<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="fa">
	<id>http://irpress.org/api.php?action=feedcontributions&amp;feedformat=atom&amp;user=Ahou</id>
	<title>irPress.org - مشارکت‌های کاربر [fa]</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://irpress.org/api.php?action=feedcontributions&amp;feedformat=atom&amp;user=Ahou"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87:%D9%85%D8%B4%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%AA%E2%80%8C%D9%87%D8%A7/Ahou"/>
	<updated>2026-04-26T16:29:01Z</updated>
	<subtitle>مشارکت‌های کاربر</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.35.2</generator>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=30062</id>
		<title>پنجمین سفر «گالی‌وِر»*</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=30062"/>
		<updated>2012-02-23T11:46:44Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:18-015.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-016.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-022.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-023.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-024.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-025.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-026.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-027.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-028.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-029.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-032.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-033.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-035.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-036.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-037.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-038.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-039.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-051.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-052.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-053.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-054.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-055.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-056.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-057.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-058.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-061.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-062.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{ناقص}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:قصه]]&lt;br /&gt;
[[رده:سروژ استپانیان]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;آندْرِیْ آنیکین&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;&lt;br /&gt;
Andrey Anikin&lt;br /&gt;
(نویسندۀ معاصر شوروی)&lt;br /&gt;
==از سوی ناشر==&lt;br /&gt;
بیخود نیست که می‌گویند: کسی را از سرنوشت خود خبر نباشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
لموئل گالیور Lemuel Gulliver بعد از پایان دادن به‌کارِ یادداشت‌های مربوط به چهار سفر پرمخاطرۀ دریائیش به‌کشورهای ماورای بحار چنین پنداشته بود که باقی ایام عمرش را میان افراد خانواده‌اش در صلح و صفا سپری خواهد کرد. ولیکن به‌حکم شرایطی که پیش آمده بود ناچار شد به‌زودی راه سفری دیگر را در پیش بگیرد و گزارش آن را٬ وقتی در آیندۀ دور٬ به‌رشتۀ تحریر درآورد. مرحوم دکتر جاناتان سویفت که از قرار معلوم ناشر اصلی یادداشت‌های گالی‌وِر بود فرصت آن را نیافت که این گزارش را نیز انتشار دهد٬و اکنون این وظیفه بر عهدۀ تعهد ماست.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر در جریان پنجمین سفر خود از دو سرزمین بازدید کرد. سرزمین‌هائی که فاقد لی‌لی‌پوت و غول و جزایر پرنده یا اسب‌های سخنگو بود {{نشان|۲}}. با اینهمه داستان بی‌پیرایه‌اش عاری از لطف و آموزندگی نیست. سیاح ما می‌نویسد:&lt;br /&gt;
« شیوۀ  زندگی مردم این دو سرزمین چنان متفاوت و حتی متضاد است که مشکل بتواند در تخیل کسی بگنجد. امّا من روی تجربۀ شخصی خود متقاعد شدم که ابنای بشر ازلحاظ نارسائی‌های سرشت خود شباهت‌های عجیبی با یکدیگر دارند. اکنون که فاصلۀ من و خط پایان عمرم دم به‌دم کم و کمتر می‌شود٬بار دیگر دست به‌قلم برده‌ام تا انسان‌ها را از مخاطراتی که در پس استحالۀ اهالی پکونیارنیا pekuniaria (یعنی این مردم سودجو و نفع‌پرست) و یا اهالی اکْویگومیا (یعنی این مردمی٬ که روحاً و جسماً فقیرند) نهان است برحذر دارم».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
وی ریشۀ نام نخستین سرزمین را٬ به‌حق٬از کلمۀ  لاتینی پکونیا (به‌معنی پول) مشتق می‌داند. و البته در همین جا با حجب و فروتنی مخصوص به‌خود قید می‌کند که موضوع کشف نحوۀ  راه یافتن زبان لاتین را به جزیرۀ  پرتی که در مناطق جنوبی اقیانوس هند واقع شده است به‌عهدۀ  اشخاص عالم‌تری وا می‌گذارد. اکویگْومیا نیز کلمه‌ای است با ریشۀ لاتین و می‌تواند به‌معنی «سرزمین انسان‌های برابر» باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
امیدواریم در آینده بتوانیم آن قسمت از گزارش گالی‌وِر از رویدادهای سرزمین پکونیاریا و آداب و رسوم اهل آن حکایت می‌کند منتشر کنیم. لیکن در حال حاضر ناچاریم به‌معلومات مختصری بسنده کنیم؛ معلوماتی که باید روشنگر رویدادهای بعدی باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پول٬مالکیت و رقابت ـ این سه خدای والای پرستشگاه پکونیاریائی ـ بی‌رحمانه بر همه چیز مردم حکومت می‌کند. سرزمینی است که در آن هیچ کاری به‌رایگان صورت نمی‌گیرد. هیچ گامی برداشته نمی‌شود مگر اینکه نفعی از آن متصور باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر موفق شد با روش ادارۀ کشور نیز آشنا شود. نام پارلمان آن کاخ مالکان است و از کسانی تشکیل می‌شود که بتوانند و بخواهند ثابت کنند که ثروت‌شان از حدَ معینی بر گذشته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
تا مدتی دراز موفق نمی‌شد به اصالتِ بازی‌های احمقانه٬ و اعمال عجیب و بی‌معنی٬ اسراف و گشادبازی مردم در امر پوشاک و تزئین خانه‌هایشان خو بگیرد. لیکن سرانجام پی برد که سرّ رفاه و رونق اقتصادی مملکت در همین امر نهفته است و مالکان با تمام امکاناتی که در اختیار خود دارند این سودای عجیب را تشویق می‌کنند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در سرزمین پکونیاریا هنر بردۀ تجارت شده است. نقاشانش دیرزمانی است که دست از نقاشی شسته به طراحی لباس‌های جدید زنانه و آرایش موی سر روی آورده‌اند. نویسندگانش نیز دیگر قلم بر کاغذ نمی‌گذارند مگر به‌مدح و تمجید فریب‌کارانۀ کالاهائی که روز‌به‌روز بی‌خاصیّت‌تر و بیهوده تر می‌شوند. همچنین سال‌هاست که از علم خالص و اصیل نیز خبری نیست. چرا که این کالا نیز از دیرباز بی‌خریدار مانده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر از نوعی حسابداری عجیب و غریب هم که در خانواده‌های پکونیاریائی میان والدین و فرزندان‌شان برقرار است حکایت‌ها دارد: والدین از نخستین روز تولد هر فرزند خود هر دینار پولی را که صرف هزینه‌های او می‌شود در دفتری ثبت می‌کنند. نیز از سنّت حیرت‌انگیزی سخن می‌گوید که «مزایدۀ معصومیت» خوانده می‌شود و برطبق آن٬دخترانی از خانواده‌های آبرومند امّا نه متمول٬ بکارت خود را علناً برای فروش عرضه می‌کنند و طبعاُ نصیب کسی می‌شوند که بهای بیش‌تری بپردازد. گالی‌وِر می‌نویسد که یک بار در جریانِ یکی از همین حراج‌ها دختری بر سکوی مزایده نمایان شد که با نانسی Nancy دختر خودِ او به‌دوپارۀ یک سیب می‌مانست٬ و از مشاهدۀ این شباهت حیرت‌انگیز چیزی نمانده بود که از هوش برود.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
سرنوشت تلخ٬ گالی‌وِر را برای مدتی نسبتاً طولانی به‌پشت میله‌های زندان می‌فرستد و بجا است گفته شود این زندان به یک شرکت خصوصی تجارتی تعلق دارد. و در همین زندان است که با مزدی درست و حسابی و بی‌غرض آشنائی به‌هم می‌رساند و با استفاده از تجربیات او آزادی خود را باز می‌یابد. ماجرا از این قرار است که یک شرکت بازرگانی که نیازمندِ معلومات دریانوردی و جغرافیایی گالی‌وِر شده بود با صرف مقداری پول موفق می‌شود او را از پشت میله‌های زندان بیرون آورد. گالی‌وِر در شهر تونواش Tonwash پایتخت کشور پکونیاریا ـ سکونت اختیار می‌کند٬ نفوذی به‌دست می‌آورد و مورد توجه دو مرد متنفّذ ـ یعنی ناگیر Nagir رئیس دولت٬ و افّور Offur ارباب سندیکای آدم‌کشان حرفه‌ئی واقع می‌شود. به‌رغم میل باطنی خود٬ در مرکز یک بازی بزرگ سیاسی و مالی به‌دام می‌افتد و وضعش روز‌به‌روز خطرناک‌تر می‌شود. هر دو گروه ـ یعنی هم یک شرکت بازرگانی که از حمایت مستقیم رئیس دولت برخوردار است و هم رقبای این شرکت که در شمار دوستان افّور هستند به تجریبات گالی‌وِر احتیاج پیدا می‌کنند و بر سر تصاحب او دست به ماجراجوئی می‌زنند...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بگذارید دنبالۀ ماجرا را از زبان خود او بشنویم:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==فصل اوّل==&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB:%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27556</id>
		<title>بحث:زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB:%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27556"/>
		<updated>2011-12-23T20:40:03Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: صفحه‌ای جدید حاوی &amp;#039;صفحات ۱۴۱ تا ۱۴۴ مربوط به متن  [http://www.irpress.org/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C_%D8%B4%D9%88%...&amp;#039; ایجاد کرد&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;صفحات ۱۴۱ تا ۱۴۴ مربوط به متن  [http://www.irpress.org/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C_%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%88%DB%8C_%D9%88_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%D8%A7%DA%A9%D8%AA%D8%A8%D8%B1  سینمای شوروی و انقلاب اکتبر] است و احتمالاُ اشتباهی اینجاست یا حکمتی دارد که من نمی‌فهمم. :)&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27555</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27555"/>
		<updated>2011-12-23T20:32:54Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{بازنگری}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
کهن‌ترین روایت چینی در مورد زنان این سرزمین به‌آفرینش انسان در اساطیر باز می‌گردد. در برخی از اسطوره‌های چینی که احتمالاً از روزگار مادرسالاری باقی مانده است خدابانو نوکوآ NUKUA نخستین زن و مرد را با ساختن دو تندیس گلی هستی می‌بخشد. در اسطورۀ دیگری که احتمالاً از زمان پدرسالاری به‌ما رسیده پیان‌کو PIAN KU نخستین آفریدۀ جهان ـ با ساختن دو تندیس گلی و دمیدن عنصر نرینگی جهان (یعنی یانگ [یان] YANG که عنصر مفید و مثبت جهان است) در مرد، و دمیدن عنصر مادینگی جهان (یعنی یینگ [یین] که عنصر منفی و منحوس جهان است) در زن،  نخستین زن و مرد را می‌آفریند. بعد از این، چنان‌چه از کتاب سرودها ـ که بسیار کهن است ـ برمی‌آید، زن در همۀ شرایط دوشادوش مرد چینی است. کنفوسیوس زن را موجودی می‌داند که «برای خدمتگزاری مرد آفریده شده است». و چنین است که در طول تاریخ چین، جز در مناطق روستائی، همه‌جا زن اسیر مرد و عروسک مردان است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
البته در تاریخ چین زنان نامدار اندک نیستند امّا اگر نسبت آن‌ها را با جمعیت چین مقایسه کنیم باید بگوئیم که در شمار نوادرند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
