتوان بنا نهاد!»'''<br />
<br />
زندگی انسان در جهان تابع شرایط سیاسی است: پیشرفتهای فنی در وسائل ارتباطی ایجاد یک قدرت جهانی را میسر ساخته است. یک حکومت فدرال جهانی، با قانون اساسی و نیروی نظامی، و یک دولت مسئول در برابر هیأت قانونگزاری باید ایجاد گردد. –این قدرت میتواند ثبات جهان را حفظ کند مشروط برآنکه برابری اقتصادی در سراسر جهان موجود باشد.<br />
<br />
'''راسل''' در پاسخ '''آخرین پرسش''' با فصاحت تمام به خود میگوید: «من با چشم دل دنیائی پر از شکوه و شادی میبینم که در آن عقل آدمی بزرگتر میشود، امید وی مبهم نمیماند، و نیکیها دیگر به عنوان خیانت یا به گمان هدفهای پلید محکوم نمیگردد.»<br />
<br />
'''راسل''' با آن سوداهای بلند و عالی و آن هوشیاری درخشان در عقل و منطق صرف، نه میتواند ماهیت غیرمنطقی سیاستها را تحمل کند و نه آنها را میفهمد. اما کسانی که آن را میفهمند آیا آیندهئی برای تبار انسان تهیه میبینند؟ {{چپچین}} ترجمه مسعود رضوی {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۸]]<br />
[[رده:برتراند راسل]]<br />
[[رده:مسعود رضوی]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%BE%D9%8F%D8%B1%D8%B3%D8%B4&diff=38162آخرین پُرسش2013-02-11T19:39:59Z<p>Shaqaayeq: پایان تایپ</p>
<hr />
<div>[[Image:KHN018P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰]]<br />
[[Image:KHN018P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱]]<br />
[[Image:KHN018P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲]]<br />
<br />
{{بازنگری}}<br />
<br />
'''از برتراندراسل'''<br />
<br />
==آیا انسان آیندهئی دارد؟==<br />
<br />
'''به قلم برتراندراسل در 128 صفحه'''<br />
<br />
اگر ملت متمدنی صلاح خود را در آن بداند که مشهورترین فیلسوفان خود را نادیده انگارد، نادیدهانگاشتن '''برتراندراسل''' امکانپذیر نیست. لرد بتشکن، رهبر جنبش پرسروصدای خلع سلاح اتمی، در سالهای اخیر نظر همه جهانیان را به سوی خود جلب کرده است. وی اندیشههای خود را با رعایت احترام، در نامههای سرگشاده به سران کشورها، و مخالفت خود را با نشاندن جثهٔ استخوانی 89 ساله خود روی سنگفرشهای میدان '''ترافالگار''' به جهانیان اعلام داشته است. اینک لرد '''راسل''' در اثر خود به نام «آیا انسان آیندهای دارد؟» اندیشههای خود را در مقالهای گویا بیان میکند. نتیجه آن شاهکاری است از یک نوشتهٔ وصفی پر از احساس قوی و بسیار روشن.<br />
<br />
به عقیده او، اگرچه انسان حیوانی اجتماعی است، چیزی از قبیل مورچه نیست این موجود اجتماعی «تنها مزیت اولیه خود: مغزش» را به کار برده است تا محیط علمی بلندپایهای برای خود بسازد، «و در عین حال غریزه و عاطفه او به همان شکلی که درخور زندگی وحشیتر و بدویتر بود، به جا مانده است.» در گذشته جنگ، ابزار این غریزه بوده است. ولی با پیدایش سلاحهای هستهای «یا جنگ از رفتار باز خواهدماند یا همه بشر متمدن به گور خواهدرفت.»<br />
<br />
'''برتراندراسل''' میپرسد: «آیا امکان دارد یک جامعهٔ علمی، که از علم هضم نشده رنج میبرد، به زندگی خویش ادامه دهد؛ یا باید چنین جامعهای ناگزیر به زندگی خود پایان دهد؟» پاسخ او به قسمت نخستین این پرسش پاسخی انسانی است «بلی» او برای بقای بشر از خلع سلاح اتمی فوری، متوقف ساختن همه آزمایشهای اتمی و پیشگیری از گسترش سلاحهای اتمی جانبداری میکند و معتقد است که خاور و باختر باید سیاست آمادگی برای حمله متقابله آنی را رها کنند «زنده ماندن ما در سالهای کنونی یا آینده فقط زادهٔ بخت و اقبال است».<br />