برطبق قانونی که در آغاز فرمانروائی سلالۀ هان (۲۰۶ ق.م تا ۲۵ میلادی) به‌تصویب امپراطور رسید کودکان می‌بایست در هشت‌سالگی خواندن و نوشتن فراگیرند اما در عمل این قانون خاص کودکان شهری و ویژۀ پسران بود، و دختران تنها می‌بایست خانه‌داری بیاموزند. زنان حرمسرا و شاهدخت‌ها معلم سرخانه داشتند که زن بود و کارش بیش‌تر آموزش آداب و رسوم درباری به‌دختران بود تا آموزش خواندن و نوشتن.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بانو بان‌جائو ـ مورخ دورۀ هان ـ در پنجاه سالگی کتابی دربارۀ تربیت نوشت که در آن چنین می‌خوانیم: «آیا این نابرابری نیست که مردان را آموزش دهیم و زنان را به حال خود رها کنیم؟ فرمان [امپراتور] اینست که کودکان در هشت سالگی خواندن و نوشتن فرا گیرند و در پانزده سالگی آمادۀ کار شوند، ـ آیا این فرمان فقط باید شامل پسران شود؟»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پرسش این بانوی مورخ و شاعر که خود در چهارده‌سالگی به‌خانۀ شوهر فرستاده شد تا اوایل نیمۀ دوم قرن بیستم نیز در چین مطرح بود و از ستمی حکایت می‌کند که در طول قرن‌ها بر زنان آن سرزمین رفته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در یک قانون مربوط به‌دوره تانگ می‌بینیم که سهم هر مرد از زمین زراعی صد مو MU (هر مو= ۲۳۰۰ متر مربع) و سهم هر زن عضو خانواده چهل مو است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
زنان زحمتکش چین در تمام شورش‌های متواتر دهقانی و سرانجام در انقلاب دهقانی این کشور دوشادوش مردان در نبردها شرکت جسته‌اند و سهم بزرگی از پیروزی انقلاب چین مدیون آن‌هاست. زندگانی مردان زحمتکش در چین سنتی سخت و طاقت‌فرسا، و زندگانی زنان در قید و بند این سنت‌های تحمیلی اسفبارتر از مردان است. زن چینی پیش از این در خانۀ شوهر اسیر حکومت جابرانۀ شوهر و مادرشوهر بود و تنها در دوران پیری بود که، بر طبق سنت، شایستۀ احترام تلقی می‌شد. در همۀ ادوار و در تمامی طول تاریخ چین، در شرایط سخت معیشتی، دختران را یا می‌فروختند یا طبق سنتی که «شستشوی کودک» نامیده می‌شد در سطل آب خفه می‌کردند. در قحط‌سالی‌ها پسران را نیز می‌فروختند و زن خانه نیز همراه کالا و وسایل خانه به‌فروش می‌رسید.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
«ابن‌بطوطه» در سفرنامۀ خود [رحلۀ ابن بطوطه] که در سدۀ چهاردهم میلادی نوشته شده، دربارۀ کنیزان چینی می‌نویسد: «کنیز در چین بسیار ارزان است. در واقع چینیان همان‌طور که پسران را به‌غلامی می‌فروشند دختران را نیز به‌کنیزی می‌فروشند و هیچ‌کس از این بابت احساس شرمساری نمی‌کند».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک زن چینی که از خانواده جدایش کرده فروخته‌اند در خاطراتش می‌نویسد:&lt;br /&gt;
«پیش از طلوع آفتاب به‌دروازۀ شهر رسیدیم. کنار دروازه مردان گرسنه و عریان و در حال نزع را چون خوک‌های مرده روی هم تلنبار کرده بودند. در طرف دیگر تلنباری از زنان مرده و عریان قرار داشت که جامه‌شان را برای به‌دست آوردن لقمۀ نانی فروخته بودند... درختان مسیر راه به‌کلی عریان بود. همۀ برگ‌های درختان را خورده بودند و جز بر سر شاخه‌های بلند برگی دیده نمی‌شد... روز بعد از گروه ما تنها هفت نفر باقی مانده بود. بقیه را فروخته بودند. در تمام طول راه گاری‌هائی را می‌دیدیم که پر بود از زنانی که برای فروش می‌بردند.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک قرن بعد از این، یعنی در ۱۹۴۰، جک بِلْدِن ـ استاد آمریکائی ـ دربارۀ چین تحت فرماندهی چیان کای‌چک این‌طور می‌نویسد: «خفت و خواری‌ئی که بر زنان چینی روا می‌دارند آنان را نابود کرده. چنین رفتاری مایۀ شرمساری همۀ جوامع انسانی است. چیان کای‌چک نیز نتوانست کاری برای زنان چینی انجام دهد. در مناطق جنوبی چین یعنی مناطق تحت تصرف چیان کای‌چک خرید و فروش زنان در دو دهۀ اخیر بیشتر از ادوار گذشته بوده است حال آنکه در شمال٬ یعنی منطقۀ نفوذ سرخ‌ها وضع زنان رو به‌بهبود است... در مناطق تحت نفوذ کمونیست‌ها بسیاری از مشکلات زنان ازمیان برداشته‌شده و آنان توانسته‌اند حقوقی تقریباً مساوی با مردان به‌دست آورند و یکی از علل پیروزی کمونیست‌ها بر مخالفان را باید در همین نکته جست‌وجو کرد.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چیان کای‌چک نیز از «آزادی زنان» سخن می‌گفت، اما در عمل قول موسولینی را به‌کار می‌بست که می‌گفت: «زن باید در خدمت مردان باشد» ـ و این عبارت با این جملۀ کنفوسیوس که« زن فقط برای خدمتگزاری مرد آفربده شده است» مو نمی‌زند! ـ سرشت ارتجاع همیشه چنین بوده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
جک بلدن می‌نویسد: «ملّاکی را می‌شناسم که تعداد اعضای خانواده‌اش ۶۹ نفر است. هفتصد دهقان اجیر یا اجاره‌نشین، سی کنیز و دویست کارگر در امپراتوری کوچکش به‌خدمت مشغولند و هفت دایه از بچه‌هایش پرستاری می‌کنند. این ملّاک زنان دهقان و زیردست خود را آزادانه می‌فروشد و این حقی است که ثروتش به‌او داده است! ـ در اینجا نفوذ و قدرت هر ملّاک را از روی تعداد زنانش برآورد می‌کنند...»&lt;br /&gt;
زن دهقانی به‌نام جیائین لان، CHIA YING LAN می‌گفت: «وقتی مرا می‌فروختند بیست‌و دو سال داشتم. روزی شوهرم به‌خانه آمد من و دخترم را برداشت نزد برده‌فروشی به‌نام یان YANG برد تا بتواند برای تریاک مورد نیاز چند روزش پول فراهم کند. بعد از آن دیگر شوهرم را ندیدم. ... دو روز بعد از این ماجرا، یان من و دخترم را به‌دهقانی به‌نام نون‌کون NUNG KUNG فروخت. ـ غمی وحشتناک بر دلم سنگینی می‌کرد. صاحب تازه‌ام مردی سالخورده ولی مهربان بود که هم خود و هم افراد خانواده‌اش با ما خوشرفتاری می‌کردند... وقتی برایش پسری زائیدم همه‌شان با من مهربان‌تر شدند. وقتی پیرمرد مُرد من سی‌و پنج سال داشتم و از او صاحب یک پسر و یک دختر شده بودم. ... حالا در دهکده زنی بیوه و مسؤول بودم. ارباب ده می‌خواست مرا به‌زنی بگیرد و من برای آن که از این ازدواج فرار کنم به او گفتم چهل و یک سال دارم. فکر کرد زن چهل و یک ساله نمی‌تواند بچه بیاورد و از گرفتن من منصرف شد. چند سال بعد آزاد شدیم و دولت زنان بیوه و بچه‌های یتیم را تحت سرپرستی خود قرار داد... حالا پسرم کار می‌کند و وضعمان خوب است. زندگی من سراسر به‌مرارت گذشته، و حالا تنها آرزویم اینست که پسرم ازدواج کند، تا پیش از آن که بمیرم نوه‌ام را ببینم.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پیش از انقلاب چین زنان زیادی به‌دلیل فقر روسپی‌گری پیشه کرده بودند٬ و به‌ویژه در بنادر این زنان وضع بسیار رقت‌باری داشتند. یکی از نخستین کارهای جمهوری خلق در نوامبر ۱۹۴۹ بستن روسپی‌خانه‌ها بود. در ۱۹۵۰ قانونی به‌تصویب رسید که بر طبق آن ازدواج با دختران نابالغ و نیز تعدد زوجات ممنوع شد. در این قانون حق انتخاب همسر به‌هر دو جنس داده شده است و زنان می‌توانند پس از ازدواج نام‌خانوادگی خود را حفظ کنند و فرزند هر خانواده نیز با توافق والدین دارای نام‌خانوادگی پدر یا مادر می‌شود. طبق این قانون سن ازدواج برای زن، هیجده و برای مرد بیست و یک سال است. بیوه‌ها می‌توانند دوباره ازدواج کنند. طلاق در صورت تقاضای طرفین آزاد است ولی والدین پیش از طلاق باید وضع بچه‌های خود را کاملاً روشن کنند. اگر تقاضای طلاق تنها از یک طرف باشد دادگاه خلق به‌آن رسیدگی می‌کند و در صورتی که توافقی به‌دست نیاید یا راه‌حل مسالمت‌آمیزی پیدا نشود حکم طلاق را صادر می‌کند. در سال ۱۹۵۰ و تا چند سال بعد از تصویب قانون جدید تقاضا و میزان طلاق فزونی گرفت و این بدان علت بود که بسیاری از ازدواج‌های پیشین به‌صورت نامطلوبی انجام گرفته بود و بسیاری از تقاضاهای طلاق از طرف زنانی داده می‌شد که شوهران‌شان چند همسر داشتند. بسیاری از بیوه‌هائی که به‌کنیزی فروخته شده بودند نیز بار دیگر ازدواج کردند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در نظام جدید چین حقوق زن و مرد برابر است و هر زن باید نقش فعالی در تولید کشور برعهده گیرد. نقش فعال زنان در کارهای کشاورزی چشمگیرتر است. کار مادربزرگ‌ها در خانه ماندن و از بچه‌ها نگهداری کردن است، و اگر نوه نداشته باشند در پرورشگاه‌ها و مهد کودک‌ها وظیفه‌ئی به‌عهده می‌گیرند. هر کارخانه مهد‌کودک و کودکستانی دارد و هر جا که تعداد زنان بچه‌دار بیش از ده نفر باشد برای سهولت کار چنین مراکزی دایر می‌شود.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
کیفیت و کمیت زندگی خانوادگی دیگرگون شده است و دیگر اثری از روزگار پدرسالاری در چین نمی‌توان دید. حرمت خانواده کاملاً محفوظ است و ازدواج‌ها با موازین دقیق‌تری انجام می‌گیرد. زن و مرد دوشادوش یکدیگر در همۀ کارها شرکت می‌جویند و زنان در انجمن‌های خود، و در کمیته‌های محلی، و در مراکز سواد‌آموزی نقش بسیار فعالی برعهده دارند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یکی از موضوعات شنیدنی در باب زنان چینی بعد از انقلاب، اندازۀ پای اوست که آشکارا با اندازۀ پای زنان پیری که از نسل گذشته باقی مانده‌اند تفاوت دارد! ـ امروز پای هر زن چینی به اندازۀ طبیعی آن است. زیرا در گذشته، از زمان سلالۀ سونگ (۹۶۰ تا ۱۱۲۶ میلادی) رسم تازه‌ئی از آسیای میانه به‌چین راه یافت که عبارت بود از قالب گرفتن پاهای دختران در نخستین سال‌های تولد آنها. و این رسم به‌سرعت در همۀ خانواده‌های چینی رایج شد. در آسیای میانه پای دختران را از کودکی در قالب می‌گرفتند تا آنان را برای رقصی باله‌مانند آماده کنند. در آغاز، در چین قالب‌گیری پای دختران نشان نوعی تفاخر طبقاتی بود و بعد یکسره به‌صورت نماد جنسی در‌آمد و این رسم تا‌نیمۀ دوم قرن بیستم ادامه یافت.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چند سال پس از‌آن‌که کودک به‌راه می‌افتاد پاهایش را در قالب‌های چوبی می‌گذاشتند و با این کار قوس پا شکسته می‌شد و انگشت‌ها در زیر پا قرار می‌گرفت و بیش‌تر به‌سم شباهت پیدا می‌کرد. ضمناً طول چنین پائی هم نصف پای معمولی بود. این عمل غالباً به چرکی شدن پا منجر می‌شد و راه رفتن، پس از آن‌ که پا را از قالب بیرون می‌آوردند، عملی شکنجه‌آمیز بود که درد بسیار داشت و به‌کندی و سختی صورت می‌گرفت.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پیرزنی که پیش از انقلاب گدائی می‌کرد، از اندازۀ طبیعی پای خود و سرافکندگی فراوانی که آن روزها از این بابت تحمل می‌کرد چنین حکایت کرده است: «وقتی هفده ساله شدم از داشتن پاهای بزرگ و قالب‌گیری نشدۀ خودم سخت خجالت می‌کشیدم. مردم پاهایم را به‌یکدیگر نشان می‌دادند، هرّ‌و‌هرّ می‌خندیدند و مرا «دلۀ نر» صدا می‌زدند. هیچ کس حاضر نشد با من ازدواج کند و سرانجام مادرم مرا به‌آهنگری فروخت که هفت سال از من بزرگ‌تر بود...»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
آماده باشبد که دهان‌تان از حیرت باز بماند: این سخنان از زنی است که پس لز انقلاب توانست تا مقام نمایندگی کنگرۀ ملّی چین ترقی کند. ـ آری انسان معجزه‌ساز است، تنها باید در شرایط مساعد قرار گیرد!*&lt;br /&gt;
{{چپ‌چین}}&lt;br /&gt;
باجلان فرخی&lt;br /&gt;
{{پایان چپ‌چین}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
* مختصر شده از &amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;تاریخ مختصر چین&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039; که به زودی از سوی انتشارات مازیار منتشر خواهد شد.&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27554</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27554"/>
		<updated>2011-12-23T20:26:25Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
کهن‌ترین روایت چینی در مورد زنان این سرزمین به‌آفرینش انسان در اساطیر باز می‌گردد. در برخی از اسطوره‌های چینی که احتمالاً از روزگار مادرسالاری باقی مانده است خدابانو نوکوآ NUKUA نخستین زن و مرد را با ساختن دو تندیس گلی هستی می‌بخشد. در اسطورۀ دیگری که احتمالاً از زمان پدرسالاری به‌ما رسیده پیان‌کو PIAN KU نخستین آفریدۀ جهان ـ با ساختن دو تندیس گلی و دمیدن عنصر نرینگی جهان (یعنی یانگ [یان] YANG که عنصر مفید و مثبت جهان است) در مرد، و دمیدن عنصر مادینگی جهان (یعنی یینگ [یین] که عنصر منفی و منحوس جهان است) در زن،  نخستین زن و مرد را می‌آفریند. بعد از این، چنان‌چه از کتاب سرودها ـ که بسیار کهن است ـ برمی‌آید، زن در همۀ شرایط دوشادوش مرد چینی است. کنفوسیوس زن را موجودی می‌داند که «برای خدمتگزاری مرد آفریده شده است». و چنین است که در طول تاریخ چین، جز در مناطق روستائی، همه‌جا زن اسیر مرد و عروسک مردان است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
البته در تاریخ چین زنان نامدار اندک نیستند امّا اگر نسبت آن‌ها را با جمعیت چین مقایسه کنیم باید بگوئیم که در شمار نوادرند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
برطبق قانونی که در آغاز فرمانروائی سلالۀ هان (۲۰۶ ق.م تا ۲۵ میلادی) به‌تصویب امپراطور رسید کودکان می‌بایست در هشت‌سالگی خواندن و نوشتن فراگیرند اما در عمل این قانون خاص کودکان شهری و ویژۀ پسران بود، و دختران تنها می‌بایست خانه‌داری بیاموزند. زنان حرمسرا و شاهدخت‌ها معلم سرخانه داشتند که زن بود و کارش بیش‌تر آموزش آداب و رسوم درباری به‌دختران بود تا آموزش خواندن و نوشتن.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بانو بان‌جائو ـ مورخ دورۀ هان ـ در پنجاه سالگی کتابی دربارۀ تربیت نوشت که در آن چنین می‌خوانیم: «آیا این نابرابری نیست که مردان را آموزش دهیم و زنان را به حال خود رها کنیم؟ فرمان [امپراتور] اینست که کودکان در هشت سالگی خواندن و نوشتن فرا گیرند و در پانزده سالگی آمادۀ کار شوند، ـ آیا این فرمان فقط باید شامل پسران شود؟»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پرسش این بانوی مورخ و شاعر که خود در چهارده‌سالگی به‌خانۀ شوهر فرستاده شد تا اوایل نیمۀ دوم قرن بیستم نیز در چین مطرح بود و از ستمی حکایت می‌کند که در طول قرن‌ها بر زنان آن سرزمین رفته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در یک قانون مربوط به‌دوره تانگ می‌بینیم که سهم هر مرد از زمین زراعی صد مو MU (هر مو= ۲۳۰۰ متر مربع) و سهم هر زن عضو خانواده چهل مو است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
زنان زحمتکش چین در تمام شورش‌های متواتر دهقانی و سرانجام در انقلاب دهقانی این کشور دوشادوش مردان در نبردها شرکت جسته‌اند و سهم بزرگی از پیروزی انقلاب چین مدیون آن‌هاست. زندگانی مردان زحمتکش در چین سنتی سخت و طاقت‌فرسا، و زندگانی زنان در قید و بند این سنت‌های تحمیلی اسفبارتر از مردان است. زن چینی پیش از این در خانۀ شوهر اسیر حکومت جابرانۀ شوهر و مادرشوهر بود و تنها در دوران پیری بود که، بر طبق سنت، شایستۀ احترام تلقی می‌شد. در همۀ ادوار و در تمامی طول تاریخ چین، در شرایط سخت معیشتی، دختران را یا می‌فروختند یا طبق سنتی که «شستشوی کودک» نامیده می‌شد در سطل آب خفه می‌کردند. در قحط‌سالی‌ها پسران را نیز می‌فروختند و زن خانه نیز همراه کالا و وسایل خانه به‌فروش می‌رسید.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
«ابن‌بطوطه» در سفرنامۀ خود [رحلۀ ابن بطوطه] که در سدۀ چهاردهم میلادی نوشته شده، دربارۀ کنیزان چینی می‌نویسد: «کنیز در چین بسیار ارزان است. در واقع چینیان همان‌طور که پسران را به‌غلامی می‌فروشند دختران را نیز به‌کنیزی می‌فروشند و هیچ‌کس از این بابت احساس شرمساری نمی‌کند».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک زن چینی که از خانواده جدایش کرده فروخته‌اند در خاطراتش می‌نویسد:&lt;br /&gt;
«پیش از طلوع آفتاب به‌دروازۀ شهر رسیدیم. کنار دروازه مردان گرسنه و عریان و در حال نزع را چون خوک‌های مرده روی هم تلنبار کرده بودند. در طرف دیگر تلنباری از زنان مرده و عریان قرار داشت که جامه‌شان را برای به‌دست آوردن لقمۀ نانی فروخته بودند... درختان مسیر راه به‌کلی عریان بود. همۀ برگ‌های درختان را خورده بودند و جز بر سر شاخه‌های بلند برگی دیده نمی‌شد... روز بعد از گروه ما تنها هفت نفر باقی مانده بود. بقیه را فروخته بودند. در تمام طول راه گاری‌هائی را می‌دیدیم که پر بود از زنانی که برای فروش می‌بردند.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک قرن بعد از این، یعنی در ۱۹۴۰، جک بِلْدِن ـ استاد آمریکائی ـ دربارۀ چین تحت فرماندهی چیان کای‌چک این‌طور می‌نویسد: «خفت و خواری‌ئی که بر زنان چینی روا می‌دارند آنان را نابود کرده. چنین رفتاری مایۀ شرمساری همۀ جوامع انسانی است. چیان کای‌چک نیز نتوانست کاری برای زنان چینی انجام دهد. در مناطق جنوبی چین یعنی مناطق تحت تصرف چیان کای‌چک خرید و فروش زنان در دو دهۀ اخیر بیشتر از ادوار گذشته بوده است حال آنکه در شمال٬ یعنی منطقۀ نفوذ سرخ‌ها وضع زنان رو به‌بهبود است... در مناطق تحت نفوذ کمونیست‌ها بسیاری از مشکلات زنان ازمیان برداشته‌شده و آنان توانسته‌اند حقوقی تقریباً مساوی با مردان به‌دست آورند و یکی از علل پیروزی کمونیست‌ها بر مخالفان را باید در همین نکته جست‌وجو کرد.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چیان کای‌چک نیز از «آزادی زنان» سخن می‌گفت، اما در عمل قول موسولینی را به‌کار می‌بست که می‌گفت: «زن باید در خدمت مردان باشد» ـ و این عبارت با این جملۀ کنفوسیوس که« زن فقط برای خدمتگزاری مرد آفربده شده است» مو نمی‌زند! ـ سرشت ارتجاع همیشه چنین بوده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
جک بلدن می‌نویسد: «ملّاکی را می‌شناسم که تعداد اعضای خانواده‌اش ۶۹ نفر است. هفتصد دهقان اجیر یا اجاره‌نشین، سی کنیز و دویست کارگر در امپراتوری کوچکش به‌خدمت مشغولند و هفت دایه از بچه‌هایش پرستاری می‌کنند. این ملّاک زنان دهقان و زیردست خود را آزادانه می‌فروشد و این حقی است که ثروتش به‌او داده است! ـ در اینجا نفوذ و قدرت هر ملّاک را از روی تعداد زنانش برآورد می‌کنند...»&lt;br /&gt;
زن دهقانی به‌نام جیائین لان، CHIA YING LAN می‌گفت: «وقتی مرا می‌فروختند بیست‌و دو سال داشتم. روزی شوهرم به‌خانه آمد من و دخترم را برداشت نزد برده‌فروشی به‌نام یان YANG برد تا بتواند برای تریاک مورد نیاز چند روزش پول فراهم کند. بعد از آن دیگر شوهرم را ندیدم. ... دو روز بعد از این ماجرا، یان من و دخترم را به‌دهقانی به‌نام نون‌کون NUNG KUNG فروخت. ـ غمی وحشتناک بر دلم سنگینی می‌کرد. صاحب تازه‌ام مردی سالخورده ولی مهربان بود که هم خود و هم افراد خانواده‌اش با ما خوشرفتاری می‌کردند... وقتی برایش پسری زائیدم همه‌شان با من مهربان‌تر شدند. وقتی پیرمرد مُرد من سی‌و پنج سال داشتم و از او صاحب یک پسر و یک دختر شده بودم. ... حالا در دهکده زنی بیوه و مسؤول بودم. ارباب ده می‌خواست مرا به‌زنی بگیرد و من برای آن که از این ازدواج فرار کنم به او گفتم چهل و یک سال دارم. فکر کرد زن چهل و یک ساله نمی‌تواند بچه بیاورد و از گرفتن من منصرف شد. چند سال بعد آزاد شدیم و دولت زنان بیوه و بچه‌های یتیم را تحت سرپرستی خود قرار داد... حالا پسرم کار می‌کند و وضعمان خوب است. زندگی من سراسر به‌مرارت گذشته، و حالا تنها آرزویم اینست که پسرم ازدواج کند، تا پیش از آن که بمیرم نوه‌ام را ببینم.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پیش از انقلاب چین زنان زیادی به‌دلیل فقر روسپی‌گری پیشه کرده بودند٬ و به‌ویژه در بنادر این زنان وضع بسیار رقت‌باری داشتند. یکی از نخستین کارهای جمهوری خلق در نوامبر ۱۹۴۹ بستن روسپی‌خانه‌ها بود. در ۱۹۵۰ قانونی به‌تصویب رسید که بر طبق آن ازدواج با دختران نابالغ و نیز تعدد زوجات ممنوع شد. در این قانون حق انتخاب همسر به‌هر دو جنس داده شده است و زنان می‌توانند پس از ازدواج نام‌خانوادگی خود را حفظ کنند و فرزند هر خانواده نیز با توافق والدین دارای نام‌خانوادگی پدر یا مادر می‌شود. طبق این قانون سن ازدواج برای زن، هیجده و برای مرد بیست و یک سال است. بیوه‌ها می‌توانند دوباره ازدواج کنند. طلاق در صورت تقاضای طرفین آزاد است ولی والدین پیش از طلاق باید وضع بچه‌های خود را کاملاً روشن کنند. اگر تقاضای طلاق تنها از یک طرف باشد دادگاه خلق به‌آن رسیدگی می‌کند و در صورتی که توافقی به‌دست نیاید یا راه‌حل مسالمت‌آمیزی پیدا نشود حکم طلاق را صادر می‌کند. در سال ۱۹۵۰ و تا چند سال بعد از تصویب قانون جدید تقاضا و میزان طلاق فزونی گرفت و این بدان علت بود که بسیاری از ازدواج‌های پیشین به‌صورت نامطلوبی انجام گرفته بود و بسیاری از تقاضاهای طلاق از طرف زنانی داده می‌شد که شوهران‌شان چند همسر داشتند. بسیاری از بیوه‌هائی که به‌کنیزی فروخته شده بودند نیز بار دیگر ازدواج کردند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در نظام جدید چین حقوق زن و مرد برابر است و هر زن باید نقش فعالی در تولید کشور برعهده گیرد. نقش فعال زنان در کارهای کشاورزی چشمگیرتر است. کار مادربزرگ‌ها در خانه ماندن و از بچه‌ها نگهداری کردن است، و اگر نوه نداشته باشند در پرورشگاه‌ها و مهد کودک‌ها وظیفه‌ئی به‌عهده می‌گیرند. هر کارخانه مهد‌کودک و کودکستانی دارد و هر جا که تعداد زنان بچه‌دار بیش از ده نفر باشد برای سهولت کار چنین مراکزی دایر می‌شود.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
کیفیت و کمیت زندگی خانوادگی دیگرگون شده است و دیگر اثری از روزگار پدرسالاری در چین نمی‌توان دید. حرمت خانواده کاملاً محفوظ است و ازدواج‌ها با موازین دقیق‌تری انجام می‌گیرد. زن و مرد دوشادوش یکدیگر در همۀ کارها شرکت می‌جویند و زنان در انجمن‌های خود، و در کمیته‌های محلی، و در مراکز سواد‌آموزی نقش بسیار فعالی برعهده دارند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یکی از موضوعات شنیدنی در باب زنان چینی بعد از انقلاب، اندازۀ پای اوست که آشکارا با اندازۀ پای زنان پیری که از نسل گذشته باقی مانده‌اند تفاوت دارد! ـ امروز پای هر زن چینی به اندازۀ طبیعی آن است. زیرا در گذشته، از زمان سلالۀ سونگ (۹۶۰ تا ۱۱۲۶ میلادی) رسم تازه‌ئی از آسیای میانه به‌چین راه یافت که عبارت بود از قالب گرفتن پاهای دختران در نخستین سال‌های تولد آنها. و این رسم به‌سرعت در همۀ خانواده‌های چینی رایج شد. در آسیای میانه پای دختران را از کودکی در قالب می‌گرفتند تا آنان را برای رقصی باله‌مانند آماده کنند. در آغاز، در چین قالب‌گیری پای دختران نشان نوعی تفاخر طبقاتی بود و بعد یکسره به‌صورت نماد جنسی در‌آمد و این رسم تا‌نیمۀ دوم قرن بیستم ادامه یافت.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چند سال پس از‌آن‌که کودک به‌راه می‌افتاد پاهایش را در قالب‌های چوبی می‌گذاشتند و با این کار قوس پا شکسته می‌شد و انگشت‌ها در زیر پا قرار می‌گرفت و بیش‌تر به‌سم شباهت پیدا می‌کرد. ضمناً طول چنین پائی هم نصف پای معمولی بود. این عمل غالباً به چرکی شدن پا منجر می‌شد و راه رفتن، پس از آن‌ که پا را از قالب بیرون می‌آوردند، عملی شکنجه‌آمیز بود که درد بسیار داشت و به‌کندی و سختی صورت می‌گرفت.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پیرزنی که پیش از انقلاب گدائی می‌کرد، از اندازۀ طبیعی پای خود و سرافکندگی فراوانی که آن روزها از این بابت تحمل می‌کرد چنین حکایت کرده است: «وقتی هفده ساله شدم از داشتن پاهای بزرگ و قالب‌گیری نشدۀ خودم سخت خجالت می‌کشیدم. مردم پاهایم را به‌یکدیگر نشان می‌دادند، هرّ‌و‌هرّ می‌خندیدند و مرا «دلۀ نر» صدا می‌زدند. هیچ کس حاضر نشد با من ازدواج کند و سرانجام مادرم مرا به‌آهنگری فروخت که هفت سال از من بزرگ‌تر بود...»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
آماده باشبد که دهان‌تان از حیرت باز بماند: این سخنان از زنی است که پس لز انقلاب توانست تا مقام نمایندگی کنگرۀ ملّی چین ترقی کند. ـ آری انسان معجزه‌ساز است، تنها باید در شرایط مساعد قرار گیرد!*&lt;br /&gt;
{{چپ‌چین}}&lt;br /&gt;
باجلان فرخی&lt;br /&gt;
{{پایان چپ‌چین}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
* مختصر شده از &amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;تاریخ مختصر چین&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039; که به زودی از سوی انتشارات مازیار منتشر خواهد شد.&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27550</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27550"/>
		<updated>2011-12-23T17:49:19Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
کهن‌ترین روایت چینی در مورد زنان این سرزمین به‌آفرینش انسان در اساطیر باز می‌گردد. در برخی از اسطوره‌های چینی که احتمالاً از روزگار مادرسالاری باقی مانده است خدابانو نوکوآ NUKUA نخستین زن و مرد را با ساختن دو تندیس گلی هستی می‌بخشد. در اسطورۀ دیگری که احتمالاً از زمان پدرسالاری به‌ما رسیده پیان‌کو PIAN KU نخستین آفریدۀ جهان ـ با ساختن دو تندیس گلی و دمیدن عنصر نرینگی جهان (یعنی یانگ [یان] YANG که عنصر مفید و مثبت جهان است) در مرد و دمیدن عنصر مادینگی جهان (یعنی یینگ [یین] که عنصر منفی و منحوس جهان است) در زن٬ نخستین زن و مرد را می‌آفریند. بعد از این٬ چنان‌چه از کتاب سرودها ـ که بسیار کهن است ـ برمی‌آید٬ زن در همۀ شرایط دوشادوش مرد چینی است. کنفوسیوس زن را موجودی می‌داند که «برای خدمتگزاری مرد آفریده شده است». و چنین است که در طول تاریخ چین٬ جز در مناطق روستائی٬ همه‌جا زن اسیر مرد و عروسک مردان است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
البته در تاریخ چین زنان نامدار اندک نیستند امّا اگر نسبت آن‌ها را با جمعیت چین مقایسه کنیم باید بگوئیم که در شمار نوادرند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