<br />
چرا چنین گامهائی برداشته نشده است؟ '''راسل''' برآنست که یا خاور یا باختر واقعاً آرزومند خلع سلاح است. علت آن را باید در نوشتههای فروید جستجو کرد: «در دنیائی که ما زندگی میکنیم، اراده فعال و غالبی به سوی مرگ وجود دارد که تا به امروز در هر بحرانی بر عقل آدمی چیره گشته است.» او روسها را به علت خودداری از قبول نقشه '''باروخ''' و امریکائیان را به واسطه امتناع از پذیرفتن نقشه عمومی '''خروشچف''' مسئول میداند اما «تقصیر شکست بیشتر به گردن اتحاد جماهیر شوروی است.»<br />
<br />
راسل هنگامی که در مورد اختلافات ایدهئولوژیک شرق و غرب، اعتراف میکند که غرب «روشی مخالف با اصول دموکراسی» اتخاذ کرده است:<br />
<br />
'''اگر باختر پشتیبان آزادی است، چگونه تحمل میکند که پرتقالیها مردم بیگناه و بیسلاح «آنگولا» را این چنین قصابانه کشتار کنند؟ -حکومت «فرانکو» را بر اسپانیا چگونه توجیه میکند، و دربارهٔ خفقان آزادی امریکائیها در محکمهٔ تفتیش عقاید «مکارتی» مرحوم چه جوابی میدهد؟'''<br />
<br />
گرچه '''راسل''' کاملاً از عقیدهٔ «کمونیست شدن بهتر از مردن است!» جانبداری نمیکند و میگوید:<br />
<br />
'''میتوانیم حدس بزنیم که در شوروی شعاری به خلاف این وجود دارد؛ یعنی میتوانیم حدس بزنیم که در آنجا میگویند: «تجمل حکومت سرمایهدارها گواراتر از انهدام با بمب اتمی است!»'''<br />
<br />
ولی با اصرار تمام میگوید:<br />
<br />
'''«تا وقتی که انسان زنده است، هر پیشرفتی امکان دارد. اما نکتهٔ مسلم این است که : نه کمونیسم و نه ضدکمونیسم، هیچ کدام را بر اجساد مردگان نمیتوان بنا نهاد!»'''<br />
<br />
زندگی انسان در جهان تابع شرایط سیاسی است: پیشرفتهای فنی در وسائل ارتباطی ایجاد یک قدرت جهانی را میسر ساخته است. یک حکومت فدرال جهانی، با قانون اساسی و نیروی نظامی، و یک دولت مسئول در برابر هیأت قانونگزاری باید ایجاد گردد. –این قدرت میتواند ثبات جهان را حفظ کند مشروط برآنکه برابری اقتصادی در سراسر جهان موجود باشد.<br />
<br />
'''راسل''' در پاسخ '''آخرین پرسش''' با فصاحت تمام به خود میگوید: «من با چشم دل دنیائی پر از شکوه و شادی میبینم که در آن عقل آدمی بزرگتر میشود، امید وی مبهم نمیماند، و نیکیها دیگر به عنوان خیانت یا به گمان هدفهای پلید محکوم نمیگردد.»<br />
<br />
'''راسل''' با آن سوداهای بلند و عالی و آن هوشیاری درخشان در عقل و منطق صرف، نه میتواند ماهیت غیرمنطقی سیاستها را تحمل کند و نه آنها را میفهمد. اما کسانی که آن را میفهمند آیا آیندهئی برای تبار انسان تهیه میبینند؟ {{چپچین}} ترجمه مسعود رضوی {{پایان چپچین}}<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۸]]<br />
[[رده:برتراند راسل]]<br />
[[رده:مسعود رضوی]]</div>Shaqaayeqhttp://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%BE%D9%8F%D8%B1%D8%B3%D8%B4&diff=38112آخرین پُرسش2013-01-25T15:04:18Z<p>Shaqaayeq: </p>
<hr />
<div>[[Image:KHN018P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۰]]<br />
[[Image:KHN018P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۱]]<br />
[[Image:KHN018P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره ۱۸ صفحه ۱۳۲]]<br />
<br />
{{در حال ویرایش}}<br />
<br />
<br />
<br />
[[رده:کتاب هفته]]<br />
[[رده:کتاب هفته ۱۸]]<br />
[[رده:برتراند راسل]]<br />
[[رده:مسعود رضوی]]</div>Shaqaayeq