برطبق قانونی که در آغاز فرمانروائی سلالۀ هان (۲۰۶ ق.م تا ۲۵ میلادی) به‌تصویب امپراطور رسید کودکان می‌بایست در هشت‌سالگی خواندن و نوشتن فراگیرند اما در عمل این قانون خاص کودکان شهری و ویژۀ پسران بود٬ و دختران تنها می‌بایست خانه‌داری بیاموزند. زنان حرمسرا و شاهدخت‌ها معلم سرخانه داشتند که زن بود و کارش بیش‌تر آموزش آداب و رسوم درباری به‌دختران بود تا آموزش خواندن و نوشتن.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بانو بان‌جائو ـ مورخ دورۀ هان ـ در پنجاه سالگی کتابی دربارۀ تربیت نوشت که در آن چنین می‌خوانیم: «آیا این نابرابری نیست که مردان را آموزش دهیم و زنان را به حال خود رها کنیم؟ فرمان [امپراتور] اینست که کودکان در هشت سالگی خواندن و نوشتن فرا گیرند و در پانزده سالگی آمادۀ کار شوند٬ ـ آیا این فرمان فقط باید شامل پسران شود؟»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پرسش این بانوی مورخ و شاعر که خود در چهارده‌سالگی به‌خانۀ شوهر فرستاده شد تا اوایل نیمۀ دوم قرن بیستم نیز در چین مطرح بود و از ستمی حکایت می‌کند که در طول قرن‌ها بر زنان آن سرزمین رفته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در یک قانون مربوط به‌دوره تانگ می‌بینیم که سهم هر مرد از زمین زراعی صد مو MU (هر مو= ۲۳۰۰ متر مربع) و سهم هر زن عضو خانواده چهل مو است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
زنان زحمتکش چین در تمام شورش‌های متواتر دهقانی و سرانجام در انقلاب دهقانی این کشور دوشادوش مردان در نبردها شرکت جسته‌اند و سهم بزرگی از پیروزی انقلاب چین مدیون آن‌هاست. زندگانی مردان زحمتکش در چین سنتی سخت و طاقت‌فرسا٬ و زندگانی زنان در قید و بند این سنت‌های تحمیلی اسفبارتر از مردان است. زن چینی پیش از این در خانۀ شوهر اسیر حکومت جابرانۀ شوهر و مادرشوهر بود و تنها در دوران پیری بود که٬ بر طبق سنت٬ شایستۀ احترام تلقی می‌شد. در همۀ ادوار و در تمامی طول تاریخ چین٬ در شرایط سخت معیشتی٬ دختران را یا می‌فروختند یا طبق سنتی که «شستشوی کودک» نامیده می‌شد در سطل آب خفه می‌کردند. در قحط‌سالی‌ها پسران را نیز می‌فروختند و زن خانه نیز همراه کالا و وسایل خانه به‌فروش می‌رسید.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
«ابن‌بطوطه» در سفرنامۀ خود [رحلۀ ابن بطوطه] که در سدۀ چهاردهم میلادی نوشته شده٬ دربارۀ کنیزان چینی می‌نویسد: «کنیز در چین بسیار ارزان است. در واقع چینیان همان‌طور که پسران را به‌غلامی می‌فروشند دختران را نیز به‌کنیزی می‌فروشند و هیچ‌کس از این بابت احساس شرمساری نمی‌کند».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک زن چینی که از خانواده جدایش کرده فروخته‌اند در خاطراتش می‌نویسد:&lt;br /&gt;
«پیش از طلوع آفتاب به‌دروازۀ شهر رسیدیم. کنار دروازه مردان گرسنه و عریان و در حال نزع را چون خوک‌های مرده روی هم تلنبار کرده بودند. در طرف دیگر تلنباری از زنان مرده و عریان قرار داشت که جامه‌شان را برای به‌دست آوردن لقمۀ نانی فروخته بودند... درختان مسیر راه به‌کلی عریان بود. همۀ برگ‌های درختان را خورده بودند و جز بر سر شاخه‌های بلند برگی دیده نمی‌شد... روز بعد از گروه ما تنها هفت نفر باقی مانده بود. بقیه را فروخته بودند. در تمام طول راه گاری‌هائی را می‌دیدیم که پر بود از زنانی که برای فروش می‌بردند.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک قرن بعد از این٬ یعنی در ۱۹۴۰ جک بِلْدِن ـ استاد آمریکائی ـ دربارۀ چین تحت فرماندهی چیان کای‌چک این‌طور می‌نویسد: «خفت و خواری‌ئی که بر زنان چینی روا می‌دارند آنان را نابود کرده. چنین رفتاری مایۀ شرمساری همۀ جوامع انسانی است. چیان کای‌چک نیز نتوانست کاری برای زنان چینی انجام دهد. در مناطق جنوبی چین یعنی مناطق تحت تصرف چیان کای‌چک خرید و فروش زنان در دو دهۀ اخیر بیشتر از ادوار گذشته بوده است حال آنکه در شمال٬ یعنی منطقۀ نفوذ سرخ‌ها وضع زنان رو به‌بهبود است... در مناطق تحت نفوذ کمونیست‌ها بسیاری از مشکلات زنان ازمیان برداشته‌شده و آنان توانسته‌اند حقوقی تقریباً مساوی با مردان به‌دست آورند و یکی از علل پیروزی کمونیست‌ها بر مخالفان را باید در همین نکته جست‌وجو کرد.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چیان کای‌چک نیز از «آزادی زنان» سخن می‌گفت٬ اما در عمل قول موسولینی را به‌کار می‌بست که می‌گفت: «زن باید در خدمت مردان باشد» ـ و این عبارت با این جملۀ کنفوسیوس که« زن فقط برای خدمتگزاری مرد آفربده شده است» مو نمی‌زند! ـ سرشت ارتجاع همیشه چنین بوده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
جک بلدن می‌نویسد: «ملّاکی را می‌شناسم که تعداد اعضای خانواده‌اش ۶۹ نفر است. هفتصد دهقان اجیر یا اجاره‌نشین٬ سی کنیز و دویست کارگر در امپراتوری کوچکش به‌خدمت مشغولند و هفت دایه از بچه‌هایش پرستاری می‌کنند. این ملّاک زنان دهقان و زیردست خود را آزادانه می‌فروشد و این حقی است که ثروتش به‌او داده است! ـ در اینجا نفوذ و قدرت هر ملّاک را از روی تعداد زنانش برآورد می‌کنند...»&lt;br /&gt;
زن دهقانی به‌نام جیائین لان٬ CHIA YING LAN می‌گفت: «وقتی مرا می‌فروختند بیست‌و دو سال داشتم. روزی شوهرم به‌خانه آمد من و دخترم را برداشت نزد برده‌فروشی به‌نام یان YANG برد تا بتواند برای تریاک مورد نیاز چند روزش پول فراهم کند. بعد از آن دیگر شوهرم را ندیدم. ... دو روز بعد از این ماجرا٬ یان من و دخترم را به‌دهقانی به‌نام نون‌کون NUNG KUNG فروخت. ـ غمی وحشتناک بر دلم سنگینی می‌کرد. صاحب تازه‌ام مردی سالخورده ولی مهربان بود که هم خود و هم افراد خانواده‌اش با ما خوشرفتاری می‌کردند... وقتی برایش پسری زائیدم همه‌شان با من مهربان‌تر شدند. وقتی پیرمرد مُرد من سی‌و پنج سال داشتم و از او صاحب یک پسر و یک دختر شده بودم. ... حالا در دهکده زنی بیوه و مسؤول بودم. ارباب ده می‌خواست مرا به‌زنی بگیرد و من برای آن که از این ازدواج فرار کنم به او گفتم چهل و یک سال دارم. فکر کرد زن چهل و یک ساله نمی‌تواند بچه بیاورد و از گرفتن من منصرف شد. چند سال بعد آزاد شدیم و دولت زنان بیوه و بچه‌های یتیم را تحت سرپرستی خود قرار داد... حالا پسرم کار می‌کند و وضعمان خوب است. زندگی من سراسر به‌مرارت گذشته٬ و حالا تنها آرزویم اینست که پسرم ازدواج کند٬ تا پیش از آنکه بمیرم نوه‌ام را ببینم.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پیش از انقلاب چین زنان زیادی به‌دلیل فقر روسپی‌گری پیشه کرده بودند٬ و به‌ویژه در بنادر این زنان وضع بسیار رقت‌باری داشتند. یکی از نخستین کارهای جمهوری خلق در نوامبر ۱۹۴۹ بستن روسپی‌خانه‌ها بود. در ۱۹۵۰ قانونی به‌تصویب رسید که بر طبق آن ازدواج با دختران نابالغ و نیز تعدد زوجات ممنوع شد. در این قانون حق انتخاب همسر به‌هر دو جنس داده شده است و زنان می‌توانند پس از ازدواج نام‌خانوادگی خود را حفظ کنند و فرزند هر خانواده نیز با توافق والدین دارای نام‌خانوادگی پدر یا مادر می‌شود. طبق این قانون سن ازدواج برای زن٬ هیجده و برای مرد بیست و یک سال است. بیوه‌ها می‌توانند دوباره ازدواج کنند. طلاق در صورت تقاضای طرفین آزاد است ولی والدین پیش از طلاق باید وضع بچه‌های خود را کاملاً روشن کنند. اگر تقاضای طلاق تنها از یک طرف باشد دادگاه خلق به‌آن رسیدگی می‌کند و در صورتی که توافقی به‌دست نیاید یا راه‌حل مسالمت‌آمیزی پیدا نشود حکم طلاق را صادر می‌کند. در سال ۱۹۵۰ و تا چند سال بعد از تصویب قانون جدید تقاضا و میزان طلاق فزونی گرفت و این بدان علت بود که بسیاری از ازدواج‌های پیشین به‌صورت نامطلوبی انجام گرفته بود و بسیاری از تقاضاهای طلاق از طرف زنانی داده می‌شد که شوهران‌شان چند همسر داشتند. بسیاری از بیوه‌هائی که به‌کنیزی فروخته شده بودند نیز بار دیگر ازدواج کردند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در نظام جدید چین حقوق زن و مرد برابر است و هر زن باید نقش فعالی در تولید کشور برعهده گیرد. نقش فعال زنان در کارهای کشاورزی چشمگیرتر است. کار مادربزرگ‌ها در خانه ماندن و از بچه‌ها نگهداری کردن است٬ و اگر نوه نداشته باشند در پرورشگاه‌ها و مهد کودک‌ها وظیفه‌ئی به‌عهده می‌گیرند. هر کارخانه مهد‌کودک و کودکستانی دارد و هر جا که تعداد زنان بچه‌دار بیش از ده نفر باشد برای سهولت کار چنین مراکزی دایر می‌شود.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
کیفیت و کمیت زندگی خانوادگی دیگرگون شده است و دیگر اثری از روزگار پدرسالاری در چین نمی‌توان دید. حرمت خانواده کاملاً محفوظ است و ازدواج‌ها با موازین دقیق‌تری انجام می‌گیرد. زن و مرد دوشادوش یکدیگر در همۀ کارها شرکت می‌جویند و زنان در انجمن‌های خود٬ و در کمیته‌های محلی٬ و در مراکز سواد‌آموزی نقش بسیار فعالی برعهده دارند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یکی از موضوعات شنیدنی در باب زنان چینی بعد از انقلاب٬ اندازۀ پای اوست که آشکارا با اندازۀ پای زنان پیری که از نسل گذشته باقی مانده‌اند تفاوت دارد! ـ امروز پای هر زن چینی به اندازۀ طبیعی آن است. زیرا در گذشته٬ از زمان سلالۀ سونگ (۹۶۰ تا ۱۱۲۶ میلادی) رسم تازه‌ئی از آسیای میانه به‌چین راه یافت که عبارت بود از قالب گرفتن پاهای دختران در نخستین سال‌های تولد آنها. و این رسم به‌سرعت در همۀ خانواده‌های چینی رایج شد. در آسیای میانه پای دختران را از کودکی در قالب می‌گرفتند تا آنان را برای رقصی باله‌مانند آماده کنند. در آغاز در چین٬ قالب‌گیری پای دختران نشان نوعی تفاخر طبقاتی بود و بعد یکسره به‌صورت نماد جنسی در‌آمد و این رسم تا نیمۀ دوم قرن بیستم ادامه یافت.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چند سال پس از‌آن‌که کودک بخ‌راه می‌افتاد پاهایش را در قالب‌های چوبی می‌گذاشتند و با این کار قوس پا شکسته می‌شد و انگشت‌ها در زیر پا قرار می‌گرفت و بیش‌تر به‌سم شباهت پیدا می‌کرد. ضمناً طول چنین پائی هم نصف پای معمولی بود. این عمل غالباً به چرکی شدن پا&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27549</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27549"/>
		<updated>2011-12-23T17:18:34Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
کهن‌ترین روایت چینی در مورد زنان این سرزمین به‌آفرینش انسان در اساطیر باز می‌گردد. در برخی از اسطوره‌های چینی که احتمالاً از روزگار مادرسالاری باقی مانده است خدابانو نوکوآ NUKUA نخستین زن و مرد را با ساختن دو تندیس گلی هستی می‌بخشد. در اسطورۀ دیگری که احتمالاً از زمان پدرسالاری به‌ما رسیده پیان‌کو PIAN KU نخستین آفریدۀ جهان ـ با ساختن دو تندیس گلی و دمیدن عنصر نرینگی جهان (یعنی یانگ [یان] YANG که عنصر مفید و مثبت جهان است) در مرد و دمیدن عنصر مادینگی جهان (یعنی یینگ [یین] که عنصر منفی و منحوس جهان است) در زن٬ نخستین زن و مرد را می‌آفریند. بعد از این٬ چنان‌چه از کتاب سرودها ـ که بسیار کهن است ـ برمی‌آید٬ زن در همۀ شرایط دوشادوش مرد چینی است. کنفوسیوس زن را موجودی می‌داند که «برای خدمتگزاری مرد آفریده شده است». و چنین است که در طول تاریخ چین٬ جز در مناطق روستائی٬ همه‌جا زن اسیر مرد و عروسک مردان است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
البته در تاریخ چین زنان نامدار اندک نیستند امّا اگر نسبت آن‌ها را با جمعیت چین مقایسه کنیم باید بگوئیم که در شمار نوادرند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
برطبق قانونی که در آغاز فرمانروائی سلالۀ هان (۲۰۶ ق.م تا ۲۵ میلادی) به‌تصویب امپراطور رسید کودکان می‌بایست در هشت‌سالگی خواندن و نوشتن فراگیرند اما در عمل این قانون خاص کودکان شهری و ویژۀ پسران بود٬ و دختران تنها می‌بایست خانه‌داری بیاموزند. زنان حرمسرا و شاهدخت‌ها معلم سرخانه داشتند که زن بود و کارش بیش‌تر آموزش آداب و رسوم درباری به‌دختران بود تا آموزش خواندن و نوشتن.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بانو بان‌جائو ـ مورخ دورۀ هان ـ در پنجاه سالگی کتابی دربارۀ تربیت نوشت که در آن چنین می‌خوانیم: «آیا این نابرابری نیست که مردان را آموزش دهیم و زنان را به حال خود رها کنیم؟ فرمان [امپراتور] اینست که کودکان در هشت سالگی خواندن و نوشتن فرا گیرند و در پانزده سالگی آمادۀ کار شوند٬ ـ آیا این فرمان فقط باید شامل پسران شود؟»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پرسش این بانوی مورخ و شاعر که خود در چهارده‌سالگی به‌خانۀ شوهر فرستاده شد تا اوایل نیمۀ دوم قرن بیستم نیز در چین مطرح بود و از ستمی حکایت می‌کند که در طول قرن‌ها بر زنان آن سرزمین رفته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در یک قانون مربوط به‌دوره تانگ می‌بینیم که سهم هر مرد از زمین زراعی صد مو MU (هر مو= ۲۳۰۰ متر مربع) و سهم هر زن عضو خانواده چهل مو است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
زنان زحمتکش چین در تمام شورش‌های متواتر دهقانی و سرانجام در انقلاب دهقانی این کشور دوشادوش مردان در نبردها شرکت جسته‌اند و سهم بزرگی از پیروزی انقلاب چین مدیون آن‌هاست. زندگانی مردان زحمتکش در چین سنتی سخت و طاقت‌فرسا٬ و زندگانی زنان در قید و بند این سنت‌های تحمیلی اسفبارتر از مردان است. زن چینی پیش از این در خانۀ شوهر اسیر حکومت جابرانۀ شوهر و مادرشوهر بود و تنها در دوران پیری بود که٬ بر طبق سنت٬ شایستۀ احترام تلقی می‌شد. در همۀ ادوار و در تمامی طول تاریخ چین٬ در شرایط سخت معیشتی٬ دختران را یا می‌فروختند یا طبق سنتی که «شستشوی کودک» نامیده می‌شد در سطل آب خفه می‌کردند. در قحط‌سالی‌ها پسران را نیز می‌فروختند و زن خانه نیز همراه کالا و وسایل خانه به‌فروش می‌رسید.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
«ابن‌بطوطه» در سفرنامۀ خود [رحلۀ ابن بطوطه] که در سدۀ چهاردهم میلادی نوشته شده٬ دربارۀ کنیزان چینی می‌نویسد: «کنیز در چین بسیار ارزان است. در واقع چینیان همان‌طور که پسران را به‌غلامی می‌فروشند دختران را نیز به‌کنیزی می‌فروشند و هیچ‌کس از این بابت احساس شرمساری نمی‌کند».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک زن چینی که از خانواده جدایش کرده فروخته‌اند در خاطراتش می‌نویسد:&lt;br /&gt;
«پیش از طلوع آفتاب به‌دروازۀ شهر رسیدیم. کنار دروازه مردان گرسنه و عریان و در حال نزع را چون خوک‌های مرده روی هم تلنبار کرده بودند. در طرف دیگر تلنباری از زنان مرده و عریان قرار داشت که جامه‌شان را برای به‌دست آوردن لقمۀ نانی فروخته بودند... درختان مسیر راه به‌کلی عریان بود. همۀ برگ‌های درختان را خورده بودند و جز بر سر شاخه‌های بلند برگی دیده نمی‌شد... روز بعد از گروه ما تنها هفت نفر باقی مانده بود. بقیه را فروخته بودند. در تمام طول راه گاری‌هائی را می‌دیدیم که پر بود از زنانی که برای فروش می‌بردند.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک قرن بعد از این٬ یعنی در ۱۹۴۰ جک بِلْدِن ـ استاد آمریکائی ـ دربارۀ چین تحت فرماندهی چیان کای‌چک این‌طور می‌نویسد: «خفت و خواری‌ئی که بر زنان چینی روا می‌دارند آنان را نابود کرده. چنین رفتاری مایۀ شرمساری همۀ جوامع انسانی است. چیان کای‌چک نیز نتوانست کاری برای زنان چینی انجام دهد. در مناطق جنوبی چین یعنی مناطق تحت تصرف چیان کای‌چک خرید و فروش زنان در دو دهۀ اخیر بیشتر از ادوار گذشته بوده است حال آنکه در شمال٬ یعنی منطقۀ نفوذ سرخ‌ها وضع زنان رو به‌بهبود است... در مناطق تحت نفوذ کمونیست‌ها بسیاری از مشکلات زنان ازمیان برداشته‌شده و آنان توانسته‌اند حقوقی تقریباً مساوی با مردان به‌دست آورند و یکی از علل پیروزی کمونیست‌ها بر مخالفان را باید در همین نکته جست‌وجو کرد.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چیان کای‌چک نیز از «آزادی زنان» سخن می‌گفت٬ اما در عمل قول موسولینی را به‌کار می‌بست که می‌گفت: «زن باید در خدمت مردان باشد» ـ و این عبارت با این جملۀ کنفوسیوس که« زن فقط برای خدمتگزاری مرد آفربده شده است» مو نمی‌زند! ـ سرشت ارتجاع همیشه چنین بوده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
جک بلدن می‌نویسد: «ملّاکی را می‌شناسم که تعداد اعضای خانواده‌اش ۶۹ نفر است. هفتصد دهقان اجیر یا اجاره‌نشین٬ سی کنیز و دویست کارگر در امپراتوری کوچکش به‌خدمت مشغولند و هفت دایه از بچه‌هایش پرستاری می‌کنند. این ملّاک زنان دهقان و زیردست خود را آزادانه می‌فروشد و این حقی است که ثروتش به‌او داده است! ـ در اینجا نفوذ و قدرت هر ملّاک را از روی تعداد زنانش برآورد می‌کنند...»&lt;br /&gt;
زن دهقانی به‌نام جیائین لان٬ CHIA YING LAN می‌گفت: «وقتی مرا می‌فروختند بیست‌و دو سال داشتم. روزی شوهرم به‌خانه آمد من و دخترم را برداشت نزد برده‌فروشی به‌نام یان YANG برد تا بتواند برای تریاک مورد نیاز چند روزش پول فراهم کند. بعد از آن دیگر شوهرم را ندیدم. ... دو روز بعد از این ماجرا٬ یان من و دخترم را به‌دهقانی به‌نام نون‌کون NUNG KUNG فروخت. ـ غمی وحشتناک بر دلم سنگینی می‌کرد. صاحب تازه‌ام مردی سالخورده ولی مهربان بود که هم خود و هم افراد خانواده‌اش با ما خوشرفتاری می‌کردند... وقتی برایش پسری زائیدم همه‌شان با من مهربان‌تر شدند. وقتی پیرمرد مُرد من سی‌و پنج سال داشتم و از او صاحب یک پسر و یک دختر شده بودم. ... حالا در دهکده زنی بیوه و مسؤول بودم. ارباب ده می‌خواست مرا به‌زنی بگیرد و من برای آن که از این ازدواج فرار کنم به او گفتم چهل و یک سال دارم. فکر کرد زن چهل و یک ساله نمی‌تواند بچه بیاورد و از گرفتن من منصرف شد. چند سال بعد آزاد شدیم و دولت زنان بیوه و بچه‌های یتیم را تحت سرپرستی خود قرار داد... حالا پسرم کار می‌کند و وضعمان خوب است. زندگی من سراسر به‌مرارت گذشته٬ و حالا تنها آرزویم اینست که پسرم ازدواج کند٬ تا پیش از آنکه بمیرم نوه‌ام را ببینم.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پیش از انقلاب چین زنان زیادی به‌دلیل فقر روسپی‌گری پیشه کرده بودند٬ و به‌ویژه در بنادر این زنان وضع بسیار رقت‌باری داشتند. یکی از نخستین کارهای جمهوری خلق در نوامبر ۱۹۴۹ بستن روسپی‌خانه‌ها بود. در ۱۹۵۰ قانونی به‌تصویب رسید که بر طبق آن ازدواج با دختران نابالغ و نیز تعدد زوجات ممنوع شد. در این قانون حق انتخاب همسر به‌هر دو جنس داده شده است و زنان می‌توانند پس از ازدواج نام‌خانوادگی خود را حفظ کنند و فرزند هر خانواده نیز با توافق والدین دارای نام‌خانوادگی پدر یا مادر می‌شود. طبق این قانون سن ازدواج برای زن٬ هیجده و برای مرد بیست و یک سال است. بیوه‌ها می‌توانند دوباره ازدواج کنند. طلاق در صورت تقاضای طرفین آزاد است ولی والدین پیش از طلاق باید وضع بچه‌های خود را کاملاً روشن کنند. اگر تقاضای طلاق تنها از یک طرف باشد دادگاه خلق به‌آن رسیدگی می‌کند و در صورتی که توافقی به‌دست نیاید یا راه‌حل مسالمت‌آمیزی پیدا نشود حکم طلاق را صادر می‌کند. در سال ۱۹۵۰ و تا چند سال بعد از تصویب قانون جدید تقاضا و میزان طلاق فزونی گرفت و این بدان علت بود که بسیاری از ازدواج‌های پیشین به‌صورت نامطلوبی انجام گرفته بود و بسیاری از تقاضاهای طلاق از طرف زنانی داده می‌شد که شوهران‌شان چند همسر داشتند. بسیاری از بیوه‌هائی که به‌کنیزی فروخته شده بودند نیز بار دیگر ازدواج کردند.&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27546</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27546"/>
		<updated>2011-12-23T13:31:17Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
کهن‌ترین روایت چینی در مورد زنان این سرزمین به‌آفرینش انسان در اساطیر باز می‌گردد. در برخی از اسطوره‌های چینی که احتمالاً از روزگار مادرسالاری باقی مانده است خدابانو نوکوآ NUKUA نخستین زن و مرد را با ساختن دو تندیس گلی هستی می‌بخشد. در اسطورۀ دیگری که احتمالاً از زمان پدرسالاری به‌ما رسیده پیان‌کو PIAN KU نخستین آفریدۀ جهان ـ با ساختن دو تندیس گلی و دمیدن عنصر نرینگی جهان (یعنی یانگ [یان] YANG که عنصر مفید و مثبت جهان است) در مرد و دمیدن عنصر مادینگی جهان (یعنی یینگ [یین] که عنصر منفی و منحوس جهان است) در زن٬ نخستین زن و مرد را می‌آفریند. بعد از این٬ چنان‌چه از کتاب سرودها ـ که بسیار کهن است ـ برمی‌آید٬ زن در همۀ شرایط دوشادوش مرد چینی است. کنفوسیوس زن را موجودی می‌داند که «برای خدمتگزاری مرد آفریده شده است». و چنین است که در طول تاریخ چین٬ جز در مناطق روستائی٬ همه‌جا زن اسیر مرد و عروسک مردان است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
البته در تاریخ چین زنان نامدار اندک نیستند امّا اگر نسبت آن‌ها را با جمعیت چین مقایسه کنیم باید بگوئیم که در شمار نوادرند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
برطبق قانونی که در آغاز فرمانروائی سلالۀ هان (۲۰۶ ق.م تا ۲۵ میلادی) به‌تصویب امپراطور رسید کودکان می‌بایست در هشت‌سالگی خواندن و نوشتن فراگیرند اما در عمل این قانون خاص کودکان شهری و ویژۀ پسران بود٬ و دختران تنها می‌بایست خانه‌داری بیاموزند. زنان حرمسرا و شاهدخت‌ها معلم سرخانه داشتند که زن بود و کارش بیش‌تر آموزش آداب و رسوم درباری به‌دختران بود تا آموزش خواندن و نوشتن.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بانو بان‌جائو ـ مورخ دورۀ هان ـ در پنجاه سالگی کتابی دربارۀ تربیت نوشت که در آن چنین می‌خوانیم: «آیا این نابرابری نیست که مردان را آموزش دهیم و زنان را به حال خود رها کنیم؟ فرمان [امپراتور] اینست که کودکان در هشت سالگی خواندن و نوشتن فرا گیرند و در پانزده سالگی آمادۀ کار شوند٬ ـ آیا این فرمان فقط باید شامل پسران شود؟»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پرسش این بانوی مورخ و شاعر که خود در چهارده‌سالگی به‌خانۀ شوهر فرستاده شد تا اوایل نیمۀ دوم قرن بیستم نیز در چین مطرح بود و از ستمی حکایت می‌کند که در طول قرن‌ها بر زنان آن سرزمین رفته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در یک قانون مربوط به‌دوره تانگ می‌بینیم که سهم هر مرد از زمین زراعی صد مو MU (هر مو= ۲۳۰۰ متر مربع) و سهم هر زن عضو خانواده چهل مو است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
زنان زحمتکش چین در تمام شورش‌های متواتر دهقانی و سرانجام در انقلاب دهقانی این کشور دوشادوش مردان در نبردها شرکت جسته‌اند و سهم بزرگی از پیروزی انقلاب چین مدیون آن‌هاست. زندگانی مردان زحمتکش در چین سنتی سخت و طاقت‌فرسا٬ و زندگانی زنان در قید و بند این سنت‌های تحمیلی اسفبارتر از مردان است. زن چینی پیش از این در خانۀ شوهر اسیر حکومت جابرانۀ شوهر و مادرشوهر بود و تنها در دوران پیری بود که٬ بر طبق سنت٬ شایستۀ احترام تلقی می‌شد. در همۀ ادوار و در تمامی طول تاریخ چین٬ در شرایط سخت معیشتی٬ دختران را یا می‌فروختند یا طبق سنتی که «شستشوی کودک» نامیده می‌شد در سطل آب خفه می‌کردند. در قحط‌سالی‌ها پسران را نیز می‌فروختند و زن خانه نیز همراه کالا و وسایل خانه به‌فروش می‌رسید.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
«ابن‌بطوطه» در سفرنامۀ خود [رحلۀ ابن بطوطه] که در سدۀ چهاردهم میلادی نوشته شده٬ دربارۀ کنیزان چینی می‌نویسد: «کنیز در چین بسیار ارزان است. در واقع چینیان همان‌طور که پسران را به‌غلامی می‌فروشند دختران را نیز به‌کنیزی می‌فروشند و هیچ‌کس از این بابت احساس شرمساری نمی‌کند».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک زن چینی که از خانواده جدایش کرده فروخته‌اند در خاطراتش می‌نویسد:&lt;br /&gt;
«پیش از طلوع آفتاب به‌دروازۀ شهر رسیدیم. کنار دروازه مردان گرسنه و عریان و در حال نزع را چون خوک‌های مرده روی هم تلنبار کرده بودند. در طرف دیگر تلنباری از زنان مرده و عریان قرار داشت که جامه‌شان را برای به‌دست آوردن لقمۀ نانی فروخته بودند... درختان مسیر راه به‌کلی عریان بود. همۀ برگ‌های درختان را خورده بودند و جز بر سر شاخه‌های بلند برگی دیده نمی‌شد... روز بعد از گروه ما تنها هفت نفر باقی مانده بود. بقیه را فروخته بودند. در تمام طول راه گاری‌هائی را می‌دیدیم که پر بود از زنانی که برای فروش می‌بردند.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک قرن بعد از این٬ یعنی در ۱۹۴۰ جک بِلْدِن ـ استاد آمریکائی ـ دربارۀ چین تحت فرماندهی چیان کای‌چک این‌طور می‌نویسد: «خفت و خواری‌ئی که بر زنان چینی روا می‌دارند آنان را نابود کرده. چنین رفتاری مایۀ شرمساری همۀ جوامع انسانی است. چیان کای‌چک نیز نتوانست کاری برای زنان چینی انجام دهد. در مناطق جنوبی چین یعنی مناطق تحت تصرف چیان کای‌چک خرید و فروش زنان در دو دهۀ اخیر بیشتر از ادوار گذشته بوده است حال آنکه در شمال٬ یعنی منطقۀ نفوذ سرخ‌ها وضع زنان رو به‌بهبود است... در مناطق تحت نفوذ کمونیست‌ها بسیاری از مشکلات زنان ازمیان برداشته‌شده و آنان توانسته‌اند حقوقی تقریباً مساوی با مردان به‌دست آورند و یکی از علل پیروزی کمونیست‌ها بر مخالفان را باید در همین نکته جست‌وجو کرد.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چیان کای‌چک نیز از «آزادی زنان» سخن می‌گفت٬ اما در عمل قول موسولینی را به‌کار می‌بست که می‌گفت: «زن باید در خدمت مردان باشد» ـ و این عبارت با این جملۀ کنفوسیوس که« زن فقط برای خدمتگزاری مرد آفربده شده است» مو نمی‌زند! ـ سرشت ارتجاع همیشه چنین بوده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
جک بلدن می‌نویسد: «ملّاکی را می‌شناسم که تعداد اعضای خانواده‌اش ۶۹ نفر است. هفتصد دهقان اجیر یا اجاره‌نشین٬ سی کنیز و دویست کارگر در امپراتوری کوچکش به‌خدمت مشغولند و هفت دایه از بچه‌هایش پرستاری می‌کنند. این ملّاک زنان دهقان و زیردست خود را آزادانه می‌فروشد و این حقی است که ثروتش به‌او داده است! ـ در اینجا نفوذ و قدرت هر ملّاک را از روی تعداد زنانش برآورد می‌کنند...»&lt;br /&gt;
زن دهقانی به‌نام جیائین لان٬ CHIA YING LAN می‌گفت: «وقتی مرا می‌فروختند بیست‌و دو سال داشتم. روزی شوهرم به‌خانه آمد من و دخترم را برداشت&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27545</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27545"/>
		<updated>2011-12-23T13:26:04Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
کهن‌ترین روایت چینی در مورد زنان این سرزمین به‌آفرینش انسان در اساطیر باز می‌گردد. در برخی از اسطوره‌های چینی که احتمالاً از روزگار مادرسالاری باقی مانده است خدابانو نوکوآ NUKUA نخستین زن و مرد را با ساختن دو تندیس گلی هستی می‌بخشد. در اسطورۀ دیگری که احتمالاً از زمان پدرسالاری به‌ما رسیده پیان‌کو PIAN KU نخستین آفریدۀ جهان ـ با ساختن دو تندیس گلی و دمیدن عنصر نرینگی جهان (یعنی یانگ [یان] YANG که عنصر مفید و مثبت جهان است) در مرد و دمیدن عنصر مادینگی جهان (یعنی یینگ [یین] که عنصر منفی و منحوس جهان است) در زن٬ نخستین زن و مرد را می‌آفریند. بعد از این٬ چنان‌چه از کتاب سرودها ـ که بسیار کهن است ـ برمی‌آید٬ زن در همۀ شرایط دوشادوش مرد چینی است. کنفوسیوس زن را موجودی می‌داند که «برای خدمتگزاری مرد آفریده شده است». و چنین است که در طول تاریخ چین٬ جز در مناطق روستائی٬ همه‌جا زن اسیر مرد و عروسک مردان است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
البته در تاریخ چین زنان نامدار اندک نیستند امّا اگر نسبت آن‌ها را با جمعیت چین مقایسه کنیم باید بگوئیم که در شمار نوادرند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
برطبق قانونی که در آغاز فرمانروائی سلالۀ هان (۲۰۶ ق.م تا ۲۵ میلادی) به‌تصویب امپراطور رسید کودکان می‌بایست در هشت‌سالگی خواندن و نوشتن فراگیرند اما در عمل این قانون خاص کودکان شهری و ویژۀ پسران بود٬ و دختران تنها می‌بایست خانه‌داری بیاموزند. زنان حرمسرا و شاهدخت‌ها معلم سرخانه داشتند که زن بود و کارش بیش‌تر آموزش آداب و رسوم درباری به‌دختران بود تا آموزش خواندن و نوشتن.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بانو بان‌جائو ـ مورخ دورۀ هان ـ در پنجاه سالگی کتابی دربارۀ تربیت نوشت که در آن چنین می‌خوانیم: «آیا این نابرابری نیست که مردان را آموزش دهیم و زنان را به حال خود رها کنیم؟ فرمان [امپراتور] اینست که کودکان در هشت سالگی خواندن و نوشتن فرا گیرند و در پانزده سالگی آمادۀ کار شوند٬ ـ آیا این فرمان فقط باید شامل پسران شود؟»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پرسش این بانوی مورخ و شاعر که خود در چهارده‌سالگی به‌خانۀ شوهر فرستاده شد تا اوایل نیمۀ دوم قرن بیستم نیز در چین مطرح بود و از ستمی حکایت می‌کند که در طول قرن‌ها بر زنان آن سرزمین رفته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در یک قانون مربوط به‌دوره تانگ می‌بینیم که سهم هر مرد از زمین زراعی صد مو MU (هر مو= ۲۳۰۰ متر مربع) و سهم هر زن عضو خانواده چهل مو است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
زنان زحمتکش چین در تمام شورش‌های متواتر دهقانی و سرانجام در انقلاب دهقانی این کشور دوشادوش مردان در نبردها شرکت جسته‌اند و سهم بزرگی از پیروزی انقلاب چین مدیون آن‌هاست. زندگانی مردان زحمتکش در چین سنتی سخت و طاقت‌فرسا٬ و زندگانی زنان در قید و بند این سنت‌های تحمیلی اسفبارتر از مردان است. زن چینی پیش از ایت در خانۀ شوهر اسیر حکومت جابرانۀ شوهر و مادرشوهر بود و تنها در دوران پیری بود که٬ بر طبق سنت٬ شایستۀ احترام تلقی می‌شد. در همۀ ادوار و در تمامی طول تاریخ چین٬ در شرایط سخت معیشتی٬ دختران را یا می‌فروختند یا طبق سنتی که «شستشوی کودک» نامیده می‌شد در سطل آب خفه می‌کردند. در قحط‌سالی‌ها پسران را نیز می‌فروختند و زن خانه نیز همراه کالا و وسایل خانه به‌فروش می‌رسید.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
«ابن‌بطوطه» در سفرنامۀ خود [رحلۀ ابن بطوطه] که در سدۀ چهاردهم میلادی نوشته شده٬ دربارۀ کنیزان چینی می‌نویسد: «کنیز در چین بسیار ارزان است. در واقع چینیان همان‌طور که پسران را به‌غلامی می‌فروشند دختران را نیز به‌کنیزی می‌فروشند و هیچ‌کس از این بابت احساس شرمساری نمی‌کند».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک زن چینی که از خانواده جدایش کرده فروخته‌اند در خاطراتش می‌نویسد:&lt;br /&gt;
«پیش از طلوع آفتاب به‌دروازۀ شهر رسیدیم. کنار دروازه مردان گرسنه و عریان و در حال نزع را چون خوک‌های مرده روی هم تلنبار کرده بودند. در طرف دیگر تلنباری از زنان مرده و عریان قرار داشت که جامه‌شان را برای به‌دست آوردن لقمۀ نانی فروخته بودند... درختان مسیر راه به‌کلی عریان بود. همۀ برگ‌های درختان را خورده بودند و جز بر سر شاخه‌های بلند برگی دیده نمی‌شد... روز بعد از گروه ما تنها هفت نفر باقی مانده بود. بقیه را فروخته بودند. در تمام طول راه گاری‌هائی را می‌دیدیم که پر بود از زنانی که برای فروش می‌بردند.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
یک قرن بعد از این٬ یعنی در ۱۹۴۰ جک بِلْدِن ـ استاد آمریکائی ـ دربارۀ چین تحت فرماندهی چیان کای‌چک این‌طور می‌نویسد: «خفت و خواری‌ئی که بر زنان چینی روا می‌دارند آنان را نابود کرده. چنین رفتاری مایۀ شرمساری همۀ جوامع انسانی است. چیان کای‌چک نیز نتوانست کاری برای زنان چینی انجام دهد. در مناطق جنوبی چین یعنی مناطق تحت تصرف چیان کای‌چک خرید و فروش زنان در دو دهۀ اخیر بیشتر از ادوار گذشته بوده است حال آنکه در شمال٬ یعنی منطقۀ نفوذ سرخ‌ها وضع زنان رو به‌بهبود است... در مناطق تحت نفوذ کمونیست‌ها بسیاری از مشکلات زنان ازمیان برداشته‌شده و آنان توانسته‌اند حقوقی تقریباً مساوی با مردان به‌دست آورند و یکی از علل پیروزی کمونیست‌ها بر مخالفان را باید در همین نکته جست‌وجو کرد.»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
چیان کای‌چک نیز از «آزادی زنان» سخن می‌گفت٬ اما در عمل قول موسولینی را به‌کار می‌بست که می‌گفت: «زن باید در خدمت مردان باشد» ـ و این عبارت با این جملۀ کنفوسیوس که« زن فقط برای خدمتگزاری مرد آفربده شده است» مو نمی‌زند! ـ سرشت ارتجاع همیشه چنین بوده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
جک بلدن می‌نویسد: «ملّاکی را می‌شناسم که تعداد اعضای خانواده‌اش ۶۹ نفر است. هفتصد دهقان اجیر یا اجاره‌نشین٬ سی کنیز و دویست کارگر در امپراتوری کوچکش به‌خدمت مشغولند و هفت دایه از بچه‌هایش پرستاری می‌کنند. این ملّاک زنان دهقان و زیردست خود را آزادانه می‌فروشد و این حقی است که ثروتش به‌او داده است! ـ در اینجا نفوذ و قدرت هر ملّاک را از روی تعداد زنانش برآورد می‌کنند...»&lt;br /&gt;
زن دهقانی به‌نام جیائین لان٬ CHIA YING LAN می‌گفت: «وقتی مرا می‌فروختند بیست‌و دو سال داشتم. روزی شوهرم به‌خانه آمد من و&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27544</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=27544"/>
		<updated>2011-12-23T12:18:32Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
کهن‌ترین روایت چینی در مورد زنان این سرزمین به‌آفرینش انسان در اساطیر باز می‌گردد. در برخی از اسطوره‌های چینی که احتمالاً از روزگار مادرسالاری باقی مانده است خدابانو نوکوآ NUKUA نخستین زن و مرد را با ساختن دو تندیس گلی هستی می‌بخشد. در اسطورۀ دیگری که احتمالاً از زمان پدرسالاری به‌ما رسیده پیان‌کو PIAN KU نخستین آفریدۀ جهان ـ با ساختن دو تندیس گلی و دمیدن عنصر نرینگی جهان (یعنی یانگ [یان] YANG که عنصر مفید و مثبت جهان است) در مرد و دمیدن عنصر مادینگی جهان (یعنی یینگ [یین] که عنصر منفی و منحوس جهان است) در زن٬ نخستین زن و مرد را می‌آفریند. بعد از این٬ چنان‌چه از کتاب سرودها ـ که بسیار کهن است ـ برمی‌آید٬ زن در همۀ شرایط دوشادوش مرد چینی است. کنفوسیوس زن را موجودی می‌داند که «برای خدمتگزاری مرد آفریده شده است». و چنین است که در طول تاریخ چین٬ جز در مناطق روستائی٬ همه‌جا زن اسیر مرد و عروسک مردان است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
البته در تاریخ چین زنان نامدار اندک نیستند امّا اگر نسبت آن‌ها را با جمعیت چین مقایسه کنیم باید بگوئیم که در شمار نوادرند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
برطبق قانونی که در آغاز فرمانروائی سلالۀ هان (۲۰۶ ق.م تا ۲۵ میلادی) به‌تصویب امپراطور رسید کودکان می‌بایست در هشت‌سالگی خواندن و نوشتن فراگیرند اما در عمل این قانون خاص کودکان شهری و ویژۀ پسران بود٬ و دختران تنها می‌بایست خانه‌داری بیاموزند. زنان حرمسرا و شاهدخت‌ها معلم سرخانه داشتند که زن بود و کارش بیش‌تر آموزش آداب و رسوم درباری به‌دختران بود تا آموزش خواندن و نوشتن.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بانو بان‌جائو ـ مورخ دورۀ هان ـ در پنجاه سالگی کتابی دربارۀ تربیت نوشت که در آن چنین می‌خوانیم:« آیا این نابرابری نیست که مردان را آموزش دهیم و زنان را به حال خود رها کنیم؟ فرمان [امپراتور] اینست که کودکان در هشت سالگی خواندن و نوشتن فرا گیرند و در پانزده سالگی آمادۀ کار شوند٬ ـ آیا این فرمان فقط باید شامل پسران شود؟»&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پرسش این بانوی مورخ و شاعر که خود در چهارده‌سالگی به‌خانۀ شوهر فرستاده شد تا اوایل نیمۀ دوم قرن بیستم نیز در چین مطرح بود و از ستمی حکایت می‌کند که در طول قرن‌ها بر زنان آن سرزمین رفته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در یک قانون مربوط به‌دوره تانگ می‌بینیم که سهم هر مرد از زمین زراعی صد مو MU (هر مو= ۲۳۰۰ متر مربع) و سهم هر زن عضو خانواده چهل مو است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
زنان زحمتکش چین در تمام شورش‌های متواتر دهقانی و سرانجام در انقلاب دهقانی این کشور دوشادوش مردان در نبردها شرکت جسته‌اند و سهم بزرگی از پیروزی انقلاب چین مدیون آن‌هاست. زندگانی مردان زحمتکش در چین سنتی سخت و طاقت‌فرسا٬ و زندگانی زنان در قید و بند این سنت‌های تحمیلی اسفبارتر از مردان است. زن چینی پیش از ایت در خانۀ شوهر اسیر حکومت جابرانۀ شوهر و مادرشوهر بود و تنها در دوران پیری بود که٬ بر طبق سنت٬ شایستۀ احترام تلقی می‌شد. در همۀ ادوار و در تمامی طول تاریخ چین٬ در شرایط سخت معیشتی٬ دختران را یا می‌فروختند یا طبق سنتی که «شستشوی کودک» نامیده می‌شد در سطل آب خفه می‌کردند. در قحط‌سالی‌ها پسران را نیز می‌فروختند و زن خانه نیز همراه کالا و وسایل خانه به‌فروش می‌رسید.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
«ابن‌بطوطه» در سفرنامۀ خود [رحلۀ ابن بطوطه] که در سدۀ چهاردهم میلادی نوشته شده٬ دربارۀ کنیزان چینی می‌نویسد:« کنیز در چین بسیار ارزان است. در واقع چینیان همان‌طور که پسران را به‌غلامی می‌فروشند دختران را نیز به‌کنیزی&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27543</id>
		<title>پنجمین سفر «گالی‌وِر»*</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27543"/>
		<updated>2011-12-23T11:02:55Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:18-015.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-016.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-022.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-023.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-024.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-025.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-026.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-027.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-028.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-029.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-032.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-033.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-035.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-036.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-037.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-038.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-039.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-051.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-052.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-053.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-054.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-055.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-056.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-057.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-058.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-061.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-062.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:قصه]]&lt;br /&gt;
[[رده:سروژ استپانیان]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;آندْرِیْ آنیکین&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;&lt;br /&gt;
Andrey Anikin&lt;br /&gt;
(نویسندۀ معاصر شوروی)&lt;br /&gt;
==از سوی ناشر==&lt;br /&gt;
بیخود نیست که می‌گویند: کسی را از سرنوشت خود خبر نباشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
لموئل گالیور Lemuel Gulliver بعد از پایان دادن به‌کارِ یادداشت‌های مربوط به چهار سفر پرمخاطرۀ دریائیش به‌کشورهای ماورای بحار چنین پنداشته بود که باقی ایام عمرش را میان افراد خانواده‌اش در صلح و صفا سپری خواهد کرد. ولیکن به‌حکم شرایطی که پیش آمده بود ناچار شد به‌زودی راه سفری دیگر را در پیش بگیرد و گزارش آن را٬ وقتی در آیندۀ دور٬ به‌رشتۀ تحریر درآورد. مرحوم دکتر جاناتان سویفت که از قرار معلوم ناشر اصلی یادداشت‌های گالی‌وِر بود فرصت آن را نیافت که این گزارش را نیز انتشار دهد٬و اکنون این وظیفه بر عهدۀ تعهد ماست.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر در جریان پنجمین سفر خود از دو سرزمین بازدید کرد. سرزمین‌هائی که فاقد لی‌لی‌پوت و غول و جزایر پرنده یا اسب‌های سخنگو بود {{نشان|۲}}. با اینهمه داستان بی‌پیرایه‌اش عاری از لطف و آموزندگی نیست. سیاح ما می‌نویسد:&lt;br /&gt;
« شیوۀ  زندگی مردم این دو سرزمین چنان متفاوت و حتی متضاد است که مشکل بتواند در تخیل کسی بگنجد. امّا من روی تجربۀ شخصی خود متقاعد شدم که ابنای بشر ازلحاظ نارسائی‌های سرشت خود شباهت‌های عجیبی با یکدیگر دارند. اکنون که فاصلۀ من و خط پایان عمرم دم به‌دم کم و کمتر می‌شود٬بار دیگر دست به‌قلم برده‌ام تا انسان‌ها را از مخاطراتی که در پس استحالۀ اهالی پکونیارنیا pekuniaria (یعنی این مردم سودجو و نفع‌پرست) و یا اهالی اکْویگومیا (یعنی این مردمی٬ که روحاً و جسماً فقیرند) نهان است برحذر دارم».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
وی ریشۀ نام نخستین سرزمین را٬ به‌حق٬از کلمۀ  لاتینی پکونیا (به‌معنی پول) مشتق می‌داند. و البته در همین جا با حجب و فروتنی مخصوص به‌خود قید می‌کند که موضوع کشف نحوۀ  راه یافتن زبان لاتین را به جزیرۀ  پرتی که در مناطق جنوبی اقیانوس هند واقع شده است به‌عهدۀ  اشخاص عالم‌تری وا می‌گذارد. اکویگْومیا نیز کلمه‌ای است با ریشۀ لاتین و می‌تواند به‌معنی «سرزمین انسان‌های برابر» باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
امیدواریم در آینده بتوانیم آن قسمت از گزارش گالی‌وِر از رویدادهای سرزمین پکونیاریا و آداب و رسوم اهل آن حکایت می‌کند منتشر کنیم. لیکن در حال حاضر ناچاریم به‌معلومات مختصری بسنده کنیم؛ معلوماتی که باید روشنگر رویدادهای بعدی باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پول٬مالکیت و رقابت ـ این سه خدای والای پرستشگاه پکونیاریائی ـ بی‌رحمانه بر همه چیز مردم حکومت می‌کند. سرزمینی است که در آن هیچ کاری به‌رایگان صورت نمی‌گیرد. هیچ گامی برداشته نمی‌شود مگر اینکه نفعی از آن متصور باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر موفق شد با روش ادارۀ کشور نیز آشنا شود. نام پارلمان آن کاخ مالکان است و از کسانی تشکیل می‌شود که بتوانند و بخواهند ثابت کنند که ثروت‌شان از حدَ معینی بر گذشته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
تا مدتی دراز موفق نمی‌شد به اصالتِ بازی‌های احمقانه٬ و اعمال عجیب و بی‌معنی٬ اسراف و گشادبازی مردم در امر پوشاک و تزئین خانه‌هایشان خو بگیرد. لیکن سرانجام پی برد که سرّ رفاه و رونق اقتصادی مملکت در همین امر نهفته است و مالکان با تمام امکاناتی که در اختیار خود دارند این سودای عجیب را تشویق می‌کنند.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
در سرزمین پکونیاریا هنر بردۀ تجارت شده است. نقاشانش دیرزمانی است که دست از نقاشی شسته به طراحی لباس‌های جدید زنانه و آرایش موی سر روی آورده‌اند. نویسندگانش نیز دیگر قلم بر کاغذ نمی‌گذارند مگر به‌مدح و تمجید فریب‌کارانۀ کالاهائی که روز‌به‌روز بی‌خاصیّت‌تر و بیهوده تر می‌شوند. همچنین سال‌هاست که از علم خالص و اصیل نیز خبری نیست. چرا که این کالا نیز از دیرباز بی‌خریدار مانده است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر از نوعی حسابداری عجیب و غریب هم که در خانواده‌های پکونیاریائی میان والدین و فرزندان‌شان برقرار است حکایت‌ها دارد: والدین از نخستین روز تولد هر فرزند خود هر دینار پولی را که صرف هزینه‌های او می‌شود در دفتری ثبت می‌کنند. نیز از سنّت حیرت‌انگیزی سخن می‌گوید که «مزایدۀ معصومیت» خوانده می‌شود و برطبق آن٬دخترانی از خانواده‌های آبرومند امّا نه متمول٬ بکارت خود را علناً برای فروش عرضه می‌کنند و طبعاُ نصیب کسی می‌شوند که بهای بیش‌تری بپردازد. گالی‌وِر می‌نویسد که یک بار در جریانِ یکی از همین حراج‌ها دختری بر سکوی مزایده نمایان شد که با نانسی Nancy دختر خودِ او به‌دوپارۀ یک سیب می‌مانست٬ و از مشاهدۀ این شباهت حیرت‌انگیز چیزی نمانده بود که از هوش برود.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
سرنوشت تلخ٬ گالی‌وِر را برای مدتی نسبتاً طولانی به‌پشت میله‌های زندان می‌فرستد و بجا است گفته شود این زندان به یک شرکت خصوصی تجارتی تعلق دارد. و در همین زندان است که با مزدی درست و حسابی و بی‌غرض آشنائی به‌هم می‌رساند و با استفاده از تجربیات او آزادی خود را باز می‌یابد. ماجرا از این قرار است که یک شرکت بازرگانی که نیازمندِ معلومات دریانوردی و جغرافیایی گالی‌وِر شده بود با صرف مقداری پول موفق می‌شود او را از پشت میله‌های زندان بیرون آورد. گالی‌وِر در شهر تونواش Tonwash پایتخت کشور پکونیاریا ـ سکونت اختیار می‌کند٬ نفوذی به‌دست می‌آورد و مورد توجه دو مرد متنفّذ ـ یعنی ناگیر Nagir رئیس دولت٬ و افّور Offur ارباب سندیکای آدم‌کشان حرفه‌ئی واقع می‌شود. به‌رغم میل باطنی خود٬ در مرکز یک بازی بزرگ سیاسی و مالی به‌دام می‌افتد و وضعش روز‌به‌روز خطرناک‌تر می‌شود. هر دو گروه ـ یعنی هم یک شرکت بازرگانی که از حمایت مستقیم رئیس دولت برخوردار است و هم رقبای این شرکت که در شمار دوستان افّور هستند به تجریبات گالی‌وِر احتیاج پیدا می‌کنند و بر سر تصاحب او دست به ماجراجوئی می‌زنند...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
بگذارید دنبالۀ ماجرا را از زبان خود او بشنویم:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
==فصل اوّل==&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27541</id>
		<title>پنجمین سفر «گالی‌وِر»*</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27541"/>
		<updated>2011-12-23T10:06:29Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:18-015.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-016.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-022.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-023.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-024.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-025.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-026.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-027.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-028.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-029.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-032.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-033.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-035.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-036.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-037.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-038.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-039.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-051.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-052.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-053.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-054.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-055.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-056.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-057.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-058.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-061.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-062.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:قصه]]&lt;br /&gt;
[[رده:سروژ استپانیان]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;آندْرِیْ آنیکین&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;&lt;br /&gt;
Andrey Anikin&lt;br /&gt;
(نویسندۀ معاصر شوروی)&lt;br /&gt;
==از سوی ناشر==&lt;br /&gt;
بیخود نیست که می‌گویند: کسی را از سرنوشت خود خبر نباشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
لموئل گالیور Lemuel Gulliver بعد از پایان دادن به‌کارِ یادداشت‌های مربوط به چهار سفر پرمخاطرۀ دریائیش به‌کشورهای ماورای بحار چنین پنداشته بود که باقی ایام عمرش را میان افراد خانواده‌اش در صلح و صفا سپری خواهد کرد. ولیکن به‌حکم شرایطی که پیش آمده بود ناچار شد به‌زودی راه سفری دیگر را در پیش بگیرد و گزارش آن را٬ وقتی در آیندۀ دور٬ به‌رشتۀ تحریر درآورد. مرحوم دکتر جاناتان سویفت که از قرار معلوم ناشر اصلی یادداشت‌های گالی‌وِر بود فرصت آن را نیافت که این گزارش را نیز انتشار دهد٬و اکنون این وظیفه بر عهدۀ تعهد ماست.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر در جریان پنجمین سفر خود از دو سرزمین بازدید کرد. سرزمین‌هائی که فاقد لی‌لی‌پوت و غول و جزایر پرنده یا اسب‌های سخنگو بود {{نشان|۲}}. با اینهمه داستان بی‌پیرایه‌اش عاری از لطف و آموزندگی نیست. سیاح ما می‌نویسد:&lt;br /&gt;
« شیوۀ  زندگی مردم این دو سرزمین چنان متفاوت و حتی متضاد است که مشکل بتواند در تخیل کسی بگنجد. امّا من روی تجربۀ شخصی خود متقاعد شدم که ابنای بشر ازلحاظ نارسائی‌های سرشت خود شباهت‌های عجیبی با یکدیگر دارند. اکنون که فاصلۀ من و خط پایان عمرم دم به‌دم کم و کمتر می‌شود٬بار دیگر دست به‌قلم برده‌ام تا انسان‌ها را از مخاطراتی که در پس استحالۀ اهالی پکونیارنیا pekuniaria (یعنی این مردم سودجو و نفع‌پرست) و یا اهالی اکْویگومیا (یعنی این مردمی٬ که روحاً و جسماً فقیرند) نهان است برحذر دارم».&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
وی ریشۀ نام نخستین سرزمین را٬ به‌حق٬از کلمۀ  لاتینی پکونیا (به‌معنی پول) مشتق می‌داند. و البته در همین جا با حجب و فروتنی مخصوص به‌خود قید می‌کند که موضوع کشف نحوۀ  راه یافتن زبان لاتین را به جزیرۀ  پرتی که در مناطق جنوبی اقیانوس هند واقع شده است به‌عهدۀ  اشخاص عالم‌تری وا می‌گذارد. اکویگْومیا نیز کلمه‌ای است با ریشۀ لاتین و می‌تواند به‌معنی «سرزمین انسان‌های برابر» باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
امیدواریم در آینده بتوانیم آن قسمت از گزارش گالی‌وِر از رویدادهای سرزمین پکونیاریا و آداب و رسوم اهل آن حکایت می‌کند منتشر کنیم. لیکن در حال حاضر ناچاریم به‌معلومات مختصری بسنده کنیم؛ معلوماتی که باید روشنگر رویدادهای بعدی باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
پول٬ مالکیت و رقابت ـ این سه خدای والای پرستشگاه پکونیاریائی ـ بی‌رحمانه بر همه چیز مردم حکومت می‌کند. سرزمینی است که در آن هیچ کاری به‌رایگان صورت نمی‌گیرد. هیچ گامی برداشته نمی‌شود مگر اینکه نفعی از آن متصور باشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر موفق شد با روش ادارۀ کشور نیز آشنا شود. نام پارلمان آن کاخ مالکان است و از کسانی تشکیل می‌شود که بتوانند و بخواهند ثابت کنند که ثروت‌شان از حدَ معینی بر گذشته است.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
تا مدتی دراز موفق نمی‌شد به اصالتِ بازی‌های احمقانه٬ و اعمال عجیب و بی‌معنی٬ اسراف و گشادبازی مردم در امر پوشاک و تزئین خانه‌هایشان خو بگیرد. لیکن سرانجام پی برد که سرّ رفاه و رونق اقتصادی مملکت در همین امر نهفته است و مالکان با تمام امکاناتی که در اختیار خود دارند این سودای&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27532</id>
		<title>پنجمین سفر «گالی‌وِر»*</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27532"/>
		<updated>2011-12-22T14:48:27Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:18-015.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-016.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-022.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-023.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-024.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-025.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-026.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-027.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-028.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-029.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-032.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-033.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-035.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-036.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-037.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-038.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-039.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-051.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-052.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-053.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-054.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-055.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-056.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-057.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-058.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-061.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-062.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:قصه]]&lt;br /&gt;
[[رده:سروژ استپانیان]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;br /&gt;
&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;آندْرِیْ آنیکین&amp;#039;&amp;#039;&amp;#039;&lt;br /&gt;
Andrey Anikin&lt;br /&gt;
(نویسندۀ معاصر شوروی)&lt;br /&gt;
==از سوی ناشر==&lt;br /&gt;
بیخود نیست که می‌گویند: کسی را از سرنوشت خود خبر نباشد.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
لموئل گالیور Lemuel Gulliver بعد از پایان دادن به‌کارِ یادداشت‌های مربوط به چهار سفر پرمخاطرۀ دریائیش به‌کشورهای ماورای بحار چنین پنداشته بود که باقی ایام عمرش را میان افراد خانواده‌اش در صلح و صفا سپری خواهد کرد. ولیکن به‌حکم شرایطی که پیش آمده بود ناچار شد به‌زودی راه سفری دیگر را در پیش بگیرد و گزارش آن را٬ وقتی در آیندۀ دور٬ به‌رشتۀ تحریر درآورد. مرحوم دکتر جاناتان سویفت که از قرار معلوم ناشر اصلی یادداشت‌های گالی‌وِر بود فرصت آن را نیافت که این گزارش را نیز انتشار دهد٬و اکنون این وظیفه بر عهدۀ تعهد ماست.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
گالی‌وِر در جریان پنجمین سفر خود از دو سرزمین بازدید کرد. سرزمین‌هائی که فاقد لی‌لی‌پوت&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27531</id>
		<title>پنجمین سفر «گالی‌وِر»*</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27531"/>
		<updated>2011-12-22T11:59:36Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:18-015.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-016.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-022.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-023.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-024.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-025.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-026.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-027.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-028.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-029.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-032.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-033.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-035.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-036.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-037.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-038.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-039.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-051.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-052.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-053.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-054.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-055.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-056.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-057.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-058.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-061.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-062.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:قصه]]&lt;br /&gt;
[[رده:سروژ استپانیان]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27530</id>
		<title>پنجمین سفر «گالی‌وِر»*</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27530"/>
		<updated>2011-12-22T11:56:37Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:18-015.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-016.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-022.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-023.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-024.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-025.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-026.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-027.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-028.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-029.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-032.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-033.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-035.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-036.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-037.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-038.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-039.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-051.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-052.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-053.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-054.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-055.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-056.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-057.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-058.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-061.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-062.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{ناقص}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:قصه]]&lt;br /&gt;
[[رده:سروژ استپانیان]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27529</id>
		<title>پنجمین سفر «گالی‌وِر»*</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%81%D8%B1_%C2%AB%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D9%90%D8%B1%C2%BB*&amp;diff=27529"/>
		<updated>2011-12-22T11:54:40Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:18-015.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-016.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-017.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-019.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۱۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-020.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-021.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-022.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-023.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-024.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-025.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-026.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-027.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-028.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-029.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۲۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-032.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-033.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-035.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-036.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-037.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-038.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-039.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-040.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-041.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-044.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-045.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-046.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-047.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-048.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۴۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-051.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-052.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-053.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-054.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-055.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-056.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-057.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-058.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۵۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-061.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-062.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۶۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:18-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۸ صفحه ۷۰]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:قصه]]&lt;br /&gt;
[[رده:سروژ استپانیان]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۱۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=26263</id>
		<title>زن چینی</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C&amp;diff=26263"/>
		<updated>2011-11-11T17:18:01Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Ahou: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Image:8-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۴]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۵]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۶]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۷]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۸]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۳۹]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۰]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-141.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۱]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-142.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۲]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-143.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۳]]&lt;br /&gt;
[[Image:8-144.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۸ صفحه ۱۴۴]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{در حال ویرایش}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه ۸]]&lt;br /&gt;
[[رده:کتاب جمعه]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Ahou</name></author>
	</entry>
</feed>